ரிக் வேதம் · சூக்தம் 1.164
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.164.1
अ॒स्य वा॒मस्य॑ पलि॒तस्य॒ होतु॒स्तस्य॒ भ्राता॑ मध्य॒मो अ॒स्त्यश्नः॑ ।
तृ॒तीयो॒ भ्राता॑ घृ॒तपृ॑ष्ठो अ॒स्यात्रा॑पश्यं वि॒श्पतिं॑ स॒प्तपु॑त्रम् ॥
இவருக்கு மூன்று சகோதரர்கள்; நடுவிலுள்ளவர் நெய்ப் பின்புறமுள்ளவர். இங்கே ஏழு மகன்களையுடைய விசுவபதியை நான் கண்டேன்.
1.164.2
स॒प्त यु॑ञ्जन्ति॒ रथ॒मेक॑चक्र॒मेको॒ अश्वो॑ वहति स॒प्तना॑मा ।
त्रि॒नाभि॑ च॒क्रम॒जर॑मन॒र्वं यत्रे॒मा विश्वा॒ भुव॒नाधि॑ त॒स्थुः ॥
ஏழு குதிரைகள் ஒற்றைச் சக்கரத் தேரைப் பூட்டுகின்றன; ஏழு பெயருடைய ஒரே குதிரை அதை இழுக்கிறது. மூன்று மையங்களுள்ள அழியாத, மரணமற்ற சக்கரம்; அதில் இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் நிற்கின்றன.
1.164.3
इ॒मं रथ॒मधि॒ ये स॒प्त त॒स्थुः स॒प्तच॑क्रं स॒प्त व॑ह॒न्त्यश्वाः॑ ।
स॒प्त स्वसा॑रो अ॒भि सं न॑वन्ते॒ यत्र॒ गवां॒ निहि॑ता स॒प्त नाम॑ ॥
இத்தேரின்மேல் நிற்கும் ஏழு பேர்; ஏழு சக்கரத் தேரை ஏழு குதிரைகள் சுமக்கின்றன. ஏழு சகோதரிகள் அதை நோக்கி ஒன்றாகச் செல்கின்றனர்; அங்கு பசுக்களின் ஏழு பெயர்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளன.
1.164.4
को द॑दर्श प्रथ॒मं जाय॑मानमस्थ॒न्वन्तं॒ यद॑न॒स्था बिभ॑र्ति ।
भूम्या॒ असु॒रसृ॑गा॒त्मा क्व॑ स्वि॒त्को वि॒द्वांस॒मुप॑ गा॒त्प्रष्टु॑मे॒तत् ॥
பிறக்கும் முதல் பொருளை யார் கண்டான்? எலும்பற்றது எலும்புள்ளதைத் தாங்குவது எது? பூமியின் உயிர், குருதி, ஆன்மா எங்கே? இதைக் கேட்க அறிந்தவனிடம் யார் செல்வான்?
1.164.5
पाकः॑ पृच्छामि॒ मन॒सावि॑जानन्दे॒वाना॑मे॒ना निहि॑ता प॒दानि॑ ।
व॒त्से ब॒ष्कयेऽधि॑ स॒प्त तन्तू॒न्वि त॑त्निरे क॒वय॒ ओत॒वा उ॑ ॥
அறியாதவனாய் மனத்தால் கேட்கிறேன்: தேவர்களின் இந்தப் பாதங்கள் எங்கே வைக்கப்பட்டன? கன்றின் மீதும் நூல்-பிடிக்கும் கயிற்றின் மீதும் ஏழு நூல்கள் பிணைக்கப்பட்டன; கவிஞர்கள் நெசவுக்காக இழைகளை விரித்தனர்.
1.164.6
अचि॑कित्वाञ्चिकि॒तुष॑श्चि॒दत्र॑ क॒वीन्पृ॑च्छामि वि॒द्मने॒ न वि॒द्वान् ।
वि यस्त॒स्तम्भ॒ षळि॒मा रजां॑सि अ॒जस्य॑ रू॒पे किमपि॑ स्वि॒देक॑म् ॥
இங்கு அறிந்தும் அறியாதவனாய், அறிவதற்காக அறிந்த கவிஞர்களிடம் கேட்கிறேன்: யார் இந்த ஆறு உலகங்களைப் பிரித்துத் தாங்கினான்? பிறவாதவனின் வடிவில் அது ஒன்றுதானா?
1.164.7
इ॒ह ब्र॑वीतु॒ य ई॑म॒ङ्ग वेदा॒स्य वा॒मस्य॒ निहि॑तं प॒दं वेः ।
शी॒र्ष्णः क्षी॒रं दु॑ह्रते॒ गावो॑ अस्य व॒व्रिं वसा॑ना उद॒कं प॒दापुः॑ ॥
இங்கே இதை அறிந்தவன் சொல்லட்டும்; வாமத்தின் பறவையின் பாதம் வைக்கப்பட்டுள்ளது. தலையிலிருந்து பசுக்கள் பால் கறக்கின்றன; மறைப்பு அணிந்து அவை கால்களால் நீரைக் குடித்தன.
1.164.8
मा॒ता पि॒तर॑मृ॒त आ ब॑भाज धी॒त्यग्रे॒ मन॑सा॒ सं हि ज॒ग्मे ।
सा बी॑भ॒त्सुर्गर्भ॑रसा॒ निवि॑द्धा॒ नम॑स्वन्त॒ इदु॑पवा॒कमी॑युः ॥
தாய் ருதத்தில் தந்தையுடன் பங்கிட்டாள்; ஆரம்பத்தில் சிந்தையாலும் மனதாலும் அவனுடன் கூடினாள். அந்த பயங்கரமானவள், கருப்பை-ரசத்தால் கட்டப்பட்டவள், வணங்கி உபவாக்கை அடைந்தாள்.
1.164.9
यु॒क्ता मा॒तासी॑द्धु॒रि दक्षि॑णाया॒ अति॑ष्ठ॒द्गर्भो॑ वृज॒नीष्व॒न्तः ।
अमी॑मेद्व॒त्सो अनु॒ गाम॑पश्यद्विश्वरू॒प्यं॑ त्रि॒षु योज॑नेषु ॥
தாய் பூட்டப்பட்டிருந்தாள், தக்ஷிணையின் நுகத்தில்; கரு வ்ருஜனிகளுக்குள் நின்றது. கன்று பசுவின் பின்னால் சென்று பல உருவங்களுள்ள அவளைக் கண்டது, மூன்று பயணங்களில்.
1.164.10
ति॒स्रो मा॒तॄस्त्रीन्पि॒तॄन्बिभ्र॒देक॑ ऊ॒र्ध्वस्त॑स्थौ॒ नेमव॑ ग्लापयन्ति ।
म॒न्त्रय॑न्ते दि॒वो अ॒मुष्य॑ पृ॒ष्ठे वि॑श्व॒विदं॒ वाच॒मवि॑श्वमिन्वाम् ॥
மூன்று தாய்மார்களையும் மூன்று தந்தையர்களையும் தாங்கும் ஒருவன் உயரத்தில் நிற்கிறான்; அவர்கள் அவனைக் கீழே வீழ்த்துவதில்லை. அந்த வானின் முதுகில் அறிவை அனைத்தும் அறியும் வாக்கைப் பற்றி அவர்கள் பேசுகிறார்கள்; அறியாமை கொண்ட வாக்கும் அதில் உண்டு.
1.164.11
द्वाद॑शारं न॒हि तज्जरा॑य॒ वर्व॑र्ति च॒क्रं परि॒ द्यामृ॒तस्य॑ ।
आ पु॒त्रा अ॑ग्ने मिथु॒नासो॒ अत्र॑ स॒प्त श॒तानि॑ विंश॒तिश्च॑ तस्थुः ॥
பன்னிரு ஆரங்கள் கொண்ட அது முதுமைக்கு அல்ல; ருதத்தின் சக்கரம் வானைச் சுற்றி சுழல்கிறது. அக்னியே, இங்கே இணையாக நிற்கும் புதல்வர்கள்: எழுநூற்று இருபது.
1.164.12
पञ्च॑पादं पि॒तरं॒ द्वाद॑शाकृतिं दि॒व आ॑हुः॒ परे॒ अर्धे॑ पुरी॒षिण॑म् ।
अथे॒मे अ॒न्य उप॑रे विचक्ष॒णं स॒प्तच॑क्रे॒ षळ॑र आहु॒रर्पि॑तम् ॥
ஐந்து கால்களும் பன்னிரு வடிவமும் கொண்ட தந்தையை, வானின் தொலை பாதியில் உள்ளவனை, என்று மக்கள் சொல்கிறார்கள்; இவர்கள் அருகிலுள்ள பாதியில், எல்லாம் காண்பவனும் ஏழு சக்கரமும் ஆறு ஆரமும் கொண்ட நிலைத்தவனைப் பற்றிச் சொல்கிறார்கள்.
1.164.13
पञ्चा॑रे च॒क्रे प॑रि॒वर्त॑माने॒ तस्मि॒न्ना त॑स्थु॒र्भुव॑नानि॒ विश्वा॑ ।
तस्य॒ नाक्ष॑स्तप्यते॒ भूरि॑भारः स॒नादे॒व न शी॑र्यते॒ सना॑भिः ॥
ஐந்து ஆரங்களுடன் சுழலும் சக்கரத்தில் எல்லா உலகங்களும் நிலைத்துள்ளன. பல சுமைகளைத் தாங்கும் அதன் அச்சு வெப்பமடைகிறது; ஆனால் அதன் ஆரங்களுடன் அது எப்போதும் தேய்வதில்லை.
1.164.14
सने॑मि च॒क्रम॒जरं॒ वि वा॑वृत उत्ता॒नायां॒ दश॑ यु॒क्ता व॑हन्ति ।
सूर्य॑स्य॒ चक्षू॒ रज॑सै॒त्यावृ॑तं॒ तस्मि॒न्नार्पि॑ता॒ भुव॑नानि॒ विश्वा॑ ॥
விளிம்புடன் கூடிய முதுமையற்ற சக்கரம் தனியே சுழன்று திரும்பியுள்ளது; விரிந்து நீண்ட ஒன்றின்மேல் பத்து பூட்டிய (குதிரைகள்) அதைச் சுமந்து செல்கின்றன. சூரியனின் கண் ஒளியால் சூழப்பட்டு வருகிறது; அதில் எல்லா உலகங்களும் பொருத்தப்பட்டுள்ளன.
1.164.15
सा॒कं॒जानां॑ स॒प्तथ॑माहुरेक॒जं षळिद्य॒मा ऋष॑यो देव॒जा इति॑ ।
तेषा॑मि॒ष्टानि॒ विहि॑तानि धाम॒शः स्था॒त्रे रे॑जन्ते॒ विकृ॑तानि रूप॒शः ॥
ஒன்றாகப் பிறந்தவர்களில் ஏழாவதாக அவர்கள் கூறுகின்றனர்; ஒரே பிறப்பினர் ஆறு பேர் — யமர்களும் ரிஷிகளும், தேவர்களிலிருந்து பிறந்தவர்கள். அவர்களுடைய விருப்பமான, விதிக்கப்பட்ட செயல்கள் இடம்தோறும் உள்ளன; நிலைத்திருப்பவனுக்காக அவை வடிவம்வடிவமாகச் செதுக்கப்பட்டு அதிர்கின்றன.
1.164.16
स्त्रियः॑ स॒तीस्ताँ उ॑ मे पुं॒स आ॑हुः॒ पश्य॑दक्ष॒ण्वान्न वि चे॑तद॒न्धः ।
क॒विर्यः पु॒त्रः स ई॒मा चि॑केत॒ यस्ता वि॑जा॒नात्स पि॒तुष्पि॒तास॑त् ॥
நான் பெண்ணாக இருந்தாலும் அவர்கள் என்னை ஆண் என்கின்றனர்; பார்வையற்றவன் பார்க்கட்டும், ஆனால் குருடன் தனியே நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளாதிருக்கட்டும். ஞானமுள்ள மகன் அதை நன்கு அறிகிறான்; அவற்றை அறிந்தவன் தந்தைக்கும் தந்தையாக இருக்கட்டும்.
1.164.17
अ॒वः परे॑ण प॒र ए॒नाव॑रेण प॒दा व॒त्सं बिभ्र॑ती॒ गौरुद॑स्थात् ।
सा क॒द्रीची॒ कं स्वि॒दर्धं॒ परा॑गा॒त्क्व॑ स्वित्सूते न॒हि यू॒थे अ॒न्तः ॥
கீழே தொலைவில் உள்ளதால், இங்கே அருகில் உள்ளதால், காலினால், கன்றைத் தாங்கும் பசு மேலே எழுந்து நின்றது. சாய்ந்து அவள் எந்தப் பாதியைத் தொலைவில் சென்றாள்? அவள் எங்கே ஈனுகிறாள்? கூட்டத்திலா அல்ல.
1.164.18
अ॒वः परे॑ण पि॒तरं॒ यो अ॑स्यानु॒वेद॑ प॒र ए॒नाव॑रेण ।
क॒वी॒यमा॑नः॒ क इ॒ह प्र वो॑चद्दे॒वं मनः॒ कुतो॒ अधि॒ प्रजा॑तम् ॥
கீழே தொலைவில் உள்ளதால், இங்கே அருகில் உள்ளதால், தந்தையை அறிந்தவன் யார்? இங்கு ஞானியாக இருந்து அந்தத் தேவனைப் பற்றி யார் பேசுவான்? மனம் எங்கிருந்து பிறந்தது?
1.164.19
ये अ॒र्वाञ्च॒स्ताँ उ॒ परा॑च आहु॒र्ये परा॑ञ्च॒स्ताँ उ॑ अ॒र्वाच॑ आहुः ।
इन्द्र॑श्च॒ या च॒क्रथुः॑ सोम॒ तानि॑ धु॒रा न यु॒क्ता रज॑सो वहन्ति ॥
இங்குள்ளவர்கள் அவற்றைத் தொலைவில் உள்ளவை என்றும், தொலைவில் உள்ளவர்கள் அவற்றை இங்குள்ளவை என்றும் சொல்கிறார்கள். சோமனே, இந்திரனுடன் நீங்கள் இருவரும் செய்தவை, நுகத்தடியில் பூட்டிய குதிரைகள் போல் விண்வெளியைச் சுமக்கின்றன.
1.164.20
द्वा सु॑प॒र्णा स॒युजा॒ सखा॑या समा॒नं वृ॒क्षं परि॑ षस्वजाते ।
तयो॑र॒न्यः पिप्प॑लं स्वा॒द्वत्ति॒ अन॑श्नन्न॒न्यो अ॒भि चा॑कशीति ॥
இரண்டு அழகிய இறக்கைப் பறவைகள், ஒன்றாய்ப் பூட்டப்பட்ட நண்பர்கள், ஒரே மரத்தை சுற்றி அணைத்துக் கொள்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று இனிய அத்திப்பழத்தை உண்கிறது; மற்றொன்று உண்ணாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.
1.164.21
यत्रा॑ सुप॒र्णा अ॒मृत॑स्य भा॒गमनि॑मेषं वि॒दथा॑भि॒स्वर॑न्ति ।
इ॒नो विश्व॑स्य॒ भुव॑नस्य गो॒पाः स मा॒ धीरः॒ पाक॒मत्रा वि॑वेश ॥
அழகிய பறவைகள் அழியாமையின் பங்கை இமைக்காமல் பாடல்களால் பாடுகின்ற இடத்தில், எல்லா உலகங்களின் காவலனாகிய அவன், அறிவுள்ள என்னை இங்கே கனிந்த கனியில் நுழையச் செய்தான்.
1.164.22
यस्मि॑न्वृ॒क्षे म॒ध्वदः॑ सुप॒र्णा नि॑वि॒शन्ते॒ सुव॑ते॒ चाधि॒ विश्वे॑ ।
तस्येदा॑हुः॒ पिप्प॑लं स्वा॒द्वग्रे॒ तन्नोन्न॑श॒द्यः पि॒तरं॒ न वेद॑ ॥
மதுவருந்தும் பறவைகள் எந்த மரத்தில் அமர்ந்து கனியை அளிக்கின்றனவோ, அந்த மரத்தின் முதல் இனிய அத்திப்பழத்தையே அவர்கள் சொல்கிறார்கள். தந்தையை அறியாதவன் அதை அழிக்க வேண்டாம்.
1.164.23
यद्गा॑य॒त्रे अधि॑ गाय॒त्रमाहि॑तं॒ त्रैष्टु॑भाद्वा॒ त्रैष्टु॑भं नि॒रत॑क्षत ।
यद्वा॒ जग॒ज्जग॒त्याहि॑तं प॒दं य इत्तद्वि॒दुस्ते अ॑मृत॒त्वमा॑नशुः ॥
காயத்ரியில் காயத்ரி வைக்கப்பட்டபோதும், திரிஷ்டுப்பிலிருந்து திரிஷ்டுப் வெளியெடுக்கப்பட்டபோதும்; அல்லது ஜகதியில் ஜகதியின் அடி வைக்கப்பட்டபோதும், அதை அறிந்தவர்கள் அழியாமையை அடைந்தனர்.
1.164.24
गा॒य॒त्रेण॒ प्रति॑ मिमीते अ॒र्कम॒र्केण॒ साम॒ त्रैष्टु॑भेन वा॒कम् ।
वा॒केन॑ वा॒कं द्वि॒पदा॒ चतु॑ष्पदा॒क्षरे॑ण मिमते स॒प्त वाणीः॑ ॥
காயத்ரியால் அர்க்கத்தை அளக்கின்றனர்; அர்க்கத்தால் சாமத்தை; திரிஷ்டுப்பால் வாக்கை; வாக்கால் வாக்கை; இருகாலும் நாற்காலும் அக்ஷரத்தால் ஏழு வாணிகளை அளக்கின்றனர்.
1.164.25
जग॑ता॒ सिन्धुं॑ दि॒व्य॑स्तभायद्रथंत॒रे सूर्यं॒ पर्य॑पश्यत् ।
गा॒य॒त्रस्य॑ स॒मिध॑स्ति॒स्र आ॑हु॒स्ततो॑ म॒ह्ना प्र रि॑रिचे महि॒त्वा ॥
உலகத்துடன் அவன் கடலை வானில் தாங்கினான்; ரதந்தரத்தில் சூரியனைச் சுற்றிலும் கண்டான். காயத்திரியின் மூன்று சமித்துகள் கூறப்பட்டன; அதிலிருந்தே தன் மகிமையால் அவன் மேலோங்கினான்.
1.164.26
उप॑ ह्वये सु॒दुघां॑ धे॒नुमे॒तां सु॒हस्तो॑ गो॒धुगु॒त दो॑हदेनाम् ।
श्रेष्ठं॑ स॒वं स॑वि॒ता सा॑विषन्नो अ॒भी॑द्धो घ॒र्मस्तदु॒ षु प्र वो॑चम् ॥
நன்கு பால் தரும் இந்தப் பசுவை அருகே அழைக்கிறேன்; திறமையான கை கொண்ட பால் கறப்பவன் இவளைக் கறக்கட்டும். சவிதா எங்களுக்கு சிறந்த ஊக்கத்தை அளிக்கட்டும்; எரிந்த வெப்பப் பானத்தைப் பற்றி நன்றாகச் சொல்வேன்.
1.164.27
हि॒ङ्कृ॒ण्व॒ती व॑सु॒पत्नी॒ वसू॑नां व॒त्समि॒च्छन्ती॒ मन॑सा॒भ्यागा॑त् ।
दु॒हाम॒श्विभ्यां॒ पयो॑ अ॒घ्न्येयं सा व॑र्धतां मह॒ते सौभ॑गाय ॥
கத்திக்கொண்டு, செல்வங்களின் தலைவியாய், கன்றை மனத்தால் விரும்பி அவள் வந்தாள். அஸ்வினருக்காக அவள் கொல்லப்படாத பாலைக் கறக்கட்டும்; அவள் மகத்தான செல்வத்திற்காக வளரட்டும்.
1.164.28
गौर॑मीमे॒दनु॑ व॒त्सं मि॒षन्तं॑ मू॒र्धानं॒ हिङ्ङ॑कृणो॒न्मात॒वा उ॑ ।
सृक्वा॑णं घ॒र्मम॒भि वा॑वशा॒ना मिमा॑ति मा॒युं पय॑ते॒ पयो॑भिः ॥
பசு தன் துள்ளும் கன்றுக்குப் பின் கத்தினாள்; தலையால் முழங்கினாள், கத்துவதற்காகவும். சுடும் ஒளிரும் வெப்பப் பானத்தை நோக்கி ஏங்கி அவள் கத்துகிறாள்; பால்களுடன் பால் தருபவனைப் பருகுகிறாள்.
1.164.29
अ॒यं स शि॑ङ्क्ते॒ येन॒ गौर॒भीवृ॑ता॒ मिमा॑ति मा॒युं ध्व॒सना॒वधि॑ श्रि॒ता ।
सा चि॒त्तिभि॒र्नि हि च॒कार॒ मर्त्यं॑ वि॒द्युद्भव॑न्ती॒ प्रति॑ व॒व्रिमौ॑हत ॥
இதன் மூலமே சூழப்பட்ட அந்தப் பசு கத்துகிறது; இரு துருத்திகளின் மேல் நின்று அவள் முழங்குகிறாள். அவள் எண்ணங்களால் மனிதனை உண்மையில் கீழே வைக்கிறாள்; மின்னல் ஆகி அவள் பரந்ததைத் தாக்குகிறாள்.
1.164.30
अ॒नच्छ॑ये तु॒रगा॑तु जी॒वमेज॑द्ध्रु॒वं मध्य॒ आ प॒स्त्या॑नाम् ।
जी॒वो मृ॒तस्य॑ चरति स्व॒धाभि॒रम॑र्त्यो॒ मर्त्ये॑ना॒ सयो॑निः ॥
அவன் நகராமல் படுத்திருக்கிறான்; வேகமான பாதையுடைய உயிர், நிலையான வீடுகளின் நடுவில் அசைந்து செல்கிறது. இறந்தவரின் உயிருள்ளவன் தன் சக்திகளால் நடக்கிறான்; அமர்த்தியன் மர்த்தியனுடன் ஒரே கருப்பைச் சகோதரன்.
1.164.31
अप॑श्यं गो॒पामनि॑पद्यमान॒मा च॒ परा॑ च प॒थिभि॒श्चर॑न्तम् ।
स स॒ध्रीचीः॒ स विषू॑ची॒र्वसा॑न॒ आ व॑रीवर्ति॒ भुव॑नेष्व॒न्तः ॥
நிலைகெடாத அந்தக் காவலனைக் கண்டேன்; அவன் பாதைகள் வழியாக வருகிறான், போகிறான். அவன் இருபுறமும் பரவிய ஆடை அணிந்து உலகங்களுக்கு நடுவே சுற்றி வருகிறான்.
1.164.32
य ईं॑ च॒कार॒ न सो अ॒स्य वे॑द॒ य ईं॑ द॒दर्श॒ हिरु॒गिन्नु तस्मा॑त् ।
स मा॒तुर्योना॒ परि॑वीतो अ॒न्तर्ब॑हुप्र॒जा निरृ॑ति॒मा वि॑वेश ॥
இதைப் படைத்தவனும் இதை அறியவில்லை; இதைக் கண்டவனும் இதிலிருந்து அறிந்ததில்லை. அவன் தாயின் மடியில் சுற்றப்பட்டு உள்ளே இருக்கிறான்; பல சந்ததிகளுடன் அழிவுக்குள் நுழைந்தான்.
1.164.33
द्यौर्मे॑ पि॒ता ज॑नि॒ता नाभि॒रत्र॒ बन्धु॑र्मे मा॒ता पृ॑थि॒वी म॒हीयम् ।
उ॒त्ता॒नयो॑श्च॒म्वो॑र्योनि॑र॒न्तरत्रा॑ पि॒ता दु॑हि॒तुर्गर्भ॒माधा॑त् ॥
வானம் என் தந்தை, பிறப்பிப்பவன்; இங்கே நாபி உள்ளது. பூமி என் தாய், என் உறவினள்; இந்த மகத்தான பூமியே. விரிந்த இரு பாத்திரங்களின் நடுவிலுள்ள யோனியில் தந்தை மகளின் கருவை வைத்தான்.
1.164.34
पृ॒च्छामि॑ त्वा॒ पर॒मन्तं॑ पृथि॒व्याः पृ॒च्छामि॒ यत्र॒ भुव॑नस्य॒ नाभिः॑ ।
पृ॒च्छामि॑ त्वा॒ वृष्णो॒ अश्व॑स्य॒ रेतः॑ पृ॒च्छामि॑ वा॒चः प॑र॒मं व्यो॑म ॥
பூமியின் தொலைதூர எல்லையை உன்னிடம் கேட்கிறேன்; உலகத்தின் நாபி எங்கே என்று கேட்கிறேன். காளையின், குதிரையின் விதையை உன்னிடம் கேட்கிறேன்; வாக்கின் உயர்ந்த வெளியைக் கேட்கிறேன்.
1.164.35
इ॒यं वेदिः॒ परो॒ अन्तः॑ पृथि॒व्या अ॒यं य॒ज्ञो भुव॑नस्य॒ नाभिः॑ ।
अ॒यं सोमो॒ वृष्णो॒ अश्व॑स्य॒ रेतो॑ ब्र॒ह्मायं वा॒चः प॑र॒मं व्यो॑म ॥
இந்த வேதி பூமியின் தொலைதூர எல்லை; இந்த யாகம் உலகத்தின் நாபி. இந்த சோமம் காளையின், குதிரையின் விதை; இந்த பிரம்மன் வாக்கின் உயர்ந்த வெளி.
1.164.36
स॒प्तार्ध॑ग॒र्भा भुव॑नस्य॒ रेतो॒ विष्णो॑स्तिष्ठन्ति प्र॒दिशा॒ विध॑र्मणि ।
ते धी॒तिभि॒र्मन॑सा॒ ते वि॑प॒श्चितः॑ परि॒भुवः॒ परि॑ भवन्ति वि॒श्वतः॑ ॥
ஏழு அர்த்தகர்ப்பங்கள் உலகத்தின் விதை; விஷ்ணுவின் விதியில் திசைகளில் நிற்கின்றன. அவை புத்தியாலும் மனத்தாலும் அறிவுடையோராய், எங்கும் சூழ்ந்தவர்களாய் ஆகின்றன.
1.164.37
न वि जा॑नामि॒ यदि॑वे॒दमस्मि॑ नि॒ण्यः संन॑द्धो॒ मन॑सा चरामि ।
य॒दा माग॑न्प्रथम॒जा ऋ॒तस्यादिद्वा॒चो अ॑श्नुवे भा॒गम॒स्याः ॥
நான் தெளிவாக அறியவில்லை, நான் எது போல இருக்கிறேனோ; மறைந்தவனாக, மனத்தால் கட்டுண்டவனாக நான் அலைகிறேன். ருதத்தின் முதற்பிறந்தவன் என்னிடம் வந்தபோது, இந்த வாக்கின் பங்கை நான் அடைகிறேன்.
1.164.38
अपा॒ङ्प्राङे॑ति स्व॒धया॑ गृभी॒तो अम॑र्त्यो॒ मर्त्ये॑ना॒ सयो॑निः ।
ता शश्व॑न्ता विषू॒चीना॑ वि॒यन्ता॒ न्य॑न्यं चि॒क्युर्न नि चि॑क्युर॒न्यम् ॥
கீழும் முன்னும் அவன் தன் சக்தியால் செல்கிறான்; பிடிபட்ட அமரன், மரணத்துடன் ஒரே கருப்பையின். இவ்விருவரும் எப்போதும் நகர்ந்து, வேறுபட்டுப் பிரிந்து ஒருவரை ஒருவர் அறிகின்றனர், ஆயினும் ஒருவரை ஒருவர் அறியவில்லை.
1.164.39
ऋ॒चो अ॒क्षरे॑ पर॒मे व्यो॑म॒न्यस्मि॑न्दे॒वा अधि॒ विश्वे॑ निषे॒दुः ।
यस्तन्न वेद॒ किमृ॒चा क॑रिष्यति॒ य इत्तद्वि॒दुस्त इ॒मे समा॑सते ॥
ருக்கின் அழியாத எழுத்தில், உயர்ந்த வெளியில், எதன்மேல் அனைத்து தேவர்களும் அமர்ந்தனரோ. அதை அறியாதவன் ருக்கால் என்ன செய்வான்? அதை அறிந்தவர்களே இங்கு ஒன்றாக அமர்கின்றனர்.
1.164.40
सू॒य॒व॒साद्भग॑वती॒ हि भू॒या अथो॑ व॒यं भग॑वन्तः स्याम ।
अ॒द्धि तृण॑मघ्न्ये विश्व॒दानीं॒ पिब॑ शु॒द्धमु॑द॒कमा॒चर॑न्ती ॥
நல்ல மேய்ச்சலால் நீ பாக்கியவதியாக இரு; நாமும் பாக்கியவான்களாக இருப்போமாக. ஓ அக்னியா, எப்போதும் புல்லைத் தின்; தூய நீரை அருந்தி நடந்து செல்.
1.164.41
गौ॒रीर्मि॑माय सलि॒लानि॒ तक्ष॑ती॒ एक॑पदी द्वि॒पदी॒ सा चतु॑ष्पदी ।
अ॒ष्टाप॑दी॒ नव॑पदी बभू॒वुषी॑ स॒हस्रा॑क्षरा पर॒मे व्यो॑मन् ॥
பசு நீர்களை வடித்தபடி முழங்கினாள்; அவள் ஒரு காலுடையவள், இரு கால்களுடையவள், நான்கு கால்களுடையவள், எட்டு கால்களுடையவள், ஒன்பது கால்களுடையவளானாள்; உயர்ந்த வெளியில் ஆயிரம் எழுத்துகளுடையவளானாள்.
1.164.42
तस्याः॑ समु॒द्रा अधि॒ वि क्ष॑रन्ति॒ तेन॑ जीवन्ति प्र॒दिश॒श्चत॑स्रः ।
ततः॑ क्षरत्य॒क्षरं॒ तद्विश्व॒मुप॑ जीवति ॥
அவளிடமிருந்து கடல்கள் பாய்கின்றன; அதனால் நான்கு திசைகள் வாழ்கின்றன. அங்கிருந்து எழுத்து பாய்கிறது; அந்த அழியாததால் அனைத்தும் வாழ்கின்றன.
1.164.43
श॒क॒मयं॑ धू॒ममा॒राद॑पश्यं विषू॒वता॑ प॒र ए॒नाव॑रेण ।
उ॒क्षाणं॒ पृश्नि॑मपचन्त वी॒रास्तानि॒ धर्मा॑णि प्रथ॒मान्या॑सन् ॥
தொலைவிலிருந்து அந்தப் புகையைக் கண்டேன், அது ஒருபுறம் பரவியதாகவும் மறுபுறம் அதற்குக் கீழானதாகவும் இருந்தது. வீரர்கள் காளையையும் புள்ளியுடையதையும் சமைத்தனர்; அவையே முதல் நியமங்கள்.
1.164.44
त्रयः॑ के॒शिन॑ ऋतु॒था वि च॑क्षते संवत्स॒रे व॑पत॒ एक॑ एषाम् ।
विश्व॒मेको॑ अ॒भि च॑ष्टे॒ शची॑भि॒र्ध्राजि॒रेक॑स्य ददृशे॒ न रू॒पम् ॥
முடியுடையவர்கள் மூவர் பருவங்களின்படி தென்படுகின்றனர்; ஆண்டில் அவர்களில் ஒருவர் விதைக்கிறார். ஒருவரே தம் சக்திகளால் எல்லாவற்றையும் நோக்குகிறார்; ஒருவரின் ஒளி வடிவம் போல அல்ல, தோன்றுகிறது.
1.164.45
च॒त्वारि॒ वाक्परि॑मिता प॒दानि॒ तानि॑ विदुर्ब्राह्म॒णा ये म॑नी॒षिणः॑ ।
गुहा॒ त्रीणि॒ निहि॑ता॒ नेङ्ग॑यन्ति तु॒रीयं॑ वा॒चो म॑नु॒ष्या॑ वदन्ति ॥
பேச்சுக்கு நான்கு அளவிடப்பட்ட படிகள் உள்ளன; ஞானிகளான அந்தணர்கள் அவற்றை அறிவர். குகையில் வைக்கப்பட்ட மூன்று அசையாதவை; நான்காவதை மனிதர்கள் பேசுகின்றனர்.
1.164.46
इन्द्रं॑ मि॒त्रं वरु॑णम॒ग्निमा॑हु॒रथो॑ दि॒व्यः स सु॑प॒र्णो ग॒रुत्मा॑न् ।
एकं॒ सद्विप्रा॑ बहु॒धा व॑दन्ति अ॒ग्निं य॒मं मा॑त॒रिश्वा॑नमाहुः ॥
இந்திரன், மித்ரன், வருணன், அக்னி என்று அவர்கள் அழைக்கின்றனர்; அவரே தெய்வீகமான, அழகிய சிறகுடைய, கனமான சிறகுடைய பறவை. ஒன்றே உண்மை, ஞானிகள் அதை பலவாறு சொல்கின்றனர்; அக்னி, யமன், மாதரிஸ்வன் என்கின்றனர்.
1.164.47
कृ॒ष्णं नि॒यानं॒ हर॑यः सुप॒र्णा अ॒पो वसा॑ना॒ दिव॒मुत्प॑तन्ति ।
त आव॑वृत्र॒न्त्सद॑नादृ॒तस्यादिद्घृ॒तेन॑ पृथि॒वी व्यु॑द्यते ॥
கருப்பான வழிகாட்டி; பொன்னிறக் குதிரைகளாகிய சிறகுடைய நீர்களை அணிந்து வானத்தில் பறக்கின்றன. அவை ரதத்தின் இருக்கையிலிருந்து திரும்பின; இந்த நெய்யால் பூமி நனைகிறது.
1.164.48
द्वाद॑श प्र॒धय॑श्च॒क्रमेकं॒ त्रीणि॒ नभ्या॑नि॒ क उ॒ तच्चि॑केत ।
तस्मि॑न्त्सा॒कं त्रि॑श॒ता न श॒ङ्कवो॑ अर्पि॒ताः ष॒ष्टिर्न च॑लाच॒लासः॑ ॥
பன்னிரண்டு ஆரங்கள், ஒரு சக்கரம், மூன்று நாபிகள்; அதை யார் அறிவார்? அதில் முந்நூறு ஆணிகள் போல் ஒன்றாகப் பொருத்தப்பட்டுள்ளன; அறுபது அசைவது போல் நிலைத்துள்ளன.
1.164.49
यस्ते॒ स्तनः॑ शश॒यो यो म॑यो॒भूर्येन॒ विश्वा॒ पुष्य॑सि॒ वार्या॑णि ।
यो र॑त्न॒धा व॑सु॒विद्यः सु॒दत्रः॒ सर॑स्वति॒ तमि॒ह धात॑वे कः ॥
ஓ சரஸ்வதி, உன்னுடைய வற்றிய முலை எது, இன்பம் தருவது எது, எதனால் நீ எல்லா விரும்பத்தக்க பொருட்களையும் வளர்க்கிறாயோ; ரத்தினங்களைத் தாங்கும், செல்வத்தைக் கண்டடையும், கொடை வள்ளலான அதை இங்கே பருகுவதற்காக ஆக்கு.
1.164.50
य॒ज्ञेन॑ य॒ज्ञम॑यजन्त दे॒वास्तानि॒ धर्मा॑णि प्रथ॒मान्या॑सन् ।
ते ह॒ नाकं॑ महि॒मानः॑ सचन्त॒ यत्र॒ पूर्वे॑ सा॒ध्याः सन्ति॑ दे॒वाः ॥
தேவர்கள் யாகத்தால் யாகத்தைச் செய்தனர்; அவையே முதல் தர்மங்களாக இருந்தன. அந்த மகிமையுடையோர் நிச்சயமாக வானுலகை அடைந்தனர், அங்கே பழைய சாத்திய தேவர்கள் இருக்கிறார்கள்.
1.164.51
स॒मा॒नमे॒तदु॑द॒कमुच्चैत्यव॒ चाह॑भिः ।
भूमिं॑ प॒र्जन्या॒ जिन्व॑न्ति॒ दिवं॑ जिन्वन्त्य॒ग्नयः॑ ॥
இந்த நீர் அனைவருக்கும் பொதுவானது; அது மேலே எழுகிறது, நாட்களுடன் கீழேயும் வருகிறது. மழைமேகங்கள் பூமியைத் தூண்டுகின்றன; அக்னிகள் வானத்தையும் தூண்டுகின்றன.
1.164.52
दि॒व्यं सु॑प॒र्णं वा॑य॒सं बृ॒हन्त॑म॒पां गर्भं॑ दर्श॒तमोष॑धीनाम् ।
अ॒भी॒प॒तो वृ॒ष्टिभि॑स्त॒र्पय॑न्तं॒ सर॑स्वन्त॒मव॑से जोहवीमि ॥
தெய்வீகமான, அழகிய சிறகுள்ள, வலிமையான, நீர்களின் கருவும் ஓஷதிகளின் காணத்தக்க பகுதியுமான, நீர்களின் தலைவனை, மழைகளால் நிறைவிப்பவனான சரஸ்வதனை, காப்புக்காக அழைக்கிறேன்.