ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 6.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.47.1
स्वा॒दुष्किला॒यं मधु॑माँ उ॒तायं ती॒व्रः किला॒यं रस॑वाँ उ॒तायम् ।
उ॒तो न्व॑स्य प॑पि॒वांस॒मिन्द्रं॒ न कश्च॒न स॑हत आह॒वेषु॑ ॥
ଏହି ସୋମ ମଧୁର, ମଧୁଯୁକ୍ତ, ତୀବ୍ର ଓ ରସବାନ। ଯିଏ ଏହାକୁ ପିଇଛନ୍ତି ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ପରାସ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
6.47.2
अ॒यं स्वा॒दुरि॒ह मदि॑ष्ठ आस॒ यस्येन्द्रो॑ वृत्र॒हत्ये॑ म॒माद॑ ।
पु॒रूणि॒ यश्च्यौ॒त्ना शम्ब॑रस्य॒ वि न॑व॒तिं नव॑ च दे॒ह्यो॑ हन् ॥
ଏହି ମଧୁର ସୋମ ଏଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା; ବୃତ୍ରବଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଥିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଯିଏ ଶମ୍ବରଙ୍କ ଅନେକ ଦୁର୍ଗ, ନବେ ନଅଟି, ଭାଙ୍ଗି ପକାଇଥିଲେ।
6.47.3
अ॒यं मे॑ पी॒त उदि॑यर्ति॒ वाच॑म॒यं म॑नी॒षामु॑श॒तीम॑जीगः ।
अ॒यं षळु॒र्वीर॑मिमीत॒ धीरो॒ न याभ्यो॒ भुव॑नं॒ कच्च॒नारे ॥
ମୁଁ ପିଇଥିବା ଏହି ସୋମ ବାକ୍ୟକୁ ଉଦ୍ବୁଦ୍ଧ କରେ; ଇଚ୍ଛୁକ ମନୀଷାକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ କରେ। ଜ୍ଞାନୀ ପରି ଏ ଛଅଟି ବିସ୍ତୃତ ଲୋକ ମାପେ; ଏହାର ପାଇଁ ଦୂରର କୌଣସି ଲୋକ ନାହିଁ।
6.47.4
अ॒यं स यो व॑रि॒माणं॑ पृथि॒व्या व॒र्ष्माणं॑ दि॒वो अकृ॑णोद॒यं सः ।
अ॒यं पी॒यूषं॑ ति॒सृषु॑ प्र॒वत्सु॒ सोमो॑ दाधारो॒र्व॑न्तरि॑क्षम् ॥
ପୃଥିବୀର ବିସ୍ତାର ଏବଂ ଆକାଶର ମହାନ ଆକାର ଯିଏ କରିଥିଲେ, ସେ ଏହି; ଏହି ହିଁ ସେ। ଏହି ଅମୃତ ସୋମ ତିନି ପ୍ରବାହରେ ଅଛି; ସୋମ ବିଶାଳ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷକୁ ଧାରଣ କଲା।
6.47.5
अ॒यं वि॑दच्चित्र॒दृशी॑क॒मर्णः॑ शु॒क्रस॑द्मनामु॒षसा॒मनी॑के ।
अ॒यं म॒हान्म॑ह॒ता स्कम्भ॑ने॒नोद्द्याम॑स्तभ्नाद्वृष॒भो म॒रुत्वा॑न् ॥
ଏ ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପର ଜଳପ୍ରବାହ ପାଇଲା, ଯାହା ଶୁକ୍ରବାସିନୀ ଉଷାଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଅଛି। ଏ ମହାନ; ନିଜ ମହିମା ଓ ସ୍ତମ୍ଭବଳରେ ଆକାଶକୁ ଉପରେ ଧରି ରଖେ; ଏହି ବୃଷଭ ମରୁତ୍ଗଣଙ୍କ ସହିତ ଅଛି।
6.47.6
धृ॒षत्पि॑ब क॒लशे॒ सोम॑मिन्द्र वृत्र॒हा शू॑र सम॒रे वसू॑नाम् ।
माध्यं॑दिने॒ सव॑न॒ आ वृ॑षस्व रयि॒स्थानो॑ र॒यिम॒स्मासु॑ धेहि ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ରହନ୍ତା ବୀର, ନିର୍ଭୟରେ କଳସରେ ସୋମ ପାନ କର। ହେ ବୀର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସବନରେ ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ହୁଅ; ଧନଦାତା, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଧନ ସ୍ଥାପନ କର।
6.47.7
इन्द्र॒ प्र णः॑ पुरए॒तेव॑ पश्य॒ प्र नो॑ नय प्रत॒रं वस्यो॒ अच्छ॑ ।
भवा॑ सुपा॒रो अ॑तिपार॒यो नो॒ भवा॒ सुनी॑तिरु॒त वा॒मनी॑तिः ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଆଗରେ ଚାଲୁଥିବା ନେତାଙ୍କ ପରି ଦେଖ; ଆମକୁ ଧନ ଆଡ଼କୁ ଆହୁରି ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ। ଆମ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ରକ୍ଷକ ଓ ପାରକାରୀ ହୁଅ; ଉତ୍ତମ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ଓ ପରିଚାଳକ ହୁଅ।
6.47.8
उ॒रुं नो॑ लो॒कमनु॑ नेषि वि॒द्वान्त्स्व॑र्व॒ज्ज्योति॒रभ॑यं स्व॒स्ति ।
ऋ॒ष्वा त॑ इन्द्र॒ स्थवि॑रस्य बा॒हू उप॑ स्थेयाम शर॒णा बृ॒हन्ता॑ ॥
ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ତୁମେ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଲୋକ ଆଡ଼କୁ ନେଇଯାଅ; ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରକାଶ ସହିତ ଜ୍ୟୋତି, ନିର୍ଭୟତା ଏବଂ କଲ୍ୟାଣ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ମହାନ ଦୁଇ ବାହୁର ନିକଟରେ ଆମେ ଠିଆ ହେଉ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଆଶ୍ରୟ।
6.47.9
वरि॑ष्ठे न इन्द्र व॒न्धुरे॑ धा॒ वहि॑ष्ठयोः शताव॒न्नश्व॑यो॒रा ।
इष॒मा व॑क्षी॒षां वर्षि॑ष्ठां॒ मा न॑स्तारीन्मघव॒न्रायो॑ अ॒र्यः ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ରଥଦଣ୍ଡରେ ରଖ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁଇ ବାହକ ଅଶ୍ୱଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ। ହେ ଶତଧନ, ଅନ୍ନ ଆଣ; ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରଚୁର ଅନ୍ନ ଆଣ। ହେ ଦାନୀ, ଶତ୍ରୁର ଧନ ଆମକୁ ପାର ହେବାକୁ ଦିଅ ନାହିଁ।
6.47.10
इन्द्र॑ मृ॒ळ मह्यं॑ जी॒वातु॑मिच्छ चो॒दय॒ धिय॒मय॑सो॒ न धारा॑म् ।
यत्किं चा॒हं त्वा॒युरि॒दं वदा॑मि॒ तज्जु॑षस्व कृ॒धि मा॑ दे॒वव॑न्तम् ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କର; ଜୀବନ ଇଚ୍ଛା କର, ଲୌହଧାରା ପରି ଚିନ୍ତାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ। ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ମୁଁ ଏଠାରେ ଯାହା କିଛି କହୁଛି, ତାହା ଗ୍ରହଣ କର; ମୋତେ ଦେବତାଯୁକ୍ତ କର।
6.47.11
त्रा॒तार॒मिन्द्र॑मवि॒तार॒मिन्द्रं॒ हवे॑हवे सु॒हवं॒ शूर॒मिन्द्र॑म् ।
ह्वया॑मि श॒क्रं पु॑रुहू॒तमिन्द्रं॑ स्व॒स्ति नो॑ म॒घवा॑ धा॒त्विन्द्रः॑ ॥
ରକ୍ଷକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସହାୟକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ପ୍ରତି ଆହ୍ୱାନରେ ସହଜରେ ଡକାଯାଉଥିବା ବୀର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ଡାକେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବହୁବାର ଆହୂତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକେ; ଧନବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ କଲ୍ୟାଣ ଦିଅନ୍ତୁ।
6.47.12
इन्द्रः॑ सु॒त्रामा॒ स्ववाँ॒ अवो॑भिः सुमृळी॒को भ॑वतु वि॒श्ववे॑दाः ।
बाध॑तां॒ द्वेषो॒ अभ॑यं कृणोतु सु॒वीर्य॑स्य॒ पत॑यः स्याम ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଦ୍ଧାରକ, ଉତ୍ତମ ସହାୟତାଯୁକ୍ତ, ସହଜରେ କୃପାଳୁ, ସର୍ବଜ୍ଞ ହେଉ; ସେ ଶତ୍ରୁତାକୁ ତଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ ଏବଂ ନିର୍ଭୟତା କରନ୍ତୁ। ଉତ୍ତମ ବୀରତ୍ୱଯୁକ୍ତଙ୍କର ଆମେ ପ୍ରଭୁ ହେଉ।
6.47.13
तस्य॑ व॒यं सु॑म॒तौ य॒ज्ञिय॒स्यापि॑ भ॒द्रे सौ॑मन॒से स्या॑म ।
स सु॒त्रामा॒ स्ववाँ॒ इन्द्रो॑ अ॒स्मे आ॒राच्चि॒द्द्वेषः॑ सनु॒तर्यु॑योतु ॥
ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ସେହି ଦେବଙ୍କ କୃପା ଓ ଶୁଭ ସୌମନସ୍ୟରେ ଆମେ ରହିବା। ସୁତ୍ରାମା, ଧନବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୂରରୁ ହିଁ ଆମଠାରୁ ଦ୍ୱେଷକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
6.47.14
अव॒ त्वे इ॑न्द्र प्र॒वतो॒ नोर्मिर्गिरो॒ ब्रह्मा॑णि नि॒युतो॑ धवन्ते ।
उ॒रू न राधः॒ सव॑ना पु॒रूणि॑ अ॒पो गा व॑ज्रिन्युवसे॒ समिन्दू॑न् ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଆଡ଼କୁ ପ୍ରବାହରୁ ତରଙ୍ଗ ପରି ସ୍ତୁତି ଓ ମନ୍ତ୍ର ଅଶ୍ୱଦଳ ପରି ଦୌଡ଼େ। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ବିଶାଳ ଧନ ପରି ବହୁ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ଜଳ, ଗାଈ ଓ ସୋମବିନ୍ଦୁ ଏକତ୍ର କର।
6.47.15
क ईं॑ स्तव॒त्कः पृ॑णा॒त्को य॑जाते॒ यदु॒ग्रमिन्म॒घवा॑ वि॒श्वहावे॑त् ।
पादा॑विव प्र॒हर॑न्न॒न्यम॑न्यं कृ॒णोति॒ पूर्व॒मप॑रं॒ शची॑भिः ॥
ସେହି ଉଗ୍ର, ମଘବାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କିଏ ସ୍ତୁତି କରିବ, କିଏ ତୃପ୍ତ କରିବ, କିଏ ଯଜନ କରିବ? ସେ ସର୍ବଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଦୁଇ ପାଦରେ ଆଘାତକାରୀ ପରି ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ବକୁ ପଛ ଓ ପଛକୁ ପୂର୍ବ କରନ୍ତି।
6.47.16
शृ॒ण्वे वी॒र उ॒ग्रमु॑ग्रं दमा॒यन्न॒न्यम॑न्यमतिनेनी॒यमा॑नः ।
ए॒ध॒मा॒न॒द्विळु॒भय॑स्य॒ राजा॑ चोष्कू॒यते॒ विश॒ इन्द्रो॑ मनु॒ष्या॑न् ॥
ବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଉଗ୍ରମାନଙ୍କୁ ଏକ ପରେ ଏକ ଦମନ କରି ଆଗକୁ ନିଆଯାଏ, ସେ ଶୁଣାଯାଏ। ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଢ଼ାଉଥିବା, ଉଭୟ ପକ୍ଷର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆହ୍ୱାନିତ ହୁଅନ୍ତି।
6.47.17
परा॒ पूर्वे॑षां स॒ख्या वृ॑णक्ति वि॒तर्तु॑राणो॒ अप॑रेभिरेति ।
अना॑नुभूतीरवधून्वा॒नः पू॒र्वीरिन्द्रः॑ श॒रद॑स्तर्तरीति ॥
ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ମିତ୍ରତା ସେ ଛିନ୍ନ କରନ୍ତି; ପାର ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ପଛର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଯାଆନ୍ତି। ଅନଭିଜ୍ଞ ଜିନିଷ ଝାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ବହୁ ବର୍ଷ ପାର କରନ୍ତି।
6.47.18
रू॒पंरू॑पं॒ प्रति॑रूपो बभूव॒ तद॑स्य रू॒पं प्र॑ति॒चक्ष॑णाय ।
इन्द्रो॑ मा॒याभिः॑ पुरु॒रूप॑ ईयते यु॒क्ता ह्य॑स्य॒ हर॑यः श॒ता दश॑ ॥
ରୂପରୁ ରୂପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପ୍ରତିରୂପ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ସେହି ରୂପ ଦେଖିବା ପାଇଁ। ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ମାୟାରେ ବହୁ ରୂପ ନେଇ ଚାଲନ୍ତି, କାରଣ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଶହେ ଓ ଦଶଟି ହରି ଅଶ୍ୱ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛନ୍ତି।
6.47.19
यु॒जा॒नो ह॒रिता॒ रथे॒ भूरि॒ त्वष्टे॒ह रा॑जति ।
को वि॒श्वाहा॑ द्विष॒तः पक्ष॑ आसत उ॒तासी॑नेषु सू॒रिषु॑ ॥
ଏଠାରେ ତ୍ୱଷ୍ଟା ରଥରେ ଦୁଇଟି ସବୁଜ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡି ଅତ୍ୟଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର କେଉଁ ପକ୍ଷ ସର୍ବଦା ରହିବ, ଏବଂ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ବସିଥିବା ଓ ପୃଷ୍ଠପୋଷକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ରହିବ?
6.47.20
अ॒ग॒व्यू॒ति क्षेत्र॒माग॑न्म देवा उ॒र्वी स॒ती भूमि॑रंहूर॒णाभू॑त् ।
बृह॑स्पते॒ प्र चि॑कित्सा॒ गवि॑ष्टावि॒त्था स॒ते ज॑रि॒त्र इ॑न्द्र॒ पन्था॑म् ॥
ହେ ଦେବଗଣ, ଆମେ ଗାଈମାନଙ୍କ ଚରାଚର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆସିଛୁ; ଏହି ବିସ୍ତୃତ ପୃଥିବୀ ବାଧାହୀନ ହୋଇଛି। ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଗୋସମ୍ପଦଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କର; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାୟକ ପାଇଁ ଏହିପରି ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।
6.47.21
दि॒वेदि॑वे स॒दृशी॑र॒न्यमर्धं॑ कृ॒ष्णा अ॑सेध॒दप॒ सद्म॑नो॒ जाः ।
अह॑न्दा॒सा वृ॑ष॒भो व॑स्न॒यन्तो॒दव्र॑जे व॒र्चिनं॒ शम्ब॑रं च ॥
ପ୍ରତିଦିନ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିବା (ଉଷାଙ୍କର) ଅନ୍ୟ ଅଂଶକୁ ସେ ଠେଲିଦିଏ; କଳା ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ବାସଗୃହରୁ ତଡ଼ିଦିଏ। ବୃଷଭ ଇନ୍ଦ୍ର ମେଘଜଳ ମୁକ୍ତିର ସମୟରେ ତୃଷିତ ଦୁଇ ଦାସଙ୍କୁ ବଧ କଲେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶମ୍ବରକୁ ମଧ୍ୟ ବଧ କଲେ।
6.47.22
प्र॒स्तो॒क इन्नु राध॑सस्त इन्द्र॒ दश॒ कोश॑यी॒र्दश॑ वा॒जिनो॑ऽदात् ।
दिवो॑दासादतिथि॒ग्वस्य॒ राधः॑ शाम्ब॒रं वसु॒ प्रत्य॑ग्रभीष्म ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଦାନର ଛୋଟ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ମିଳିଲା; ତୁମେ ଦଶଟି ପାତ୍ର ଓ ଦଶଟି ବଳବାନ ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲ। ଦିବୋଦାସଙ୍କଠାରୁ, ଅତିଥିଗ୍ୱଙ୍କ ଦାନ ରୂପେ, ଆମେ ଶମ୍ବରର ଧନ ପାଇଲୁ।
6.47.23
दशाश्वा॒न्दश॒ कोशा॒न्दश॒ वस्त्राधि॑भोजना ।
दशो॑ हिरण्यपि॒ण्डान्दिवो॑दासादसानिषम् ॥
ଦଶଟି ଘୋଡ଼ା, ଦଶଟି ପାତ୍ର, ଆବରଣ ସହିତ ଦଶଟି ବସ୍ତ୍ର, ଓ ଦଶଟି ସୁନାର ତକ୍ତି—ଏହିସବୁ ମୁଁ ଦିବୋଦାସଙ୍କଠାରୁ ପାଇଲି।
6.47.24
दश॒ रथा॒न्प्रष्टि॑मतः श॒तं गा अथ॑र्वभ्यः ।
अ॒श्व॒थः पा॒यवे॑ऽदात् ॥
ସୁସଜ୍ଜିତ ଦଶଟି ରଥ ଓ ଶହେ ଗାଈ ଅଥର୍ବାମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ପାୟୁଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।
6.47.25
महि॒ राधो॑ वि॒श्वज॑न्यं॒ दधा॑नान् ।
भ॒रद्वा॑जान्त्सार्ञ्ज॒यो अ॒भ्य॑यष्ट ॥
ସମସ୍ତ ଜନତାଙ୍କ ପାଇଁ ହିତକର ମହାନ ଧନ ଦେଇ, ସୃଞ୍ଜୟ ଭରଦ୍ୱାଜମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କଲେ।
6.47.26
वन॑स्पते वी॒ड्व॑ङ्गो॒ हि भू॒या अ॒स्मत्स॑खा प्र॒तर॑णः सु॒वीरः॑ ।
गोभिः॒ संन॑द्धो असि वी॒ळय॑स्वास्था॒ता ते॑ जयतु॒ जेत्वा॑नि ॥
ହେ ବନସ୍ପତି, ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ ବୀଡ୍ୱଙ୍ଗ; ଆମର ମିତ୍ର, ପାର କରାଉଥିବା ଓ ଉତ୍ତମ ବୀରମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ହୁଅ। ଗାଈ (କିରଣ) ଦ୍ୱାରା ସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ତୁମେ ତେଜସ୍ୱୀ; ସ୍ଥିର ଠିଆ ହୋଇଥିବା ତୁମ ପାଇଁ ଜିତୁ, ବିଜୟ ମିଳୁ।
6.47.27
दि॒वस्पृ॑थि॒व्याः पर्योज॒ उद्भृ॑तं॒ वन॒स्पति॑भ्यः॒ पर्याभृ॑तं॒ सहः॑ ।
अ॒पामो॒ज्मानं॒ परि॒ गोभि॒रावृ॑त॒मिन्द्र॑स्य॒ वज्रं॑ ह॒विषा॒ रथं॑ यज ॥
ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଉଠାଯାଇଥିବା ବଳ, ବନସ୍ପତିମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଣିଥିବା ଶକ୍ତି; ଜଳର ବଳବାନ୍କୁ, ଗାଈ (କିରଣ) ଦ୍ୱାରା ଆବୃତକୁ — ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଓ ରଥକୁ ହବିଷ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କର।
6.47.28
इन्द्र॑स्य॒ वज्रो॑ म॒रुता॒मनी॑कं मि॒त्रस्य॒ गर्भो॒ वरु॑णस्य॒ नाभिः॑ ।
सेमां नो॑ ह॒व्यदा॑तिं जुषा॒णो देव॑ रथ॒ प्रति॑ ह॒व्या गृ॑भाय ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କର ସେନା, ମିତ୍ରଙ୍କ ଗର୍ଭ, ବରୁଣଙ୍କ ନାଭି — ସେ ହିଁ ଆମର ଏହି ହବିଦାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ହେ ଦେବ, ହେ ରଥ, ଆମର ହବିଷ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
6.47.29
उप॑ श्वासय पृथि॒वीमु॒त द्यां पु॑रु॒त्रा ते॑ मनुतां॒ विष्ठि॑तं॒ जग॑त् ।
स दु॑न्दुभे स॒जूरिन्द्रे॑ण दे॒वैर्दू॒राद्दवी॑यो॒ अप॑ सेध॒ शत्रू॑न् ॥
ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଗୁଞ୍ଜନ କର; ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ତୁମ ପାଇଁ ସ୍ଥିର ଜଗତ ଚିନ୍ତା କରୁ। ହେ ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ମିଳି ଦୂରରୁ ହିଁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂର କର।
6.47.30
आ क्र॑न्दय॒ बल॒मोजो॑ न॒ आ धा॒ नि ष्ट॑निहि दुरि॒ता बाध॑मानः ।
अप॑ प्रोथ दुन्दुभे दु॒च्छुना॑ इ॒त इन्द्र॑स्य मु॒ष्टिर॑सि वी॒ळय॑स्व ॥
ବଳ ଓ ଓଜସ୍ ସହିତ ଗର୍ଜନ କର; ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ପାପମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରି ବଜ୍ରନାଦ କର। ହେ ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଏଠାରୁ ଠେଲି ଦିଅ; ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଷ୍ଟି — ବୀର ହୁଅ।
6.47.31
आमूर॑ज प्र॒त्याव॑र्तये॒माः के॑तु॒मद्दु॑न्दु॒भिर्वा॑वदीति ।
समश्व॑पर्णा॒श्चर॑न्ति नो॒ नरो॑ अ॒स्माक॑मिन्द्र र॒थिनो॑ जयन्तु ॥
ସେମାନଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦିଅ; ଦେଖ, ପତାକାଯୁକ୍ତ ଦୁନ୍ଦୁଭି ବାଜୁଛନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱପର୍ଣ୍ଣ ପତାକାଧାରୀ ଆମର ରଥୀ ବୀରମାନେ ଏକତ୍ର ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ଜୟ ଲାଭ କରନ୍ତୁ।