Ṛgveda · Sūkta 6.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.47.1
स्वा॒दुष्किला॒यं मधु॑माँ उ॒तायं ती॒व्रः किला॒यं रस॑वाँ उ॒तायम् ।
उ॒तो न्व॑स्य प॑पि॒वांस॒मिन्द्रं॒ न कश्च॒न स॑हत आह॒वेषु॑ ॥
Dieser Soma ist süß, honigreich, scharf, saftreich. Niemand besiegt in den Schlachten Indra, der davon getrunken hat.
6.47.2
अ॒यं स्वा॒दुरि॒ह मदि॑ष्ठ आस॒ यस्येन्द्रो॑ वृत्र॒हत्ये॑ म॒माद॑ ।
पु॒रूणि॒ यश्च्यौ॒त्ना शम्ब॑रस्य॒ वि न॑व॒तिं नव॑ च दे॒ह्यो॑ हन् ॥
Dieser süße Soma war hier der berauschendste, und Indra freute sich daran beim Erschlagen Vritras. Er, der die vielen Festungen Śambaras zerschlug und niederwarf, neunundneunzig an der Zahl.
6.47.3
अ॒यं मे॑ पी॒त उदि॑यर्ति॒ वाच॑म॒यं म॑नी॒षामु॑श॒तीम॑जीगः ।
अ॒यं षळु॒र्वीर॑मिमीत॒ धीरो॒ न याभ्यो॒ भुव॑नं॒ कच्च॒नारे ॥
Dieser Soma, von mir getrunken, regt die Rede an; er hat den begehrenden Gedanken geweckt. Wie ein Weiser misst er die sechs weiten Welten aus, denn für ihn ist keine Welt fern.
6.47.4
अ॒यं स यो व॑रि॒माणं॑ पृथि॒व्या व॒र्ष्माणं॑ दि॒वो अकृ॑णोद॒यं सः ।
अ॒यं पी॒यूषं॑ ति॒सृषु॑ प्र॒वत्सु॒ सोमो॑ दाधारो॒र्व॑न्तरि॑क्षम् ॥
Der die Weite der Erde und die gewaltige Masse des Himmels gemacht hat, das ist dieser; dieser. Dieser ambrosische Soma ist in den drei Strömen; Soma trägt den weiten Luftraum.
6.47.5
अ॒यं वि॑दच्चित्र॒दृशी॑क॒मर्णः॑ शु॒क्रस॑द्मनामु॒षसा॒मनी॑के ।
अ॒यं म॒हान्म॑ह॒ता स्कम्भ॑ने॒नोद्द्याम॑स्तभ्नाद्वृष॒भो म॒रुत्वा॑न् ॥
Dieser fand die leuchtend erscheinende Flut, die in der Gegenwart der im Glanz wohnenden Morgenröten ist. Dieser ist groß; durch seine Größe und seinen Säulenstütze hält er den Himmel empor; dieser Stier ist bei den Marut.
6.47.6
धृ॒षत्पि॑ब क॒लशे॒ सोम॑मिन्द्र वृत्र॒हा शू॑र सम॒रे वसू॑नाम् ।
माध्यं॑दिने॒ सव॑न॒ आ वृ॑षस्व रयि॒स्थानो॑ र॒यिम॒स्मासु॑ धेहि ॥
Indra, Vritra-Erschläger, Held, trink kühn den Soma aus dem Gefäß. Held, im Kampf um Reichtümer, beim Mittagsopfer, drängе vorwärts und werde kraftvoll; Spender der Schätze, lege Reichtum in uns.
6.47.7
इन्द्र॒ प्र णः॑ पुरए॒तेव॑ पश्य॒ प्र नो॑ नय प्रत॒रं वस्यो॒ अच्छ॑ ।
भवा॑ सुपा॒रो अ॑तिपार॒यो नो॒ भवा॒ सुनी॑तिरु॒त वा॒मनी॑तिः ॥
Indra, schau auf uns wie ein Anführer, der vorangeht; führe uns weiter hin zum Reichtum. Sei für uns ein guter Beschützer und einer, der hinüberbringt; sei ein guter Wegweiser und Führer.
6.47.8
उ॒रुं नो॑ लो॒कमनु॑ नेषि वि॒द्वान्त्स्व॑र्व॒ज्ज्योति॒रभ॑यं स्व॒स्ति ।
ऋ॒ष्वा त॑ इन्द्र॒ स्थवि॑रस्य बा॒हू उप॑ स्थेयाम शर॒णा बृ॒हन्ता॑ ॥
Weise führst du uns in die weite Welt, mit sonnigem Licht, Furchtlosigkeit und Wohlergehen. O Indra, mögen wir bei deinen beiden großen, alten Armen stehen, die Zuflucht sind.
6.47.9
वरि॑ष्ठे न इन्द्र व॒न्धुरे॑ धा॒ वहि॑ष्ठयोः शताव॒न्नश्व॑यो॒रा ।
इष॒मा व॑क्षी॒षां वर्षि॑ष्ठां॒ मा न॑स्तारीन्मघव॒न्रायो॑ अ॒र्यः ॥
Indra, setze uns auf die weite Wagendeichsel, zwischen die beiden besten Zugpferde. O Hundertfach-Besitzer, bring Nahrung, bring die reichste Nahrung. O Freigebiger, lass den Reichtum des Feindes uns nicht hinübertragen.
6.47.10
इन्द्र॑ मृ॒ळ मह्यं॑ जी॒वातु॑मिच्छ चो॒दय॒ धिय॒मय॑सो॒ न धारा॑म् ।
यत्किं चा॒हं त्वा॒युरि॒दं वदा॑मि॒ तज्जु॑षस्व कृ॒धि मा॑ दे॒वव॑न्तम् ॥
Indra, sei mir gnädig; begehre das Leben, rege den Gedanken an wie die Schneide eines Eisenstroms. Was immer ich hier sage, dich ersehnend, nimm es an, und mache mich zum Besitzer der Götter.
6.47.11
त्रा॒तार॒मिन्द्र॑मवि॒तार॒मिन्द्रं॒ हवे॑हवे सु॒हवं॒ शूर॒मिन्द्र॑म् ।
ह्वया॑मि श॒क्रं पु॑रुहू॒तमिन्द्रं॑ स्व॒स्ति नो॑ म॒घवा॑ धा॒त्विन्द्रः॑ ॥
Ich rufe Indra an, den Beschützer, Indra, den Helfer, Indra, den Helden, der bei jedem Ruf leicht angerufen wird. Ich rufe den Mächtigen, vielfach Angerufenen Indra an; möge der reiche Indra uns Wohlergehen schenken.
6.47.12
इन्द्रः॑ सु॒त्रामा॒ स्ववाँ॒ अवो॑भिः सुमृळी॒को भ॑वतु वि॒श्ववे॑दाः ।
बाध॑तां॒ द्वेषो॒ अभ॑यं कृणोतु सु॒वीर्य॑स्य॒ पत॑यः स्याम ॥
Möge Indra der Retter sein, der gute Hilfe besitzt, leicht gnädig, allwissend; er vertreibe den Hass und schaffe Furchtlosigkeit. Mögen wir Herren dessen sein, der gute Heldenkraft besitzt.
6.47.13
तस्य॑ व॒यं सु॑म॒तौ य॒ज्ञिय॒स्यापि॑ भ॒द्रे सौ॑मन॒से स्या॑म ।
स सु॒त्रामा॒ स्ववाँ॒ इन्द्रो॑ अ॒स्मे आ॒राच्चि॒द्द्वेषः॑ सनु॒तर्यु॑योतु ॥
Mögen wir in der Gunst und dem heilvollen Wohlwollen dessen stehen, der des Opfers würdig ist. Möge Indra, der leicht anzurufende Helfer und Reiche, den Hass von uns fernhalten, selbst aus der Ferne, gänzlich.
6.47.14
अव॒ त्वे इ॑न्द्र प्र॒वतो॒ नोर्मिर्गिरो॒ ब्रह्मा॑णि नि॒युतो॑ धवन्ते ।
उ॒रू न राधः॒ सव॑ना पु॒रूणि॑ अ॒पो गा व॑ज्रिन्युवसे॒ समिन्दू॑न् ॥
Indra, zu dir laufen aus dem Strom wie eine Woge Lieder und Gebetsformeln, wie Gespanne von Rossen. O Schwinger des Donnerkeils, wie weiter Reichtum vereinst du durch viele Opfer die Wasser, die Kühe und die Soma-Tropfen.
6.47.15
क ईं॑ स्तव॒त्कः पृ॑णा॒त्को य॑जाते॒ यदु॒ग्रमिन्म॒घवा॑ वि॒श्वहावे॑त् ।
पादा॑विव प्र॒हर॑न्न॒न्यम॑न्यं कृ॒णोति॒ पूर्व॒मप॑रं॒ शची॑भिः ॥
Wer soll ihn preisen, wer ihn zufriedenstellen, wer ihn verehren, wenn der wilde, freigebige Indra immer schützt? Gleichsam mit zwei Füßen schlagend, macht er durch seine Kräfte eines nach dem anderen, das Frühere das Spätere.
6.47.16
शृ॒ण्वे वी॒र उ॒ग्रमु॑ग्रं दमा॒यन्न॒न्यम॑न्यमतिनेनी॒यमा॑नः ।
ए॒ध॒मा॒न॒द्विळु॒भय॑स्य॒ राजा॑ चोष्कू॒यते॒ विश॒ इन्द्रो॑ मनु॒ष्या॑न् ॥
Der Held Indra wird gehört, der jeden Wilden einen nach dem anderen bezwingt, voranzogen; der König beider Seiten, der die Feinde mehrt, wird unter den Völkern der Menschen angerufen.
6.47.17
परा॒ पूर्वे॑षां स॒ख्या वृ॑णक्ति वि॒तर्तु॑राणो॒ अप॑रेभिरेति ।
अना॑नुभूतीरवधून्वा॒नः पू॒र्वीरिन्द्रः॑ श॒रद॑स्तर्तरीति ॥
Er löst die Freundschaften der Früheren; den Übergang suchend, geht er mit den Späteren weiter. Das Unerfahrene abschüttelnd, überquert Indra die vielen Jahre.
6.47.18
रू॒पंरू॑पं॒ प्रति॑रूपो बभूव॒ तद॑स्य रू॒पं प्र॑ति॒चक्ष॑णाय ।
इन्द्रो॑ मा॒याभिः॑ पुरु॒रूप॑ ईयते यु॒क्ता ह्य॑स्य॒ हर॑यः श॒ता दश॑ ॥
Gestalt um Gestalt wurde er sein Gegenbild; das ist seine Gestalt, damit man sie sehe. Indra geht durch seine Illusionen in vielen Gestalten einher, denn seine hundert und zehn Rappen sind wahrhaftig angespannt.
6.47.19
यु॒जा॒नो ह॒रिता॒ रथे॒ भूरि॒ त्वष्टे॒ह रा॑जति ।
को वि॒श्वाहा॑ द्विष॒तः पक्ष॑ आसत उ॒तासी॑नेषु सू॒रिषु॑ ॥
Hier glänzt Tvaṣṭar reichlich, nachdem er zwei falbe Rosse an den Wagen gespannt hat. Welche Seite der Feinde wird immer bestehen, und wer wird unter den untätig Sitzenden und unter den Gönnern bleiben?
6.47.20
अ॒ग॒व्यू॒ति क्षेत्र॒माग॑न्म देवा उ॒र्वी स॒ती भूमि॑रंहूर॒णाभू॑त् ।
बृह॑स्पते॒ प्र चि॑कित्सा॒ गवि॑ष्टावि॒त्था स॒ते ज॑रि॒त्र इ॑न्द्र॒ पन्था॑म् ॥
O Götter, wir sind zum Weidefeld der Kühe gekommen; diese weite Erde ist hindernisfrei geworden. O Bṛhaspati, sorge gut für den an Kühen Reichen; O Indra, bahne dem Sänger ebenso den Weg.
6.47.21
दि॒वेदि॑वे स॒दृशी॑र॒न्यमर्धं॑ कृ॒ष्णा अ॑सेध॒दप॒ सद्म॑नो॒ जाः ।
अह॑न्दा॒सा वृ॑ष॒भो व॑स्न॒यन्तो॒दव्र॑जे व॒र्चिनं॒ शम्ब॑रं च ॥
Tag für Tag stieß er die andere Hälfte der gleich aussehenden (Morgenröten) beiseite; die Dunklen trieb er aus ihrer Wohnstatt. Der Stier Indra erschlug die beiden durstigen Knechte bei der Befreiung der Wolkenwasser und erschlug ebenso den glänzenden Śambara.
6.47.22
प्र॒स्तो॒क इन्नु राध॑सस्त इन्द्र॒ दश॒ कोश॑यी॒र्दश॑ वा॒जिनो॑ऽदात् ।
दिवो॑दासादतिथि॒ग्वस्य॒ राधः॑ शाम्ब॒रं वसु॒ प्रत्य॑ग्रभीष्म ॥
O Indra, auch nur ein wenig deiner Gabe haben wir gewiss empfangen; du gabst zehn Gefäße und zehn mächtige Rosse. Von Divodāsa, als Gabe des Atithigva, haben wir den Reichtum Śāmbaras empfangen.
6.47.23
दशाश्वा॒न्दश॒ कोशा॒न्दश॒ वस्त्राधि॑भोजना ।
दशो॑ हिरण्यपि॒ण्डान्दिवो॑दासादसानिषम् ॥
Zehn Rosse, zehn Gefäße, zehn Gewänder mit Umhängen und zehn goldene Scheiben – dies habe ich von Divodāsa empfangen.
6.47.24
दश॒ रथा॒न्प्रष्टि॑मतः श॒तं गा अथ॑र्वभ्यः ।
अ॒श्व॒थः पा॒यवे॑ऽदात् ॥
Zehn Wagen mit schönem Geschirr und hundert Kühe gab er den Atharvan; Aśvattha gab dem Pāyu.
6.47.25
महि॒ राधो॑ वि॒श्वज॑न्यं॒ दधा॑नान् ।
भ॒रद्वा॑जान्त्सार्ञ्ज॒यो अ॒भ्य॑यष्ट ॥
Reichtum von großem Nutzen für alle Völker spendend, ehrte Sṛñjaya die Bharadvājas durch das Opfer.
6.47.26
वन॑स्पते वी॒ड्व॑ङ्गो॒ हि भू॒या अ॒स्मत्स॑खा प्र॒तर॑णः सु॒वीरः॑ ।
गोभिः॒ संन॑द्धो असि वी॒ळय॑स्वास्था॒ता ते॑ जयतु॒ जेत्वा॑नि ॥
O Herr des Waldes, du bist wahrlich Vīḍvaṅga; sei unser Freund, unser Helfer über den Strom, reich an Helden. Mit den Kühen gegürtet, bist du gerüstet; möge der Standhafte für dich siegen, mögen Siege errungen werden.
6.47.27
दि॒वस्पृ॑थि॒व्याः पर्योज॒ उद्भृ॑तं॒ वन॒स्पति॑भ्यः॒ पर्याभृ॑तं॒ सहः॑ ।
अ॒पामो॒ज्मानं॒ परि॒ गोभि॒रावृ॑त॒मिन्द्र॑स्य॒ वज्रं॑ ह॒विषा॒ रथं॑ यज ॥
Die vom Himmel und von der Erde erhobene Kraft, die aus den Bäumen gebrachte Stärke, der Mächtige der Wasser, von den Kühen umhüllt — opfere Indras Donnerkeil und Wagen mit der Opfergabe.
6.47.28
इन्द्र॑स्य॒ वज्रो॑ म॒रुता॒मनी॑कं मि॒त्रस्य॒ गर्भो॒ वरु॑णस्य॒ नाभिः॑ ।
सेमां नो॑ ह॒व्यदा॑तिं जुषा॒णो देव॑ रथ॒ प्रति॑ ह॒व्या गृ॑भाय ॥
Indras Donnerkeil, das Heer der Marut, der Keim Mitras, der Nabel Varuṇas — er möge, diese unsere Opfergabe annehmend, o Gott, o Wagen, unsere Opfergaben empfangen.
6.47.29
उप॑ श्वासय पृथि॒वीमु॒त द्यां पु॑रु॒त्रा ते॑ मनुतां॒ विष्ठि॑तं॒ जग॑त् ।
स दु॑न्दुभे स॒जूरिन्द्रे॑ण दे॒वैर्दू॒राद्दवी॑यो॒ अप॑ सेध॒ शत्रू॑न् ॥
Lass Erde und Himmel erdröhnen; mögen für dich die festen Welten weit und breit bedacht werden. O Trommel, zusammen mit Indra und den Göttern, vertreibe die Feinde aus der Ferne.
6.47.30
आ क्र॑न्दय॒ बल॒मोजो॑ न॒ आ धा॒ नि ष्ट॑निहि दुरि॒ता बाध॑मानः ।
अप॑ प्रोथ दुन्दुभे दु॒च्छुना॑ इ॒त इन्द्र॑स्य मु॒ष्टिर॑सि वी॒ळय॑स्व ॥
Brüll mit Kraft und Stärke, gib uns Macht. Donnernd vertreibe die Sünden. O Trommel, stoß die bösen Feinde von hier zurück; du bist die Faust Indras — sei herrlich.
6.47.31
आमूर॑ज प्र॒त्याव॑र्तये॒माः के॑तु॒मद्दु॑न्दु॒भिर्वा॑वदीति ।
समश्व॑पर्णा॒श्चर॑न्ति नो॒ नरो॑ अ॒स्माक॑मिन्द्र र॒थिनो॑ जयन्तु ॥
Wende jene zurück, treibe diese fort; hier dröhnen die Trommeln mit ihren Bannern. O Indra, mögen unsere Wagenkrieger mit den Roßfeder-Bannern gemeinsam vorrücken und siegen.