ഭഗവദ്ഗീത · അധ്യായം 14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.1
परं भूयः प्रवक्ष्यामि ज्ञानानां ज्ञानमुत्तमम् ।
यज्ज्ञात्वा मुनयः सर्वे परां सिद्धिमितो गताः ॥ १४.१ ॥
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ജ്ഞാനങ്ങളിൽ വെച്ച് ഉത്തമമായ ആ പരമജ്ഞാനം ഞാൻ വീണ്ടും പറയാം; അതറിഞ്ഞ് മുനിമാരെല്ലാം ഇവിടെനിന്ന് പരമസിദ്ധി പ്രാപിച്ചു.
14.2
इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः ।
सर्गेऽपि नोपजायन्ते प्रलये न व्यथन्ति च ॥ १४.२ ॥
ഈ ജ്ഞാനത്തെ ആശ്രയിച്ച് എന്റെ സമാനസ്വഭാവം പ്രാപിച്ചവർ സൃഷ്ടിയിലും ജനിക്കുന്നില്ല, പ്രളയത്തിലും ദുഃഖിക്കുന്നില്ല.
14.3
मम योनिर्महद्ब्रह्म तस्मिन् गर्भं दधाम्यहम् ।
संभवः सर्वभूतानां ततो भवति भारत ॥ १४.३ ॥
ഭാരതാ, മഹദ്ബ്രഹ്മമാണ് എന്റെ യോനി; അതിൽ ഞാൻ ഗർഭം നിക്ഷേപിക്കുന്നു. അതിൽനിന്ന് സർവഭൂതങ്ങളുടെയും ഉത്ഭവം ഉണ്ടാകുന്നു.
14.4
सर्वयोनिषु कौन्तेय मूर्तयः सम्भवन्ति याः ।
तासां ब्रह्म महद्योनिरहं बीजप्रदः पिता ॥ १४.४ ॥
കൗന്തേയാ, എല്ലാ യോനികളിലും ഉണ്ടാകുന്ന ഏതു രൂപങ്ങൾക്കും മഹദ്ബ്രഹ്മമാണ് യോനി; ഞാൻ ബീജം നൽകുന്ന പിതാവാണ്.
14.5
सत्त्वं रजस्तम इति गुणाः प्रकृतिसंभवाः ।
निबध्नन्ति महाबाहो देहे देहिनमव्ययम् ॥ १४.५ ॥
മഹാബാഹോ, പ്രകൃതിയിൽനിന്നുണ്ടായ സത്ത്വം, രജസ്സ്, തമസ്സ് എന്നീ ഗുണങ്ങൾ അവ്യയനായ ദേഹിയെ ദേഹത്തിൽ ബന്ധിക്കുന്നു.
14.6
तत्र सत्त्वं निर्मलत्वात्प्रकाशकमनामयम् ।
सुखसङ्गेन बध्नाति ज्ञानसङ्गेन चानघ ॥ १४.६ ॥
അനഘാ, അവയിൽ സത്ത്വം നിർമലമായതിനാൽ പ്രകാശകവും നിരാമയവുമാണ്; അത് സുഖസംഗത്താലും ജ്ഞാനസംഗത്താലും ബന്ധിക്കുന്നു.
14.7
रजो रागात्मकं विद्धि तृष्णासङ्गसमुद्भवम् ।
तन्निबध्नाति कौन्तेय कर्मसङ्गेन देहिनम् ॥ १४.७ ॥
കൗന്തേയാ, രജസ്സ് രാഗസ്വഭാവമുള്ളതും തൃഷ്ണയിൽനിന്നും ആസക്തിയിൽനിന്നും ഉണ്ടാകുന്നതുമാണെന്ന് അറിയുക. അത് ദേഹിയെ കർമാസക്തിയാൽ ബന്ധിക്കുന്നു.
14.8
तमस्त्वज्ञानजं विद्धि मोहनं सर्वदेहिनाम् ।
प्रमादालस्यनिद्राभिस्तन्निबध्नाति भारत ॥ १४.८ ॥
ഭാരതാ, തമസ്സ് അജ്ഞാനത്തിൽനിന്നു ജനിച്ചതും എല്ലാ ദേഹികളെയും മോഹിപ്പിക്കുന്നതുമാണെന്ന് അറിയുക. അത് പ്രമാദം, ആലസ്യം, നിദ്ര എന്നിവയാൽ ബന്ധിക്കുന്നു.
14.9
सत्त्वं सुखे सञ्जयति रजः कर्मणि भारत ।
ज्ञानमावृत्य तु तमः प्रमादे सञ्जयत्युत ॥ १४.९ ॥
ഭാരതാ, സത്ത്വം സുഖത്തിലും രജസ്സ് കർമത്തിലും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ തമസ്സ് ജ്ഞാനത്തെ മറച്ച് പ്രമാദത്തിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.
14.10
रजस्तमश्चाभिभूय सत्त्वं भवति भारत ।
रजः सत्त्वं तमश्चैव तमः सत्त्वं रजस्तथा ॥ १४.१० ॥
ഭാരതാ, രജസ്സിനെയും തമസ്സിനെയും കീഴടക്കി സത്ത്വം പ്രബലമാകുന്നു; അതുപോലെ സത്ത്വത്തെയും തമസ്സിനെയും കീഴടക്കി രജസ്സും, സത്ത്വത്തെയും രജസ്സിനെയും കീഴടക്കി തമസ്സും പ്രബലമാകുന്നു.
14.11
सर्वद्वारेषु देहेऽस्मिन्प्रकाश उपजायते ।
ज्ञानं यदा तदा विद्याद्विवृद्धं सत्त्वमित्युत ॥ १४.११ ॥
ഈ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ ദ്വാരങ്ങളിലും ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശം ഉദിക്കുമ്പോൾ, സത്ത്വം വർധിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് അറിയണം.
14.12
लोभः प्रवृत्तिरारम्भः कर्मणामशमः स्पृहा ।
रजस्येतानि जायन्ते विवृद्धे भरतर्षभ ॥ १४.१२ ॥
ഭരതർഷഭാ, രജസ്സ് വർധിക്കുമ്പോൾ ലോഭം, പ്രവൃത്തി, കർമങ്ങളുടെ ആരംഭം, അശാന്തി, ആഗ്രഹം എന്നിവ ഉണ്ടാകുന്നു.
14.13
अप्रकाशोऽप्रवृत्तिश्च प्रमादो मोह एव च ।
तमस्येतानि जायन्ते विवृद्धे कुरुनन्दन ॥ १४.१३ ॥
കുരുനന്ദനാ, തമസ്സ് വർധിക്കുമ്പോൾ ഇരുട്ട്, നിഷ്ക്രിയത, അശ്രദ്ധ, മോഹം എന്നിവ ഉണ്ടാകുന്നു.
14.14
यदा सत्त्वे प्रवृद्धे तु प्रलयं याति देहभृत् ।
तदोत्तमविदां लोकानमलान्प्रतिपद्यते ॥ १४.१४ ॥
സത്ത്വം വർധിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ദേഹധാരി മരണമടഞ്ഞാൽ, അവൻ ഉത്തമമായതിനെ അറിയുന്നവരുടെ നിർമ്മലലോകങ്ങളെ പ്രാപിക്കുന്നു.
14.15
रजसि प्रलयं गत्वा कर्मसङ्गिषु जायते ।
तथा प्रलीनस्तमसि मूढयोनिषु जायते ॥ १४.१५ ॥
രജസ്സിൽ മരിക്കുന്നവൻ കർമ്മാസക്തരുടെ ഇടയിൽ ജനിക്കുന്നു; അതുപോലെ തമസ്സിൽ മരിക്കുന്നവൻ മൂഢയോനികളിൽ ജനിക്കുന്നു.
14.16
कर्मणः सुकृतस्याहुः सात्त्विकं निर्मलं फलम् ।
रजसस्तु फलं दुःखमज्ञानं तमसः फलम् ॥ १४.१६ ॥
സത്കർമ്മത്തിന്റെ ഫലം സാത്ത്വികവും നിർമ്മലവുമാണെന്ന് പറയുന്നു; രജസ്സിന്റെ ഫലം ദുഃഖവും തമസ്സിന്റെ ഫലം അജ്ഞാനവുമാണ്.
14.17
सत्त्वात्सञ्जायते ज्ञानं रजसो लोभ एव च ।
प्रमादमोहौ तमसो भवतोऽज्ञानमेव च ॥ १४.१७ ॥
സത്ത്വത്തിൽനിന്ന് ജ്ഞാനവും രജസ്സിൽനിന്ന് ലോഭവും ഉണ്ടാകുന്നു; തമസ്സിൽനിന്ന് അശ്രദ്ധയും മോഹവും അജ്ഞാനവും ഉണ്ടാകുന്നു.
14.18
ऊर्ध्वं गच्छन्ति सत्त्वस्था मध्ये तिष्ठन्ति राजसाः ।
जघन्यगुणवृत्तिस्था अधो गच्छन्ति तामसाः ॥ १४.१८ ॥
സത്ത്വത്തിൽ സ്ഥിതരായവർ മുകളിലേക്ക് പോകുന്നു; രാജസർ മധ്യത്തിൽ നിൽക്കുന്നു; അധമഗുണത്തിന്റെ വൃത്തിയിൽ കഴിയുന്ന താമസർ താഴേക്ക് പോകുന്നു.
14.19
नान्यं गुणेभ्यः कर्तारं यदा द्रष्टानुपश्यति ।
गुणेभ्यश्च परं वेत्ति मद्भावं सोऽधिगच्छति ॥ १४.१९ ॥
ദ്രഷ്ടാവ് ഗുണങ്ങളല്ലാതെ മറ്റൊരു കർത്താവിനെ കാണാതിരിക്കുകയും ഗുണങ്ങൾക്കതീതമായതിനെ അറിയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവൻ എന്റെ ഭാവത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.
14.20
गुणानेतानतीत्य त्रीन्देही देहसमुद्भवान् ।
जन्ममृत्युजरादुःखैर्विमुक्तोऽमृतमश्नुते ॥ १४.२० ॥
ദേഹത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തിന് കാരണമായ ഈ മൂന്നു ഗുണങ്ങളെയും കടന്ന്, ദേഹി ജനനം, മരണം, ജര, ദുഃഖം എന്നിവയിൽ നിന്ന് മുക്തനായി അമൃതത്വം നേടുന്നു.
14.21
कैर्लिंगैस्त्रीन्गुणानेतानतीतो भवति प्रभो ।
किमाचारः कथं चैतांस्त्रीन्गुणानतिवर्तते ॥ १४.२१ ॥
അർജുനൻ പറഞ്ഞു: പ്രഭോ, ഈ മൂന്നു ഗുണങ്ങളെയും അതിക്രമിച്ചവൻ ഏതു ലക്ഷണങ്ങളോടു കൂടിയവനാണ്? അവന്റെ ആചാരം എങ്ങനെയാണ്? അവൻ ഈ മൂന്നു ഗുണങ്ങളെ എങ്ങനെ മറികടക്കുന്നു?
14.22
प्रकाशं च प्रवृत्तिं च मोहमेव च पाण्डव ।
न द्वेष्टि सम्प्रवृत्तानि न निवृत्तानि काङ्क्षति ॥ १४.२२ ॥
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: പാണ്ഡവാ, പ്രകാശവും പ്രവൃത്തിയും മോഹവും ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അവൻ അവയെ ദ്വേഷിക്കുന്നില്ല; അവ നീങ്ങുമ്പോൾ അവയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുമില്ല.
14.23
उदासीनवदासीनो गुणैर्यो न विचाल्यते ।
गुणा वर्तन्त इत्येव योऽवतिष्ठति नेङ्गते ॥ १४.२३ ॥
അവൻ ഉദാസീനനെപ്പോലെ ഇരിക്കുന്നു, ഗുണങ്ങളാൽ ഇളക്കപ്പെടുന്നില്ല; "ഗുണങ്ങളാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്" എന്നറിഞ്ഞ് അവൻ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു, ചലിക്കുന്നില്ല.
14.24
समदुःखसुखः स्वस्थः समलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
तुल्यप्रियाप्रियो धीरस्तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ॥ १४.२४ ॥
അവൻ ദുഃഖത്തിലും സുഖത്തിലും സമൻ, സ്വസ്ഥൻ; മൺകട്ടയും കല്ലും സ്വർണവും അവന് ഒരുപോലെ; പ്രിയത്തിലും അപ്രിയത്തിലും തുല്യൻ, ധീരൻ, തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള നിന്ദയിലും സ്തുതിയിലും സമൻ.
14.25
मानापमानयोस्तुल्यस्तुल्यो मित्रारिपक्षयोः ।
सर्वारम्भपरित्यागी गुणातीतः स उच्यते ॥ १४.२५ ॥
മാനാപമാനങ്ങളിൽ തുല്യനും മിത്രശത്രുപക്ഷങ്ങളിൽ തുല്യനും എല്ലാ ആരംഭങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചവനുമായവൻ ഗുണാതീതൻ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
14.26
मां च योऽव्यभिचारेण भक्तियोगेन सेवते ।
स गुणान्समतीत्यैतान् ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १४.२६ ॥
ആരാണോ അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയോഗത്താൽ എന്നെ സേവിക്കുന്നത്, അവൻ ഈ ഗുണങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി കടന്ന് ബ്രഹ്മഭാവത്തിന് യോഗ്യനാകുന്നു.
14.27
ब्रह्मणो हि प्रतिष्ठाऽहममृतस्याव्ययस्य च ।
शाश्वतस्य च धर्मस्य सुखस्यैकान्तिकस्य च ॥ १४.२७ ॥
എന്തെന്നാൽ അമൃതവും അവ്യയവുമായ ബ്രഹ്മത്തിനും ശാശ്വതമായ ധർമ്മത്തിനും ഐകാന്തികമായ സുഖത്തിനും ഞാനാണ് ആധാരം.