பகவத் கீதை · அத்தியாயம் 14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.1
परं भूयः प्रवक्ष्यामि ज्ञानानां ज्ञानमुत्तमम् ।
यज्ज्ञात्वा मुनयः सर्वे परां सिद्धिमितो गताः ॥ १४.१ ॥
ஸ்ரீ பகவான் சொன்னார்: ஞானங்களில் எல்லாம் உயர்ந்த அந்த மேலான ஞானத்தை மீண்டும் உனக்குச் சொல்வேன்; அதை அறிந்து முனிவர்கள் அனைவரும் இங்கிருந்து பரம சித்தியை அடைந்தனர்.
14.2
इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः ।
सर्गेऽपि नोपजायन्ते प्रलये न व्यथन्ति च ॥ १४.२ ॥
இந்த ஞானத்தைச் சார்ந்து என் இயல்பை அடைந்தவர்கள் படைப்பின்போதும் பிறப்பதில்லை; பிரளயத்தின்போதும் துன்புறுவதில்லை.
14.3
मम योनिर्महद्ब्रह्म तस्मिन् गर्भं दधाम्यहम् ।
संभवः सर्वभूतानां ततो भवति भारत ॥ १४.३ ॥
பாரதா, மகத் பிரம்மமே என் கருப்பை; அதில் நான் கருவை வைக்கிறேன். அதிலிருந்தே எல்லா உயிர்களின் தோற்றம் நிகழ்கிறது.
14.4
सर्वयोनिषु कौन्तेय मूर्तयः सम्भवन्ति याः ।
तासां ब्रह्म महद्योनिरहं बीजप्रदः पिता ॥ १४.४ ॥
கௌந்தேயா, எல்லாக் கருப்பைகளிலும் தோன்றும் எந்த உருவங்களுக்கும் மகத் பிரம்மமே கருப்பை; நானே விதையை அளிக்கும் தந்தை.
14.5
सत्त्वं रजस्तम इति गुणाः प्रकृतिसंभवाः ।
निबध्नन्ति महाबाहो देहे देहिनमव्ययम् ॥ १४.५ ॥
மகாபாகுவே, பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றிய சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் குணங்கள் உடலில் உறையும் அழிவற்றவனை உடலில் கட்டுகின்றன.
14.6
तत्र सत्त्वं निर्मलत्वात्प्रकाशकमनामयम् ।
सुखसङ्गेन बध्नाति ज्ञानसङ्गेन चानघ ॥ १४.६ ॥
பாவமற்றவனே, அவற்றுள் சத்துவம் தூய்மையானதால் ஒளி தருவதும் துன்பமற்றதுமாகும்; அது இன்பப் பற்றாலும் ஞானப் பற்றாலும் கட்டுகிறது.
14.7
रजो रागात्मकं विद्धि तृष्णासङ्गसमुद्भवम् ।
तन्निबध्नाति कौन्तेय कर्मसङ्गेन देहिनम् ॥ १४.७ ॥
கௌந்தேயா, ரஜஸ் ஆசையின் இயல்புடையது, வேட்கையிலிருந்தும் பற்றிலிருந்தும் தோன்றுவது என்று அறி. அது உடலுடையவனைச் செயல்களின் மீதான பற்றால் கட்டுகிறது.
14.8
तमस्त्वज्ञानजं विद्धि मोहनं सर्वदेहिनाम् ।
प्रमादालस्यनिद्राभिस्तन्निबध्नाति भारत ॥ १४.८ ॥
பாரதா, தமஸ் அறியாமையிலிருந்து பிறந்தது, உடலுடைய அனைவரையும் மயக்குவது என்று அறி. அது கவனக்குறைவு, சோம்பல், உறக்கம் ஆகியவற்றால் கட்டுகிறது.
14.9
सत्त्वं सुखे सञ्जयति रजः कर्मणि भारत ।
ज्ञानमावृत्य तु तमः प्रमादे सञ्जयत्युत ॥ १४.९ ॥
பாரதா, சத்துவம் இன்பத்தில் பிணைக்கிறது, ரஜஸ் செயலில் பிணைக்கிறது; ஆனால் தமஸ் அறிவை மறைத்துக் கவனக்குறைவில் பிணைக்கிறது.
14.10
रजस्तमश्चाभिभूय सत्त्वं भवति भारत ।
रजः सत्त्वं तमश्चैव तमः सत्त्वं रजस्तथा ॥ १४.१० ॥
பாரதா, ரஜஸையும் தமஸையும் அடக்கிச் சத்துவம் மேலோங்குகிறது; அவ்வாறே சத்துவத்தையும் தமஸையும் அடக்கி ரஜஸும், சத்துவத்தையும் ரஜஸையும் அடக்கித் தமஸும் மேலோங்குகின்றன.
14.11
सर्वद्वारेषु देहेऽस्मिन्प्रकाश उपजायते ।
ज्ञानं यदा तदा विद्याद्विवृद्धं सत्त्वमित्युत ॥ १४.११ ॥
இந்த உடலின் எல்லா வாயில்களிலும் அறிவின் ஒளி தோன்றும்போது, சத்துவம் பெருகியிருக்கிறது என்று அறிய வேண்டும்.
14.12
लोभः प्रवृत्तिरारम्भः कर्मणामशमः स्पृहा ।
रजस्येतानि जायन्ते विवृद्धे भरतर्षभ ॥ १४.१२ ॥
பரதர்ஷபா, ரஜஸ் பெருகும்போது பேராசை, முனைப்பு, செயல்களைத் தொடங்குதல், அமைதியின்மை, ஏக்கம் ஆகியவை தோன்றுகின்றன.
14.13
अप्रकाशोऽप्रवृत्तिश्च प्रमादो मोह एव च ।
तमस्येतानि जायन्ते विवृद्धे कुरुनन्दन ॥ १४.१३ ॥
குருநந்தனா, தமஸ் பெருகும்போது இருள், செயலின்மை, கவனக்குறைவு, மயக்கம் ஆகியவை தோன்றுகின்றன.
14.14
यदा सत्त्वे प्रवृद्धे तु प्रलयं याति देहभृत् ।
तदोत्तमविदां लोकानमलान्प्रतिपद्यते ॥ १४.१४ ॥
சத்துவம் மேலோங்கியிருக்கும்போது உடலுடையவன் மரணமடைந்தால், அவன் உயர்ந்ததை அறிந்தவர்களின் மாசற்ற உலகங்களை அடைகிறான்.
14.15
रजसि प्रलयं गत्वा कर्मसङ्गिषु जायते ।
तथा प्रलीनस्तमसि मूढयोनिषु जायते ॥ १४.१५ ॥
ரஜஸில் மரணமடைந்தால் செயலில் பற்றுள்ளவர்களிடையே பிறக்கிறான்; அவ்வாறே தமஸில் மரணமடைந்தால் அறிவற்ற பிறவிகளில் பிறக்கிறான்.
14.16
कर्मणः सुकृतस्याहुः सात्त्विकं निर्मलं फलम् ।
रजसस्तु फलं दुःखमज्ञानं तमसः फलम् ॥ १४.१६ ॥
நற்செயலின் பலன் சாத்விகமானதும் மாசற்றதும் என்று கூறுவர்; ரஜஸின் பலன் துன்பம், தமஸின் பலன் அறியாமை.
14.17
सत्त्वात्सञ्जायते ज्ञानं रजसो लोभ एव च ।
प्रमादमोहौ तमसो भवतोऽज्ञानमेव च ॥ १४.१७ ॥
சத்துவத்திலிருந்து அறிவு பிறக்கிறது, ரஜஸிலிருந்து பேராசை; தமஸிலிருந்து கவனக்குறைவும் மயக்கமும் அறியாமையும் உண்டாகின்றன.
14.18
ऊर्ध्वं गच्छन्ति सत्त्वस्था मध्ये तिष्ठन्ति राजसाः ।
जघन्यगुणवृत्तिस्था अधो गच्छन्ति तामसाः ॥ १४.१८ ॥
சத்துவத்தில் நிலைத்தவர்கள் மேலே செல்கின்றனர்; ராஜசர்கள் நடுவில் நிற்கின்றனர்; இழிந்த குணத்தின் இயல்பில் நிலைத்த தாமசர்கள் கீழே செல்கின்றனர்.
14.19
नान्यं गुणेभ्यः कर्तारं यदा द्रष्टानुपश्यति ।
गुणेभ्यश्च परं वेत्ति मद्भावं सोऽधिगच्छति ॥ १४.१९ ॥
காண்பவன் குணங்களைத் தவிர வேறு எவரையும் செய்பவனாகக் காணாமல், குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதை அறியும்போது, அவன் என் நிலையை அடைகிறான்.
14.20
गुणानेतानतीत्य त्रीन्देही देहसमुद्भवान् ।
जन्ममृत्युजरादुःखैर्विमुक्तोऽमृतमश्नुते ॥ १४.२० ॥
உடல் தோன்றக் காரணமான இந்த மூன்று குணங்களையும் கடந்து, உடலில் உறைபவன் பிறப்பு, இறப்பு, மூப்பு, துன்பம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு அமரத்துவத்தை அடைகிறான்.
14.21
कैर्लिंगैस्त्रीन्गुणानेतानतीतो भवति प्रभो ।
किमाचारः कथं चैतांस्त्रीन्गुणानतिवर्तते ॥ १४.२१ ॥
அர்ஜுனன் கூறினான்: பிரபுவே, இந்த மூன்று குணங்களையும் கடந்தவன் எந்த அடையாளங்களால் அறியப்படுகிறான்? அவனுடைய நடத்தை என்ன? அவன் இந்த மூன்று குணங்களையும் எவ்வாறு கடக்கிறான்?
14.22
प्रकाशं च प्रवृत्तिं च मोहमेव च पाण्डव ।
न द्वेष्टि सम्प्रवृत्तानि न निवृत्तानि काङ्क्षति ॥ १४.२२ ॥
ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: பாண்டவா, ஒளி, செயல்பாடு, மயக்கம் ஆகியவை தோன்றும்போது அவன் அவற்றை வெறுப்பதில்லை; அவை நீங்கும்போது அவற்றை விரும்புவதுமில்லை.
14.23
उदासीनवदासीनो गुणैर्यो न विचाल्यते ।
गुणा वर्तन्त इत्येव योऽवतिष्ठति नेङ्गते ॥ १४.२३ ॥
அவன் நடுநிலையாளன் போல் அமர்ந்திருக்கிறான்; குணங்களால் அசைக்கப்படுவதில்லை. "குணங்களே செயல்படுகின்றன" என்று அறிந்து அவன் உறுதியாக நிற்கிறான், தடுமாறுவதில்லை.
14.24
समदुःखसुखः स्वस्थः समलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
तुल्यप्रियाप्रियो धीरस्तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ॥ १४.२४ ॥
அவன் துன்பத்திலும் இன்பத்திலும் சமமானவன், தன்னில் நிலைத்தவன்; மண்கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றைச் சமமாகக் காண்பவன்; இனியதும் இனியதல்லாததும் அவனுக்கு ஒன்றே; அவன் தீரன், தன்னைப் பற்றிய பழிப்பிலும் புகழ்ச்சியிலும் சமமானவன்.
14.25
मानापमानयोस्तुल्यस्तुल्यो मित्रारिपक्षयोः ।
सर्वारम्भपरित्यागी गुणातीतः स उच्यते ॥ १४.२५ ॥
மானத்திலும் அவமானத்திலும் சமமாக, நண்பர் பக்கத்திலும் பகைவர் பக்கத்திலும் சமமாக இருப்பவன், எல்லா முயற்சிகளையும் துறந்தவன், குணங்களைக் கடந்தவன் எனப்படுகிறான்.
14.26
मां च योऽव्यभिचारेण भक्तियोगेन सेवते ।
स गुणान्समतीत्यैतान् ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १४.२६ ॥
மாறாத பக்தி யோகத்தால் என்னை வழிபடுபவன், இந்தக் குணங்களை முற்றிலும் கடந்து பிரம்மமாகும் தகுதி பெறுகிறான்.
14.27
ब्रह्मणो हि प्रतिष्ठाऽहममृतस्याव्ययस्य च ।
शाश्वतस्य च धर्मस्य सुखस्यैकान्तिकस्य च ॥ १४.२७ ॥
ஏனெனில் அழிவற்ற, மாறாத பிரம்மத்திற்கும், நிலையான தர்மத்திற்கும், முழுமையான இன்பத்திற்கும் நானே ஆதாரம்.