ภควัทคีตา · อัธยายะ 7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.1
मय्यासक्तमनाः पार्थ योगं युञ्जन्मदाश्रयः ।
असंशयं समग्रं मां यथा ज्ञास्यसि तच्छृणु ॥ ७.१ ॥
พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า ปารถะ เมื่อใจของเจ้าผูกพันอยู่กับเรา ประกอบโยคะและพึ่งพิงเรา เจ้าจงฟังว่าเจ้าจะรู้จักเราอย่างสมบูรณ์และไม่มีข้อสงสัยได้อย่างไร
7.2
ज्ञानं तेऽहं सविज्ञानमिदं वक्ष्याम्यशेषतः ।
यज्ज्ञात्वा नेह भूयोऽन्यज्ज्ञातव्यमवशिष्यते ॥ ७.२ ॥
เราจะประกาศความรู้นี้พร้อมด้วยการรู้แจ้งแก่เจ้าโดยครบถ้วน เมื่อรู้แล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นใดที่ต้องรู้ต่อไปในโลกนี้
7.3
मनुष्याणां सहस्रेषु कश्चिद्यतति सिद्धये ।
यततामपि सिद्धानां कश्चिन्मां वेत्ति तत्त्वतः ॥ ७.३ ॥
ในหมู่มนุษย์นับพัน มีเพียงไม่กี่คนที่พยายามเพื่อความสำเร็จ และในหมู่ผู้พยายามที่บรรลุความสำเร็จ ก็มีเพียงไม่กี่คนที่รู้จักเราตามความเป็นจริง
7.4
भूमिरापोऽनलो वायुः खं मनो बुद्धिरेव च ।
अहङ्कार इतीयं मे भिन्ना प्रकृतिरष्टधा ॥ ७.४ ॥
ดิน น้ำ ไฟ ลม อากาศ ใจ ปัญญา และอหังการ นี่คือธรรมชาติของเราที่แบ่งออกเป็นแปดส่วน
7.5
अपरेयमितस्त्वन्यां प्रकृतिं विद्धि मे पराम् ।
जीवभूतां महाबाहो ययेदं धार्यते जगत् ॥ ७.५ ॥
นี่คือธรรมชาติส่วนต่ำของเรา แต่จงรู้ว่ามีธรรมชาติอีกอย่างหนึ่งของเราที่สูงกว่า โอ้ผู้มีแขนทรงพลัง ธรรมชาตินั้นได้กลายเป็นชีวิต และโลกนี้ดำรงอยู่ได้ด้วยธรรมชาตินั้น
7.6
एतद्योनीनि भूतानि सर्वाणीत्युपधारय ।
अहं कृत्स्नस्य जगतः प्रभवः प्रलयस्तथा ॥ ७.६ ॥
จงเข้าใจเถิดว่าสรรพสัตว์ทั้งปวงมีสองสิ่งนี้เป็นต้นกำเนิด เราเป็นที่มาของโลกทั้งสิ้น และเป็นที่สลายของโลกเช่นกัน
7.7
मत्तः परतरं नान्यत्किञ्चिदस्ति धनञ्जय ।
मयि सर्वमिदं प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव ॥ ७.७ ॥
ไม่มีสิ่งใดสูงยิ่งไปกว่าเรา ธนัญชัย สรรพสิ่งนี้ร้อยอยู่กับเรา ดุจเม็ดแก้วมณีที่ร้อยอยู่บนด้าย
7.8
रसोऽहमप्सु कौन्तेय प्रभास्मि शशिसूर्ययोः ।
प्रणवः सर्ववेदेषु शब्दः खे पौरुषं नृषु ॥ ७.८ ॥
เราคือรสในน้ำ โอ้กเนยะ เราคือแสงแห่งพระจันทร์และพระอาทิตย์ เราคือพยางค์โอม ในพระเวททั้งปวง เราคือเสียงในอากาศ และความเป็นชายในหมู่บุรุษ
7.9
पुण्यो गन्धः पृथिव्यां च तेजश्चास्मि विभावसौ ।
जीवनं सर्वभूतेषु तपश्चास्मि तपस्विषु ॥ ७.९ ॥
เราคือกลิ่นหอมบริสุทธิ์ในแผ่นดิน และความรุ่งโรจน์ในไฟ เราคือชีวิตในสรรพสัตว์ทั้งปวง และคือความเพียรตบะในผู้บำเพ็ญตบะ
7.10
बीजं मां सर्वभूतानां विद्धि पार्थ सनातनम् ।
बुद्धिर्बुद्धिमतामस्मि तेजस्तेजस्विनामहम् ॥ ७.१० ॥
ปารถะ จงรู้ว่าเราคือเมล็ดพันธุ์นิรันดร์ของสรรพสัตว์ทั้งปวง เราคือปัญญาของผู้มีปัญญา และคือความรุ่งเรืองของผู้รุ่งเรือง
7.11
बलं बलवतां चाहं कामरागविवर्जितम् ।
धर्माविरुद्धो भूतेषु कामोऽस्मि भरतर्षभ ॥ ७.११ ॥
เราคือกำลังของผู้มีกำลัง ปราศจากกามและราคะ และในสรรพสัตว์ เราคือความปรารถนาที่ไม่ขัดต่อธรรม โอ้ยอดของภรตะ
7.12
ये चैव सात्त्विका भावा राजसास्तामसाश्च ये ।
मत्त एवेति तान्विद्धि नत्वहं तेषु ते मयि ॥ ७.१२ ॥
และภาวะใดก็ตามที่มีลักษณะแห่งสัตตวะ ราชสะ หรือตมัส จงรู้ว่าสิ่งเหล่านั้นมาจากเราโดยแท้ แต่เราไม่ได้อยู่ในสิ่งเหล่านั้น สิ่งเหล่านั้นต่างหากที่อยู่ในเรา
7.13
त्रिभिर्गुणमयैर्भावैरेभिः सर्वमिदं जगत् ।
मोहितं नाभिजानाति मामेभ्यः परमव्ययम् ॥ ७.१३ ॥
โลกทั้งสิ้นนี้ถูกหลงด้วยภาวะทั้งสามที่ประกอบด้วยคุณเหล่านี้ จึงไม่รู้จักเรา ผู้อยู่เหนือภาวะเหล่านั้นและไม่เสื่อมสูญ
7.14
दैवी ह्येषा गुणमयी मम माया दुरत्यया ।
मामेव ये प्रपद्यन्ते मायामेतां तरन्ति ते ॥ ७.१४ ॥
มายาอันศักดิ์สิทธิ์ของเรานี้ ประกอบด้วยคุณทั้งสาม ข้ามได้ยาก แต่ผู้ที่พึ่งพิงเราแต่เพียงผู้เดียว ย่อมข้ามมายานี้ไปได้
7.15
न मां दुष्कृतिनो मूढाः प्रपद्यन्ते नराधमाः ।
माययापहृतज्ञाना आसुरं भावमाश्रिताः ॥ ७.१५ ॥
คนชั่วร้าย คนหลงงมงาย และคนต่ำช้าที่สุดในหมู่มนุษย์ ซึ่งความรู้ถูกมายาพรากไป และยึดถือภาวะแห่งอสูร ย่อมไม่พึ่งพิงเรา
7.16
चतुर्विधा भजन्ते मां जनाः सुकृतिनोऽर्जुन ।
आर्तो जिज्ञासुरर्थार्थी ज्ञानी च भरतर्षभ ॥ ७.१६ ॥
อรชุน คนดีสี่จำพวกย่อมบูชาเรา คือผู้ทุกข์ร้อน ผู้ใคร่รู้ ผู้แสวงทรัพย์ และผู้มีปัญญา โอ้ยอดของภรตะ
7.17
तेषां ज्ञानी नित्ययुक्त एकभक्तिर्विशिष्यते ।
प्रियो हि ज्ञानिनोऽत्यर्थमहं स च मम प्रियः ॥ ७.१७ ॥
ในหมู่เหล่านั้น ผู้มีปัญญาซึ่งมั่นคงอยู่ในโยคะเสมอ และมีภักดีต่อหนึ่งเดียว ย่อมประเสริฐกว่า เพราะเราเป็นที่รักยิ่งของผู้มีปัญญา และเขาก็เป็นที่รักของเรา
7.18
उदाराः सर्व एवैते ज्ञानी त्वात्मैव मे मतम् ।
आस्थितः स हि युक्तात्मा मामेवानुत्तमां गतिम् ॥ ७.१८ ॥
ทั้งหมดนี้ล้วนประเสริฐ แต่ผู้มีปัญญาเราถือว่าเป็นอาตมันของเราเอง เพราะเขาผู้มีอาตมันเป็นหนึ่งเดียวกับเรา ตั้งมั่นอยู่ในเราแต่เพียงผู้เดียวเป็นคติอันสูงสุด
7.19
बहूनां जन्मनामन्ते ज्ञानवान्मां प्रपद्यते ।
वासुदेवः सर्वमिति स महात्मा सुदुर्लभः ॥ ७.१९ ॥
เมื่อสิ้นสุดการเกิดนับหลายชาติ ผู้มีความรู้ย่อมพึ่งพิงเรา โดยรู้ว่า วาสุเทพคือทุกสิ่ง มหาตมาเช่นนั้นหาได้ยากยิ่ง
7.20
कामैस्तैस्तैर्हृतज्ञानाः प्रपद्यन्तेऽन्यदेवताः ।
तं तं नियममास्थाय प्रकृत्या नियताः स्वया ॥ ७.२० ॥
ผู้ที่ความรู้ถูกพรากไปด้วยกามต่างๆ ย่อมพึ่งพิงเทพอื่น ยึดถือข้อปฏิบัติต่างๆ กัน ถูกผูกมัดด้วยธรรมชาติของตนเอง
7.21
यो यो यां यां तनुं भक्तः श्रद्धयार्चितुमिच्छति ।
तस्य तस्याचलां श्रद्धां तामेव विदधाम्यहम् ॥ ७.२१ ॥
ไม่ว่าภักดีผู้ใดปรารถนาจะบูชารูปใดด้วยศรัทธา เราทำให้ศรัทธานั้นของเขามั่นคงไม่หวั่นไหว
7.22
स तया श्रद्धया युक्तस्तस्याराधनमीहते ।
लभते च ततः कामान्मयैव विहितान् हि तान् ॥ ७.२२ ॥
ผู้นั้นประกอบด้วยศรัทธานั้น ย่อมปรารถนาจะบูชารูปนั้น และได้รับความปรารถนาจากรูปนั้น ซึ่งแท้จริงแล้วเรากำหนดให้เพียงผู้เดียว
7.23
अन्तवत्तु फलं तेषां तद्भवत्यल्पमेधसाम् ।
देवान्देवयजो यान्ति मद्भक्ता यान्ति मामपि ॥ ७.२३ ॥
แต่ผลที่ได้รับของผู้มีปัญญาน้อยเหล่านั้นย่อมมีที่สิ้นสุด ผู้บูชาเทวดาย่อมไปหาเทวดา ส่วนภักดีของเราย่อมมาหาเรา
7.24
अव्यक्तं व्यक्तिमापन्नं मन्यन्ते मामबुद्धयः ।
परं भावमजानन्तो ममाव्ययमनुत्तमम् ॥ ७.२४ ॥
ผู้ไร้ปัญญาคิดว่าเราผู้ไม่ปรากฏได้ปรากฏเป็นรูปร่าง เพราะไม่รู้ภาวะสูงสุดของเรา ซึ่งไม่เสื่อมสิ้นและยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด
7.25
नाहं प्रकाशः सर्वस्य योगमायासमावृतः ।
मूढोऽयं नाभिजानाति लोको मामजमव्ययम् ॥ ७.२५ ॥
เราถูกโยคมายาปกคลุมไว้ จึงไม่ปรากฏแก่ทุกคน โลกที่หลงงมงายนี้ย่อมไม่รู้จักเราผู้ไม่มีการเกิดและไม่เสื่อมสิ้น
7.26
वेदाहं समतीतानि वर्तमानानि चार्जुन ।
भविष्याणि च भूतानि मां तु वेद न कश्चन ॥ ७.२६ ॥
อรชุน เรารู้สิ่งมีชีวิตที่ล่วงไปแล้ว ที่กำลังดำรงอยู่ และที่จะมีในภายหน้า แต่ไม่มีผู้ใดรู้จักเรา
7.27
इच्छाद्वेषसमुत्थेन द्वन्द्वमोहेन भारत ।
सर्वभूतानि संमोहं सर्गे यान्ति परन्तप ॥ ७.२७ ॥
ภรตะผู้เป็นอริของศัตรู สรรพสัตว์ทั้งปวงย่อมตกอยู่ในความหลงงมงายตั้งแต่เกิด เพราะความหลงในคู่ตรงข้ามอันเกิดจากความปรารถนาและความเกลียดชัง
7.28
येषां त्वन्तगतं पापं जनानां पुण्यकर्मणाम् ।
ते द्वन्द्वमोहनिर्मुक्ता भजन्ते मां दृढव्रताः ॥ ७.२८ ॥
แต่ผู้มีกรรมดี ซึ่งบาปของเขาสิ้นสุดลงแล้ว พ้นจากความหลงในคู่ตรงข้าม ย่อมบูชาเราด้วยความมั่นคงในคำมั่น
7.29
जरामरणमोक्षाय मामाश्रित्य यतन्ति ये ।
ते ब्रह्म तद्विदुः कृत्स्नमध्यात्मं कर्म चाखिलम् ॥ ७.२९ ॥
ผู้ที่พึ่งพาเราและพากเพียรเพื่อพ้นจากความแก่และความตาย ย่อมรู้พรหม รู้อธิยาตมันทั้งหมด และรู้กรรมทั้งสิ้น
7.30
साधिभूताधिदैवं मां साधियज्ञं च ये विदुः ।
प्रयाणकालेऽपि च मां ते विदुर्युक्तचेतसः ॥ ७.३० ॥
ผู้ที่รู้จักเราพร้อมด้วยอธิภูตะ อธิเทวะ และอธิยัชญะ มีจิตมั่นคง ย่อมรู้จักเราแม้ในเวลาที่จากไป