Bhagavad Gītā · Kapitel 7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.1
मय्यासक्तमनाः पार्थ योगं युञ्जन्मदाश्रयः ।
असंशयं समग्रं मां यथा ज्ञास्यसि तच्छृणु ॥ ७.१ ॥
Der Erhabene sprach: Mit an mir hängendem Geist, Pārtha, Yoga übend und bei mir Zuflucht nehmend, höre, wie du mich ohne Zweifel und vollständig erkennen wirst.
7.2
ज्ञानं तेऽहं सविज्ञानमिदं वक्ष्याम्यशेषतः ।
यज्ज्ञात्वा नेह भूयोऽन्यज्ज्ञातव्यमवशिष्यते ॥ ७.२ ॥
Ich werde dir dieses Wissen samt seiner Verwirklichung vollständig darlegen; hat man es erkannt, bleibt hier nichts weiter zu erkennen.
7.3
मनुष्याणां सहस्रेषु कश्चिद्यतति सिद्धये ।
यततामपि सिद्धानां कश्चिन्मां वेत्ति तत्त्वतः ॥ ७.३ ॥
Unter Tausenden von Menschen strebt kaum einer nach Vollkommenheit; und selbst unter den Strebenden, die sie erlangt haben, erkennt kaum einer mich in Wahrheit.
7.4
भूमिरापोऽनलो वायुः खं मनो बुद्धिरेव च ।
अहङ्कार इतीयं मे भिन्ना प्रकृतिरष्टधा ॥ ७.४ ॥
Erde, Wasser, Feuer, Luft, Raum, Geist, Verstand und Ichsinn: so ist meine Natur achtfach geteilt.
7.5
अपरेयमितस्त्वन्यां प्रकृतिं विद्धि मे पराम् ।
जीवभूतां महाबाहो ययेदं धार्यते जगत् ॥ ७.५ ॥
Dies ist meine niedere Natur; doch erkenne, Starkarmiger, meine andere, höhere Natur, die zum lebendigen Wesen geworden ist und durch die diese Welt getragen wird.
7.6
एतद्योनीनि भूतानि सर्वाणीत्युपधारय ।
अहं कृत्स्नस्य जगतः प्रभवः प्रलयस्तथा ॥ ७.६ ॥
Begreife, dass alle Wesen diese beiden zum Ursprung haben. Ich bin der Ursprung der ganzen Welt und ebenso ihre Auflösung.
7.7
मत्तः परतरं नान्यत्किञ्चिदस्ति धनञ्जय ।
मयि सर्वमिदं प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव ॥ ७.७ ॥
Es gibt nichts, was höher wäre als ich, Dhanañjaya. All dies ist auf mich aufgereiht wie Edelsteine auf einer Schnur.
7.8
रसोऽहमप्सु कौन्तेय प्रभास्मि शशिसूर्ययोः ।
प्रणवः सर्ववेदेषु शब्दः खे पौरुषं नृषु ॥ ७.८ ॥
Ich bin der Geschmack im Wasser, Kaunteya, das Licht in Mond und Sonne; ich bin die Silbe Om in allen Veden, der Klang im Raum und die Mannhaftigkeit in den Menschen.
7.9
पुण्यो गन्धः पृथिव्यां च तेजश्चास्मि विभावसौ ।
जीवनं सर्वभूतेषु तपश्चास्मि तपस्विषु ॥ ७.९ ॥
Ich bin der reine Duft der Erde und der Glanz im Feuer; ich bin das Leben in allen Wesen und die Askese in den Asketen.
7.10
बीजं मां सर्वभूतानां विद्धि पार्थ सनातनम् ।
बुद्धिर्बुद्धिमतामस्मि तेजस्तेजस्विनामहम् ॥ ७.१० ॥
Erkenne mich, Pārtha, als den ewigen Samen aller Wesen. Ich bin die Einsicht der Einsichtigen und der Glanz der Glanzvollen.
7.11
बलं बलवतां चाहं कामरागविवर्जितम् ।
धर्माविरुद्धो भूतेषु कामोऽस्मि भरतर्षभ ॥ ७.११ ॥
Ich bin die Kraft der Starken, frei von Begierde und Leidenschaft; und in den Wesen bin ich das Verlangen, das dem Dharma nicht widerspricht, o Bester der Bhāratas.
7.12
ये चैव सात्त्विका भावा राजसास्तामसाश्च ये ।
मत्त एवेति तान्विद्धि नत्वहं तेषु ते मयि ॥ ७.१२ ॥
Und alle Seinszustände, die von Sattva, Rajas oder Tamas geprägt sind, erkenne als allein aus mir hervorgegangen. Doch ich bin nicht in ihnen; sie sind in mir.
7.13
त्रिभिर्गुणमयैर्भावैरेभिः सर्वमिदं जगत् ।
मोहितं नाभिजानाति मामेभ्यः परमव्ययम् ॥ ७.१३ ॥
Verblendet von diesen drei aus den Guṇas bestehenden Zuständen erkennt diese ganze Welt mich nicht, der ich jenseits von ihnen und unvergänglich bin.
7.14
दैवी ह्येषा गुणमयी मम माया दुरत्यया ।
मामेव ये प्रपद्यन्ते मायामेतां तरन्ति ते ॥ ७.१४ ॥
Diese meine göttliche, aus den Guṇas bestehende Māyā ist schwer zu überwinden. Die allein zu mir Zuflucht nehmen, überschreiten diese Māyā.
7.15
न मां दुष्कृतिनो मूढाः प्रपद्यन्ते नराधमाः ।
माययापहृतज्ञाना आसुरं भावमाश्रिताः ॥ ७.१५ ॥
Übeltäter, Verblendete, die Niedrigsten der Menschen, deren Erkenntnis von der Māyā geraubt ist und die sich einer dämonischen Natur hingegeben haben, nehmen nicht Zuflucht zu mir.
7.16
चतुर्विधा भजन्ते मां जनाः सुकृतिनोऽर्जुन ।
आर्तो जिज्ञासुरर्थार्थी ज्ञानी च भरतर्षभ ॥ ७.१६ ॥
Vier Arten tugendhafter Menschen verehren mich, Arjuna: der Leidende, der nach Erkenntnis Suchende, der nach Wohlstand Strebende und der Weise, o Bharatarṣabha.
7.17
तेषां ज्ञानी नित्ययुक्त एकभक्तिर्विशिष्यते ।
प्रियो हि ज्ञानिनोऽत्यर्थमहं स च मम प्रियः ॥ ७.१७ ॥
Unter ihnen ragt der Weise hervor, stets verbunden und von ungeteilter Hingabe. Denn dem Weisen bin ich überaus lieb, und er ist mir lieb.
7.18
उदाराः सर्व एवैते ज्ञानी त्वात्मैव मे मतम् ।
आस्थितः स हि युक्तात्मा मामेवानुत्तमां गतिम् ॥ ७.१८ ॥
Sie alle sind edel, doch den Weisen halte ich für mein eigenes Selbst. Denn er, mit gesammeltem Selbst, ruht allein in mir als dem höchsten Ziel.
7.19
बहूनां जन्मनामन्ते ज्ञानवान्मां प्रपद्यते ।
वासुदेवः सर्वमिति स महात्मा सुदुर्लभः ॥ ७.१९ ॥
Am Ende vieler Geburten nimmt der Wissende Zuflucht zu mir, erkennend: „Vāsudeva ist alles.“ Eine solche große Seele ist sehr selten.
7.20
कामैस्तैस्तैर्हृतज्ञानाः प्रपद्यन्तेऽन्यदेवताः ।
तं तं नियममास्थाय प्रकृत्या नियताः स्वया ॥ ७.२० ॥
Jene, deren Erkenntnis von mancherlei Wünschen geraubt wurde, nehmen Zuflucht zu anderen Gottheiten und befolgen diese oder jene Regel, gebunden durch ihre eigene Natur.
7.21
यो यो यां यां तनुं भक्तः श्रद्धयार्चितुमिच्छति ।
तस्य तस्याचलां श्रद्धां तामेव विदधाम्यहम् ॥ ७.२१ ॥
Welche Gestalt auch immer ein Verehrer mit Glauben verehren will, eben diesen seinen Glauben mache ich unerschütterlich.
7.22
स तया श्रद्धया युक्तस्तस्याराधनमीहते ।
लभते च ततः कामान्मयैव विहितान् हि तान् ॥ ७.२२ ॥
Mit diesem Glauben versehen, bemüht er sich um die Verehrung jener Gestalt und erlangt von ihr seine Wünsche, die in Wahrheit allein von mir gewährt werden.
7.23
अन्तवत्तु फलं तेषां तद्भवत्यल्पमेधसाम् ।
देवान्देवयजो यान्ति मद्भक्ता यान्ति मामपि ॥ ७.२३ ॥
Doch die Frucht, die jene von geringem Verstand erlangen, ist vergänglich. Die Verehrer der Götter gehen zu den Göttern; meine Verehrer kommen zu mir.
7.24
अव्यक्तं व्यक्तिमापन्नं मन्यन्ते मामबुद्धयः ।
परं भावमजानन्तो ममाव्ययमनुत्तमम् ॥ ७.२४ ॥
Die Unverständigen halten mich, den Unoffenbaren, für einen, der in die Offenbarung eingetreten ist, da sie mein höchstes Wesen nicht kennen, das unvergänglich und unübertroffen ist.
7.25
नाहं प्रकाशः सर्वस्य योगमायासमावृतः ।
मूढोऽयं नाभिजानाति लोको मामजमव्ययम् ॥ ७.२५ ॥
Verhüllt von meiner Yoga-Māyā, bin ich nicht allen offenbar. Diese verblendete Welt erkennt mich nicht, den Ungeborenen, Unvergänglichen.
7.26
वेदाहं समतीतानि वर्तमानानि चार्जुन ।
भविष्याणि च भूतानि मां तु वेद न कश्चन ॥ ७.२६ ॥
Ich kenne die Wesen, die vergangen sind, die gegenwärtigen, Arjuna, und die künftigen; mich aber kennt niemand.
7.27
इच्छाद्वेषसमुत्थेन द्वन्द्वमोहेन भारत ।
सर्वभूतानि संमोहं सर्गे यान्ति परन्तप ॥ ७.२७ ॥
Durch die Verblendung der Gegensatzpaare, die aus Begierde und Abneigung entsteht, Bhārata, verfallen alle Wesen bei ihrer Geburt der Verwirrung, Parantapa.
7.28
येषां त्वन्तगतं पापं जनानां पुण्यकर्मणाम् ।
ते द्वन्द्वमोहनिर्मुक्ता भजन्ते मां दृढव्रताः ॥ ७.२८ ॥
Doch jene Menschen tugendhafter Taten, deren Sünde ein Ende gefunden hat, befreit von der Verblendung der Gegensätze, verehren mich mit festem Gelübde.
7.29
जरामरणमोक्षाय मामाश्रित्य यतन्ति ये ।
ते ब्रह्म तद्विदुः कृत्स्नमध्यात्मं कर्म चाखिलम् ॥ ७.२९ ॥
Wer bei mir Zuflucht nimmt und nach Befreiung von Alter und Tod strebt, erkennt jenes Brahman, das ganze Adhyātma und alles Karma.
7.30
साधिभूताधिदैवं मां साधियज्ञं च ये विदुः ।
प्रयाणकालेऽपि च मां ते विदुर्युक्तचेतसः ॥ ७.३० ॥
Wer mich zusammen mit dem Adhibhūta, dem Adhidaiva und dem Adhiyajña kennt, gesammelten Geistes, der erkennt mich selbst in der Stunde des Scheidens.