ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 2.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.15.1535
क꣡स्ते꣢ जा꣣मि꣡र्जना꣢꣯ना꣣म꣢ग्ने को दाश्वध्वरः ।
को꣢ ह꣣ क꣡स्मि꣢न्नसि श्रि꣣तः꣢ ॥ १५३५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ କାହାର ଜ୍ଞାତି? କିଏ ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପଣ କରେ? ତୁମେ କାହାରେ ଆଶ୍ରିତ?
2.15.1536
त्वं꣢ जा꣣मि꣡र्जना꣢꣯ना꣣म꣡ग्ने꣢ मि꣣त्रो꣡ अ꣢सि प्रि꣣यः꣢ ।
स꣢खा꣣ स꣡खि꣢भ्य꣣ ई꣡ड्यः꣢ ॥ १५३६ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାତି, ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର। ସଖାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଖା, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ।
2.15.1537
य꣡जा꣢ नो मि꣣त्रा꣡वरु꣢꣯णा य꣡जा꣢ दे꣣वा꣢ꣳ ऋ꣣तं꣢ बृ꣣ह꣢त् ।
अ꣢ग्ने꣣ य꣢क्षि꣣ स्वं꣡ दम꣢꣯म् ॥ १५३७ ॥
ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ର-ବରୁଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କର; ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଓ ମହାନ ଋତକୁ ଯଜ୍ଞ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ନିଜ ଗୃହରେ ଯଜ୍ଞ କର।
2.15.1538
ई꣣डे꣡न्यो꣢ नम꣣꣬स्य꣢꣯स्ति꣣र꣡स्तमा꣢꣯ꣳसि दर्श꣣तः꣢ ।
स꣢म꣣ग्नि꣡रि꣢ध्यते꣣ वृ꣡षा꣢ ॥ १५३८ ॥
ସ୍ତୁତ୍ୟ, ନମସ୍ୟ, ଅନ୍ଧାର ଦୂରକାରୀ, ଦର୍ଶନୀୟ ଅଗ୍ନି ବୃଷଭ ପରି ଭଲରେ ଜଳେ।
2.15.1539
वृ꣡षो꣢ अ꣣ग्निः꣡ समि꣢꣯ध्य꣣ते꣢ऽश्वो꣣ न꣡ दे꣢व꣣वा꣡ह꣢नः ।
त꣢ꣳ ह꣣वि꣡ष्म꣢न्त ईडते ॥ १५३९ ॥
ବୃଷଭ ଅଗ୍ନି ଭଲରେ ଜଳେ; ଘୋଡ଼ା ପରି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ବହନକାରୀ। ହବିଷ୍ମନ୍ତ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
2.15.1540
वृ꣡ष꣢णं त्वा व꣣यं꣡ वृ꣢ष꣣न्वृ꣡ष꣢णः꣣ स꣡मि꣢धीमहि ।
अ꣢ग्ने꣣ दी꣡द्य꣢तं बृ꣣ह꣢त् ॥ १५४० ॥
ହେ ବୃଷଭ, ଆମେ ତୁମକୁ ଜାଳୁ। ହେ ବର୍ଷକ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମହାନ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ।
2.15.1541
उ꣡त्ते꣢ बृ꣣ह꣡न्तो꣢ अ꣣र्च꣡यः꣢ समिधा꣣न꣡स्य꣢ दीदिवः ।
अ꣡ग्ने꣢ शु꣣क्रा꣡स꣢ ईरते ॥ १५४१ ॥
ସମିଧରେ ଜ୍ୱଳିତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ମହାନ ଶିଖା ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠେ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଶୁଭ୍ର ଶିଖା ଗତି କରେ।
2.15.1542
उ꣡प꣢ त्वा जु꣣ह्वो꣢꣣ऽ. म꣡म꣢ घृ꣣ता꣡ची꣢र्यन्तु हर्यत ।
अ꣡ग्ने꣢ ह꣣व्या꣡ जु꣢षस्व नः ॥ १५४२ ॥
ମୋ ଘିଅ ସହିତ ଜୁହୂ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉ, ହେ ପ୍ରିୟ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
2.15.1543
म꣣न्द्र꣡ꣳ होता꣢꣯रमृ꣣त्वि꣡जं꣢ चि꣣त्र꣡भा꣢नुं वि꣣भा꣡व꣢सुम् ।
अ꣣ग्नि꣡मी꣢डे꣣ स꣡ उ꣢ श्रवत् ॥ १५४३ ॥
ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ହୋତା ଓ ଋତ୍ୱିଜ, ବିଚିତ୍ର କିରଣ, ପ୍ରକାଶଧନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ; ସେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
2.15.1544
पा꣣हि꣡ नो꣢ अग्न꣣ ए꣡क꣢या पा꣣ह्यु꣢꣣ऽ.त꣢ द्वि꣣ती꣡य꣢या ।
पा꣣हि꣢ गी꣣र्भि꣢स्ति꣣सृ꣡भि꣢रूर्जां पते पा꣣हि꣡ च꣢त꣣सृ꣡भि꣢र्वसो ॥ १५४४ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏକରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଦ୍ୱିତୀୟରେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର; ତିନି ସ୍ତୁତିରେ ରକ୍ଷା କର, ଊର୍ଜାପତି; ଚାରିରେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ବସୁ।
2.15.1545
पा꣣हि꣡ विश्व꣢꣯स्माद्र꣣क्ष꣢सो꣣ अ꣡रा꣢व्णः꣣ प्र꣢ स्म꣣ वा꣡जे꣢षु नोऽव॥ त्वा꣡मिद्धि नेदि꣢꣯ष्ठं दे꣣व꣡ता꣢तय आ꣣पिं꣡ नक्षा꣢꣯महे वृ꣣धे꣢ ॥ १५४५ ॥
ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଓ କୃପଣଙ୍କ ଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ଧନରେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କର। ଦେବଯଜ୍ଞ ଓ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ନିକଟତମ ମିତ୍ର ତୁମକୁ ହିଁ ଆମେ ଆସେ।
2.15.1546
इ꣣नो꣡ रा꣢जन्नर꣣तिः꣡ समि꣢꣯द्धो꣣ रौ꣢द्रो꣣ द꣡क्षा꣢य सुषु꣣मा꣡ꣳ अ꣢दर्शि ।
चि꣣कि꣡द्वि भा꣢꣯ति भा꣣सा꣡ बृ꣢ह꣣ता꣡सि꣢क्नीमेति꣣ रु꣡श꣢तीम꣣पा꣡ज꣢न् ॥ १५४६ ॥
ରାଜା, ଚଞ୍ଚଳ, ଭଲ ଭାବେ ଜ୍ୱଳିତ, ରୁଦ୍ର ସଦୃଶ ଅଗ୍ନି ବଳ ପାଇଁ ସୁଷୁମା ରୂପେ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା; ଜ୍ଞାନୀ ମହା ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, କଳା ରାତ୍ରିକୁ ତାଡ଼ି ଦୀପ୍ତ ଊଷା ଆଡ଼କୁ ଯାଏ।
2.15.1547
कृ꣣ष्णां꣡ यदेनी꣢꣯म꣣भि꣡ वर्प꣢꣯सा꣣भू꣢ज्ज꣣न꣢य꣣न्यो꣡षां꣢ बृह꣣तः꣢ पि꣣तु꣢र्जाम् ।
ऊ꣣र्ध्वं꣢ भा꣣नु꣡ꣳ सूर्य꣢꣯स्य स्तभा꣣य꣢न् दि꣣वो꣡ वसु꣢꣯भिरर꣣ति꣡र्वि भा꣢꣯ति ॥ १५४७ ॥
କଳା ତା ସହିତ ରୂପରେ ଯେତେବେଳେ ହେଲା, ମହାନ ପିତାଙ୍କ କନ୍ୟା ଯୁବତୀ (ଉଷା)କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଲୋକକୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଧାରଣ କରି, ବସୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଅରତି (ଅଗ୍ନି) ଦୀପ୍ତ ହୁଏ।
2.15.1548
भ꣣द्रो꣢ भ꣣द्र꣢या꣣ स꣡च꣢मान꣣ आ꣢गा꣣त्स्व꣡सा꣢रं जा꣣रो꣢ अ꣣꣬भ्ये꣢꣯ति प꣣श्चा꣢त् ।
सु꣣प्रकेतै꣡र्द्युभि꣢꣯र꣣ग्नि꣢र्वि꣣ति꣢ष्ठ꣣न्रु꣡श꣢द्भि꣣र्व꣡र्णै꣢र꣣भि꣢ रा꣣म꣡म꣢स्थात् ॥ १५४८ ॥
ଭଲ ଭଲ ସହିତ ମିଶି ଆସିଲେ; ପ୍ରେମିକ ଭଉଣୀ ପଛରେ ଯାଏ। ସୁନ୍ଦର ଚିହ୍ନ ଓ ଦିନ ସହିତ ଅଗ୍ନି ଠିଆ ହୋଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଙ୍ଗରେ ରାତ୍ରି ସମ୍ମୁଖେ ଠିଆ ହେଲେ।
2.15.1549
क꣡या꣢ ते अग्ने अङ्गिर꣣ ऊ꣡र्जो꣢ नपा꣣दु꣡प꣢स्तुतिम् ।
व꣡रा꣢य देव म꣣न्य꣡वे꣢ ॥ १५४९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଅଙ୍ଗିରା, ହେ ଊର୍ଜର ପୌତ୍ର! କେଉଁ ପ୍ରକାରେ ତୁମର ସ୍ତୁତି? ହେ ଦେବ, ବରଣୀୟ ମନ୍ୟୁ ପାଇଁ।
2.15.1550
दा꣡शे꣢म꣣ क꣢स्य꣣ म꣡न꣢सा य꣣ज्ञ꣡स्य꣢ सहसो यहो ।
क꣡दु꣢ वोच इ꣣दं꣡ नमः꣢꣯ ॥ १५५० ॥
କାହାର ମନ ସହିତ ଆମେ ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପଣ କରିବା, ସହସର ପୁତ୍ର? କେବେ ଏହି ନମସ୍କାର କହିବା?
2.15.1551
अ꣡धा꣣ त्व꣢꣫ꣳ हि न꣣स्क꣢रो꣣ वि꣡श्वा꣢ अ꣣स्म꣡भ्य꣢ꣳ सुक्षि꣣तीः꣢ ।
वा꣡ज꣢द्रविणसो꣣ गि꣡रः꣢ ॥ १५५१ ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ସବୁ ଉତ୍ତମ ବାସସ୍ଥାନ କର; ଅନ୍ନ ଓ ଧନଦାୟୀ ସ୍ତୋତ୍ର ମଧ୍ୟ।
2.15.1552
अ꣢ग्न꣣ आ꣡ या꣢ह्य꣣ग्नि꣢भि꣣र्हो꣡ता꣢रं त्वा वृणीमहे ।
आ꣡ त्वाम꣢꣯नक्तु꣣ प्र꣡य꣢ता ह꣣वि꣡ष्म꣢ती꣣ य꣡जि꣢ष्ठं ब꣣र्हि꣢रा꣣स꣡दे꣢ ॥ १५५२ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଅଗ୍ନିମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସ! ହୋତା ରୂପେ ତୁମକୁ ଆମେ ବରଣ କରୁ। ହବିଷ୍ମତୀ ପ୍ରୟତା ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରୁ, ଅତି ପୂଜ୍ୟ ହୋଇ ବର୍ହିରେ ବସିବା ପାଇଁ।
2.15.1553
अ꣢च्छा꣣ हि꣡ त्वा꣢ सहसः सूनो अङ्गिरः꣣ स्रु꣢च꣣श्च꣡र꣢न्त्यध्व꣣रे꣢ ।
ऊ꣣र्जो꣡ नपा꣢꣯तं घृ꣣त꣡के꣢शमीमहे꣣ऽग्निं꣢ य꣣ज्ञे꣡षु꣢ पू꣣र्व्य꣢म् ॥ १५५३ ॥
ହେ ସହସର ପୁତ୍ର, ଅଙ୍ଗିରା, ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ରୁବ ତୁମ ଆଡ଼କୁ ଗତି କରେ। ଊର୍ଜର ପୌତ୍ର, ଘୃତକେଶ, ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରାଚୀନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ଯାଚନା କରୁ।
2.15.1554
अ꣡च्छा꣢ नः शी꣣र꣡शो꣢चिषं꣣ गि꣡रो꣢ यन्तु दर्श꣣त꣢म् ।
अ꣡च्छा꣢ य꣣ज्ञा꣢सो꣣ न꣡म꣢सा पुरू꣣व꣡सुं꣢ पुरुप्रश꣣स्त꣢मू꣣त꣡ये꣢ ॥ १५५४ ॥
ଆମ ସ୍ତୋତ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖାଯୁକ୍ତ, ଦର୍ଶନୀୟ ଅଗ୍ନି ଆଡ଼କୁ ଯାଉ। ଯଜ୍ଞ ନମସ୍କାର ସହିତ ବହୁଧନୀ, ବହୁପ୍ରଶଂସିତ ଆଡ଼କୁ ଯାଉ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ।
2.15.1555
अ꣣ग्नि꣢ꣳ सू꣣नु꣡ꣳ सह꣢꣯सो जा꣣त꣡वे꣢दसं दा꣣ना꣢य꣣ वा꣡र्या꣢णाम् ।
द्वि꣣ता꣢꣫ यो भूद꣣मृ꣢तो꣣ म꣢र्त्ये꣣ष्वा꣡ होता꣢꣯ म꣣न्द्र꣡त꣢मो वि꣣शि꣢ ॥ १५५५ ॥
ସହସର ପୁତ୍ର, ସର୍ବଜ୍ଞ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଦାନ ପାଇଁ (ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ)। ଯିଏ ମର୍ତ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରେ ଅମୃତ ହେଲେ, ସେ ବିଶ୍ ମଧ୍ୟରେ ହୋତା ଭାବେ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ।
2.15.1556
अ꣡दा꣢भ्यः पुरए꣣ता꣢ वि꣣शा꣢म꣣ग्नि꣡र्मानु꣢꣯षीणाम् ।
तू꣢र्णी꣣ र꣢थः꣣ स꣢दा꣣ न꣡वः꣢ ॥ १५५६ ॥
ଅଜେୟ, ମାନୁଷ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଆଗରେ ଚାଲୁଥିବା ଅଗ୍ନି; ତାଙ୍କ ଦ୍ରୁତ ରଥ ସର୍ବଦା ନୂଆ।
2.15.1557
अ꣣भि꣡ प्रया꣢꣯ꣳसि꣣ वा꣡ह꣢सा दा꣣श्वा꣡ꣳअ꣢श्नोति꣣ म꣡र्त्यः꣢ ।
क्ष꣡यं꣢ पाव꣣क꣡शो꣢चिषः ॥ १५५७ ॥
ବାହକ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା, ଦାତା ମର୍ତ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଉପହାର ପାଏ, ପାବକ ଶିଖାର ନିବାସକୁ।
2.15.1558
सा꣣ह्वा꣡न्विश्वा꣢꣯ अभि꣣यु꣢जः꣣ क्र꣡तु꣢र्दे꣣वा꣢ना꣣म꣡मृ꣢क्तः ।
अ꣣ग्नि꣢स्तु꣣वि꣡श्र꣢वस्तमः ॥ १५५८ ॥
ସମସ୍ତ ଆକ୍ରମଣକାରୀଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରୁଥିବା, ଦେବତାଙ୍କ ସଂକଳ୍ପ, ଅହିଂସିତ ଅଗ୍ନି, ସର୍ବାଧିକ ବିଖ୍ୟାତ।
2.15.1559
भ꣣द्रो꣡ नो꣢ अ꣣ग्नि꣡राहु꣢꣯तो भ꣣द्रा꣢ रा꣣तिः꣡ सु꣢भग भ꣣द्रो꣡ अ꣢ध्व꣣रः꣢ ।
भ꣣द्रा꣢ ऊ꣣त꣡ प्रश꣢꣯स्तयः ॥ १५५९ ॥
ଆହୁତିରେ ଆହୂତ ଅଗ୍ନି ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାରୀ। ହେ ସୌଭାଗ୍ୟଦାତ୍ରୀ, ତାଙ୍କ ଦାନ ମଙ୍ଗଳକାରୀ; ଯଜ୍ଞ ମଙ୍ଗଳକାରୀ, ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟ ମଙ୍ଗଳକାରୀ।
2.15.1560
भ꣣द्रं꣡ मनः꣢꣯ कृणुष्व वृत्र꣣तू꣢र्ये꣣ ये꣡ना꣢ स꣣म꣡त्सु꣢ सास꣣हिः꣢ ।
अ꣡व꣢ स्थि꣣रा꣡ त꣢नुहि꣣ भू꣢रि꣣ श꣡र्ध꣢तां व꣣ने꣡मा꣢ ते अ꣣भि꣡ष्ट꣢ये ॥ १५६० ॥
ହେ ବିଜୟୀ, ବୃତ୍ର-ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ମନ ମଙ୍ଗଳକାରୀ କର; ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସଂଘର୍ଷରେ ଜୟୀ ହୁଅ। ଶତ୍ରୁସେନାର ଅନେକ ଦୃଢ଼ ଦଳକୁ ପକାଇ ଦିଅ; ତୁମର ସାହାଯ୍ୟ ପାଇବା ପାଇଁ ଆମେ ଜିତୁ।
2.15.1561
अ꣢ग्ने꣣ वा꣡ज꣢स्य꣣ गो꣡म꣢त꣣ ई꣡शा꣢नः सहसो यहो ।
अ꣣स्मे꣡ दे꣢हि जातवेदो꣣ म꣢हि꣣ श्र꣡वः꣢ ॥ १५६१ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବଳ ଓ ଗୋଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର, ଶକ୍ତିର ଅଧୀଶ୍ୱର। ହେ ଜାତବେଦା, ଆମକୁ ମହାନ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ।
2.15.1562
स꣡ इ꣢धा꣣नो꣡ वसु꣢꣯ष्क꣣वि꣢र꣣ग्नि꣢री꣣डे꣡न्यो꣢ गि꣣रा꣢ ।
रे꣣व꣢द꣣स्म꣡भ्यं꣢ पुर्वणीक दीदिहि ॥ १५६२ ॥
ସେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ଧନବାନ କବି ଅଗ୍ନି; ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ। ହେ ଅନେକମୁଖୀ, ଆମ ପାଇଁ ଧନସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଦୀପ୍ତ ହୁଅ।
2.15.1563
क्ष꣣पो꣡ रा꣢जन्नु꣣त꣢꣫ त्मनाग्ने꣣ व꣡स्तो꣢रु꣣तो꣡षसः꣢꣯ ।
स꣡ ति꣢ग्मजम्भ र꣣क्ष꣡सो꣢ दह꣣ प्र꣡ति꣢ ॥ १५६३ ॥
ହେ ରାଜା ଅଗ୍ନି, ରାତ୍ରି, ଦିନ ଓ ଉଷାର ମଧ୍ୟ ତୁମେ ହିଁ ଅଧିପତି। ହେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଢ଼ିଆ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରି ଦଗ୍ଧ କର।
2.15.1564
वि꣣शो꣡वि꣢शो वो꣣ अ꣡ति꣢थिं वाज꣣य꣡न्तः꣢ पुरुप्रि꣣य꣢म् ।
अ꣣ग्निं꣢ वो꣣ दु꣢र्यं꣣ व꣡च꣢ स्तु꣣षे꣢ शू꣣ष꣢स्य꣣ म꣡न्म꣢भिः ॥ १५६४ ॥
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବଂଶ, ବଳ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ତୁମ ଅତିଥି ଓ ଅତି ପ୍ରିୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ (ଆହ୍ୱାନ କର)। ତୁମ ଦ୍ୱାରରେ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ମୋ ବାଣୀରେ ମନ୍ତ୍ରସହ ବଳବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
2.15.1565
यं꣡ जना꣢꣯सो ह꣣वि꣡ष्म꣢न्तो मि꣣त्रं꣢꣫ न स꣣र्पि꣡रा꣢सुतिम् ।
प्र꣣श꣡ꣳस꣢न्ति꣣ प्र꣡श꣢स्तिभिः ॥ १५६५ ॥
ହବିଷ୍ୟ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକେ ମିତ୍ର ପରି, ଘୃତାହୁତି ସହ, ପ୍ରଶସ୍ତ ସ୍ତୁତିରେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
2.15.1566
प꣡न्या꣢ꣳसं जा꣣त꣡वे꣢दसं꣣ यो꣢ दे꣣व꣢ता꣣त्यु꣡द्य꣢ता ।
ह꣣व्या꣡न्यैर꣢꣯यद्दि꣣वि꣢ ॥ १५६६ ॥
ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଜାତବେଦସ (ଅଗ୍ନି), ଦେବସମୂହ ପାଇଁ ଉଠାଇ ହବ୍ୟ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ପଠାନ୍ତି।
2.15.1567
स꣡मि꣢द्धम꣣ग्निं꣢ स꣣मि꣡धा꣢ गि꣣रा꣡ गृ꣢णे꣣ शु꣡चिं꣢ पाव꣣कं꣢ पु꣣रो꣡ अ꣢ध्व꣣रे꣢ ध्रु꣣व꣢म् ।
वि꣢प्र꣣ꣳ हो꣡ता꣢रं पुरु꣣वा꣡र꣢म꣣द्रु꣡हं꣢ क꣣वि꣢ꣳ सु꣣म्नै꣡री꣢महे जा꣣त꣡वे꣢दसम् ॥ १५६७ ॥
ସମିଧ ଓ ବାଣୀରେ ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ଶୁଚି, ପାବକ, ଯଜ୍ଞ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ଥିର, ବିପ୍ର, ହୋତା, ବହୁପ୍ରିୟ, ଅଦ୍ରୋହୀ, କବି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ; ସୁମ୍ନରେ ଜାତବେଦସଙ୍କୁ ଯାଚନା କରୁ।
2.15.1568
त्वां꣢ दू꣣त꣡म꣢ग्ने अ꣣मृ꣡तं꣢ यु꣣गे꣡यु꣢गे हव्य꣣वा꣡हं꣢ दधिरे पा꣢यु꣡मीड्य꣢꣯म् ।
दे꣣वा꣡स꣢श्च꣣ म꣡र्त्ता꣢सश्च꣣ जा꣡गृ꣢विं वि꣣भुं꣢ वि꣣श्प꣢तिं꣣ न꣡म꣢सा꣣ नि꣡ षे꣢दिरे ॥ १५६८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଅମର ତୁମକୁ ହବ୍ୟବାହକ, ରକ୍ଷକ, ସ୍ତୁତ୍ୟ ଦୂତ ରୂପେ ସ୍ଥାପିଲେ; ଦେବ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ, ବିଭୁ, ବିଶ୍ପତି ତୁମକୁ ନମସ୍କାରରେ ବସାନ୍ତି।
2.15.1569
वि꣣भू꣡ष꣢न्नग्न उ꣣भ꣢या꣣ꣳ अ꣡नु꣢ व्र꣣ता꣢ दू꣣तो꣢ दे꣣वा꣢ना꣣ꣳ र꣡ज꣢सी꣣ स꣡मी꣢यसे ।
य꣡त्ते꣢ धी꣣ति꣡ꣳ सु꣢म꣣ति꣡मा꣢वृणी꣣म꣡हेऽध स्मा नस्त्रि꣣व꣡रू꣢थः शि꣣वो꣡ भ꣢व ॥ १५६९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଉଭୟ ଲୋକର ବ୍ରତକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରି, ଦେବଙ୍କ ଦୂତ ହୋଇ ତୁମେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀରେ ଗମନ କର; ତୁମ ଧୀ ଓ ସୁମତିକୁ ଆମେ ବରଣ କରୁ; ତେଣୁ ତ୍ରିବରୂଥ ହୋଇ ଆମ ପାଇଁ ଶିବ ହୁଅ।
2.15.1570
उ꣡प꣢ त्वा जा꣣म꣢यो꣣ गि꣢रो꣣ दे꣡दि꣢शतीर्ह꣣वि꣡ष्कृ꣢तः ।
वा꣣यो꣡रनी꣢꣯के अस्थिरन् ॥ १५७० ॥
ହବିଷ୍ୟ ଅର୍ପଣକାରୀଙ୍କ ଭଗିନୀ ପରି ବାଣୀ ତୁମକୁ ପ୍ରକଟ କରି ବାୟୁଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ତୁମ ନିକଟରେ ଠିଆ ହେଲେ।
2.15.1571
य꣡स्य꣢ त्रि꣣धा꣡त्ववृ꣢꣯तं ब꣣र्हि꣢स्त꣣स्था꣡वस꣢꣯न्दिनम् ।
आ꣡प꣢श्चि꣣न्नि꣡ द꣢धा पदम् ॥ १५७१ ॥
ଯାହାର ତ୍ରିଧାତୁ, ଅନାବୃତ କୁଶାସନ ଅକ୍ଷୟ ଦିନରେ ସ୍ଥିର ରହିଲା; ଜଳମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ଥାନ ରଖିଲେ।
2.15.1572
प꣣दं꣢ दे꣣व꣡स्य꣢ मी꣣ढु꣡षोऽना꣢꣯धृष्टाभिरू꣣ति꣡भिः꣢ ।
भ꣣द्रा꣡ सूर्य꣢꣯ इवोपदृ꣣क्꣢ ॥ १५७२ ॥
ଦାତା ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ, ଅଜେୟ ରକ୍ଷାସହ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ମଙ୍ଗଳରୂପେ ଦେଖାଯାଏ।