உபநிடதங்கள் · Maitrāyaṇī 6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Maitrāyaṇī 6.1
द्विधा वा एष आत्मानं बिभर्त्ययं यः प्राणो यश्चासा आदित्योऽथ द्वौ वा एता अस्य पन्थाना अन्तर्बहिश्चाहोरात्रेणैतौ व्यावर्तेते असौ वा आदित्यो बहिरात्मान्तरात्मा प्राणोऽतो बहिरात्मक्या गत्यान्तरात्मनोऽनुमीयते गतिरित्येवं हि आहाथ यः कश्चिद्विद्वानपहतपाप्माऽक्षाध्यक्षोऽवदातमनास्तन्निष्ठ आवृत्तचक्षुः सो अन्तरात्मक्या गत्या बहिरात्मनोऽनुमीयते गतिरित्येवं ह आह अथ य एषोऽन्तरादित्ये हिरण्मयः पुरुषो यः पश्यतीमां हिरण्यवस्थात् स एषोऽन्तरे हृत्पुष्कर एवाश्रितोऽन्नमत्ति ॥ ६.१ ॥
இவ்வாறு இந்த ஆன்மா தன்னை இரு வகையில் தாங்குகிறது: இந்த பிராணன், மற்றும் அந்த ஆதித்யன். இதற்கு உள்ளும் வெளியும் என இரண்டு வழிகள் உண்டு; பகலும் இரவும் இவ்விரண்டிலும் திரும்பி வருகின்றன. அந்த ஆதித்யன் வெளி ஆன்மா, பிராணன் உள் ஆன்மா. ஆகவே வெளி ஆன்மாவின் இயக்கத்தால் உள் ஆன்மாவின் இயக்கம் ஊகிக்கப்படுகிறது; இயக்கம் இவ்வாறே என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. எவர் ஒருவர் அறிஞராய், பாவமற்றவராய், புலன்களின் தலைவராய், தூய மனமுடையவராய், அதிலேயே நிலைத்து, கண்களை உள்நோக்கித் திருப்பியவராய் இருக்கிறாரோ, அவர் உள் ஆன்மாவின் இயக்கத்தால் வெளி ஆன்மாவை ஊகிக்கிறார். பின்னர் ஆதித்யனின் உள்ளே இருக்கும் பொன்னிற புருஷன் இந்த பொன்னிற இருப்பிடத்தை நோக்குபவன்; அவனே இதயத் தாமரையின் உள்ளே தங்கி அன்னத்தை உண்கிறான்.
Maitrāyaṇī 6.2
अथ य एषोऽन्तरे हृत्पुष्कर एवाश्रितोऽन्नमत्ति स एषोऽग्निर्दिवि श्रितः सौरः कालाख्योऽदृश्यः सर्वभूतान्यन्नमत्तीति। कः पुष्करः किंमयो वेति। इदं वाव तत्पुष्करं योऽयमाकाशोऽस्येमाः चतस्रो दिशश्चतस्र उपदिशो दलसंस्था आसम्। अर्वाग्विचरत एतौ प्राणादित्या एता उपासीतोमित्येतदक्षरेण व्याहृतिभिः सावित्र्या चेति ॥ ६.२ ॥
பின்னர் இதயத் தாமரையின் உள்ளே தங்கி அன்னத்தை உண்பவனே, இவன் அக்னியாவான்; இவன் வானத்தில் நிலைகொண்டவன், சூரியனுடையவன், காலம் எனப்படுபவன், காண இயலாதவன்; எல்லா உயிர்களும் அன்னத்தை உண்கின்றன. எது அந்தத் தாமரை, அது எதனால் ஆனது? இந்த ஆகாசமே அந்தத் தாமரை; இதன் நான்கு திசைகளும் நான்கு துணைத்திசைகளும் இதழ்களாக அமைந்துள்ளன. கீழ்நோக்கிச் செல்லும் இவ்விரண்டு, பிராணனும் ஆதித்யனும்; இவற்றை 'ஓம்' என்னும் அட்சரத்தாலும், வ்யாஹ்ருதிகளாலும், சாவித்ரி மந்திரத்தாலும் உபாசிக்க வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.
Maitrāyaṇī 6.3
द्वे वाव ब्रह्मणो रूपे मूर्तं चामूर्तं च । अथ यन्मूर्तं तदसत्यम् यदमूर्तं तत्सत्यम् तद्ब्रह्म तज्ज्योतिः यज्ज्योतिः स आदित्यः स वा एष ओमित्येतदात्माभवत् स त्रेधात्मानं व्याकुरुत ओमिति तिस्रो मात्रा एताभिः सर्वमिदमोतं प्रोतं चैवास्मीति एवं ह्याहैतद्वा आदित्य ओमित्येवं ध्यायत आत्मानं युञ्जीतेति ॥ ६.३ ॥
பிரம்மத்திற்கு இரு வடிவங்கள் உண்டு: உருவுடையதும் உருவற்றதும். எது உருவுடையதோ அது பொய்; எது உருவற்றதோ அது உண்மை. அதுவே பிரம்மம், அதுவே ஒளி; எந்த ஒளியோ அதுவே ஆதித்யன். அவனே இந்த 'ஓம்' என்ற பெயரில் ஆன்மாவாயிற்று. அவன் தன்னைத் தானே மூன்று வகையாக வெளிப்படுத்தினான். 'ஓம்' என்பதில் மூன்று மாத்திரைகள் உள்ளன; இவற்றால் இவையனைத்தும் நெய்யப்பட்டும் கோக்கப்பட்டும் உள்ளன, நானே அது என்றும் அவன் சொன்னான். இவ்வாறே ஆதித்யனே ஓம் என்று தியானிப்பவன் ஆன்மாவுடன் ஐக்கியமாக வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.
Maitrāyaṇī 6.4
अथान्यत्रापि उक्तमथ खलु य उद्गीथः स प्रणवो यः प्रणवः स उद्गीथ इति असौ वा आदित्य उद्गीथ एष प्रणवा इति । एवं ह्याहोद्गीथं प्रणवाख्यं प्रणेतारं भारूपं विगतनिद्रं विजरं विमृत्युं त्रिपदं त्र्यक्षरं पुनः पञ्चधा ज्ञेयं निहितं गुहायामित्येवं ह्याहोर्ध्वमूलं त्रिपाद्ब्रह्म शाखा आकाश वाय्वग्न्युदकभूम्यादय एकोऽश्वत्थनामैतद्ब्रह्मैतस्यैतत्तेजो यदसा आदित्यः ओमित्येतदक्षरस्य चैतत्तस्मादोमित्यनेनैतदुपासीताजस्रमित्येकोऽस्य सम्बोधयितेत्येवं ह्याह ः एतदेवाक्षरं पुण्यमेतदेवाक्षरं परम् । एतदेवाक्षरं ज्ञात्वा यो यदिच्छति तस्य तत् ॥ ॥ ६.४ ॥
வேறிடத்திலும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: எது உத்கீதமோ அதுவே பிரணவம்; எது பிரணவமோ அதுவே உத்கீதம். இந்த ஆதித்தியனே உத்கீதம்; இதுவே பிரணவம். இவ்வாறு அவர் உத்கீதத்தை, பிரணவம் என்னும் பெயருடையதும், வழிநடத்துபவரும், ஒளி வடிவினரும், உறக்கமற்றவரும், மூப்பற்றவரும், மரணமற்றவரும், மூன்று பாதங்களை உடையவரும், மூன்று அட்சரங்களை உடையவரும், மேலும் ஐந்து வகையில் அறியத்தக்கவரும், குகையில் நிலைபெற்றவரும் என்று கூறுகிறார். இவ்வாறு அவர் கூறுகிறார்: மேலே வேர் கொண்ட, மூன்று பாதங்களை உடைய பிரம்மம்; அதன் கிளைகள் ஆகாயம், வாயு, அக்னி, நீர், பூமி முதலியவை. இது ஒன்றே அஸ்வத்த எனப்படுகிறது; இதுவே பிரம்மம், இதன் ஒளி அந்த ஆதித்தியன். 'ஓம்' என்பது இந்த அட்சரம்; இதுவும் அதற்குரியதே. ஆகவே 'ஓம்' என்னும் இந்த அட்சரத்தால் இதை இடைவிடாது உபாசிக்க வேண்டும். இவரே இதை எழுப்புபவர். இவ்வாறு அவர் கூறுகிறார்: இதுவே புண்ணியமான அட்சரம்; இதுவே பரமான அட்சரம். இந்த அட்சரத்தை அறிந்தவன் எதை விரும்புகிறானோ அது அவனுக்குக் கிட்டும்.
Maitrāyaṇī 6.5
अथान्यत्राप्युक्तं स्वनवत्येषास्यस्तनुर्या ओमिति स्त्रीपुंनपुंसकेति लिङ्गवती एषाऽथाग्निर्वायुरादित्य इति भास्वति एषा अथ ब्रह्म रुद्रो विष्णुरित्यधिपतिवती एषाऽथ गार्हपत्यो दक्षिणाग्निराहवनीया इति मुखवती एषाऽथ ऋग्यजुःसामेति विज्ञानवती एषा भूर्भुवःस्वरिति लोकवती एषाऽथ भूतं भव्यं भविष्यदिति कालवती एषाऽथ प्राणोऽग्निः सूर्य इति प्रतापवती एषाऽथान्नमापश्चन्द्रमा इत्याप्यायनवती एषाऽथ बुद्धिर्मनोऽहङ्कारा इति चेतनवती एषाऽथ प्राणोऽपानो व्यान इति प्राणवती एषेति अत ओमित्युक्तेनैताः प्रस्तुता अर्चिता अर्पिता भवन्तीति एवं ह्याहैतद्वै सत्यकाम परां चापरां च ब्रह्म यदोमित्येतदक्षरमिति ॥ ६.५ ॥
வேறிடத்திலும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: ஒன்பது ஒலிகளை உடையது இதன் உடல், அதுவே 'ஓம்'. இது பெண், ஆண், அலி என்னும் பாலினங்களை உடையது. இது அக்னி, வாயு, ஆதித்தியன் என்று ஒளிர்கிறது. இது பிரம்மன், ருத்ரன், விஷ்ணு என்னும் அதிபதிகளை உடையது. இது கார்ஹபத்தியம், தக்ஷிணாக்னி, ஆஹவனீயம் என்னும் முகங்களை உடையது. இது ரிக், யஜுஸ், சாமம் என்னும் அறிவை உடையது. இது பூமி, புவர், சுவர் என்னும் உலகங்களை உடையது. இது இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்னும் காலத்தை உடையது. இது பிராணன், அக்னி, சூரியன் என்னும் வெப்பத்தை உடையது. இது அன்னம், நீர், சந்திரன் என்னும் வளர்ப்பை உடையது. இது புத்தி, மனம், அகங்காரம் என்னும் உணர்வை உடையது. இது பிராணன், அபானன், வியானன் என்னும் மூச்சை உடையது. ஆகையால் 'ஓம்' என்று கூறியதால் இவை அனைத்தும் போற்றப்படுகின்றன, வழிபடப்படுகின்றன, அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றன. இவ்வாறு அவர் கூறுகிறார்: சத்யகாமா, இதுவே உயர்ந்த பிரம்மமும் தாழ்ந்த பிரம்மமும்; அது 'ஓம்' என்னும் இந்த அட்சரம்.
Maitrāyaṇī 6.6
अथाव्याहृतं वा इदमासीत् स सत्यं प्रजापतिस्तपस्तप्त्वाऽनुव्याहरद्भूर्भुवःस्वरिति । एषैवास्य प्रजापतेः स्थविष्ठा तनुर्या लोकवतीति स्वरित्यस्याः शिरो नाभिर्भुवो भूः पादा आदित्यश्चक्षुः चक्षुरायता हि पुरुषस्य महती मात्रा चक्षुषा ह्ययं मात्राश्चरति सत्यं वै चक्षुः अक्षिण्यवस्थितो हि पुरुषः सर्वार्थेषु चरति एतस्माद्भूर्भुवःस्वरित्युपासीतानेन हि प्रजापतिर्विश्वात्मा विश्वचक्षुरिवोपासितो भवतीति एवं ह्याहैषा वै प्रजापतेर्विश्वभृत्तनुरेतस्यामिदं सर्वमन्तर्हितमस्मिन् च सर्वस्मिन्नेषा अन्तर्हितेति तस्मादेषोपासीता ॥ ६.६ ॥
ஆரம்பத்தில் இது வெளிப்படுத்தப்படாததாக இருந்தது. அந்த உண்மையான பிரஜாபதி தவம் செய்து, தவத்தை முடித்த பின் 'பூர் புவஃ ஸ்வஃ' என்று உச்சரித்தார். இதுவே பிரஜாபதியின் மிகப் பெரிய உடல், இது உலகங்களைக் கொண்டது. 'ஸ்வஃ' அவரது தலை, 'புவஃ' அவரது நாபி, 'பூஃ' அவரது பாதங்கள், சூரியன் அவரது கண். கண் என்பது புருஷனின் அளவு விரிவானது என்பதால்; கண்ணால்தான் இந்தப் புருஷன் அளவுகளில் சஞ்சரிக்கிறான். கண் உண்மையானது, ஏனெனில் புருஷன் கண்ணில் நிலைத்து எல்லாச் செயல்களிலும் சஞ்சரிக்கிறான். ஆகவே 'பூர் புவஃ ஸ்வஃ' என உபாசிக்க வேண்டும்; இதனால் பிரஜாபதி, அனைத்தின் ஆத்மாவாகவும் அனைத்தின் கண்ணாகவும், உபாசிக்கப்படுகிறார். இவ்வாறே கூறப்பட்டுள்ளது: இது பிரஜாபதியின் உலகைத் தாங்கும் உடல்; இதில் இவை அனைத்தும் அடங்கியுள்ளன, இது அனைத்திலும் அடங்கியுள்ளது. ஆகவே இதை உபாசிக்க வேண்டும்.
Maitrāyaṇī 6.7
तत्सवितुर्वरेण्यमित्यसौ वा आदित्यः सविता स वा एवं प्रवरणीय आत्मकामेनेत्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ भर्गो देवस्य धीमहीति सविता वै देवस्ततो योऽस्य भर्गाख्यस्तं चिन्तयामीत्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ धियो यो नः प्रचोदयादिति बुद्धयो वै धियस्तायोऽस्माकं प्रचोदयादित्याहुर्ब्रह्मवादिनः अथ भर्गा इति यो ह वा अमुष्मिन्नादित्ये निहितस्तारकोऽक्षिणि वैष भर्गाख्यः भाभिर्गतिरस्य हीति भर्गः भर्जयतीति वैष भर्ग इति रुद्रो ब्रह्मवादिनोऽथ भ इति भासयतीमान् लोकान् र इति रंजयतीमानि भूतानि ग इति गच्च्हन्त्यस्मिन्नागच्च्हन्त्यस्मादिमाः प्रजास्तस्माद्भरगत्वाद्भर्गः शाश्वत् सूयमानात् सूर्यः सवनात् सविताऽदानात् आदित्यः पवनात्पावनोऽथापोप्यायनादित्येवं ह्याह खल्वात्मनोऽत्मा नेतामृताख्यश्चेता मन्ता गन्तोत्सृष्टानन्दयिता कर्ता वक्ता रसयिता घ्राता द्रष्टा श्रोता स्पृशति च विभुर्विग्रहे सन्निविष्टा इत्येवं ह्याह अथ यत्र द्वैतीभूतं विज्ञानं तत्र हि शृणोति पश्यति जिघ्रति रसयति चैव स्पर्शयति सर्वमात्मा जानीतेति यत्राद्वैतीभूतं विज्ञानं कार्यकारणकर्मनिर्मुक्तं निर्वचनमनौपम्यं निरुपाख्यां किं तदवाच्यम् ॥ ६.७ ॥
சவிதுர் வரேண்யம் என்பது ஆதித்யனாகிய சவிதாவே; ஆத்மகாமனால் இவ்வாறு வரணீயமானவர் என்று பிரம்மவாதிகள் கூறுகின்றனர். 'தேவஸ்ய பர்கம்' — சவிதாவாகிய தேவனின் பர்கம் எனும் ஒளியை தியானிக்கிறோம் என்று பிரம்மவாதிகள் கூறுகின்றனர். 'தியோ யோ நஃ பிரசோதயாத்' — புத்திகளே தீ; நம் புத்திகளை எவர் தூண்டுகிறாரோ அவரை என்று பிரம்மவாதிகள் கூறுகின்றனர். பர்கங்கள் என்பது இந்த ஆதித்யனில் நிலைத்த தாரகம்; கண்ணிலும் அது உள்ளது; அதுவே பர்கம். அதன் கதி ஒளிகளால் ஆனது. சுடுவதால் அது பர்கம் என்று ருத்ரனைப் பற்றி பிரம்மவாதிகள் கூறுகின்றனர். 'ப'வால் உலகங்களை ஒளிரச் செய்கிறது, 'ர'வால் உயிர்களை மகிழ்விக்கிறது, 'க'வால் இதில் செல்கின்றனர், இதிலிருந்து இந்த உயிர்கள் வருகின்றன. ஆகவே பர்கம் நிலையானது; ஒளிர்வதால் சூரியன், தூண்டுவதால் சவிதா, எடுத்துக்கொள்வதால் ஆதித்யன், தூய்மைப்படுத்துவதால் பாவனன், வளர்ப்பதால் அபோப்யாயனன். ஆத்மாவின் ஆத்மா, தலைவன், அமிருதம் எனப் பெயர் கொண்டவன், உணர்பவன், சிந்திப்பவன், செல்பவன், ஆனந்தம் அளிப்பவன், செய்பவன், பேசுபவன், சுவைப்பவன், முகர்பவன், பார்ப்பவன், கேட்பவன், தொடுபவன், எங்கும் நிறைந்தவன் என்று கூறப்படுகிறது; அவன் உடலில் புகுந்துள்ளான். விஞ்ஞானம் இருமையாக இருக்கும்போது கேட்கிறது, பார்க்கிறது, முகர்கிறது, சுவைக்கிறது, தொடுகிறது; ஆத்மா அனைத்தையும் அறிகிறது. விஞ்ஞானம் அத்வைதமாகி, காரிய காரண கர்மங்களிலிருந்து விடுபட்டு, விவரிக்க இயலாததும், ஒப்பற்றதும், பெயரற்றதுமாக இருக்கும்போது அது எது? அது சொல்ல இயலாதது.
Maitrāyaṇī 6.8
एष हि खल्वात्मेशानः शम्भुर्भवो रुद्रः प्रजापतिर्विश्वसृक् हिरण्यगर्भः सत्यं प्राणो हंसः शास्ता विष्णुर्नारायणोऽर्कः सविता धाता विधाता सम्राडिन्द्र इन्दुरिति य एष तपत्यग्निरिवाग्निना पिहितः सहस्राक्षेण हिरण्मयेनाण्डेन एष वा जिज्ञासितव्योऽन्वेष्टव्यः सर्वभूतेभ्योऽभयं दत्वारण्यं गत्वाथ बहिःकृत्वीन्द्रियार्थान्स्वाच्च्हरीरादुपलभेत एनमिति । विश्वरूपं हरिणं जातवेदसं परायणं ज्योतिरेकं तपन्तम् । सहस्ररश्मिः शतधा वर्तमानः प्राणः प्रजानामुदयत्येष सूर्यः ॥ ॥ ६.८ ॥
உண்மையில் இந்த ஆத்மாவே ஈசானன், சம்பு, பவன், ருத்திரன், பிரஜாபதி, விஸ்வஸ்ருக், ஹிரண்யகர்பன், சத்தியம், பிராணன், ஹம்ஸன், சாஸ்தா, விஷ்ணு, நாராயணன், அர்க்கன், சவிதா, தாதா, விதாதா, சம்ராட், இந்திரன், இந்து என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆயிரம் கண்களுடைய பொன்மயமான முட்டையில் நெருப்பால் மூடப்பட்டது போல் இவன் ஒளிர்கிறான். இவனே அறியப்பட வேண்டியவன், தேடப்பட வேண்டியவன். எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளித்து, காட்டுக்குச் சென்று, புலன் பொருட்களை வெளியே வைத்து, தன் உடலிலிருந்து இவனை அடையலாம். விஸ்வரூபனும், ஹரிணனும், ஜாதவேதஸும், பரம இலக்கும், ஒரே ஒளியுமானவன், ஒளிர்பவன். ஆயிரம் கதிர்களுடையவனும், நூறு வகையில் விளங்குபவனுமான இந்தப் பிராணனே, உயிர்களுக்காக சூரியனாக உதிக்கிறான்.
Maitrāyaṇī 6.9
तस्माद्वा एष उभयात्मैवं विदात्मन्येवाभिध्यायत्यात्मन्येव यजतीति ध्यानं प्रयोगस्थं मनो विद्वद्भिष्टुतं मनःपूतिमुच्छिष्टोपहतमित्यनेन तत्पावयेत् मन्त्रं पठति उच्छिष्टोच्छिष्टोपहितं यच्च पापेन दत्तं मृतसूतकाद्वा वसोः पवित्रमग्निः सवितुश्च रश्मयः पुनन्त्वन्नं मम दुष्कृतं च यदन्यत् अद्भिः पुरस्तात्परिदधाति प्राणाय स्वाहापानाय स्वाहा व्यानाय स्वाहा समानाय स्वाहोदानाय स्वाहेति पञ्चभिरभिजुहोति अथावाशिष्टं यतवागश्नात्यतोऽद्भिर्भूय एवोपरिष्टात्परिदधात्याचान्तो भूत्वात्मेज्यानः प्राणोऽग्निर्विश्वोऽसीति च द्वाभ्यामात्मानमभिध्यायेत् प्राणोऽग्निः परमात्मा वै पञ्चवायुः समाश्रितः स प्रीतः प्रीणातु विश्वं विश्वभुक् विश्वोऽसि वैश्वानरोऽसि विश्वं त्वया धार्यते जायमानम् विशन् तु त्वामाहुतयश्च सर्वाः प्रजास्तत्र यत्र विश्वामृतोऽसीति एवं न विधिना खल्वनेनात्तानत्वं पुनरुपैति ॥ ६.९ ॥
ஆகவே இந்த உபயாத்மா, இவ்வாறு அறிந்தவன், தன் ஆத்மாவிலேயே தியானிக்கிறான், தன் ஆத்மாவிலேயே யஜிக்கிறான். அறிஞர்களால் போற்றப்பட்ட, சடங்கில் நிலைத்த மனத்தின் தியானம், மனத்தால் தூய்மையானது, எச்சிலால் கறைபட்டது; ஆகவே இதனால் அதைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். அவன் மந்திரம் ஓதுகிறான்: எச்சிலுக்கு எச்சிலாகி, பாவத்தால் கொடுக்கப்பட்ட, மரண சூதகத்தால் உண்டான எது உண்டோ, வசுவின் தூய்மைப்படுத்தும் அக்னியும் சவிதாவின் கதிர்களும் அதைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும், என் உணவையும் பிற தீவினைகளையும். நீரால் முதலில் சுற்றி, பிராணனுக்கு ஸ்வாஹா, அபானனுக்கு ஸ்வாஹா, வியானனுக்கு ஸ்வாஹா, சமானனுக்கு ஸ்வாஹா, உதானனுக்கு ஸ்வாஹா என்று ஐந்து ஆகுதிகள் இடுகிறான். பின் மீதமுள்ளதை மௌனமாக உண்கிறான். பிறகு மீண்டும் நீரால் மேலே சுற்றி, ஆசமனம் செய்து, ஆத்ம யஜ்ஞம் செய்து, 'நீ பிராணன், அக்னி, அனைத்துமானவன்' என்ற இரண்டு மந்திரங்களால் ஆத்மாவைத் தியானிக்கிறான். பிராணன், அக்னி, பரமாத்மா, உண்மையில் ஐந்து வாயுக்களில் நிலைபெற்றுள்ளது. அவன் மகிழ்ந்து அனைத்தையும் மகிழ்விக்கட்டும், அனைத்தையும் உண்பவனே. நீ அனைத்தும், வைசுவானரன், பிறக்கும் அனைத்தும் உன்னால் தாங்கப்படுகின்றன. ஆகுதிகளும் அனைத்துப் பிரஜைகளும் உன்னுள் நுழைந்து, நீ அனைவருக்கும் அமிருதனாய் இருக்கும் அங்கே செல்கின்றன. இவ்வாறு விதியால் அல்ல, இந்த உண்ணப்படும் நிலையால் அவன் மீண்டும் திரும்புகிறான்.
Maitrāyaṇī 6.10
अथापरं वेदितव्यमुत्तरो विकारोऽस्यात्मयज्ञस्य यथान्नमन्नादश्चेति अस्योपव्याख्यानं पुरुषश्चेता प्रधानान्तःस्थः स एव भोक्ता प्राकृतमन्नं भुङ्क्त इति तस्यायं भूतात्मा ह्यन्नमस्यकर्ता प्रधानः तस्मात्त्रिगुणं भोज्यं भोक्ता पुरुषोऽन्तस्थः अत्र दृष्टं नाम प्रत्ययम् यस्माद्बीजसम्भवा हि पशवस्तस्माद्बीजं भोज्यमनेनैव प्रधानस्य भोज्यत्वं व्याख्यातं तस्माद्भोक्ता पुरुषो भोज्या प्रकृतिस्तत्स्थो भुङ्क्त इति प्राकृतमन्नं त्रिगुणभेदपरिणमत्वान्महदाद्यं विशेषान्तं लिङ्गमनेनैव चतुर्दशविधस्य मार्गस्य व्याख्या कृता भवति सुखदुःखमोहसंज्ञं ह्यन्नभूतमिदं जगत् न हि बीजस्य स्वादुपरिग्रहोऽस्तीति यावन्नप्रसूतिः तस्याप्येवं तिसृष्ववस्थास्वन्नत्वं भवति कौमारं यौवनं जरा परिणमत्वातत्दन्नत्वमेवं प्रधानस्य व्यक्ततां गतस्योपलब्धिर्भवति तत्र बुद्ध्यादीनि स्वादुनि भवन्त्यध्यवसायसङ्कल्पाभिमाना इति अथेन्द्रियार्थान् पञ्चस्वादुनि भवन्ति एवं सर्वाणीन्द्रियकर्माणि प्राणकर्माणि एवं व्यक्तमन्नमव्यक्तमन्नम् अस्य निर्गुणो भोक्ता भोक्तृत्वाच्चैतन्यं प्रसिद्धं तस्य यथाग्निर्वै देवानामन्नदः सोमोऽन्नमग्निनैवान्नमित्येवंवित् सोमसंज्ञोऽयंभूतत्माऽग्निसंज्ञोऽप्यव्यक्तमुखा इति वचनात्पुरुषो ह्यव्यक्तमुखेन त्रिगुणं भुङ्क्त इति यो हैवं वेद संन्यासी योगी चात्मयाजी चेति अथ यद्वन्न कश्चिच्च्हून्यागारे कामिन्यः प्रविष्टाः स्पृशतीन्द्रियार्थान् तद्वद् यो न स्पृशति प्रविष्टान् संन्यासी योगी चात्मयाजी चेति ॥ ६.१० ॥
இனி மேலும் அறிய வேண்டியது: இது ஆத்மயஜ்ஞத்தின் அடுத்த மாற்றம், உணவும் உணவை உண்பவனும் போல. இதன் விளக்கம்: உணர்வுள்ள புருஷன் பிரதானத்துக்குள் உறைகிறான்; அவனே அனுபவிப்பவன், இயற்கை உணவை உண்கிறான். இந்த பூதாத்மாவே உணவு; பிரதானம் இதன் செயலற்றது. ஆகவே முக்குணமயமானது அனுபவிக்கப்படுவது; அனுபவிப்பவன் உள்ளுறையும் புருஷன். இங்கு ஒரு அனுபவம் காணப்படுகிறது: உயிரினங்கள் விதையிலிருந்து தோன்றுகின்றன, ஆகவே விதையே அனுபவிக்கப்படுவது. இதனாலேயே பிரதானத்தின் அனுபவத்தன்மை விளக்கப்பட்டது. ஆகவே புருஷன் அனுபவிப்பவன், பிரகிருதி அனுபவிக்கப்படுவது, அதில் நிலைத்து அவன் அனுபவிக்கிறான். இயற்கை உணவு முக்குண வேறுபாட்டால் மாறுவதால், மஹத் முதல் விசேஷம் வரையிலான லிங்கம் ஆகும். இதன் மூலமே பதினான்கு வகை வழியின் விளக்கம் செய்யப்பட்டது. இந்த உலகம் இன்பம், துன்பம், மயக்கம் என்ற பெயருள்ள உணவுருவானது. விதைக்கு சுவை கிடையாது; உணவு தோன்றும் வரை. அதற்கும் இவ்வாறு மூன்று நிலைகளில் உணவுத்தன்மை உண்டு: குழவி, இளமை, முதுமை, மாற்றத்தின் காரணமாக. இதுபோல வெளிப்பட்ட பிரதானத்தின் உணவுத்தன்மையே உணரப்படுகிறது. அங்கு புத்தி முதலியவை சுவையானவை; உறுதி, சங்கல்பம், அபிமானமும் சுவையானவை. பின்னர் இந்திரிய விஷயங்கள் ஐந்தும் சுவையானவை. இவ்வாறே எல்லா இந்திரிய செயல்களும், பிராண செயல்களும். இவ்வாறு வெளிப்பட்ட உணவு, வெளிப்படாத உணவு. இதன் அனுபவிப்பவன் குணமற்றவன்; அனுபவிப்பதால் சைதன்யம் பிரசித்தம். அக்னி தேவர்களின் உணவுண்பவன், சோமன் உணவு, அக்னியாலேயே உணவு என்று இவ்வாறு அறிபவன், சோமம் எனப்படும் இந்த பூதாத்மா, அக்னி எனப்படுவதும் வெளிப்படாத முகம் கொண்டது என்ற வசனத்தால், புருஷன் வெளிப்படாத முகத்தால் முக்குணத்தை அனுபவிக்கிறான். இவ்வாறு அறிபவன் சந்நியாசி, யோகி, ஆத்மயாஜி. வெற்று வீட்டில் காமினிகள் நுழைந்து இந்திரிய விஷயங்களைத் தொடுவது போல, நுழைந்தவர்களைத் தொடாதவன் சந்நியாசி, யோகி, ஆத்மயாஜி.
Maitrāyaṇī 6.11
परं वा एतदात्मनो रूपं यदन्नमन्नमयो ह्ययं प्राणोऽथ न यद्यश्नात्यमन्ताऽश्रोताऽस्प्रष्टाऽद्रष्टाऽवक्ताऽघ्रातारसयिता भवति प्राणांश्चोत्सृजतीति एवं ह्याहाथ यदि खल्वश्नाति प्राणसमृद्धो भूत्वा मन्ता भवति श्रोता भवति स्प्रष्टा भवति वक्ता भवति रसयिता भवति घ्राता भवति द्रष्टा भवतीति एवं ह्याह अन्नाद्वै प्रजाः प्रजायन्ते याः कश्चित्पृथिवीशृताः । अतोऽन्नेनैव जीवन्ति अथैतदपि यन्ति अन्ततः ॥ ६.११ ॥
இதுவே ஆத்மாவின் உயர்ந்த வடிவம்; அது அன்னமயமானது, ஏனெனில் இந்தப் பிராணனும் அன்னமயமானது. அவன் உணவை உண்ணாவிட்டால், சிந்திப்பவனாகவோ, கேட்பவனாகவோ, தொடுபவனாகவோ, பார்ப்பவனாகவோ, பேசுபவனாகவோ, நுகர்பவனாகவோ, சுவைப்பவனாகவோ இருப்பதில்லை; பிராணன்களையும் விட்டுவிடுகிறான். இவ்வாறே அவர்கள் கூறுகின்றனர். உணவை உண்டால், பிராணனால் நிறைந்து சிந்திப்பவனாகவும், கேட்பவனாகவும், தொடுபவனாகவும், பேசுபவனாகவும், சுவைப்பவனாகவும், நுகர்பவனாகவும், பார்ப்பவனாகவும் ஆகிறான். இவ்வாறே அவர்கள் கூறுகின்றனர். உணவிலிருந்தே பூமியில் வாழும் உயிர்கள் பிறக்கின்றன; எனவே அவை உணவாலேயே வாழ்கின்றன, இறுதியில் அதையே அடைகின்றன.
Maitrāyaṇī 6.12
अथान्यत्रापि उक्तम् सर्वाणि ह वा इमानि भूतान्यहरहः प्रपतन्त्यन्नमभिजिघृक्षमाणानि सूर्यो रश्मिभिराददात्यन्नं तेनासौ तपत्यन्नेनाभिषिक्ताः पचन्तीमे प्राणा अग्निर्वा अन्नेनोज्ज्वलत्यन्नकामेनेदं प्रकल्पितं ब्रह्मणा अतोऽन्नमात्मेत्युपासीतेत्वेयं ह्याह । अनाद्भूतानि जायन्ते जातान्यन्नेन वर्धन्ते अद्यतेऽत्ति च भूतानि तस्मादन्नं तदुच्यते ॥ ६.१२ ॥
வேறிடத்திலும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: இந்த எல்லா உயிர்களும் நாள்தோறும் உணவை அடையும் விருப்பத்துடன் வந்து விழுகின்றன. சூரியன் தன் கிரணங்களால் உணவை ஏற்கிறான்; அதனாலேயே அவன் வெப்பம் தருகிறான். உணவால் அபிஷேகிக்கப்பட்டு இந்தப் பிராணன்கள் சமைக்கின்றன; உணவாலேயே அக்னி சுடர்விடுகிறது. உணவை விரும்புபவனுக்காக பிரம்மனால் இது அமைக்கப்பட்டது. ஆகவே உணவையே ஆத்மா என்று உபாசிக்க வேண்டும். இவ்வாறே அவர்கள் கூறுகின்றனர்: உணவிலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன; பிறந்து உணவாலேயே வளர்கின்றன. அவை உண்ணப்படுகின்றன, உயிர்களும் உண்ணுகின்றன. ஆகையால் அது அன்னம் எனப்படுகிறது.
Maitrāyaṇī 6.13
अथान्यत्रापि उक्तम् विश्वभृद्वै नामैषा तनुर्भगवतो विष्णोर्यदिदमन्नं प्राणो वा अन्नस्य रसो मनः प्राणस्य विज्ञानं मनस आनन्दं विज्ञानस्येति अन्नवान् प्राणवान् मनश्वान् विज्ञानवान् आनन्दवान् च भवति यो हैवं वेद यावान्तीह वै भूतान्यन्नमदन्ति तावत्स्वन्तस्थोऽन्नमत्ति यो हैवंवेद । अन्नमेव विजरन्नमन्नं संवननं स्मृतम् । अन्नं पशूनां प्राणोऽन्नं ज्येष्ठमन्नं भिषक् स्मृतम् ॥ ६.१३ ॥
வேறிடத்திலும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: பகவான் விஷ்ணுவின் இந்த உடல் 'விஸ்வபிருத்' எனப்படுகிறது; அதுவே இந்த அன்னம். பிராணன் என்பது அன்னத்தின் சாரம்; மனம் என்பது பிராணனின் ஞானம்; ஞானம் என்பது ஆனந்தம். இவ்வாறு அறிபவன் அன்னமுடையவனாகவும், பிராணமுடையவனாகவும், மனமுடையவனாகவும், ஞானமுடையவனாகவும், ஆனந்தமுடையவனாகவும் ஆகிறான். இங்கு உயிர்கள் எவ்வளவு உணவை உண்கின்றனவோ, அவ்வளவையும் தனக்குள் நிலைத்தவனாக இவ்வாறு அறிபவன் உண்கிறான். அன்னமே அழியாதது; அன்னமே போஷிப்பது என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. அன்னம் கால்நடைகளின் பிராணன்; அன்னம் முதன்மையானது; அன்னம் மருத்துவன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.
Maitrāyaṇī 6.14
अथान्यात्रप्युक्तम् अन्नं वा अस्य सर्वस्य योनिः कालश्चान्नस्य सूर्यो योनिः कालस्य तस्यैतद्रूपं यन् निमेषादिकालात्सम्भृतं द्वादशात्मकं वत्सरमेतस्याग्नेयमर्धमर्धं वारुणं मघाद्यं श्रविष्ठार्धमाग्नेयं क्रमेणोत्क्रमेण सार्पाद्यं श्रविष्ठार्धान्तं सौम्यम् तत्रैकैकमात्मनो नवांशकं सचारकविधम् सौक्ष्म्यत्वादेतत्प्रमाणमनेनैव प्रमीयते हि कालः न विना प्रमाणेन प्रमेयस्योपलब्धिः प्रमेयोऽपि प्रमाणतां पृथक्त्वादुपैत्यात्मसम्बोधनार्थमित्येवं ह्याह । यावत्यो वै कालस्य कलास्तावतीषु चरत्यसौ यः कालं ब्रह्मेत्युपासीत कालस्तस्यातिदूरमपसरतीति एवं ह्याह कालात्स्रवन्ति भूतानि कालाद्वृद्धिं प्रयान्ति च । काले चास्तं नियच्च्हन्ति कालो मूर्तिरमूर्तिमान् ॥ ॥ ६.१४ ॥
இப்போது வேறொன்றும் சொல்லப்பட்டது: உணவே இந்த அனைத்திற்கும் மூலம்; காலம் உணவின் மூலம்; சூரியன் காலத்தின் மூலம். கணம் முதலிய காலத்திலிருந்து திரட்டப்பட்டு பன்னிரண்டு வடிவங்கள் கொண்ட ஆண்டாக அவன் வடிவு உருவாகிறது. அதில் பாதி ஆக்னேயம்; பாதி வாருணம்; மகையிலிருந்து தொடங்கி சிரவிட்டையின் பாதி வரை ஆக்னேயம்; நேரான, தலைகீழான வரிசையில் சார்ப்பம் முதல் சிரவிட்டையின் பாதி வரை சௌம்யம். அங்கே ஒவ்வொன்றும் தன் நவாம்சத்துடன், அதன் இயக்க விதிகளுடன் உள்ளது. நுண்மையால் இது அளவுகோலாகும்; இதனாலேயே காலம் அளக்கப்படுகிறது. அளவுகோல் இன்றி அளக்கப்படுபவற்றின் அறிதல் இல்லை. அளக்கப்படுபவை தனித்தன்மையால் அளவுகோல் நிலையை அடைகின்றன; ஆன்மாவை விழிப்பூட்டுவதற்காக இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது. காலத்தின் கலைகள் எத்தனையோ அத்தனையிலும் அவன் இயங்குகிறான்; காலத்தை பிரம்மமாக உபாசிப்பவனிடமிருந்து காலம் வெகு தூரம் விலகிவிடுகிறது என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. காலத்திலிருந்தே உயிரினங்கள் தோன்றுகின்றன; காலத்திலிருந்தே வளர்ச்சி அடைகின்றன; காலத்திலேயே அவை மறைந்து ஒடுங்குகின்றன. காலம் உருவுடையதும் உருவற்றதுமாகும்.
Maitrāyaṇī 6.15
द्वे वाव ब्रह्मणो रुपे कालश्चाकालश्चाथ यः प्रागादित्यात्सोऽकालोऽकालोऽथ य आदित्याद्यः स कालः सकलः सकलस्य वा एतद्रूपं यत्संवत्सरः संवत्सरात्खल्वेवेमाः प्रजाः प्रजायन्ते संवत्सरेणेह वै जाता विवर्धन्ते संवत्सरे प्रत्यस्तं यन्ति तस्मात्संवत्सरो वै प्रजापतिः कालोऽन्नं ब्रह्मनीडमात्मा चेत्येवं ह्याह कालः पचति भूतानि सर्वाण्येव महात्मनि । यस्मिन् तु पच्यते कालो यस्तं वेद स वेदवित् ॥ ॥ ६.१५ ॥
பிரம்மத்தின் இரண்டு வடிவங்களே உள்ளன: காலம், காலமற்றது. ஆதித்யனுக்கு முன் உள்ளது காலமற்றது, காலமற்றதே; ஆதித்யனிடமிருந்து உள்ளது காலம், அது பகுதிகளுடன் கூடியது. இது பகுதிகளுடன் கூடியவனின் வடிவம்; அதுவே ஆண்டு. ஆண்டிலிருந்தே இந்த உயிர்கள் பிறக்கின்றன; ஆண்டினால் இங்கே பிறந்து வளர்கின்றன; ஆண்டில் அஸ்தமனத்தை நோக்கிச் செல்கின்றன. ஆகவே ஆண்டே பிரஜாபதி; காலம், உணவு, பிரம்மத்தின் கூடு, ஆன்மா என்றும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது. காலம் எல்லா உயிர்களையும் மகத்தான ஆன்மாவிலேயே சமைக்கிறது. எதில் காலம் சமைக்கப்படுகிறதோ, அதை அறிபவனே வேதத்தை அறிந்தவன்.
Maitrāyaṇī 6.16
विग्रहवानेष कालः सिन्धुराजः प्रजानाम् एष तत्स्थः सविताख्यो यस्मादेवेमे चन्द्रर्क्षग्रह संवत्सरादयः सूयन्ते अथैभ्यः सर्वमिदमत्र वा यत्किञ्चित्शुभाशुभं दृश्यन्तेह लोके तदेतेभ्यस्तस्मादादित्यात्मा ब्रह्माथ कालसंज्ञमादित्यमुपासीतादित्यो ब्रह्मेत्येकेऽथ एवं ह्याह । होता भोक्ता हविर्मन्त्रो यज्ञो विष्णुः प्रजापतिः । सर्वः कश्चित्प्रभुः साक्षी योऽमुष्मिन्भाति मण्डले ॥ ॥ ६.१६ ॥
இந்த காலம் உருவுடையது; உயிர்களின் அரசன் சிந்துராஜன். அதில் நிலைத்திருக்கும் இவன் சவிதா என்ற பெயருடையவன்; இவனிடமிருந்தே சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், ஆண்டு முதலியவை தோன்றுகின்றன. பிறகு இவற்றிலிருந்தே இவ்வுலகில் நன்மையும் தீமையுமாகக் காணப்படும் அனைத்தும் உண்டாகின்றன; ஆகவே ஆதித்யனையே ஆன்மாவாகக் கொண்டவன் பிரம்மம். பின்னர் காலம் என்ற பெயருடைய ஆதித்யனை உபாசிக்க வேண்டும்; சிலர் ஆதித்யனே பிரம்மம் என்கின்றனர். இவ்வாறும் கூறப்பட்டுள்ளது: ஹோதா, போக்தா, ஹவிர்மந்திரம், யாகம், விஷ்ணு, பிரஜாபதி, எல்லாம், ஒரு பிரபு, சாட்சி, எவன் அந்த மண்டலத்தில் ஒளிர்கிறானோ அவன்.
Maitrāyaṇī 6.17
ब्रह्म ह वा इदमग्र आसीत् एकोऽनन्तः प्रागनन्तो दक्षिणोऽनन्तः प्रतीच्यनन्त उदीच्यनन्त ऊर्ध्वान् चाऽवान् च सर्वतोऽनन्तः न ह्यास्य प्राच्यादि दिशः कल्पन्तेऽथ तिर्यग्वान् चोर्ध्वं वा अनूह्य एष परमात्माऽपरिमितोऽतर्क्योऽचिन्त्य एष आकाशात्मा एवैष कृत्स्नक्षय एको जागर्तीति एतस्मादाकाशादेष खल्विदं चेतामात्रं बोधयति अनेनैव चेदम् ध्यायते अस्मिन् च प्रत्यस्तं याति अस्यैतद्भास्वरं रूपं यदमुष्मिन्नादित्ये तपति अग्नौ चाधुमके यज्ज्योतिश्चित्रतरमुदरस्तोऽथ वा यः पचत्यन्नम् इत्येवं ह्याह यश्चैषोऽग्नौ यश्चायं हृदये यश्चासावादित्ये स एष एका इत्येकस्य हैकत्वमेति य एवं वेद ॥ ६.१७ ॥
முதலில் இது பிரம்மமாகவே இருந்தது, ஒன்றாய், எல்லையற்றதாய். கிழக்கில் எல்லையற்றது, தெற்கில் எல்லையற்றது, மேற்கில் எல்லையற்றது, வடக்கில் எல்லையற்றது, மேலும் கீழும் எல்லையற்றது, எல்லாப் பக்கங்களிலும் எல்லையற்றது. அதற்குக் கிழக்கு முதலான திசைகள் பொருந்துவதில்லை. குறுக்காகவோ மேலாகவோ அதை ஊகிக்க வேண்டும். இந்த பரமாத்மா அளவற்றது, தர்க்கத்திற்கு எட்டாதது, சிந்தனைக்கு எட்டாதது. இது ஆகாச ஆத்மா; இதுவே அனைத்தையும் அழிப்பது, தனியாக விழித்திருப்பது. இந்த ஆகாசத்திலிருந்து இது சேதனமாத்திரமாய் இந்த உலகை விழிப்பிக்கிறது; இதனாலேயே இது தியானிக்கப்படுகிறது, இதில் இது ஒடுங்குகிறது. ஆதித்தியனில் இது ஒளிரும் அந்த பிரகாச வடிவம், நெருப்பிலும் புகையற்ற ஒளியிலும், வயிற்றில் உணவைச் சமைக்கும் அக்னியில் உள்ள அதிசயமான ஒளி. அவ்வாறே சொல்லப்பட்டுள்ளது: நெருப்பில் உள்ளது, இதயத்தில் உள்ளது, ஆதித்தியனில் உள்ளது எல்லாம் இந்த ஒன்றே. இவ்வாறு அறிபவன் அந்த ஒன்றுடன் ஒற்றுமையை அடைகிறான்.
Maitrāyaṇī 6.18
तथा तत्प्रयोगकल्पः प्राणायामः प्रत्याहारो ध्यानं धारणा तर्कः समाधिः षडङ्गा इत्युच्यते योगः अनेन यदा पश्यन्पश्यति रुक्मवर्णं कर्तारमीशं पुरुषं ब्रह्मयोनिम् तदा विद्वान्पुण्यपापे विहाय परेऽव्यये सर्वमेकीकरोति एवं ह्याह यथा पर्वतमादीप्तं नाश्रयन्ति मृगद्विजाः । तद्वद्ब्रह्मविदो दोषा नाश्रयन्ति कदाचन ॥ ॥ ६.१८ ॥
அதேபோல், அதன் பயிற்சி முறையாகிய பிராணாயாமம், பிரத்யாகாரம், தியானம், தாரணை, தர்க்கம், சமாதி ஆகிய ஆறு அங்கங்களைக் கொண்டது யோகம் எனப்படுகிறது. இதனால் பொன்னிறமான, படைப்பவனும் இறைவனுமான, புருஷனும் பிரம்மத்தின் மூலமுமான அவனைக் காணும்போது, அறிஞன் புண்ணியத்தையும் பாவத்தையும் விட்டு, மேலான அழியாததில் அனைத்தையும் ஒன்றாக்குகிறான். இவ்வாறே சொல்லப்பட்டது: எரியும் மலையை மான்களும் பறவைகளும் அடைக்கலம் கொள்ளாதது போல், பிரம்மஞானிக்குக் குற்றங்கள் ஒருபோதும் அடைக்கலம் கொள்வதில்லை.
Maitrāyaṇī 6.19
अथान्यत्राप्युक्तम् यदा वै बहिर्विद्वान्मनो नियम्येन्द्रियार्थान् च प्राणो निवेशयित्वा निःसङ्कल्पस्ततस्तिष्ठेत् अप्राणादिह यस्मात्सम्भूतः प्राणसंज्ञको जीवस्तस्मात्प्राणो वै तुर्याख्ये धारयेत्प्राणम् इत्येवं ह्याह अचित्तं चित्तमध्यस्तमचिन्त्यं गुह्यमुत्तमम् । तत्र चित्तं निधायेत तच्च लिङ्गं निराश्रयम् ॥ ॥ ६.१९ ॥
இனி வேறு இடத்திலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது: அறிஞன் வெளிப்புற மனத்தையும் புலன்களின் பொருள்களையும் அடக்கி, பிராணனை நிலைநிறுத்தி, சங்கல்பமற்றவனாக இருக்கும்போது, இந்த அப்பிராணனிலிருந்து, பிராணன் எனப்படும் ஜீவன் தோன்றுவதால், துரிய நிலையில் பிராணனைத் தாங்க வேண்டும். இவ்வாறே சொல்லப்பட்டது: சித்தமற்றது, சித்தத்தில் ஏற்றப்பட்டது, சிந்திக்க முடியாதது, மறைபொருளானது, மேலானது; அங்கே சித்தத்தை நிறுத்த வேண்டும், அந்த அடையாளம் ஆதாரமற்றது.
Maitrāyaṇī 6.20
अथान्यत्राप्युक्तम् अतः परास्य धारणा तालुरसनाग्रनिपीडना द्वाङ्मनःप्राणनिरोधनाद्ब्रह्म तर्केण पश्यति यदात्मनाऽऽत्मान मणोरणीयांसं द्योतमानं मनःक्षयात्पश्यति तदात्मनात्मानं दृष्ट्वा निरात्मा भवति निरात्मकत्वादसङ्ख्योऽयोनिश्चिन्त्यो मोक्षलक्षणमित्येतत्परं रहस्यम् इत्येवं ह्याह चित्तस्य हि प्रसादेन हन्ति कर्म शुभाशुभम् । प्रसन्नात्मात्मनि स्थित्वा सुखमव्ययमश्नुता इति ॥ ॥ ६.२० ॥
இதைப் பிறிதோரிடத்திலும் கூறியுள்ளனர்: இதன் உயர்ந்த தாரணை நாக்கின் நுனியால் அண்ணத்தை அழுத்துவதாகும். புலன்களையும் மனதையும் பிராணனையும் கட்டுப்படுத்துவதால் தர்கத்தால் பிரம்மனைக் காண்கிறான். மனம் அழிவதால் அணுவைவிடச் சூக்ஷ்மமும் ஒளிரும் ஆத்மாவைத் தன்னாலேயே காணும்போது, ஆத்மாவைக் கண்டு அவன் நிராத்மனாகிறான். நிராத்மகத்தினால் அவன் எண்ணற்றவனும், யோனியற்றவனும், சிந்திக்க முடியாதவனும், மோக்ஷ இலக்கணமுடையவனுமாகிறான்; இதுவே பரம ரகசியம். அவ்வாறே கூறப்பட்டுள்ளது: சித்தத்தின் தெளிவால் நல்ல தீய கர்மங்களை அழிக்கிறான். தெளிந்த ஆத்மா ஆத்மாவில் நிலைத்து அழியாத சுகத்தை அடைகிறான்.
Maitrāyaṇī 6.21
अथान्यत्राप्युक्तम् ऊर्ध्वगा नाडी सुषुम्नाख्या प्राणसञ्चारिणी ताल्वन्तर्विच्च्हिन्ना तया प्राणोङ्कारमनोयुक्तयोर्ध्वमुत्क्रमेत् ताल्वध्याग्रं परिवर्त्य इन्द्रियाण्यसंयोज्य महिमा महिमानं निरीक्षेता ततो निरात्वकमेति निरात्मकत्वान्न सुखदुःखभाग्भवति केवलत्वं लभता इत्येवं ह्याह परः पूर्वं प्रतिष्ठाप्य निगृहीतानिलं ततः । तीर्त्वा पारमपारेण पश्चाद्युञ्जीत मूर्ध्वनि ॥ ॥ ६.२१ ॥
இதைப் பிறிதோரிடத்திலும் கூறியுள்ளனர்: மேல்நோக்கிச் செல்லும் சுஷும்னா என்னும் நாடி, பிராணனைச் செலுத்துவது, அண்ணத்தின் உள்ளே பிரிக்கப்பட்டது; அதனுடன் பிராணன், ஓங்காரம், மனம் ஆகியவற்றை இணைத்து மேலே ஏற வேண்டும். அண்ணத்தின் மேல் முனையைத் திருப்பி, புலன்களை இணைக்காமல், மகிமையை நோக்க வேண்டும். பின்னர் நிராத்மகத்தை அடைகிறான்; நிராத்மகத்தினால் அவன் சுக துக்கங்களுக்கு ஆளாவதில்லை, கேவலத்துவத்தைப் பெறுகிறான். அவ்வாறே கூறப்பட்டுள்ளது: முதலில் பரத்தை நிலைநிறுத்தி, காற்றை அடக்கி, பின்னர் அபரத்தால் கடந்து, பிறகு தலையில் யோகம் செய்ய வேண்டும்.
Maitrāyaṇī 6.22
अथान्यत्राप्युक्तम् द्वे वा व ब्रह्मणी अभिध्येये शब्दश्चाशब्दश्च अथ शब्देनैवाशब्दमाविष्क्रियते अथ तत्र ओमिति शब्दोऽनेनोर्ध्वमुत्क्रान्तोऽशब्दे निधनमेति अथाहैषा गतिरेतदमृतम् अतत्सायुज्यत्वम् निर्वृतत्वम् तथा चेति अथ यथोर्णनाभिस्तन्तुनोर्ध्वमुत्क्रान्तोऽवकाशं लभतीत्येवं वा व खल्वासावभिध्याता ओमित्यनेनोर्ध्वमुत्क्रान्तः स्वातन्त्र्यं लभते अन्यथा परे शब्दवादिनः श्रवणाङ्गुष्ठयोगेनान्तर्हृदयाकाशशब्दमाकर्णयन्ति सप्तविधेयं तस्योपमा यथा नद्यः किङ्किणी कांस्यचक्रकभेक विःकृन्दिका वृष्टिर्निवाते वदतीति तं पृथग्लक्षणमतीत्य परेऽशब्देऽव्यक्ते ब्रह्मण्यस्तं गताः तत्र तेऽपृथग्धर्मिणोऽपृथग्विवेक्या यथा सम्पन्ना मधुत्वं नानारसा इत्येवं ह्याह द्वे ब्रह्मणि वेदितव्ये शब्दब्रह्म परां च यत् । शब्दब्रह्मणि निष्णातः परं ब्रह्माधिगच्छति ॥ ॥ ६.२२ ॥
வேறு இடத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளது: பிரம்மத்தின் இரண்டு வடிவங்கள் தியானிக்கத் தக்கவை — சப்தமும் அசப்தமும். சப்தத்தின் மூலமே அசப்தம் வெளிப்படுகிறது. அங்கு 'ஓம்' என்னும் சப்தம் இதன் மூலம் மேலே எழுந்து அசப்தத்தில் ஒடுங்குகிறது. இதுவே வழி, இதுவே அமிர்தம், இதுவே அதனுடன் ஐக்கியமும் பேரானந்தமும். சிலந்தி தன் நூலின் வழியாக மேலேறி இடம் பெறுவது போல், தியானிக்கப்பட்ட அது ஓமின் மூலம் மேலேறி சுதந்திரம் பெறுகிறது. மற்ற சப்தவாதிகள் காதையும் கட்டைவிரலையும் இணைத்து இதயத்தின் உள் ஆகாசத்தில் சப்தத்தைக் கேட்கின்றனர். அதற்கு ஏழு வகை உவமைகள் உண்டு — நதிகள், சலங்கைகள், வெண்கலத் தட்டுகள், தவளை, மழை காற்றற்ற இடத்தில் ஒலிப்பது போல். அந்தத் தனி லட்சணங்களைக் கடந்து, அவர்கள் உயர்ந்த அசப்த, அவ்யக்த பிரம்மத்தில் ஒடுங்குகின்றனர். பிரிக்க முடியாத இயல்புடையவர்கள், தேனில் கலந்த பல்வேறு சுவைகள் ஒன்றாவது போல். இவ்வாறே கூறப்பட்டுள்ளது: அறியத் தக்கவை இரண்டு பிரம்மங்கள் — சப்தபிரம்மம் மற்றும் பரபிரம்மம். சப்தபிரம்மத்தில் திறமையுள்ளவன் பரபிரம்மத்தை அடைகிறான்.
Maitrāyaṇī 6.23
अथान्यत्राप्युक्तम् यः शब्दस्तदोमित्येतदक्षरम् यदस्याग्रं तच्च्हान्तमशब्दमभयमशोकमानन्दं तृप्तं स्थिरमचलममृतमच्युतं ध्रुवं विष्णुसंज्ञितं सर्वापरत्वाय तदेता उपसीतेत्येवं ह्याह योऽसौ परापरो देवा ॐकारो नाम नामतः । निःशब्दः शून्यभूतस्तु मूर्ध्नि स्थाने ततोऽभ्यसेत् ॥ ॥ ६.२३ ॥
வேறு இடத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளது: எந்த சப்தம் 'ததோம்' என்ற இந்த அக்ஷரமோ, அதன் முனை என்பது அந்தம் உடையது — அசப்தம், அபயம், அசோகம், ஆனந்தம், திருப்தி, நிலையானது, அசலம், அமிர்தம், அச்யுதம், திருவம், விஷ்ணு என்று அழைக்கப்படுவது. எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தது என உணர்வதற்காக அதை உபாசிக்க வேண்டும். இவ்வாறே கூறப்பட்டுள்ளது: பர-அபர தேவனாகிய ஓங்காரம் என்ற பெயருடையது, சப்தமற்றும் சூன்யமாகியும் தலையின் இடத்தில் உள்ளது; அங்கிருந்தே பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.
Maitrāyaṇī 6.24
अथान्यत्राप्युक्तम् धनुः शरीरम् ओमित्येतच्छरः शिखास्य मनः तमोलक्षणं भित्वा तमोऽतमाविष्टमागच्छति अथाविष्टं भित्वाऽलातचक्रमिव स्फुरन्तमादित्यवर्णमूर्जस्वन्तं ब्रह्म तमसः पर्यमपश्यद्यदमुष्मिन्नादित्येऽथ सोमेऽग्नौ विद्युति विभाति अथ खल्वेनं दृष्ट्वाऽमृतत्वं गच्छतीत्येवं ह्याह ध्यानमन्तःपरे तत्त्वे लक्ष्येषु च निधीयते । अतोऽविशेषविज्ञानं विशेषमुपगच्छति ॥ मानसे च विलीने तु यत्सुखं चात्मसाक्षिकम् । तद्ब्रह्म चामृतं शुक्रं सा गतिर्लोक एव सः ॥ ॥ ६.२४ ॥
இதைத் தவிர வேறு இடத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளது: உடல் வில், ஓம் அம்பு, மனம் அதன் நுனி. இருளின் அடையாளங்களைத் துளைத்து அவன் இருளற்றதற்குள் செல்கிறான். பின்பு, நுழைந்து, எரியும் கொள்ளிவட்டம் போல் ஒளிரும், சூரியனின் நிறமுடைய, ஆற்றல் நிறைந்த பிரம்மத்தை, இருளுக்கு அப்பாலுள்ளதை, அவன் காண்கிறான்; அது அந்த ஆதித்யனிலும், பின்பு சோமனிலும், அக்னியிலும், மின்னலிலும் விளங்குகிறது. அதைக் கண்டு அவன் அமரத்துவத்தை அடைகிறான் என்றே கூறப்பட்டுள்ளது. தியானம் உள்ளான பரமதத்துவத்திலும் இலக்குகளிலும் நிலைபெறுகிறது. ஆகவே பேதமற்ற அறிவு விசேஷத்தை அடைகிறது. மனம் ஒடுங்கும்போது ஆத்ம-சாட்சியான எந்த இன்பம் உண்டோ, அதுவே பிரம்மம், அதுவே அமிருதம், தூய்மையானது; அதுவே உலகில் கதி.
Maitrāyaṇī 6.25
अथान्यत्राप्युक्तम् निद्रेवान्तर्हितेन्द्रियः शुद्धितमया धिया स्वप्न इव यः पश्यतीन्द्रियबिलेऽविवशः प्रणवाख्यं प्रणेतारं भारूपं विगतनिद्रं विजरं विमृत्युं विशोकं च सोऽपि प्रणवाख्यः प्रणेता भारूपः विगत निद्रः विजरः विमृत्युर्विशोको भवतीत्येवं ह्याह एवं प्राणमथोङ्कारं यस्मात्सर्वमनेकधा । युनक्ति युञ्जते वापि यस्माद्योग इति स्मृतः ॥ एकत्वं प्राणमनसोरिन्द्रियाणां तथैव च । सर्वभावपरित्यागो योग इत्यभिधीयते ॥ ॥ ६.२५ ॥
இதைத் தவிர வேறு இடத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளது: இந்திரியங்களை உள்ளே ஒடுக்கி, மிகத் தூய்மையான அறிவால், தூக்கத்தில் இருப்பவன்போல், கனவைப்போல், இந்திரியத் துளையில் சுதந்திரமாக பிரணவம் என்னும் வழிநடத்துபவரை, ஒளி வடிவினரை, தூக்கமற்றவரை, மூப்பற்றவரை, மரணமற்றவரை, துயரற்றவரைக் காண்கிறவன்; அவனும் பிரணவம் என்னும் வழிநடத்துபவன், ஒளி வடிவினன், தூக்கமற்றவன், மூப்பற்றவன், மரணமற்றவன், துயரற்றவன் ஆகிறான் என்றே கூறப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு பிராணனையும் ஓங்காரத்தையும், அது எல்லாவற்றையும் பலவிதமாக இணைப்பதால், யோகிகள் அதில் இணைவதால், அதனால் யோகம் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. பிராணனுக்கும் மனதுக்கும் ஒருமை, அவ்வாறே இந்திரியங்களுக்கும் ஒருமை, எல்லா நிலைகளையும் விடுதல், இதுவே யோகம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
Maitrāyaṇī 6.26
अथान्यत्राप्युक्तम् यथा वाप्सु चारिणः शाकुनिकः सूत्रयन्त्रेणोद्धृत्योदरेऽग्नौ जुहोत्येवं वा व खल्विमान्प्राणानोमित्यनेनोद्धृत्यानामयेऽग्नौ जुहोति अतस्तप्तोर्विवसोऽथ यथा तप्तोर्वि सार्पिस्तृणकाष्ठसंस्पर्शे नोज्ज्वलतीत्येवं वा व खल्वसावप्राणाख्यः प्राणसंस्पर्शेनोज्ज्वलति अथ यदुज्ज्वलत्येतद्ब्रह्मणो रूपं चैतद्विष्णोः परमं पदम् चैतद्रुद्रस्य रुद्रत्वमेतत्तदपरिमितधा चात्मानं विभज्य पूरयतीमां लोकानित्येवं ह्याह वह्नेश्च यद्वत्खलु विस्फुलिङ्गाः सूर्यान्मयूखाश्च तथैव तस्य प्राणादयो वै पुनरेव तस्माद् अभ्युच्चरन्तीह यथाक्रमेण ॥ ॥ ६.२६ ॥
இதைத் தவிர வேறு இடத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளது: நீரில் திரியும் பறவையை வேடன் நூல்-இயந்திரத்தால் இழுத்து வயிற்றில் வைத்து நெருப்பில் ஓமம் செய்வதுபோல், அவன் இந்தப் பிராணங்களை ஓம் என்பதால் இழுத்து அநாமய அக்னியில் ஓமம் செய்கிறான். ஆகவே சூடான ஆடையற்ற நிலையில் உள்ள நெய், புல்லும் விறகும் தொட்டால் எரியாதது போல, அப்ராண என்னும் தத்துவம் பிராணத்தின் தொடுதலால் எரிகிறது. எது எரிகிறதோ அதுவே பிரம்மத்தின் வடிவம், இதுவே விஷ்ணுவின் பரம பதம், இதுவே ருத்ரனின் ருத்ரத்துவம்; இதுவே அளவற்ற வகையில் தன்னைப் பிரித்து இந்த உலகங்களை நிரப்புகிறது என்றே கூறப்பட்டுள்ளது. நெருப்பின் பொறிகளும் சூரியனின் கதிர்களும் போல, அதன் பிராணன் முதலியவை மீண்டும் அதிலிருந்து முறையாக மேலெழுகின்றன.
Maitrāyaṇī 6.27
अथान्यत्राप्युक्तम् ब्रह्मणो वा वैतत्तेजः परस्यामृतस्याशरीरस्य यच्छरीरस्यौष्ण्यमस्यैतद् घृतमथाविः सन् नभसि निहितं वैतदेकाग्रेणैवमन्तर्हृदयाकाशं विनुदन्ति यत्तस्य ज्योतिरिव सम्पद्यतीति अतस्तद्भावम् अचिरेणैति भूमावयस्पिण्डं निहितं यथाऽचिरेणैति भूमित्वम् मृद्वत्संस्थमयस्पिण्डं यथाग्न्ययस्कारादयो नाभिभवन्ति प्रणश्यति चित्तं तथाश्रयेण सहैवमित्येवं ह्याह हृद्याकाशमयं कोशमानन्दं परमालयम् । स्वं योगश्च ततोऽस्माकं तेजश्चैवाग्निसूर्ययोः ॥ ॥ ६.२७ ॥
வேறு இடத்திலும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: இது பிரம்மத்தின் ஒளி; உயர்ந்தது, அழியாதது, உடலற்றது. உடலின் வெப்பமும் இதுவே. இது நெய்; வெளிப்பட்டு ஆகாயத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. ஒருமுகப்பட்ட மனதுடன் இதை இவ்வாறு இதயத்தின் உள் ஆகாசத்தில் கடைகிறவர்களுக்கு அதன் ஒளி ஜோதியைப் போலாகிறது. ஆகவே அவன் விரைவில் அந்நிலையை அடைகிறான்; பூமியில் வைக்கப்பட்ட இரும்புப் பிண்டம் விரைவில் பூமித்தன்மையை அடைவது போல். மென்மையான களிமண்ணில் வைக்கப்பட்ட இரும்புப் பிண்டத்தை கொல்லர் முதலியோர் வெல்ல முடியாதது போல், மனம் அதன் ஆதாரத்துடன் சேர்ந்து அழிகிறது. இவ்வாறே கூறப்பட்டுள்ளது: இதயாகாசத்தால் ஆன, ஆனந்தமான, பரம ஆலயமாகிய கோசம். தன் யோகமும், அதிலிருந்து நம் தேஜஸும், அக்னி சூரியரின் தேஜஸும்.
Maitrāyaṇī 6.28
अथान्यत्राप्युक्तम् भूतेन्द्रियार्थानतिक्रम्य ततः प्रव्रज्याज्यं धृतिदण्डं धनुर्गृहीत्वाऽनभिमानमयेन चैवेषुणा तं ब्रह्म द्वारपारं निहत्याद्यं संमोहमौली तृष्णेर्ष्याकुण्डली तन्द्रीराघवेत्र्यभिमानाध्यक्षः क्रोधज्यं प्रलोभदण्डं धनुर्गृहीत्वेच्च्हामयेन चैवेषुणेमानि खलु भूतानि हन्ति तं हत्वोंकारप्लवेनान्तर्हृदयाकाशस्य पारं तीर्त्वाविर्भूते अन्तराकाशे शनकैरवटैवावटकृद्धातुकामः संविशत्येवं ब्रह्मशालां विशेत् ततश्चतुर्जालं ब्रह्मकोशं प्रणुदेत् गुर्वागमेनेति अतः शुद्धः पूतः शून्यः शान्तोऽप्राणो निरात्माऽनन्तोऽक्षय्यः स्थिरः शाश्वतोऽजः स्वतन्त्रः स्वे महिम्नि तिष्ठति अतः स्वे महिम्नि तिष्ठमानम् दृष्ट्वाऽवृत्तचक्रमिव सञ्चारचक्रमालोकयति इत्येवं ह्याह षड्भिर्मासैस्तु युक्तस्य नित्यमुक्तस्य देहिनः
अनन्तः परमो गुह्यः सम्यग्योगः प्रवर्तते ॥
रजस्तमोभ्यां विद्धस्य सुसमिद्धस्य देहिनः
पुत्रदारकुटुम्बेषु सक्तस्य न कदाचन ॥ ॥ ६.२८ ॥
வேறு இடத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளது: பூதங்களையும் இந்திரியங்களையும் அவற்றின் விஷயங்களையும் கடந்து, பின் துறவு பூண்டு, நெய் என்னும் ஆகுதியையும், திருதி என்னும் தண்டத்தையும், அகங்காரமற்ற அம்பையும் கொண்ட வில்லை ஏந்தி, பிரம்மத்தின் வாயில் காவலனை, முதல்வனை, மயக்கக் கிரீடம் அணிந்தவனை, தாகம்-பொறாமைக் குண்டலம் அணிந்தவனை, சோம்பல்-மந்தத் தடி ஏந்தியவனை, செருக்கின் தலைவனை கொன்று, கோபம் நாணாகவும் பேராசை தண்டாகவும் கொண்ட வில்லை ஏந்தி, ஆசை-நோய் அம்பால் இந்த உயிர்களைக் கொல்கிறான். அவனைக் கொன்று, ஓங்கார படகால் இதயாகாசத்தின் அக்கரையைக் கடந்து, வெளிப்பட்ட உள்ளாகாசத்தில் மெல்ல, குழி தோண்டுபவனைப் போல் தத்துவத்தை விரும்பி நுழைகிறான். இவ்வாறு பிரம்மசாலையில் நுழைய வேண்டும். பின் குருவின் உபதேசத்தால் நான்கு வலையும் பிரம்மகோசமும் நீக்கப்பட வேண்டும். ஆகவே அவன் தூய்மையானவன், பவித்திரமானவன், வெறுமையானவன், அமைதியானவன், பிராணனற்றவன், ஆத்மாவற்றவன், முடிவற்றவன், அழியாதவன், நிலையானவன், நித்தியமானவன், பிறவியற்றவன், சுதந்திரமானவன், தன் மகிமையில் நிற்கிறான். ஆகவே தன் மகிமையில் நிற்பவனைக் கண்டு, சுழலாத சக்கரம் போல, சஞ்சார சக்கரத்தை நோக்குகிறான். இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: ஆறு மாதங்கள் யோகத்தில் இருப்பவனுக்கு, நித்ய முக்தனான உடலுடையவனுக்கு, அனந்தமான, பரமமான, ரகசியமான சம்யக் யோகம் தோன்றுகிறது. ரஜஸாலும் தமஸாலும் துளைக்கப்பட்ட, நன்கு எரியும் உடலுடையவனுக்கு, மகன், மனைவி, குடும்பத்தில் பற்றுள்ளவனுக்கு ஒருபோதும் இல்லை.
Maitrāyaṇī 6.29
एवमुक्त्वाऽन्तर्हृदयः शकायन्यस्तस्मै नमस्कृत्वाऽनया ब्रह्मविद्यया राजन् ब्रह्मणः पन्थानमारूढाः पुत्राः प्रजापतेरिति सन्तोषं द्वन्द्वतितिक्षां शान्तत्वं योगाभ्यासादवाप्नोतीति एतद्गुह्यतमं नापुत्राय नाशिष्याय नाशान्ताय कीर्तयेदिति अनन्यभक्ताय सर्वगुणसम्पन्नाय दद्यात् ॥ ॥ ६.२९ ॥
இவ்வாறு கூறி, உள்நோக்கிய இதயமுடையவரான சகாயன்யர் அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தினார். அரசே, இந்த பிரம்மவித்யையால் பிரஜாபதியின் புதல்வர்கள் பிரம்மத்தின் வழியில் ஏறினர் — மனநிறைவு, இரட்டைகளைத் தாங்கும் பொறுமை, அமைதி ஆகியவை யோகப் பயிற்சியால் அடையப்படுகின்றன என்று. இது மிகவும் இரகசியமானது; மகனில்லாதவருக்கும், சீடரில்லாதவருக்கும், அமைதியற்றவருக்கும் இதை ஓதக்கூடாது. வேறு எவரிடமும் பக்தி செலுத்தாத, எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தவருக்கே இதைக் கொடுக்க வேண்டும்.
Maitrāyaṇī 6.30
ॐ शुचौ देशे शुचिः सत्त्वस्थः सदधीयानः सद्वादी सद्ध्यायी सद्याजी स्यादिति । अतः सद्ब्रह्मणि सत्यभिलाषिणि निर्वृत्त्योऽनस्तत्फलच्च्हिन्नपाशो निराशः परेष्वात्मवद्विगतभयो निष्कामोऽक्षय्यमपरिमितं सुखमाक्रम्य तिष्ठति । परमं वै शेवधेरिव परस्योद्धरणं यन्निष्कामत्वम् । स हि सर्वकाममयः पुरुषोऽध्यवसायसङ्कल्पाभिमानलिङ्गो बद्दः । अतस्तद्विपरीतो मुक्तः । अत्रैक आहुर्गुणः प्रकृतिभेदवशासध्यवसायात्मबन्धमुपागतो। अध्यवसायस्य दोषक्षयाद्धि मोक्षः मनसा ह्येव पश्यति मनसा शृणोति कामः सङ्कल्पो विचिकित्सा श्रद्धाऽश्रद्धा धृतिरधृतिर्ह्रीर्धीर्भीरित्येतत्सर्वं मन एव गुणौघैरुह्यमानः कलुषीकृतश्चास्थिरश्चलो लुप्यमानः सस्पृहो व्यग्रश्चाभिमानित्वं प्रयात इति अहं सो ममेदमित्येवं मन्यमानो निबध्नात्यात्मनात्मानं जालेनेव खेचरः । अतः पुरुषोऽध्यावसायसङ्कल्पाबिमानलिङ्गो बद्दः अतस्तद्विपरीतो मुक्तः तस्मान्निरध्यवसायो निःसङ्कल्पो निरभिमानस्तिष्ठेत् एतन्मोक्षलक्षणम् एषात्र ब्रह्मपदवी एषोऽत्र द्वारविवरोऽनेनास्य तमसः पारं गमिष्यति । अत्र हि सर्वे कामाः समाहिता इत्यत्रोदाहरन्ति यदा पञ्चावतिष्ठन्ते ज्ञानानि मनसा सह । बुद्धिश न विचेष्टते तामाहुः परमां गतिम् ॥ एतदुक्त्वान्तर्हृदयः शाकायन्यस्तस्मै नमस्कृत्वा यथावदुपचारी कृतकृत्यो मरुदुत्तरायणं गतो न ह्यत्रोद्वर्त्मना गतिः एषोऽत्र ब्रह्मपथः सौरं स्द्वारं भित्त्वोर्द्ध्वेन विनिर्गता इत्यत्रोदाहरन्ति अनन्ता रश्मयस्तस्य दीपवद्यः स्थितो हृदि । सितासिताः कद्रुनीलाः कपिला मृदुलोहिताः ॥ ऊर्ध्वमेकः स्थितस्तेषां यो भिभित्वा सूर्यमण्डलम् । ब्रह्मलोकमतिक्रम्य तेन यान्ति परां गतिम् ॥ यदस्यान्यद्रश्मिशतमूर्ध्वमेव व्यवस्थितम् । तेन देवनिकायानां स्वधामानि प्रपद्यते ॥ ये नैकरूपाश्चाधस्ताद्रश्मयोऽस्य मृदुप्रभाः । इह कर्मोपभोगाय तैः संसरति सोऽवषः । तस्मात्सर्गस्वर्गापवर्गहेतुर्भगवानसावादित्य इति ॥ ॥ ६.३० ॥
ஓம். தூய்மையான இடத்தில், தூய்மையுடனும் சத்துவ குணத்தில் நிலைபெற்றவனாயும், சத்தை ஓதுபவனாயும், சத்தைப் பேசுபவனாயும், சத்தை தியானிப்பவனாயும், சத்துக்காக யாகம் செய்பவனாயும் இருக்க வேண்டும். ஆகையால் சத்திய பிரம்மத்தை விரும்பும் ஒருவன், கர்மபலனிலிருந்து விடுபட்டு, பாசங்கள் அறுந்து, ஆசையற்றவனாய், பிறரிடம் தன்னைப் போல் நடந்து, பயமின்றி, காமமற்றவனாய் அழியாததும் அளவற்றதுமான சுகத்தை அடைந்து நிலைபெறுகிறான். காமமற்ற நிலையே அந்த பரமமான புதையலை மீட்பதாகும். அந்த புருஷன் எல்லாக் காமங்களும் நிறைந்தவன்; முடிவு, சங்கல்பம், அபிமானம் ஆகியவற்றால் குறிக்கப்பட்டவனாய் பந்தப்பட்டவன். ஆதலால் அதற்கு எதிரானவன் முக்தன். இங்கே சிலர் கூறுகின்றனர்: குணம், பிரகிருதியின் வேறுபாட்டின் வசத்தால் முடிவு என்னும் ஆத்ம பந்தத்தை அடைகிறது. முடிவின் குற்றங்கள் அழிவதால்தான் மோட்சம். மனத்தினாலேயே பார்க்கிறான், மனத்தினாலேயே கேட்கிறான்; காமம், சங்கல்பம், ஐயம், நம்பிக்கை, நம்பிக்கையின்மை, உறுதி, உறுதியின்மை, வெட்கம், அறிவு, பயம் ஆகிய இவையனைத்தும் மனமே. குணக் கூட்டங்களால் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, கலங்கி, நிலையற்று, அலைந்து, ஆசையுடனும் பதற்றத்துடனும் உள்ள மனம் அபிமானத்தை அடைகிறது; 'நான் அவன், இது எனது' என்று நினைத்து, பறவை வலையில் சிக்குவது போல் தன்னைத் தானே பிணைத்துக் கொள்கிறது. ஆகையால் புருஷன் முடிவு, சங்கல்பம், அபிமானம் ஆகியவற்றால் குறிக்கப்பட்ட பந்தப்பட்டவன்; அதற்கு எதிரானவன் முக்தன். ஆகையால் முடிவற்றவனாய், சங்கல்பமற்றவனாய், அபிமானமற்றவனாய் நிலைக்க வேண்டும்; இதுவே மோட்சத்தின் லட்சணம். இங்கே இதுவே பிரம்மபதவி; இதுவே இந்தக் கதவின் துளை; இதன் மூலம் அவன் இந்த இருளின் அக்கரைக்குச் செல்வான். இங்கே எல்லாக் காமங்களும் ஒருங்கிணைந்துள்ளன என்பதற்கு இவ்வாறு உதாரணம் காட்டுகின்றனர்: ஐந்து ஞானேந்திரியங்களும் மனத்துடன் நிலைபெறும்போதும், புத்தியும் செயல்படாதபோதும், அதையே பரம கதி என்கின்றனர். இதைக் கூறிய பின், உள்மனமுடைய சாகாயன்யர் அவருக்கு வணங்கி, முறைப்படி உபசாரம் செய்து, கடமைகளை நிறைவேற்றி, வாயு வழியாக உத்தராயணத்திற்குச் சென்றார். இங்கே மேல்வழியால் செல்லுதல் இல்லை. இங்கே இதுவே பிரம்மபதம்; சூரிய வாயிலைத் துளைத்து மேல்நோக்கி வெளியேறுகிறது என்று உதாரணம் காட்டுகின்றனர்: இதயத்தில் விளக்குபோல் நிற்பவனின் எண்ணற்ற கதிர்கள் உள்ளன: வெண்மை, கருமை, கத்ரு-நீலம், பழுப்பு, மென்சிவப்பு. அவற்றுள் ஒன்று மேலே நிற்கிறது; அது சூரிய மண்டலத்தைத் துளைத்து பிரம்மலோகத்தைக் கடந்து பரம கதியை அடைகிறது. அவனுடைய மற்ற நூறு கதிர்கள் மேலேயே அமைந்துள்ளன; அவற்றால் தேவ குழுக்களின் தங்களுடைய இருப்பிடங்களை அடைகிறான். பல வடிவங்களுடைய கீழ்நோக்கிய மென்ஒளிக் கதிர்களால் இங்கே கர்மபோகத்திற்காக, சுதந்திரமின்றி, அவன் சம்சாரத்தில் அலைகிறான். ஆகையால் இந்த பகவான் ஆதித்யனே படைப்பு, சுவர்க்கம், மோட்சம் ஆகியவற்றின் காரணம்.
Maitrāyaṇī 6.31
किमात्मकानि वा एतानीन्द्रियाणि प्रचरन्त्युद्गन्ता चैतेषामिह को नियन्ता वेत्याह । प्रत्याहात्मात्मकानीत्यात्मा ह्येषामुद्गन्ता वाप्सरसो भानवीयाश्च मरीचयो नाम अथ पञ्चभिः रश्मिभिर्विषयानत्ति कतम आत्मेति योऽयं शुद्धः पूतः शून्यः शान्तादिलक्षणोक्तः स्वकैर्लिङ्गैरुपगृह्यः तस्यैतल्लिङ्गमलिङ्गस्याग्नेर्यदौष्ण्यमाविष्टं चापां यः शिवतमोरस इत्येके । अथ वाक्ष्रोत्रं चक्षुर्मनः प्राण इत्येके, अथ बुद्धिर्धृतिः स्मृतिः प्रज्ञा तदित्येके अथ ते एतस्यैवं यथैवेह बीजस्याङ्कुरावाथधूमार्चिर्विष्फुलिङ्गा इवाग्नेश्चेति अत्रोदाहरन्ति वह्नेश्च यद्वत्खलु विष्फुलिङ्गाः सूर्यान्मयूखाश्च तथैव तस्य । प्राणादयो वै पुनरेव तस्मादभ्युच्चरन्तीह यथाक्रमेण ॥ ॥ ६.३१ ॥
இந்திரியங்கள் எந்த இயல்புடன் செயல்படுகின்றன, அவற்றை எழுப்புபவரும் இங்கு அவற்றை நியமிப்பவரும் யார்? என்ற கேள்விக்கு விடை: அவை ஆத்மாவாகவே இருந்து செயல்படுகின்றன; அவற்றை எழுப்புபவன் ஆத்மாவே. அல்லது அப்சரஸ் எனப்படும் பாநவீய கிரணங்கள் எழுப்புகின்றன. பின்னர் ஐந்து கிரணங்களால் புலன் பொருட்களை அவன் அனுபவிக்கிறான். 'எந்த ஆத்மா?' என்றால்: தூய்மையானது, பரிசுத்தமானது, வெறுமையானது, அமைதி முதலிய அடையாளங்கள் கொண்டது என்று கூறப்பட்டவனே; அவன் தனது அடையாளங்களால் உணரப்படத்தக்கவன். அடையாளமற்ற அக்னியின் அடையாளம் அதன் வெப்பம்; நீரில் நிறைந்துள்ள சிவதமமான சாரமும் அதுவே என்று சிலர் கூறுவர். பின்னர் வாக், செவி, கண், மனம், பிராணன் என்று சிலர் கூறுவர்; பின்னர் புத்தி, திருதி, ஸ்மிருதி, பிரஜ்ஞை என்று சிலர் கூறுவர். விதையிலிருந்து முளை எழுவது போலவும், நெருப்பிலிருந்து புகையும் ஒளியும் பொறிகளும் எழுவது போலவும், இவனிலிருந்து பிராணன் முதலியவை வரிசைப்படி எழுகின்றன.
Maitrāyaṇī 6.32
तस्माद्वा एतस्मादात्मनि सर्वे प्राणाः सर्वे लोकाः सर्वे वेदाः सर्वे देवाः सर्वाणि च भूतान्युच्चरन्ति तस्योपनिषत्सत्यस्य सत्यमिति अथ यथार्द्रैधाग्नेरभ्याहितस्य पृथग्धूमा निश्चरन्त्येवं वा एतस्य महतो भूतस्य निःश्वसितमेतद्यदृग्वेदो यजुर्वेदः सामवेदोऽथर्वाङ्गिरसा इतिहासः पुराणम् विद्या उपनिषदः श्लोकाः सूत्राण्यनुव्याख्यानानि व्याख्यानान्यस्यैवैतानि विश्वा भूतानि ॥ ६.३२ ॥
அந்த ஆத்மாவிலிருந்தே எல்லா பிராணன்களும், எல்லா உலகங்களும், எல்லா வேதங்களும், எல்லா தேவர்களும், எல்லா உயிர்களும் எழுகின்றன. அதன் ரகசியம் 'சத்தியத்தின் சத்தியம்'. ஈரமான விறகில் எரியும் நெருப்பிலிருந்து புகைகள் தனித்தனியாக வெளியேறுவது போல, இந்த மகத்தான உயிரின் மூச்சு இதுவே: ரிக்வேதம், யஜுர்வேதம், சாமவேதம், அதர்வாங்கிரஸ், இதிகாசம், புராணம், வித்யைகள், உபநிடதங்கள், சுலோகங்கள், சூத்திரங்கள், அனுவ்யாக்யானங்கள், வ்யாக்யானங்கள் — இவை அனைத்தும் இவனுடையவையே; உலகின் அனைத்து உயிர்களும் இவனுடையவையே.
Maitrāyaṇī 6.33
पञ्चेष्टको वा एषोऽग्निः संवत्सरः तस्येमा इष्टका यो वसन्तो ग्रीष्मो वर्षाः शरद्धेमन्तः स शिरःपक्षसीपृच्च्हपृष्टवान् एषोऽग्निः पुरुषविदः सेयं प्रजापतेः प्रथमा चितिः करैर्यजमानमन्तरिक्षमुत्क्षिओप्त्वा वायवे प्रायच्च्हत् प्राणो वै वायुः प्राणोऽग्निस्तस्येमा इष्टका यः प्राणो व्यानोऽपानः समान उदानः स शिरःपक्षसीपृष्ठपुच्च्हवानेषोऽग्निः पुरुषविदस्तदिदमन्तरिक्षं प्रजापतेर्द्वितीया चितिः करैर्यजमानं दिवमुत्क्षिप्तेन्द्राय प्रायच्च्हत् असौ वा आदित्य इन्द्रः सैषोऽग्निः तस्येमा इष्टका यदृग्यजुः सामाथर्वाङ्गिरसा इतिहासं पुराणं स शिरःपक्षसीपुच्च्हपृष्ठवानेषोऽग्निः पुरुषविदः सैषा द्यौः प्रजापतेस्तृतीया चितिः करैर्यजमानस्यात्मविदेऽवदानं करोति यथात्मविदुत्क्षिप्य ब्रह्मणे प्रायच्च्हत् तत्रानन्दी मोदी भवति ॥ ६.३३ ॥
இந்த அக்னி ஐந்து செங்கற்களால் ஆனது, அல்லது இது சம்வத்சரம். இதன் செங்கற்கள் வசந்தம், கோடை, மழை, இலையுதிர் காலம், பனிக்காலம் ஆகும். அது தலை, இரு இறக்கைகள், பக்கங்கள், வால் மற்றும் முதுகு கொண்டது; புருஷனை அறிந்தவனுக்கு இது அக்னி. இது பிரஜாபதியின் முதல் அடுக்கு. கைகளால் யஜமானனை அந்தரிக்ஷத்தில் உயர்த்தி வாயுவுக்கு அளித்தான். பிராணனே வாயு, பிராணனே அக்னி. இதன் செங்கற்கள் பிராணன், வ்யானன், அபானன், சமானன், உதானன்; அது தலை, இறக்கைகள், பக்கங்கள், முதுகு, வால் கொண்டது, இது புருஷனை அறிந்தவனின் அக்னி. இந்த அந்தரிக்ஷம் பிரஜாபதியின் இரண்டாம் அடுக்கு. கைகளால் யஜமானனை சுவர்க்கத்தில் உயர்த்தி இந்திரனுக்கு அளித்தான். அந்த ஆதித்யனே இந்திரன், அவனே இந்த அக்னி. இதன் செங்கற்கள் ருக், யஜுஸ், சாமம், அதர்வாங்கிரஸம், இதிஹாசம், புராணம்; அது தலை, இறக்கைகள், பக்கங்கள், வால், முதுகு கொண்டது, இது புருஷனை அறிந்தவனின் அக்னி. இந்த த்யௌ பிரஜாபதியின் மூன்றாம் அடுக்கு. கைகளால் யஜமானனுக்காக ஆத்மஞானிக்கு அவதானம் செய்கிறான்; ஆத்மஞானியை உயர்த்தி பிரம்மனுக்கு அளித்ததுபோல், அங்கே அவன் மகிழ்ந்து களிக்கிறான்.
Maitrāyaṇī 6.34
पृथिवीगार्हपत्योऽन्तरिक्षं दक्षिणाग्निर्द्यौराहवनीयः तत एव पवमानपावकशुचय आविष्कृतमेतेनास्य यज्ञम् यतः पवमानपावकशुचिसंघातो हि जाठरः तस्मादग्निर्यष्टव्यः चेतव्यः स्तोतव्योऽभिध्यातव्यः यजमानो हविर्गृहीत्वा देवताभिध्यानमिच्छति हिरण्यवर्णः शकुनो हृद्यादित्ये प्रतिष्ठितः मद्गुर्हंसस्तेजोवृषः सोऽस्मिन्नग्नौ यजामहे इति चापि मन्त्रार्थं विचिनोति । तत्सवितुर्वरेण्यं भर्गोऽस्याभिध्येयं यो बुद्ध्यन्तस्थो ध्यायीह मनःशान्तिपदमनुसरत्यात्मन्येव धत्तेऽत्रेमे श्लोका भवन्ति १ यथा निरिन्धनो वह्निः स्वयोनावुपशाम्यते तथा वृत्तिक्षयाच्चित्तं स्वयोनावुपशाम्यते । २ स्वयोनावुपशान्तस्य मनसः सत्यकामतः इन्द्रियार्थविमूढस्यानृताः कर्मवशानुगाः । ३ चित्तमेव हि संसारम् तत्प्रयत्नेन शोधयेत् यच्चित्तस्तन्मयो भवति गुह्यमेतत्सनातनम् । ४ चित्तस्य हि प्रसादेन हन्ति कर्म शुभाशुभम् प्रसन्नात्मात्मनि स्थित्वा सुखमव्ययमश्नुते । ५ समासक्तं यथा चित्तं जन्तोर्विषयगोचरे यद्येवं ब्रह्मणि स्यात्तत्को न मुच्येत बन्धनात् । ६ मनो हि द्विविधं प्रोक्तं शुद्धं चाशुद्धमेव च अशुद्धं कामसम्पर्कात् शुद्धं कामविवर्जितम् । ७ लय विक्षेपरहितं मनः कृत्वा सुनिश्चलम् यदा यात्यमनीभावं तदा तत्परमं पदम् । ८ तावन्मनो निरोद्धव्यं हृदि यावत्क्षयं गतम् एतज्ज्ञानं च मोक्षं च शेषान्ये ग्रन्थविस्तराः । ९ समाधिनिर्धौतमलस्य चेतसो निवेशितस्यात्मनि यत्सुखं भवेत् न शक्यते वर्णयितुं गिरा तदा स्वयं तदन्तःकरणेन गृह्यते । १० अपामापोऽग्निरग्नौ वा व्योम्नि व्योम न लक्षयेत् एवमन्तर्गतं यस्य मनः स परिमुच्यते । ११ मन एव मनुष्याणं कारणं बन्धमोक्षयोः बन्धाय विषयासंगिं मोक्षो निर्विषयं स्मृतम् । अतोऽनग्निहोत्र्यनग्निचिदज्ञानभिध्यायिनां ब्राह्मणः पदव्योमानुस्मरणं विरुद्धम् तस्मादग्निर्यष्टव्यः चेतव्यः स्तोतव्योऽभिध्यातव्यः ॥ ६.३४ ॥
பிருதிவி கார்ஹபத்தியம், அந்தரிக்ஷம் தட்சிணாக்னி, த்யௌ ஆஹவனீயம். அவற்றிலிருந்தே பவமான, பாவக, ශුசி அக்னிகள் வெளிப்பட்டன; இதனால் இந்த யஜ்ஞம் வெளிப்படுத்தப்பட்டது. பவமான-பாவக-ශுசி கூட்டமே ஜாடரம் (வயிற்றுத் தீ). ஆகவே அக்னி வழிபடப்பட வேண்டும், அறியப்பட வேண்டும், துதிக்கப்பட வேண்டும், தியானிக்கப்பட வேண்டும். யஜமானன் ஹவிஸை எடுத்து தேவதையின் தியானத்தை விரும்புகிறான். 'பொன்னிற பறவை இதயத்திலும் சூரியனிலும் நிலைத்துள்ளது; மத்குவும் ஹம்ஸமும் ஒளியின் காளையும் ஆகும்; அந்த அக்னியில் நாம் யஜிக்கிறோம்' என்று மந்திரத்தின் பொருளை ஆராய்கிறான். சவிதாவின் அந்த வரேண்ய ஒளியை, புத்திக்குள் நிற்பதை, தியானிக்க வேண்டும். இங்கு மனச்சாந்தி நிலையைப் பின்பற்றும் தியானி அதை ஆத்மாவிலேயே தாங்குகிறான். இது குறித்து இந்த சுலோகங்கள்: 1. எரிபொருள் இல்லாத நெருப்பு தன் மூலத்தில் அடங்குவது போல, வ்ருத்திகள் அழிவதால் சித்தம் தன் மூலத்தில் அடங்குகிறது. 2. தன் மூலத்தில் அடங்கிய மனம் கொண்டவனுக்கும், உண்மை ஆசையற்றவனுக்கும்... புலன்பொருட்களில் மயங்கியவனுக்கு ஆசைகள் பொய்; அவை கர்ம வசத்தைப் பின்தொடர்கின்றன. 3. சித்தமே சம்சாரம்; அதை முயற்சியுடன் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். சித்தம் எப்படியோ அப்படியே ஆகிறான் — இது ரகசியமான நித்திய உண்மை. 4. சித்தத்தின் தெளிவால் சுப அசுப கர்மங்கள் அழிகின்றன; தெளிந்த ஆத்மா ஆத்மாவில் நிலைத்து அழியாத சுகத்தை அடைகிறான். 5. உயிர்கள் புலன்பொருட்களில் பற்றுடன் இருக்கும் சித்தம் போல, பிரம்மத்தில் இருந்தால், பந்தத்திலிருந்து யார்தான் விடுபட மாட்டார்கள்? 6. மனம் இருவகை — சுத்தம், அசுத்தம்; காமத் தொடர்பால் அசுத்தம், காமமற்றது சுத்தம். 7. லயமும் விக்ஷேபமும் இல்லாமல் மனதை அசைவற்றதாக்கி அமனீபாவத்தை அடையும்போது அதுவே பரமபதம். 8. மனம் அழியும் வரை இதயத்தில் அடக்கப்பட வேண்டும்; இதுவே ஞானமும் மோக்ஷமும்; மற்றவை நூல் விரிவு. 9. சமாதியால் மலம் கழுவப்பட்ட சித்தம் ஆத்மாவில் நிலைக்கும்போது உண்டாகும் சுகத்தை வாக்கால் வர்ணிக்க இயலாது; அது அந்தக்கரணத்தால் தானே உணரப்படும். 10. நீரில் நீரையும் நெருப்பில் நெருப்பையும் ஆகாயத்தில் ஆகாயத்தையும் காண்பது போல, இவ்வாறு உள்ளடங்கிய மனமுடையவன் விடுதலை பெறுகிறான். 11. மனிதருக்குப் பந்தத்தும் மோக்ஷத்தும் காரணம் மனமே; விஷயப் பற்று பந்தத்திற்கு, விஷயமற்றது மோக்ஷத்திற்கு என நினைவுகூரப்படுகிறது. எனவே அக்னிஹோத்ரம் செய்யாதவர், அக்னிசயனம் செய்யாதவர், அறியாமையில் உள்ளவர் ஆகியோருக்கு பிராமணனின் வழியை ஆகாயத்தில் நினைப்பது முரண். ஆகவே அக்னி வழிபடப்பட வேண்டும், அறியப்பட வேண்டும், துதிக்கப்பட வேண்டும், தியானிக்கப்பட வேண்டும்.
Maitrāyaṇī 6.35
नमोऽग्नये पृथिवी क्षिते लोकस्मृते लोकम्स्मै यजमानाय धेहि नमो वायवेऽन्तरिक्षक्षिते लोकस्मृते लकमस्मै यजमानाय धेहि नम आदित्याय दिविक्षिते लोकस्मृते लोकमस्मै यजमानाय धेहि नमो ब्रह्मणे सर्वक्षिते सर्वस्मृते सर्वमस्मै यजमानाय धेहि हिरण्मयेन पात्रेण सत्यस्यापिहितं मुखम् तत्त्वं पूषन्नपावृणु सत्यधर्माय विष्णवे योऽसा आदित्ये पुरुषः सोऽसा अहम् एष ह वै सत्यधर्मो यदादित्यस्य आदित्यत्वं तच्च्हुक्लम् पुरुषम् अलिङ्गम् नभसोऽन्तर्गतस्य तेजसोंऽशमात्रमेतद्यदादित्यस्य मध्य इवेत्य् अक्षिण्यग्नौ चैतद्ब्रह्मैतदमृतमेतद्भर्गः एतत्सत्यधर्मो नभसोऽन्तर्गतस्य तेजसोंऽशमात्रमेतद्यदादित्यस्य मध्ये अमृतं यस्य हि सोमः प्राणा वा अप्ययंकुरा एतक़्द्ब्रह्मैतदमृतमेतद्भर्गः एतत्सत्यधर्मो नभसोऽन्तर्गतस्य तेजसोऽंशमात्रम् एतद्यदादित्यस्य मध्ये यजुर्दीप्यत्यौमापोज्योतिरसोऽमृतंब्रह्म भूर्भुवः स्वरोम् । अष्टपादं शुचिं हंसं त्रिसूत्रमणुमव्ययम् द्विधर्मोऽन्धं तेजसेन्धं सर्वं पश्यन्पश्यति नभसोऽन्तर्गतस्य तेजसोऽन्शमात्रमेतद्यदादित्यस्य मध्ये उदित्वा मयूखे भवत एतत्सवित्सत्यधर्म एतद्यजुरेतत्तप एतदग्निरेतद्वायुरेतत्प्राण एतदाप एतच्चन्द्रमा एतच्च्हुक्रमेतदमृतमेतद्ब्रह्मविषयमेतद्भानुरर्णवस्तस्मिन्नेव यजमानः सैन्धव इव व्लीयन्त एषा वै ब्रह्मैकतात्र हि सर्वे कामाः समाहिता इत्यत्रोदाहरन्ति -- अंशुधारय इवाणुवातेरितः संस्फुरत्यसावन्तर्गः सुराणाम्। यो हैवंवित्स सवित् स द्वैतवित् सैकधामेतः स्यात्तदात्मकश्च । ये विन्दव इवाभ्युच्चरन्त्यजस्रम् विद्युदिवाभ्रार्चिषः परमे व्योमन् । तेऽर्चिषो वै यशस आश्रयवशाज्जटाभिरूपा इव कृष्णवर्त्मनः ॥ ६.३५ ॥
அக்னிக்கு வணக்கம், பூமியில் வசிப்பவருக்கும் உலகமாக நினைவு கூரப்படுபவருக்கும்; இந்த யஜமானனுக்கு உலகை அருளுக. வாயுவுக்கு வணக்கம், அந்தரிக்ஷத்தில் வசிப்பவருக்கும் உலகமாக நினைவு கூரப்படுபவருக்கும்; இந்த யஜமானனுக்கு உலகை அருளுக. ஆதித்யனுக்கு வணக்கம், த்யுலோகத்தில் வசிப்பவருக்கும் உலகமாக நினைவு கூரப்படுபவருக்கும்; இந்த யஜமானனுக்கு உலகை அருளுக. பிரம்மனுக்கு வணக்கம், அனைத்திலும் வசிப்பவருக்கும் அனைத்தாக நினைவு கூரப்படுபவருக்கும்; இந்த யஜமானனுக்கு அனைத்தையும் அருளுக. பொற்பாத்திரத்தால் சத்தியத்தின் முகம் மூடப்பட்டுள்ளது; பூஷனே, அதை திறந்திடு, சத்யதர்மனான விஷ்ணுவுக்காக. ஆதித்யனில் உள்ள புருஷன் நானே. இது நிச்சயமாக சத்யதர்மம்; ஆதித்யனின் ஆதித்யத்துவமே அந்த வெண்ணிற புருஷன், அடையாளமற்றவன், ஆகாயத்தின் உள்ளே உள்ள ஒளியின் ஒரு பகுதியே; ஆதித்யனின் நடுவிலும், கண்ணிலும், அக்னியிலும் உள்ளவன். இதுவே பிரம்மம், இதுவே அமிர்தம், இதுவே பர்க்கம், இதுவே சத்யதர்மம். ஆகாயத்தின் உள்ளே உள்ள ஒளியின் ஒரு பகுதி இதுவே; ஆதித்யனின் நடுவில் உள்ள அமிர்தம்; சோமனும் பிராணன்களும் எதில் ஒடுங்குகின்றனவோ அது. இதுவே பிரம்மம், இதுவே அமிர்தம், இதுவே பர்க்கம், இதுவே சத்யதர்மம். ஆகாயத்தின் உள்ளே உள்ள ஒளியின் ஒரு பகுதி இதுவே; ஆதித்யனின் நடுவில் யஜுஸ் ஒளிர்கிறது; ஔமா, நீர், ஜோதி, ரசம், அமிர்த பிரம்மம்; பூ பு ஸ்வ ஓம். எட்டு கால்களுடையது, தூய்மையானது, அன்னம், மூன்று நூல், நுண்ணியது, அழியாதது, இரு இயல்புடையது, குருடானது, ஒளியால் ஏற்றப்பட்டது, அனைத்தையும் பார்த்துக்கொண்டே பார்க்கிறது. ஆகாயத்தின் உள்ளே உள்ள ஒளியின் ஒரு பகுதி இதுவே; ஆதித்யனின் நடுவில் உதித்து கதிர்களில் ஆகிறது. இதுவே சவிதா, சத்யதர்மம்; இதுவே யஜுஸ், இதுவே தபஸ், இதுவே அக்னி, இதுவே வாயு, இதுவே பிராணன், இதுவே நீர், இதுவே சந்திரன், இதுவே சுக்கிரன், இதுவே அமிர்தம், இதுவே பிரம்ம-விஷயம்; இதுவே பானு, அர்ணவம். அதில் யஜமானன் உப்பைப் போல கரைகிறான். இதுவே பிரம்மத்தின் ஏகத்துவம்; இதில் அனைத்து ஆசைகளும் ஒன்றுசேர்ந்துள்ளன என்று இங்கு உதாரணம் கூறப்படுகிறது: கதிர்களின் தாரைகள் நுண் காற்றால் தூண்டப்பட்டு ஒளிர்வது போல, அவன் தேவர்களுக்குள் ஒளிர்கிறான். இப்படி அறிந்தவன் சவிதா ஆகிறான்; இரட்டைமையை அறிந்தவன் அவன்; இங்கிருந்து ஒரே தாமமுடையவனாகவும் அதுவாகவும் ஆவான். பரம வியோமத்தில் மின்னல் மேகச் சுடர்களிலிருந்து எழுவது போல், புள்ளிகள் இடைவிடாது மேலெழுகின்றன; அந்த சுடர்கள் புகழின் ஆதாரத்தால் சடைகள் போன்ற உருவம் கொண்டு கருப்பு வழியில் செல்கின்றன.
Maitrāyaṇī 6.36
द्वे वाव खल्वेते ब्रह्मज्योतिषो रूपके शान्तमेकं समृद्धं चैकम् । अथ यच्छान्तं तस्याऽऽधारं खम् अथ यत्समृद्धमिदं तस्यान्नम् तस्मान्मन्त्रौषधाज्यामिषपुरोडाशस्थालीपाकादिभिर्यष्टव्यमन्तर्वेद्याम्। आस्न्यवशिष्टैरन्नपानैश्चाऽऽस्यमाहवनीयमिति मत्वा तेजसः समृद्ध्यै पुण्यलोकविजित्यर्थायामृतत्वाय चात्रोदाहरन्ति - अग्निहोत्रं जुहुयात्स्वर्गकामो यमराज्यमग्निष्टोमेनाभियजति सोमराज्यमुक्थेन सूर्यराज्यं षोडशिना स्वाराज्यमतिरात्रेण प्राजापत्यमासहस्रसंवत्सरान्तक्रतुनेति । वर्त्याधारस्नेहयोगाद्यथा दीपस्य संस्थितिः । अन्तर्याण्डोपयोगादिमौ स्थितावात्मशुची तथा ॥ ॥ ६.३६ ॥
பிரம்மஜ்யோதியின் இரண்டு வடிவங்களே இவை: ஒன்று அமைதியானது, மற்றொன்று செழிப்பானது. அமைதியானதின் ஆதாரம் ஆகாசம்; செழிப்பானது அதன் உணவு. ஆகையால் மந்திரம், மூலிகை, நெய், ஹவிஸ், புரோடாசம், ஸ்தாலீபாகம் முதலியவற்றால் அந்தர்வேதியில் யஜனம் செய்ய வேண்டும். வாயில் மீதமுள்ள உணவு-பானத்தால் வாயை ஆஹவனீயமாக எண்ணி, தேஜஸின் செழிப்பு, புண்ணிய லோக வெற்றி, அமிருதத்துவம் ஆகியவற்றுக்காக இங்கே உதாரணங்களைக் கூறுகின்றனர்: சொர்க்தை விரும்புபவன் அக்னிஹோத்ரத்தை ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; யமராஜ்யத்தை அக்னிஷ்டோமத்தாலும், சோமராஜ்யத்தை உக்தத்தாலும், சூரியராஜ்யத்தை ஷோடசியாலும், ஸ்வாராஜ்யத்தை அதிராத்திரத்தாலும், பிரஜாபத்ய லோகத்தை ஆயிரம் ஆண்டு நீளும் க்ரதுவாலும் அடைகிறான். திரி, ஆதாரம், எண்ணெய் ஆகியவற்றின் சேர்க்கையால் விளக்கு நிலைத்திருப்பது போல, உள் அண்டத்தின் பயன்பாட்டினால் இவ்விரண்டும், ஆத்மாவும் சுசியும், நிலைத்திருக்கின்றன.
Maitrāyaṇī 6.37
तस्मादोमित्यनेनैतदुपासीतापरिमितं तेजस्तत्त्रेधभिहितमग्नावादित्ये प्राणेऽथैषा नाड्यन्नबहुमित्येषाग्नौ हुतमादित्यं गमयति अतो यो रसोऽस्रवत् स उद्गीथं वर्षति तेनेमे प्राणाः प्राणेभ्यः प्रजा इत्यत्रोदाहरन्ति -- यद्धविरग्नौ हूयते तदादित्यं गमयति तत्सूर्यो रश्मिभिर्वर्षति तेनान्नं भवति अन्नाद्भूतानामुत्पत्तिरित्येवं ह्याह । अग्नौ प्रास्ताहुतिः सम्यगादित्यमुपतिष्ठते । आदित्याज्जायते वृष्टिर्वृष्टेरन्नं ततः प्रजाः ॥ ॥ ६.३७ ॥
ஆகையால் "ஓம்" என்பதுடன் இந்த அளவற்ற தேஜஸை உபாசிக்க வேண்டும்; அது மூன்று வகையாகக் கூறப்பட்டுள்ளது: அக்னியில், ஆதித்யனில், பிராணனில். இந்த நாடி அன்னம் நிறைந்தது; அக்னியில் ஹோமம் செய்யப்பட்ட அது ஆதித்யனிடம் சேர்க்கிறது. எனவே வழியும் ரசம் உத்கீதத்தைப் பொழிகிறது; அதனால் இந்தப் பிராணன்கள் பிறக்கின்றன, பிராணங்களிலிருந்து பிரஜைகள். இங்கே உதாரணங்களும் கூறுகின்றனர்: அக்னியில் ஹோமம் செய்யப்படும் ஹவிஸ் ஆதித்யனிடம் சேர்கிறது; அந்த சூரியன் கதிர்களால் மழை பொழிகிறான்; அதனால் அன்னம் உண்டாகிறது; அன்னத்திலிருந்து உயிர்களின் தோற்றம் என்று அவ்வாறே அவர் கூறுகிறார். அக்னியில் இடப்பட்ட ஆகுதி முறையாக ஆதித்யனை அடைகிறது. ஆதித்யனிலிருந்து மழை பிறக்கிறது, மழையிலிருந்து அன்னம், அதிலிருந்து பிரஜைகள்.
Maitrāyaṇī 6.38
अग्निहोत्रं जुह्वानो लोभजालं भिनत्ति अतः संमोहं छित्वा न क्रोधान्स्तुनष्वानः काममभिध्यायमानस्ततश्चतुर्जालं ब्रह्मकोशं भिन्ददतः परमाकाशमत्र हि सौर सौम्याग्नेयसात्विकानि मण्डलानि भित्त्वा ततः शुद्धः सत्त्वान्तरस्थमचलममृतमच्युतं ध्रुवं विष्णुसंज्ञितम् सर्वापरं धाम सत्यकामसर्वज्ञत्वसंयुक्तम् स्वतन्त्रम् चैतन्यम् स्वे महिम्नि तिष्ठमानं पश्यति अत्रोदाहरन्ति -- रविमध्ये स्थितः सोमः सोममध्ये हुताशनः । तेजोमध्ये स्थितं सत्त्वं सत्त्वमध्ये स्थितोऽच्युतः ॥ शरीरप्रादेशाङ्गुष्ठमात्रमणोरप्यणुं ध्यात्वाऽतः परमतां गच्छति अत्र हि सर्वे कामाः समाहिता इति अत्रोदाहरन्ति -- अङ्गुष्ठप्रादेशशरीरमात्रं प्रदीपप्रतापवद्द्विस्त्रिधा हि। तद्ब्रह्माभिष्टूयमानं महो देवो भुवनान्याविवेश । ॐ नमो ब्रह्मणे नमः ॥ ॥ ६.३८ ॥
அக்னிஹோத்ரத்தில் ஆஹுதி அளிப்பவன் பேராசையின் வலையை அறுக்கிறான். அவ்வாறு மோகத்தை வெட்டி, கோபத்தால் அல்ல, துதித்தவாறும் ஆசையை தியானித்தவாறும், பின் நான்கு வலைகளையும் பிரம்மக் கோசத்தையும் துளைத்து, உயர்ந்த ஆகாசத்தை அடைகிறான். இங்கு சௌர, சௌம்ய, ஆக்நேய, சாத்த்விக மண்டலங்களைத் துளைத்து, தூய்மையடைந்து, சத்துவத்தின் உள்ளே நிலைத்ததும், அசலமானதும், அமிருதமானதும், அச்யுதமானதும், துருவமானதும், விஷ்ணு என்று அழைக்கப்படுவதும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான தாமமும், சத்யகாமமும் சர்வஞ்ஞத்துவமும் கொண்டதும், சுதந்திரமானதும், சைதன்யமானதும், தன் மகிமையில் நிலைத்திருப்பதுமான ஒன்றைக் காண்கிறான். இங்கே ஒரு சுலோகம் மேற்கோளாகக் கூறப்படுகிறது: சூரியனின் நடுவில் சோமன் நிலைத்திருக்கிறான், சோமனின் நடுவில் அக்னி; ஒளியின் நடுவில் சத்துவம் நிலைத்திருக்கிறது, சத்துவத்தின் நடுவில் அச்யுதன் நிலைத்திருக்கிறான். உடலில் கட்டைவிரல் அளவு இடத்தை தியானித்து, அணுவைவிட சிறிய அணுவைத் தியானித்து, அதற்கு அப்பால் செல்கிறான். இங்கு எல்லா விருப்பங்களும் ஒன்றாகக் குவிந்துள்ளன. மேலும் இங்கே: கட்டைவிரல் அளவு உடலுடைய, விளக்கின் ஒளி போன்ற, இரண்டு மூன்று வகையான அந்த பிரம்மம், துதிக்கப்படுகையில், மகத்தான தேவன் உலகங்களில் புகுந்தான். ஓம், பிரம்மத்திற்கு வணக்கம். வணக்கம்.