Bhagavad Gītā · Kapitel 17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.1
ये शास्त्रविधिमुत्सृज्य यजन्ते श्रद्धयाऽन्विताः ।
तेषां निष्ठा तु का कृष्ण सत्त्वमाहो रजस्तमः ॥ १७.१ ॥
Arjuna sprach: Welchen Stand haben jene, Kṛṣṇa, die die Vorschriften der Schrift beiseitelassen und doch voll Glauben opfern? Ist es Sattva, Rajas oder Tamas?
17.2
त्रिविधा भवति श्रद्धा देहिनां सा स्वभावजा ।
सात्त्विकी राजसी चैव तामसी चेति तां शृणु ॥ १७.२ ॥
Der Erhabene sprach: Der Glaube der verkörperten Wesen, aus ihrer eigenen Natur geboren, ist dreifach: sāttvika, rājasa und tāmasa. Höre davon.
17.3
सत्त्वानुरूपा सर्वस्य श्रद्धा भवति भारत ।
श्रद्धामयोऽयं पुरुषो यो यच्छ्रद्धः स एव सः ॥ १७.३ ॥
Der Glaube eines jeden entspricht seinem inneren Wesen, Bhārata. Der Mensch besteht aus Glauben: Wie sein Glaube ist, so ist er.
17.4
यजन्ते सात्त्विका देवान्यक्षरक्षांसि राजसाः ।
प्रेतान्भूतगणांश्चान्ये यजन्ते तामसा जनाः ॥ १७.४ ॥
Die Sāttvika verehren die Götter, die Rājasa die Yakṣas und Rākṣasas, und andere, die Tāmasa, verehren Totengeister und Scharen von Geistern.
17.5
अशास्त्रविहितं घोरं तप्यन्ते ये तपो जनाः ।
दम्भाहङ्कारसंयुक्ताः कामरागबलान्विताः ॥ १७.५ ॥
Menschen, die schreckliche, von der Schrift nicht vorgeschriebene Askese üben, voller Heuchelei und Ichsucht, getrieben von der Kraft der Begierde und Leidenschaft —
17.6
कर्षयन्तः शरीरस्थं भूतग्राममचेतसः ।
मां चैवान्तःशरीरस्थं तान्विद्ध्यासुरनिश्चयान् ॥ १७.६ ॥
unverständig quälen sie die Gesamtheit der Elemente im Körper und auch mich, der ich im Körper wohne. Wisse, dass sie von dämonischer Entschlossenheit sind.
17.7
आहारस्त्वपि सर्वस्य त्रिविधो भवति प्रियः ।
यज्ञस्तपस्तथा दानं तेषां भेदमिमं शृणु ॥ १७.७ ॥
Auch die Nahrung, die einem jeden lieb ist, ist dreifach, ebenso Opfer, Askese und Gabe. Höre diese Unterscheidung zwischen ihnen.
17.8
आयुःसत्त्वबलारोग्यसुखप्रीतिविवर्धनाः ।
रस्याः स्निग्धाः स्थिरा हृद्या आहाराः सात्त्विकप्रियाः ॥ १७.८ ॥
Speisen, die Leben, Lebenskraft, Stärke, Gesundheit, Glück und Zufriedenheit mehren, die schmackhaft, gehaltvoll, nahrhaft und dem Herzen angenehm sind, sind dem Sāttvischen lieb.
17.9
कट्वम्ललवणात्युष्णतीक्ष्णरूक्षविदाहिनः ।
आहारा राजसस्येष्टा दुःखशोकामयप्रदाः ॥ १७.९ ॥
Speisen, die bitter, sauer, salzig, übermäßig heiß, scharf, trocken und brennend sind, liebt der Rājasische; sie bringen Schmerz, Kummer und Krankheit.
17.10
यातयामं गतरसं पूति पर्युषितं च यत् ।
उच्छिष्टमपि चामेध्यं भोजनं तामसप्रियम् ॥ १७.१० ॥
Speise, die abgestanden, geschmacklos, faulig, über Nacht gestanden, übrig gelassen und unrein ist, ist dem Tāmasischen lieb.
17.11
अफलाकाङ्क्षिभिर्यज्ञो विधिदृष्टो य इज्यते ।
यष्टव्यमेवेति मनः समाधाय स सात्त्विकः ॥ १७.११ ॥
Das Opfer, das nach der Vorschrift von denen dargebracht wird, die keine Frucht begehren, mit dem Geist gesammelt auf den Gedanken „dies soll geopfert werden“, ist sāttvisch.
17.12
अभिसंधाय तु फलं दम्भार्थमपि चैव यत् ।
इज्यते भरतश्रेष्ठ तं यज्ञं विद्धि राजसम् ॥ १७.१२ ॥
Das Opfer aber, das im Hinblick auf die Frucht oder auch zur Schau dargebracht wird, o Bester der Bhāratas, erkenne als rājasisch.
17.13
विधिहीनमसृष्टान्नं मन्त्रहीनमदक्षिणम् ।
श्रद्धाविरहितं यज्ञं तामसं परिचक्षते ॥ १७.१३ ॥
Ein Opfer ohne Beachtung der Vorschrift, ohne Speisung, ohne Mantras, ohne Gaben an die Priester und ohne Glauben wird tamasisch genannt.
17.14
देवद्विजगुरुप्राज्ञपूजनं शौचमार्जवम् ।
ब्रह्मचर्यमहिंसा च शारीरं तप उच्यते ॥ १७.१४ ॥
Die Verehrung der Götter, der Zweimalgeborenen, der Lehrer und der Weisen, Reinheit, Aufrichtigkeit, Keuschheit und Gewaltlosigkeit: Das heißt Askese des Körpers.
17.15
अनुद्वेगकरं वाक्यं सत्यं प्रियहितं च यत् ।
स्वाध्यायाभ्यसनं चैव वाङ्मयं तप उच्यते ॥ १७.१५ ॥
Worte, die nicht verstören, die wahr, freundlich und heilsam sind, und die stete Übung im Rezitieren der Schriften: Das heißt Askese der Rede.
17.16
मनःप्रसादः सौम्यत्वं मौनमात्मविनिग्रहः ।
भावसंशुद्धिरित्येतत्तपो मानसमुच्यते ॥ १७.१६ ॥
Heiterkeit des Geistes, Sanftmut, Schweigen, Selbstbeherrschung und Reinheit des Herzens: Das heißt Askese des Geistes.
17.17
श्रद्धया परया तप्तं तपस्तत्ति्रविधं नरैः ।
अफलाकाङ्क्षिभिर्युक्तैः सात्त्विकं परिचक्षते ॥ १७.१७ ॥
Diese dreifache Askese, mit höchstem Glauben von gefestigten Menschen geübt, die nicht nach ihrer Frucht verlangen, wird sattvisch genannt.
17.18
सत्कारमानपूजार्थं तपो दम्भेन चैव यत् ।
क्रियते तदिह प्रोक्तं राजसं चलमध्रुवम् ॥ १७.१८ ॥
Askese, die mit Prahlerei geübt wird, um Achtung, Ehre und Verehrung zu gewinnen, heißt hier rajasisch; sie ist schwankend und unbeständig.
17.19
मूढग्राहेणात्मनो यत्पीडया क्रियते तपः ।
परस्योत्सादनार्थं वा तत्तामसमुदाहृतम् ॥ १७.१९ ॥
Askese, die aus verblendetem Starrsinn unter Selbstquälerei oder zum Verderben eines anderen geübt wird, heißt tamasisch.
17.20
दातव्यमिति यद्दानं दीयतेऽनुपकारिणे ।
देशे काले च पात्रे च तद्दानं सात्त्विकं स्मृतम् ॥ १७.२० ॥
Eine Gabe, die im Gedanken „es soll gegeben werden“ einem gegeben wird, der nichts zurückgibt, am rechten Ort, zur rechten Zeit und einem Würdigen, gilt als sattvisch.
17.21
यत्तु प्रत्युपकारार्थं फलमुद्दिश्य वा पुनः ।
दीयते च परिक्लिष्टं तद्दानं राजसं स्मृतम् ॥ १७.२१ ॥
Eine Gabe aber, die um einer Gegenleistung willen oder mit Blick auf einen Lohn oder widerwillig gegeben wird, gilt als rajasisch.
17.22
अदेशकाले यद्दानमपात्रेभ्यश्च दीयते ।
असत्कृतमवज्ञातं तत्तामसमुदाहृतम् ॥ १७.२२ ॥
Eine Gabe, die am falschen Ort und zur falschen Zeit Unwürdigen gegeben wird, ohne Achtung und mit Verachtung, heißt tamasisch.
17.23
तत्सदिति निर्देशो ब्रह्मणस्त्रिविधः स्मृतः ।
ब्राह्मणास्तेन वेदाश्च यज्ञाश्च विहिताः पुरा ॥ १७.२३ ॥
„Oṃ tat sat“ gilt als die dreifache Bezeichnung des Brahman. Durch sie wurden einst die Brāhmaṇas, die Veden und die Opfer eingesetzt.
17.24
तस्मादोमित्युदाहृत्य यज्ञदानतपःक्रियाः ।
प्रवर्तन्ते विधानोक्ताः सततं ब्रह्मवादिनाम् ॥ १७.२४ ॥
Darum beginnen die Verkünder des Brahman ihre in den Vorschriften gelehrten Handlungen des Opfers, des Gebens und der Askese stets, indem sie „Oṃ“ aussprechen.
17.25
तदित्यनभिसन्धाय फलं यज्ञतपःक्रियाः ।
दानक्रियाश्च विविधाः क्रियन्ते मोक्षकाङ्क्षि ॥ १७.२५ ॥
Mit dem Wort „Tat“, ohne auf die Frucht abzuzielen, vollziehen die nach Befreiung Strebenden die vielfältigen Handlungen des Opfers, der Askese und des Gebens.
17.26
सद्भावे साधुभावे च सदित्येतत्प्रयुज्यते ।
प्रशस्ते कर्मणि तथा सच्छब्दः पार्थ युज्यते ॥ १७.२६ ॥
Das Wort „Sat“ wird im Sinne von Wirklichkeit und Güte gebraucht; ebenso, Pārtha, wird das Wort „Sat“ für eine lobenswerte Tat verwendet.
17.27
यज्ञे तपसि दाने च स्थितिः सदिति चोच्यते ।
कर्म चैव तदर्थीयं सदित्येवाभिधीयते ॥ १७.२७ ॥
Die Beständigkeit in Opfer, Askese und Geben wird ebenfalls „Sat“ genannt, und auch das zu diesem Zweck verrichtete Handeln heißt „Sat“.
17.28
अश्रद्धया हुतं दत्तं तपस्तप्तं कृतं च यत् ।
असदित्युच्यते पार्थ न च तत्प्रेत्य नो इह ॥ १७.२८ ॥
Was ohne Glauben geopfert, gegeben, als Askese geübt oder getan wird, heißt „asat“, Pārtha; es nützt weder im Jenseits noch hier.