பகவத் கீதை · அத்தியாயம் 17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.1
ये शास्त्रविधिमुत्सृज्य यजन्ते श्रद्धयाऽन्विताः ।
तेषां निष्ठा तु का कृष्ण सत्त्वमाहो रजस्तमः ॥ १७.१ ॥
அர்ஜுனன் கூறினான்: கிருஷ்ணா, சாஸ்திர விதியைக் கைவிட்டு, சிரத்தையுடன் வழிபடுபவர்களின் நிலை என்ன? அது சத்துவமா, ரஜஸா, தமஸா?
17.2
त्रिविधा भवति श्रद्धा देहिनां सा स्वभावजा ।
सात्त्विकी राजसी चैव तामसी चेति तां शृणु ॥ १७.२ ॥
ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: உடல் தாங்கிய உயிர்களின் இயல்பிலிருந்து பிறக்கும் சிரத்தை மூவகைப்பட்டது — சாத்துவிகம், ராஜசம், தாமசம். அதைக் கேள்.
17.3
सत्त्वानुरूपा सर्वस्य श्रद्धा भवति भारत ।
श्रद्धामयोऽयं पुरुषो यो यच्छ्रद्धः स एव सः ॥ १७.३ ॥
பாரதா, ஒவ்வொருவரின் சிரத்தையும் அவரவர் உள்ளியல்புக்கு ஏற்ப அமைகிறது. மனிதன் சிரத்தைமயமானவன்; ஒருவனின் சிரத்தை எதுவோ, அவன் அதுவே.
17.4
यजन्ते सात्त्विका देवान्यक्षरक्षांसि राजसाः ।
प्रेतान्भूतगणांश्चान्ये यजन्ते तामसा जनाः ॥ १७.४ ॥
சாத்துவிகர்கள் தேவர்களை வழிபடுகின்றனர்; ராஜசர்கள் யக்ஷர்களையும் ராக்ஷசர்களையும்; மற்ற தாமச மக்கள் பிரேதங்களையும் பூதகணங்களையும் வழிபடுகின்றனர்.
17.5
अशास्त्रविहितं घोरं तप्यन्ते ये तपो जनाः ।
दम्भाहङ्कारसंयुक्ताः कामरागबलान्विताः ॥ १७.५ ॥
சாஸ்திரத்தால் விதிக்கப்படாத கொடிய தவத்தைச் செய்யும் மக்கள், ஆடம்பரமும் அகங்காரமும் கொண்டு, ஆசை மற்றும் பற்றின் வலிமையால் உந்தப்பட்டு —
17.6
कर्षयन्तः शरीरस्थं भूतग्राममचेतसः ।
मां चैवान्तःशरीरस्थं तान्विद्ध्यासुरनिश्चयान् ॥ १७.६ ॥
அறிவற்ற அவர்கள் உடலில் உள்ள பூதங்களின் தொகுதியையும், உடலுக்குள் உறையும் என்னையும் வருத்துகின்றனர்; அவர்களை அசுர உறுதி கொண்டவர்கள் என்று அறி.
17.7
आहारस्त्वपि सर्वस्य त्रिविधो भवति प्रियः ।
यज्ञस्तपस्तथा दानं तेषां भेदमिमं शृणु ॥ १७.७ ॥
அனைவருக்கும் பிரியமான உணவும் மூன்று வகைப்படும்; அவ்வாறே யாகம், தவம், தானம் ஆகியவையும். அவற்றின் இந்த வேறுபாட்டைக் கேள்.
17.8
आयुःसत्त्वबलारोग्यसुखप्रीतिविवर्धनाः ।
रस्याः स्निग्धाः स्थिरा हृद्या आहाराः सात्त्विकप्रियाः ॥ १७.८ ॥
ஆயுள், சத்துவம், வலிமை, ஆரோக்கியம், இன்பம், மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றை வளர்ப்பவையும், சுவையானவையும், எண்ணெய்ப்பசை உள்ளவையும், நிலைத்து ஊட்டமளிப்பவையும், மனத்துக்கு இனியவையுமான உணவுகள் சாத்துவிகருக்குப் பிரியமானவை.
17.9
कट्वम्ललवणात्युष्णतीक्ष्णरूक्षविदाहिनः ।
आहारा राजसस्येष्टा दुःखशोकामयप्रदाः ॥ १७.९ ॥
கசப்பான, புளிப்பான, உப்பான, மிகச் சூடான, காரமான, வறண்ட, எரிச்சலூட்டும் உணவுகள் ராஜசனுக்கு விருப்பமானவை; அவை துன்பம், துயரம், நோய் ஆகியவற்றைத் தருபவை.
17.10
यातयामं गतरसं पूति पर्युषितं च यत् ।
उच्छिष्टमपि चामेध्यं भोजनं तामसप्रियम् ॥ १७.१० ॥
நேரம் கடந்த, சுவையற்ற, நாற்றமுள்ள, பழைய, எச்சில்பட்ட, தூய்மையற்ற உணவு தாமசனுக்குப் பிரியமானது.
17.11
अफलाकाङ्क्षिभिर्यज्ञो विधिदृष्टो य इज्यते ।
यष्टव्यमेवेति मनः समाधाय स सात्त्विकः ॥ १७.११ ॥
பலனை விரும்பாதவர்களால், "இது செய்யப்பட வேண்டியதே" என்று மனத்தை நிலைநிறுத்தி, விதிப்படி செய்யப்படும் யாகம் சாத்துவிகமானது.
17.12
अभिसंधाय तु फलं दम्भार्थमपि चैव यत् ।
इज्यते भरतश्रेष्ठ तं यज्ञं विद्धि राजसम् ॥ १७.१२ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, பலனைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டோ, ஆடம்பரத்திற்காகவோ செய்யப்படும் யாகத்தை ராஜசமானது என்று அறி.
17.13
विधिहीनमसृष्टान्नं मन्त्रहीनमदक्षिणम् ।
श्रद्धाविरहितं यज्ञं तामसं परिचक्षते ॥ १७.१३ ॥
விதிமுறையற்றதும், அன்னதானம் இல்லாததும், மந்திரமற்றதும், தட்சிணை இல்லாததும், சிரத்தையற்றதுமான யாகம் தாமசம் எனப்படுகிறது.
17.14
देवद्विजगुरुप्राज्ञपूजनं शौचमार्जवम् ।
ब्रह्मचर्यमहिंसा च शारीरं तप उच्यते ॥ १७.१४ ॥
தேவர்கள், இருபிறப்பாளர்கள், குருக்கள், ஞானிகள் ஆகியோரை வழிபடுதல், தூய்மை, நேர்மை, பிரம்மச்சரியம், அகிம்சை — இவை உடலின் தவம் எனப்படும்.
17.15
अनुद्वेगकरं वाक्यं सत्यं प्रियहितं च यत् ।
स्वाध्यायाभ्यसनं चैव वाङ्मयं तप उच्यते ॥ १७.१५ ॥
பிறருக்குக் கலக்கம் உண்டாக்காததும், உண்மையானதும், இனிமையானதும், நன்மை தருவதுமான சொல்லும், வேதங்களைக் கற்கும் பயிற்சியும் — இவை வாக்கின் தவம் எனப்படும்.
17.16
मनःप्रसादः सौम्यत्वं मौनमात्मविनिग्रहः ।
भावसंशुद्धिरित्येतत्तपो मानसमुच्यते ॥ १७.१६ ॥
மனத்தெளிவு, சாந்த குணம், மௌனம், தன்னடக்கம், உள்ளத் தூய்மை — இவை மனத்தின் தவம் எனப்படும்.
17.17
श्रद्धया परया तप्तं तपस्तत्ति्रविधं नरैः ।
अफलाकाङ्क्षिभिर्युक्तैः सात्त्विकं परिचक्षते ॥ १७.१७ ॥
பலனை விரும்பாத, ஒருமுகப்பட்ட மனிதர்களால் மேலான சிரத்தையுடன் செய்யப்படும் இந்த மூவகைத் தவம் சாத்விகம் எனப்படுகிறது.
17.18
सत्कारमानपूजार्थं तपो दम्भेन चैव यत् ।
क्रियते तदिह प्रोक्तं राजसं चलमध्रुवम् ॥ १७.१८ ॥
மரியாதை, புகழ், வழிபாடு பெறுவதற்காகவும் ஆடம்பரத்துடனும் செய்யப்படும் தவம் இங்கு ராஜசம் எனப்படுகிறது; அது நிலையற்றதும் உறுதியற்றதும் ஆகும்.
17.19
मूढग्राहेणात्मनो यत्पीडया क्रियते तपः ।
परस्योत्सादनार्थं वा तत्तामसमुदाहृतम् ॥ १७.१९ ॥
மூடப் பிடிவாதத்தால் தன்னைத் துன்புறுத்தியோ, பிறரை அழிக்கும் நோக்கத்துடனோ செய்யப்படும் தவம் தாமசம் எனப்படுகிறது.
17.20
दातव्यमिति यद्दानं दीयतेऽनुपकारिणे ।
देशे काले च पात्रे च तद्दानं सात्त्विकं स्मृतम् ॥ १७.२० ॥
"கொடுப்பது கடமை" என்ற எண்ணத்துடன், தகுந்த இடத்திலும் காலத்திலும், தகுதியான, பதிலுக்கு உதவி செய்யாத ஒருவருக்குக் கொடுக்கப்படும் தானம் சாத்விகம் எனக் கருதப்படுகிறது.
17.21
यत्तु प्रत्युपकारार्थं फलमुद्दिश्य वा पुनः ।
दीयते च परिक्लिष्टं तद्दानं राजसं स्मृतम् ॥ १७.२१ ॥
ஆனால் கைம்மாறு பெறுவதற்காகவோ, பலனை நோக்கியோ, மனவருத்தத்துடன் கொடுக்கப்படும் தானம் ராஜசம் எனக் கருதப்படுகிறது.
17.22
अदेशकाले यद्दानमपात्रेभ्यश्च दीयते ।
असत्कृतमवज्ञातं तत्तामसमुदाहृतम् ॥ १७.२२ ॥
தகாத இடத்திலும் காலத்திலும், தகுதியற்றவர்களுக்கு, மரியாதையின்றி, அவமதிப்புடன் கொடுக்கப்படும் தானம் தாமசம் எனப்படுகிறது.
17.23
तत्सदिति निर्देशो ब्रह्मणस्त्रिविधः स्मृतः ।
ब्राह्मणास्तेन वेदाश्च यज्ञाश्च विहिताः पुरा ॥ १७.२३ ॥
"ஓம் தத் ஸத்" என்பது பிரம்மத்தின் மூவகைக் குறிப்பு எனக் கருதப்படுகிறது. அதனால் முற்காலத்தில் பிராமணர்களும் வேதங்களும் யாகங்களும் விதிக்கப்பட்டன.
17.24
तस्मादोमित्युदाहृत्य यज्ञदानतपःक्रियाः ।
प्रवर्तन्ते विधानोक्ताः सततं ब्रह्मवादिनाम् ॥ १७.२४ ॥
ஆகவே, பிரம்மத்தை உரைப்பவர்களின் விதிகளில் கூறப்பட்ட யாகம், தானம், தவம் ஆகிய செயல்கள் எப்போதும் "ஓம்" என உச்சரித்தே தொடங்கப்படுகின்றன.
17.25
तदित्यनभिसन्धाय फलं यज्ञतपःक्रियाः ।
दानक्रियाश्च विविधाः क्रियन्ते मोक्षकाङ्क्षि ॥ १७.२५ ॥
'தத்' என்று உச்சரித்து, பலனை நோக்காமல், முக்தியை விரும்புவோர் யாகம், தவம், தானம் ஆகிய பல்வேறு செயல்களைச் செய்கின்றனர்.
17.26
सद्भावे साधुभावे च सदित्येतत्प्रयुज्यते ।
प्रशस्ते कर्मणि तथा सच्छब्दः पार्थ युज्यते ॥ १७.२६ ॥
'சத்' என்ற சொல் உண்மை என்ற பொருளிலும் நன்மை என்ற பொருளிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது; அவ்வாறே பார்த்தா, போற்றத்தக்க செயலுக்கும் 'சத்' என்ற சொல் வழங்கப்படுகிறது.
17.27
यज्ञे तपसि दाने च स्थितिः सदिति चोच्यते ।
कर्म चैव तदर्थीयं सदित्येवाभिधीयते ॥ १७.२७ ॥
யாகம், தவம், தானம் ஆகியவற்றில் நிலைத்திருத்தலும் 'சத்' எனப்படுகிறது; அவற்றின் பொருட்டுச் செய்யப்படும் செயலும் 'சத்' என்றே அழைக்கப்படுகிறது.
17.28
अश्रद्धया हुतं दत्तं तपस्तप्तं कृतं च यत् ।
असदित्युच्यते पार्थ न च तत्प्रेत्य नो इह ॥ १७.२८ ॥
பார்த்தா, நம்பிக்கையின்றிச் செய்யப்படும் ஹோமம், தானம், தவம் மற்றும் எந்தச் செயலும் 'அசத்' எனப்படுகிறது; அது இறந்த பின்னும் பயனில்லை, இவ்வுலகிலும் பயனில்லை.