ഭഗവദ്ഗീത · അധ്യായം 17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.1
ये शास्त्रविधिमुत्सृज्य यजन्ते श्रद्धयाऽन्विताः ।
तेषां निष्ठा तु का कृष्ण सत्त्वमाहो रजस्तमः ॥ १७.१ ॥
അർജുനൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണാ, ശാസ്ത്രവിധി ഉപേക്ഷിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ യജിക്കുന്നവരുടെ നിഷ്ഠ എന്താണ്? അത് സത്ത്വമോ രജസ്സോ തമസ്സോ?
17.2
त्रिविधा भवति श्रद्धा देहिनां सा स्वभावजा ।
सात्त्विकी राजसी चैव तामसी चेति तां शृणु ॥ १७.२ ॥
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ദേഹികളുടെ സ്വഭാവത്തിൽനിന്നു ജനിക്കുന്ന ശ്രദ്ധ മൂന്നുവിധമാണ് — സാത്ത്വികം, രാജസം, താമസം. അതിനെക്കുറിച്ചു കേൾക്കൂ.
17.3
सत्त्वानुरूपा सर्वस्य श्रद्धा भवति भारत ।
श्रद्धामयोऽयं पुरुषो यो यच्छ्रद्धः स एव सः ॥ १७.३ ॥
ഭാരതാ, എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ അവരവരുടെ അന്തഃസ്വഭാവത്തിന് അനുസൃതമാണ്. ഈ പുരുഷൻ ശ്രദ്ധാമയനാണ്; ഒരുവന്റെ ശ്രദ്ധ എന്തോ, അവൻ അതുതന്നെ.
17.4
यजन्ते सात्त्विका देवान्यक्षरक्षांसि राजसाः ।
प्रेतान्भूतगणांश्चान्ये यजन्ते तामसा जनाः ॥ १७.४ ॥
സാത്ത്വികർ ദേവന്മാരെ ആരാധിക്കുന്നു; രാജസർ യക്ഷരാക്ഷസന്മാരെ; മറ്റു താമസജനങ്ങൾ പ്രേതങ്ങളെയും ഭൂതഗണങ്ങളെയും ആരാധിക്കുന്നു.
17.5
अशास्त्रविहितं घोरं तप्यन्ते ये तपो जनाः ।
दम्भाहङ्कारसंयुक्ताः कामरागबलान्विताः ॥ १७.५ ॥
ശാസ്ത്രവിഹിതമല്ലാത്ത ഘോരതപസ്സ് ചെയ്യുന്ന ജനങ്ങൾ, ദംഭവും അഹങ്കാരവും ചേർന്ന്, കാമരാഗങ്ങളുടെ ബലത്താൽ പ്രേരിതരായി —
17.6
कर्षयन्तः शरीरस्थं भूतग्राममचेतसः ।
मां चैवान्तःशरीरस्थं तान्विद्ध्यासुरनिश्चयान् ॥ १७.६ ॥
വിവേകമില്ലാത്ത അവർ ശരീരത്തിലെ ഭൂതസമൂഹത്തെയും ശരീരത്തിനുള്ളിൽ വസിക്കുന്ന എന്നെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നു; അവരെ ആസുരനിശ്ചയമുള്ളവരെന്ന് അറിയുക.
17.7
आहारस्त्वपि सर्वस्य त्रिविधो भवति प्रियः ।
यज्ञस्तपस्तथा दानं तेषां भेदमिमं शृणु ॥ १७.७ ॥
എല്ലാവർക്കും പ്രിയമായ ആഹാരവും മൂന്നു വിധമാണ്; അതുപോലെ യജ്ഞവും തപസ്സും ദാനവും. അവയുടെ ഈ ഭേദം കേൾക്കുക.
17.8
आयुःसत्त्वबलारोग्यसुखप्रीतिविवर्धनाः ।
रस्याः स्निग्धाः स्थिरा हृद्या आहाराः सात्त्विकप्रियाः ॥ १७.८ ॥
ആയുസ്സ്, സത്ത്വം, ബലം, ആരോഗ്യം, സുഖം, പ്രീതി എന്നിവ വർധിപ്പിക്കുന്നതും, രസമുള്ളതും, സ്നിഗ്ധവും, സ്ഥിരവും, ഹൃദ്യവുമായ ആഹാരങ്ങൾ സാത്ത്വികർക്ക് പ്രിയമാണ്.
17.9
कट्वम्ललवणात्युष्णतीक्ष्णरूक्षविदाहिनः ।
आहारा राजसस्येष्टा दुःखशोकामयप्रदाः ॥ १७.९ ॥
കയ്പുള്ളതും പുളിയുള്ളതും ഉപ്പുള്ളതും അമിതമായി ചൂടുള്ളതും എരിവുള്ളതും വരണ്ടതും നീറ്റലുണ്ടാക്കുന്നതുമായ ആഹാരങ്ങൾ രാജസന് ഇഷ്ടമാണ്; അവ ദുഃഖവും ശോകവും രോഗവും നൽകുന്നു.
17.10
यातयामं गतरसं पूति पर्युषितं च यत् ।
उच्छिष्टमपि चामेध्यं भोजनं तामसप्रियम् ॥ १७.१० ॥
ഏറെനേരം വെച്ചിരുന്നതും, രുചി പോയതും, ദുർഗന്ധമുള്ളതും, പഴകിയതും, എച്ചിലും, അശുദ്ധവുമായ ഭക്ഷണം താമസന് പ്രിയമാണ്.
17.11
अफलाकाङ्क्षिभिर्यज्ञो विधिदृष्टो य इज्यते ।
यष्टव्यमेवेति मनः समाधाय स सात्त्विकः ॥ १७.११ ॥
ഫലം ആഗ്രഹിക്കാത്തവർ, "ഇത് ചെയ്യേണ്ടതുതന്നെ" എന്ന് മനസ്സുറപ്പിച്ച്, വിധിപ്രകാരം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന യജ്ഞം സാത്ത്വികമാണ്.
17.12
अभिसंधाय तु फलं दम्भार्थमपि चैव यत् ।
इज्यते भरतश्रेष्ठ तं यज्ञं विद्धि राजसम् ॥ १७.१२ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ഫലം ലക്ഷ്യമാക്കിയോ ഡംഭിനുവേണ്ടിയോ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന യജ്ഞം രാജസമാണെന്ന് അറിയുക.
17.13
विधिहीनमसृष्टान्नं मन्त्रहीनमदक्षिणम् ।
श्रद्धाविरहितं यज्ञं तामसं परिचक्षते ॥ १७.१३ ॥
ശാസ്ത്രവിധിയില്ലാത്തതും അന്നദാനമില്ലാത്തതും മന്ത്രമില്ലാത്തതും ദക്ഷിണയില്ലാത്തതും ശ്രദ്ധയില്ലാത്തതുമായ യജ്ഞത്തെ താമസം എന്ന് പറയുന്നു.
17.14
देवद्विजगुरुप्राज्ञपूजनं शौचमार्जवम् ।
ब्रह्मचर्यमहिंसा च शारीरं तप उच्यते ॥ १७.१४ ॥
ദേവന്മാർ, ദ്വിജന്മാർ, ഗുരുക്കന്മാർ, ജ്ഞാനികൾ എന്നിവരെ പൂജിക്കൽ, ശുചിത്വം, ആർജവം, ബ്രഹ്മചര്യം, അഹിംസ — ഇതിനെ ശാരീരിക തപസ്സ് എന്ന് പറയുന്നു.
17.15
अनुद्वेगकरं वाक्यं सत्यं प्रियहितं च यत् ।
स्वाध्यायाभ्यसनं चैव वाङ्मयं तप उच्यते ॥ १७.१५ ॥
ഉദ്വേഗം ഉണ്ടാക്കാത്തതും സത്യവും പ്രിയവും ഹിതവുമായ വാക്കും സ്വാധ്യായത്തിന്റെ അഭ്യാസവും — ഇതിനെ വാചിക തപസ്സ് എന്ന് പറയുന്നു.
17.16
मनःप्रसादः सौम्यत्वं मौनमात्मविनिग्रहः ।
भावसंशुद्धिरित्येतत्तपो मानसमुच्यते ॥ १७.१६ ॥
മനഃപ്രസാദം, സൗമ്യത, മൗനം, ആത്മനിയന്ത്രണം, ഭാവശുദ്ധി — ഇതിനെ മാനസിക തപസ്സ് എന്ന് പറയുന്നു.
17.17
श्रद्धया परया तप्तं तपस्तत्ति्रविधं नरैः ।
अफलाकाङ्क्षिभिर्युक्तैः सात्त्विकं परिचक्षते ॥ १७.१७ ॥
ഫലേച്ഛയില്ലാത്ത, യുക്തരായ മനുഷ്യർ പരമശ്രദ്ധയോടെ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഈ മൂന്നുവിധ തപസ്സിനെ സാത്വികം എന്ന് പറയുന്നു.
17.18
सत्कारमानपूजार्थं तपो दम्भेन चैव यत् ।
क्रियते तदिह प्रोक्तं राजसं चलमध्रुवम् ॥ १७.१८ ॥
സത്കാരം, മാനം, പൂജ എന്നിവയ്ക്കുവേണ്ടി ദംഭത്തോടെ ചെയ്യുന്ന തപസ്സിനെ ഇവിടെ രാജസം എന്ന് പറയുന്നു; അത് ചഞ്ചലവും അസ്ഥിരവുമാണ്.
17.19
मूढग्राहेणात्मनो यत्पीडया क्रियते तपः ।
परस्योत्सादनार्थं वा तत्तामसमुदाहृतम् ॥ १७.१९ ॥
മൂഢമായ ശാഠ്യത്തോടെ തന്നെത്തന്നെ പീഡിപ്പിച്ചോ മറ്റുള്ളവരെ നശിപ്പിക്കാനായോ ചെയ്യുന്ന തപസ്സ് താമസം എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
17.20
दातव्यमिति यद्दानं दीयतेऽनुपकारिणे ।
देशे काले च पात्रे च तद्दानं सात्त्विकं स्मृतम् ॥ १७.२० ॥
"കൊടുക്കേണ്ടതാണ്" എന്ന ഭാവത്തോടെ, ഉചിതമായ ദേശത്തും കാലത്തും യോഗ്യനായ, പ്രത്യുപകാരം ചെയ്യാത്ത ഒരാൾക്ക് നൽകുന്ന ദാനം സാത്വികം എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
17.21
यत्तु प्रत्युपकारार्थं फलमुद्दिश्य वा पुनः ।
दीयते च परिक्लिष्टं तद्दानं राजसं स्मृतम् ॥ १७.२१ ॥
എന്നാൽ പ്രത്യുപകാരത്തിനായോ ഫലം ലക്ഷ്യമാക്കിയോ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ നൽകുന്ന ദാനം രാജസം എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
17.22
अदेशकाले यद्दानमपात्रेभ्यश्च दीयते ।
असत्कृतमवज्ञातं तत्तामसमुदाहृतम् ॥ १७.२२ ॥
അനുചിതമായ ദേശത്തും കാലത്തും അയോഗ്യർക്ക്, ആദരവില്ലാതെ, അവജ്ഞയോടെ നൽകുന്ന ദാനം താമസം എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
17.23
तत्सदिति निर्देशो ब्रह्मणस्त्रिविधः स्मृतः ।
ब्राह्मणास्तेन वेदाश्च यज्ञाश्च विहिताः पुरा ॥ १७.२३ ॥
"ഓം തത് സത്" എന്നത് ബ്രഹ്മത്തിന്റെ മൂന്നുവിധമായ നിർദ്ദേശമാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ പണ്ട് ബ്രാഹ്മണരും വേദങ്ങളും യജ്ഞങ്ങളും വിധിക്കപ്പെട്ടു.
17.24
तस्मादोमित्युदाहृत्य यज्ञदानतपःक्रियाः ।
प्रवर्तन्ते विधानोक्ताः सततं ब्रह्मवादिनाम् ॥ १७.२४ ॥
അതിനാൽ ബ്രഹ്മവാദികളുടെ, വിധിപ്രകാരം പറയപ്പെട്ട യജ്ഞ-ദാന-തപഃക്രിയകൾ എപ്പോഴും "ഓം" എന്നുച്ചരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.
17.25
तदित्यनभिसन्धाय फलं यज्ञतपःक्रियाः ।
दानक्रियाश्च विविधाः क्रियन्ते मोक्षकाङ्क्षि ॥ १७.२५ ॥
'തത്' എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, ഫലം ലക്ഷ്യമാക്കാതെ, മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ യജ്ഞം, തപസ്സ്, ദാനം എന്നിവയുടെ വിവിധ കർമങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു.
17.26
सद्भावे साधुभावे च सदित्येतत्प्रयुज्यते ।
प्रशस्ते कर्मणि तथा सच्छब्दः पार्थ युज्यते ॥ १७.२६ ॥
'സത്' എന്ന പദം ഉണ്മ, നന്മ എന്നീ അർഥങ്ങളിൽ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ പാർത്ഥാ, പ്രശംസനീയമായ കർമത്തിനും 'സത്' എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുന്നു.
17.27
यज्ञे तपसि दाने च स्थितिः सदिति चोच्यते ।
कर्म चैव तदर्थीयं सदित्येवाभिधीयते ॥ १७.२७ ॥
യജ്ഞം, തപസ്സ്, ദാനം എന്നിവയിലുള്ള നിഷ്ഠയും 'സത്' എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; അവയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള കർമവും 'സത്' എന്നുതന്നെ വിളിക്കപ്പെടുന്നു.
17.28
अश्रद्धया हुतं दत्तं तपस्तप्तं कृतं च यत् ।
असदित्युच्यते पार्थ न च तत्प्रेत्य नो इह ॥ १७.२८ ॥
പാർത്ഥാ, ശ്രദ്ധയില്ലാതെ ചെയ്യുന്ന ഹോമവും ദാനവും തപസ്സും മറ്റേതു കർമവും 'അസത്' എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; അത് മരണശേഷവും ഇവിടെയും ഫലപ്രദമല്ല.