Bhagavad Gītā · Kapitel 5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.1
संन्यासं कर्मणां कृष्ण पुनर्योगं च शंससि ।
यच्छ्रेय एतयोरेकं तन्मे ब्रूहि सुनिश्चितम् ॥ ५.१ ॥
Arjuna sprach: Kṛṣṇa, du preist das Entsagen der Taten und dann wieder den Yoga. Sag mir mit Gewissheit, welcher der beiden der bessere ist.
5.2
संन्यासः कर्मयोगश्च निःश्रेयसकरावुभौ ।
तयोस्तु कर्मसंन्यासात्कर्मयोगो विशिष्यते ॥ ५.२ ॥
Der Erhabene sprach: Entsagung und Yoga des Handelns führen beide zum höchsten Heil. Doch von beiden ist der Yoga des Handelns dem Entsagen des Handelns überlegen.
5.3
ज्ञेयः स नित्यसंन्यासी यो न द्वेष्टि न काङ्क्षति ।
निर्द्वन्द्वो हि महाबाहो सुखं बन्धात्प्रमुच्यते ॥ ५.३ ॥
Wer weder hasst noch begehrt, ist als ein beständig Entsagender zu erkennen. Denn frei von den Gegensatzpaaren, du Starkarmiger, wird er leicht von der Bindung erlöst.
5.4
सांख्ययोगौ पृथग्बालाः प्रवदन्ति न पण्डिताः ।
एकमप्यास्थितः सम्यगुभयोर्विन्दते फलम् ॥ ५.४ ॥
Kinder, nicht die Weisen, sprechen von Sāṃkhya und Yoga als verschieden. Wer recht in nur einem gegründet ist, erlangt die Frucht beider.
5.5
यत्सांख्यैः प्राप्यते स्थानं तद्योगैरपि गम्यते ।
एकं सांख्यं च योगं च यः पश्यति स पश्यति ॥ ५.५ ॥
Der Zustand, den die Anhänger des Sāṃkhya erlangen, wird auch von den Yogis erreicht. Wer Sāṃkhya und Yoga als eins sieht, der sieht wahrhaft.
5.6
संन्यासस्तु महाबाहो दुःखमाप्तुमयोगतः ।
योगयुक्तो मुनिर्ब्रह्म नचिरेणाधिगच्छति ॥ ५.६ ॥
Doch Entsagung, du Starkarmiger, ist ohne Yoga schwer zu erlangen. Der im Yoga verbundene Weise gelangt in Kürze zum Brahman.
5.7
योगयुक्तो विशुद्धात्मा विजितात्मा जितेन्द्रियः ।
सर्वभूतात्मभूतात्मा कुर्वन्नपि न लिप्यते ॥ ५.७ ॥
Wer im Yoga verbunden ist, reinen Herzens, seiner selbst mächtig, mit bezwungenen Sinnen, dessen Selbst zum Selbst aller Wesen geworden ist, wird nicht befleckt, auch wenn er handelt.
5.8
नैव किंचित्करोमीति युक्तो मन्येत तत्त्ववित् ।
पश्यन् शृणवन्स्पृशञ्जिघ्रन्नश्नन्गच्छन्स्वपन् श्वसन् ॥ ५.८ ॥
Der Verbundene, der die Wahrheit kennt, sollte denken: „Ich tue gar nichts“, auch wenn er sieht, hört, berührt, riecht, isst, geht, schläft und atmet.
5.9
प्रलपन्विसृजन्गृह्णन्नुन्मिषन्निमिषन्नपि ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेषु वर्तन्त इति धारयन् ॥ ५.९ ॥
Auch beim Sprechen, Loslassen, Ergreifen, beim Öffnen und Schließen der Augen hält er fest: Die Sinne bewegen sich unter den Sinnesobjekten.
5.10
ब्रह्मण्याधाय कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा करोति यः ।
लिप्यते न स पापेन पद्मपत्रमिवाम्भसा ॥ ५.१० ॥
Wer handelt, indem er seine Taten in Brahman legt und die Anhaftung aufgibt, wird von Sünde nicht befleckt, wie das Lotusblatt vom Wasser.
5.11
कायेन मनसा बुद्ध्या केवलैरिन्द्रियैरपि ।
योगिनः कर्म कुर्वन्ति सङ्गं त्यक्त्वाऽऽत्मशुद्धये ॥ ५.११ ॥
Mit dem Körper, dem Geist, dem Verstand und selbst mit den Sinnen allein verrichten die Yogis ihr Tun, die Anhaftung aufgebend, zur Läuterung des Selbst.
5.12
युक्तः कर्मफलं त्यक्त्वा शान्तिमाप्नोति नैष्ठिकीम् ।
अयुक्तः कामकारेण फले सक्तो निबध्यते ॥ ५.१२ ॥
Der Verbundene, der die Frucht des Handelns aufgibt, erlangt dauerhaften Frieden; der Unverbundene, vom Begehren getrieben und an der Frucht haftend, wird gebunden.
5.13
सर्वकर्माणि मनसा संन्यस्यास्ते सुखं वशी ।
नवद्वारे पुरे देही नैव कुर्वन्न कारयन् ॥ ५.१३ ॥
Hat der Verkörperte, der sich selbst beherrscht, im Geist allen Handlungen entsagt, so weilt er glücklich in der Stadt der neun Tore, weder handelnd noch handeln lassend.
5.14
न कर्तृत्वं न कर्माणि लोकस्य सृजति प्रभुः ।
न कर्मफलसंयोगं स्वभावस्तु प्रवर्तते ॥ ५.१४ ॥
Der Herr erschafft für die Welt weder das Tätersein noch die Handlungen noch die Verbindung von Handlung und Frucht; es ist die eigene Natur, die wirkt.
5.15
नादत्ते कस्यचित्पापं न चैव सुकृतं विभुः ।
अज्ञानेनावृतं ज्ञानं तेन मुह्यन्ति जन्तवः ॥ ५.१५ ॥
Der Allgegenwärtige nimmt weder die Sünde noch das Verdienst irgendeines Menschen an. Das Wissen ist von Unwissenheit verhüllt; dadurch werden die Wesen verblendet.
5.16
ज्ञानेन तु तदज्ञानं येषां नाशितमात्मनः ।
तेषामादित्यवज्ज्ञानं प्रकाशयति तत्परम् ॥ ५.१६ ॥
Bei denen aber, deren Unwissenheit durch das Wissen vom Selbst zerstört ist, erleuchtet dieses Wissen wie die Sonne das Höchste.
5.17
तद्बुद्धयस्तदात्मानस्तन्निष्ठास्तत्परायणाः ।
गच्छन्त्यपुनरावृत्तिं ज्ञाननिर्धूतकल्मषाः ॥ ५.१७ ॥
Jene, deren Einsicht auf Das gerichtet ist, deren Selbst Das ist, die in Dem gegründet sind und Das als höchstes Ziel haben, deren Makel durch Wissen abgeschüttelt sind, gelangen in den Zustand, aus dem es keine Wiederkehr gibt.
5.18
विद्याविनयसंपन्ने ब्राह्मणे गवि हस्तिनि ।
शुनि चैव श्वपाके च पण्डिताः समदर्शिनः ॥ ५.१८ ॥
Die Weisen blicken mit gleichem Auge auf einen Brahmanen voller Wissen und Bescheidenheit, auf eine Kuh, einen Elefanten, einen Hund und einen Ausgestoßenen.
5.19
इहैव तैर्जितः सर्गो येषां साम्ये स्थितं मनः ।
निर्दोषं हि समं ब्रह्म तस्माद्ब्रह्मणि ते स्थिताः ॥ ५.१९ ॥
Schon hier ist die Welt des Werdens von denen besiegt, deren Geist im Gleichmut gefestigt ist. Denn Brahman ist makellos und gleich; darum sind sie in Brahman gegründet.
5.20
न प्रहृष्येत्प्रियं प्राप्य नोद्विजेत्प्राप्य चाप्रियम् ।
स्थिरबुद्धिरसम्मूढो ब्रह्मविद्ब्रह्मणि स्थितः ॥ ५.२० ॥
Man soll nicht frohlocken, wenn man Angenehmes erlangt, noch erschrecken, wenn Unangenehmes kommt. Festen Verstandes und unverblendet ist der Brahman-Kenner in Brahman gegründet.
5.21
बाह्यस्पर्शेष्वसक्तात्मा विन्दत्यात्मनि यत्सुखम् ।
स ब्रह्मयोगयुक्तात्मा सुखमक्षयमश्नुते ॥ ५.२१ ॥
Wer nicht an äußeren Berührungen haftet, findet das Glück, das im Selbst ist. Durch Yoga mit Brahman verbunden, genießt er unvergängliches Glück.
5.22
ये हि संस्पर्शजा भोगा दुःखयोनय एव ते ।
आद्यन्तवन्तः कौन्तेय न तेषु रमते बुधः ॥ ५.२२ ॥
Die Genüsse, die aus Berührung entstehen, sind nur Quellen des Leids; sie haben Anfang und Ende, Kaunteya. Der Weise erfreut sich nicht an ihnen.
5.23
शक्नोतीहैव यः सोढुं प्राक्शरीरविमोक्षणात् ।
कामक्रोधोद्भवं वेगं स युक्तः स सुखी नरः ॥ ५.२३ ॥
Wer schon hier, bevor er vom Körper befreit wird, den Drang ertragen kann, der aus Begierde und Zorn entsteht, der ist im Yoga verbunden; der ist ein glücklicher Mensch.
5.24
योऽन्तःसुखोऽन्तरारामस्तथान्तर्ज्योतिरेव यः ।
स योगी ब्रह्मनिर्वाणं ब्रह्मभूतोऽधिगच्छति ॥ ५.२४ ॥
Wessen Glück innen ist, wessen Freude innen ist und wessen Licht ebenso innen ist, dieser Yogi, zu Brahman geworden, erlangt das Nirvāṇa des Brahman.
5.25
लभन्ते ब्रह्मनिर्वाणमृषयः क्षीणकल्मषाः ।
छिन्नद्वैधा यतात्मानः सर्वभूतहिते रताः ॥ ५.२५ ॥
Die Seher, deren Verfehlungen getilgt, deren Zweifel zerschnitten sind, die sich selbst beherrschen und sich am Wohl aller Wesen erfreuen, erlangen das Brahma-Nirvāṇa.
5.26
कामक्रोधवियुक्तानां यतीनां यतचेतसाम् ।
अभितो ब्रह्मनिर्वाणं वर्तते विदितात्मनाम् ॥ ५.२६ ॥
Für Asketen, frei von Begierde und Zorn, mit gezügeltem Geist, die das Selbst kennen, ist das Brahma-Nirvāṇa allseits nahe.
5.27
स्पर्शान्कृत्वा बहिर्बाह्यांश्चक्षुश्चैवान्तरे भ्रुवोः ।
प्राणापानौ समौ कृत्वा नासाभ्यन्तरचारिणौ ॥ ५.२७ ॥
Die äußeren Berührungen draußen lassend, den Blick zwischen die Brauen richtend und Prāṇa und Apāna, die in der Nase strömen, ausgleichend,
5.28
यतेन्द्रियमनोबुद्धिर्मुनिर्मोक्षपरायणः ।
विगतेच्छाभयक्रोधो यः सदा मुक्त एव सः ॥ ५.२८ ॥
Der Weise, der Sinne, Geist und Verstand gezügelt hat, der die Befreiung als höchstes Ziel hat und frei von Verlangen, Furcht und Zorn ist, ist wahrhaft immer befreit.
5.29
भोक्तारं यज्ञतपसां सर्वलोकमहेश्वरम् ।
सुहृदं सर्वभूतानां ज्ञात्वा मां शान्तिमृच्छति ॥ ५.२९ ॥
Wer mich als den Genießer der Opfer und Askesen, den großen Herrn aller Welten und den Freund aller Wesen erkennt, erlangt Frieden.