பகவத் கீதை · அத்தியாயம் 5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.1
संन्यासं कर्मणां कृष्ण पुनर्योगं च शंससि ।
यच्छ्रेय एतयोरेकं तन्मे ब्रूहि सुनिश्चितम् ॥ ५.१ ॥
அர்ஜுனன் கூறினான்: கிருஷ்ணா, நீ செயல்களைத் துறத்தலைப் புகழ்கிறாய், மீண்டும் யோகத்தையும் புகழ்கிறாய். இவ்விரண்டில் எது மேலானதோ அதை எனக்கு உறுதியாகச் சொல்.
5.2
संन्यासः कर्मयोगश्च निःश्रेयसकरावुभौ ।
तयोस्तु कर्मसंन्यासात्कर्मयोगो विशिष्यते ॥ ५.२ ॥
ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: துறவும் கர்மயோகமும் இரண்டுமே பரம நன்மையை அளிப்பவை. ஆனால் இவ்விரண்டில், செயல் துறவைவிட கர்மயோகமே சிறந்தது.
5.3
ज्ञेयः स नित्यसंन्यासी यो न द्वेष्टि न काङ्क्षति ।
निर्द्वन्द्वो हि महाबाहो सुखं बन्धात्प्रमुच्यते ॥ ५.३ ॥
யார் வெறுப்பதும் இல்லை, விரும்புவதும் இல்லையோ, அவனே நித்திய சந்நியாசி என அறியப்பட வேண்டும். மகாபாகுவே, இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டவன் எளிதில் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்.
5.4
सांख्ययोगौ पृथग्बालाः प्रवदन्ति न पण्डिताः ।
एकमप्यास्थितः सम्यगुभयोर्विन्दते फलम् ॥ ५.४ ॥
சாங்கியத்தையும் யோகத்தையும் வேறுவேறு என்று சிறுபிள்ளைகளே கூறுவர், அறிஞர்கள் அல்லர். இவற்றில் ஒன்றில் நன்கு நிலைபெற்றவனும் இரண்டின் பலனையும் அடைகிறான்.
5.5
यत्सांख्यैः प्राप्यते स्थानं तद्योगैरपि गम्यते ।
एकं सांख्यं च योगं च यः पश्यति स पश्यति ॥ ५.५ ॥
சாங்கியர்கள் அடையும் நிலையையே யோகிகளும் அடைகின்றனர். சாங்கியத்தையும் யோகத்தையும் ஒன்றாகக் காண்பவனே உண்மையில் காண்கிறான்.
5.6
संन्यासस्तु महाबाहो दुःखमाप्तुमयोगतः ।
योगयुक्तो मुनिर्ब्रह्म नचिरेणाधिगच्छति ॥ ५.६ ॥
ஆனால் மகாபாகுவே, யோகம் இல்லாமல் துறவை அடைவது கடினம். யோகத்தில் இணைந்த முனிவன் விரைவிலேயே பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
5.7
योगयुक्तो विशुद्धात्मा विजितात्मा जितेन्द्रियः ।
सर्वभूतात्मभूतात्मा कुर्वन्नपि न लिप्यते ॥ ५.७ ॥
யோகத்தில் இணைந்தவன், தூய உள்ளம் கொண்டவன், மனத்தை வென்றவன், புலன்களை அடக்கியவன், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவையும் தன் ஆத்மாவாகக் கொண்டவன் — அவன் செயல்களைச் செய்தாலும் அவற்றால் கறைபடுவதில்லை.
5.8
नैव किंचित्करोमीति युक्तो मन्येत तत्त्ववित् ।
पश्यन् शृणवन्स्पृशञ्जिघ्रन्नश्नन्गच्छन्स्वपन् श्वसन् ॥ ५.८ ॥
உண்மையை அறிந்த யோகி, பார்க்கும்போதும், கேட்கும்போதும், தொடும்போதும், முகரும்போதும், உண்ணும்போதும், நடக்கும்போதும், உறங்கும்போதும், மூச்சுவிடும்போதும் "நான் எதையும் செய்வதில்லை" என்றே எண்ண வேண்டும்.
5.9
प्रलपन्विसृजन्गृह्णन्नुन्मिषन्निमिषन्नपि ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेषु वर्तन्त इति धारयन् ॥ ५.९ ॥
பேசும்போதும், விடும்போதும், பற்றும்போதும், கண்களைத் திறந்து மூடும்போதும், புலன்களே தம் விஷயங்களில் இயங்குகின்றன என்று அவன் உறுதியாகக் கொள்கிறான்.
5.10
ब्रह्मण्याधाय कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा करोति यः ।
लिप्यते न स पापेन पद्मपत्रमिवाम्भसा ॥ ५.१० ॥
செயல்களைப் பிரம்மத்தில் அர்ப்பணித்து, பற்றை விட்டுச் செயல்படுபவன், தாமரை இலை நீரால் நனையாதது போலப் பாவத்தால் கறைபடுவதில்லை.
5.11
कायेन मनसा बुद्ध्या केवलैरिन्द्रियैरपि ।
योगिनः कर्म कुर्वन्ति सङ्गं त्यक्त्वाऽऽत्मशुद्धये ॥ ५.११ ॥
யோகிகள் பற்றை விட்டு, ஆத்ம சுத்திக்காக, உடலாலும் மனத்தாலும் புத்தியாலும், வெறும் புலன்களாலும் கூடச் செயல்களைச் செய்கிறார்கள்.
5.12
युक्तः कर्मफलं त्यक्त्वा शान्तिमाप्नोति नैष्ठिकीम् ।
अयुक्तः कामकारेण फले सक्तो निबध्यते ॥ ५.१२ ॥
யோகத்தில் நிலைத்தவன் கர்மப்பலனைத் துறந்து நிலையான அமைதியை அடைகிறான்; நிலைக்காதவன் ஆசையால் தூண்டப்பட்டுப் பலனில் பற்றுக்கொண்டு கட்டுண்டுபோகிறான்.
5.13
सर्वकर्माणि मनसा संन्यस्यास्ते सुखं वशी ।
नवद्वारे पुरे देही नैव कुर्वन्न कारयन् ॥ ५.१३ ॥
தன்னடக்கமுள்ள உடல்கொண்டவன் மனத்தால் எல்லாச் செயல்களையும் துறந்து, ஒன்பது வாயில்களுள்ள நகரத்தில் இன்பமாக வசிக்கிறான்; அவன் எதையும் செய்வதுமில்லை, செய்விப்பதுமில்லை.
5.14
न कर्तृत्वं न कर्माणि लोकस्य सृजति प्रभुः ।
न कर्मफलसंयोगं स्वभावस्तु प्रवर्तते ॥ ५.१४ ॥
இறைவன் உலகிற்குச் செய்பவன் என்ற தன்மையையோ, செயல்களையோ, செயலுக்கும் பலனுக்குமான இணைப்பையோ படைப்பதில்லை; இயல்பே செயல்படுகிறது.
5.15
नादत्ते कस्यचित्पापं न चैव सुकृतं विभुः ।
अज्ञानेनावृतं ज्ञानं तेन मुह्यन्ति जन्तवः ॥ ५.१५ ॥
எங்கும் நிறைந்தவன் எவருடைய பாவத்தையும் புண்ணியத்தையும் ஏற்பதில்லை. அறிவு அறியாமையால் மூடப்பட்டுள்ளது; அதனால் உயிர்கள் மயங்குகின்றன.
5.16
ज्ञानेन तु तदज्ञानं येषां नाशितमात्मनः ।
तेषामादित्यवज्ज्ञानं प्रकाशयति तत्परम् ॥ ५.१६ ॥
ஆனால் எவருடைய அறியாமை ஆன்ம ஞானத்தால் அழிக்கப்பட்டதோ, அவர்களுடைய ஞானம் சூரியனைப் போல அந்தப் பரம்பொருளை ஒளிரச் செய்கிறது.
5.17
तद्बुद्धयस्तदात्मानस्तन्निष्ठास्तत्परायणाः ।
गच्छन्त्यपुनरावृत्तिं ज्ञाननिर्धूतकल्मषाः ॥ ५.१७ ॥
அதிலேயே புத்தியும், அதிலேயே உள்ளமும், அதிலேயே நிலைப்பும் கொண்டு, அதையே பரம புகலிடமாகக் கொண்டவர்கள், ஞானத்தால் களங்கங்கள் நீங்கி, மீண்டும் திரும்பாத நிலையை அடைகிறார்கள்.
5.18
विद्याविनयसंपन्ने ब्राह्मणे गवि हस्तिनि ।
शुनि चैव श्वपाके च पण्डिताः समदर्शिनः ॥ ५.१८ ॥
ஞானிகள் கல்வியும் பணிவும் நிறைந்த அந்தணனிடமும், பசு, யானை, நாய், நாயைச் சமைத்து உண்பவன் ஆகியோரிடமும் சமமான பார்வை கொண்டவர்கள்.
5.19
इहैव तैर्जितः सर्गो येषां साम्ये स्थितं मनः ।
निर्दोषं हि समं ब्रह्म तस्माद्ब्रह्मणि ते स्थिताः ॥ ५.१९ ॥
எவருடைய மனம் சமநிலையில் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவர்கள் இங்கேயே பிறவியை வென்றுவிட்டனர். பிரம்மம் குறையற்றது, சமமானது; ஆகவே அவர்கள் பிரம்மத்தில் நிலைத்திருக்கின்றனர்.
5.20
न प्रहृष्येत्प्रियं प्राप्य नोद्विजेत्प्राप्य चाप्रियम् ।
स्थिरबुद्धिरसम्मूढो ब्रह्मविद्ब्रह्मणि स्थितः ॥ ५.२० ॥
பிரியமானதைப் பெற்று களிக்காமலும், பிரியமற்றதைப் பெற்றுக் கலங்காமலும், நிலையான அறிவுடன் மயக்கமற்றிருக்கும் பிரம்மத்தை அறிந்தவன் பிரம்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறான்.
5.21
बाह्यस्पर्शेष्वसक्तात्मा विन्दत्यात्मनि यत्सुखम् ।
स ब्रह्मयोगयुक्तात्मा सुखमक्षयमश्नुते ॥ ५.२१ ॥
வெளிப் புலன்தொடர்புகளில் பற்றற்ற உள்ளம் கொண்டவன் தன்னுள் இருக்கும் இன்பத்தைக் காண்கிறான். பிரம்ம யோகத்தில் இணைந்த அவன் அழியாத இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்.
5.22
ये हि संस्पर्शजा भोगा दुःखयोनय एव ते ।
आद्यन्तवन्तः कौन्तेय न तेषु रमते बुधः ॥ ५.२२ ॥
கௌந்தேயா, புலன் தொடர்பால் பிறக்கும் இன்பங்கள் துன்பத்திற்கே மூலங்கள்; அவற்றுக்குத் தொடக்கமும் முடிவும் உண்டு. அறிவாளி அவற்றில் மகிழ்வதில்லை.
5.23
शक्नोतीहैव यः सोढुं प्राक्शरीरविमोक्षणात् ।
कामक्रोधोद्भवं वेगं स युक्तः स सुखी नरः ॥ ५.२३ ॥
உடலை விட்டு நீங்கும் முன்பே, இங்கேயே, ஆசையிலும் சினத்திலும் எழும் வேகத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள வல்லவன் எவனோ, அவனே யோகி, அவனே இன்புற்ற மனிதன்.
5.24
योऽन्तःसुखोऽन्तरारामस्तथान्तर्ज्योतिरेव यः ।
स योगी ब्रह्मनिर्वाणं ब्रह्मभूतोऽधिगच्छति ॥ ५.२४ ॥
எவன் உள்ளே இன்பம் கொண்டவனோ, உள்ளேயே மகிழ்பவனோ, அவ்வாறே உள்ளே ஒளி கொண்டவனோ, அந்த யோகி பிரம்மமாகி பிரம்ம நிர்வாணத்தை அடைகிறான்.
5.25
लभन्ते ब्रह्मनिर्वाणमृषयः क्षीणकल्मषाः ।
छिन्नद्वैधा यतात्मानः सर्वभूतहिते रताः ॥ ५.२५ ॥
பாவங்கள் அழிந்தவர்களும், ஐயங்கள் நீங்கியவர்களும், தன்னை அடக்கியவர்களும், எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவர்களுமான முனிவர்கள் பிரம்மநிர்வாணத்தை அடைகின்றனர்.
5.26
कामक्रोधवियुक्तानां यतीनां यतचेतसाम् ।
अभितो ब्रह्मनिर्वाणं वर्तते विदितात्मनाम् ॥ ५.२६ ॥
காமமும் கோபமும் நீங்கியவர்களும், மனத்தை அடக்கியவர்களும், ஆத்மாவை அறிந்தவர்களுமான துறவிகளுக்கு பிரம்மநிர்வாணம் எல்லாப் பக்கங்களிலும் உள்ளது.
5.27
स्पर्शान्कृत्वा बहिर्बाह्यांश्चक्षुश्चैवान्तरे भ्रुवोः ।
प्राणापानौ समौ कृत्वा नासाभ्यन्तरचारिणौ ॥ ५.२७ ॥
வெளிப்புறத் தொடர்புகளை வெளியிலேயே விலக்கி, பார்வையைப் புருவங்களின் நடுவில் நிறுத்தி, நாசிக்குள் இயங்கும் பிராணனையும் அபானனையும் சமமாக்கி,
5.28
यतेन्द्रियमनोबुद्धिर्मुनिर्मोक्षपरायणः ।
विगतेच्छाभयक्रोधो यः सदा मुक्त एव सः ॥ ५.२८ ॥
புலன்கள், மனம், புத்தி ஆகியவற்றை அடக்கி, மோக்ஷத்தையே இலக்காகக் கொண்டு, ஆசை, அச்சம், கோபம் நீங்கிய முனிவன் எப்போதும் விடுதலை பெற்றவனே.
5.29
भोक्तारं यज्ञतपसां सर्वलोकमहेश्वरम् ।
सुहृदं सर्वभूतानां ज्ञात्वा मां शान्तिमृच्छति ॥ ५.२९ ॥
என்னை வேள்விகளுக்கும் தவங்களுக்கும் அனுபவிப்பவனாகவும், எல்லா உலகங்களின் மகேசுவரனாகவும், எல்லா உயிர்களின் நண்பனாகவும் அறிந்தவன் அமைதியை அடைகிறான்.