ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
8.12.1
य इ॑न्द्र सोम॒पात॑मो॒ मदः॑ शविष्ठ॒ चेत॑ति ।
येना॒ हंसि॒ न्य॑त्रिणं॒ तमी॑महे ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳବାନ, ସୋମପାନରେ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରିୟ ଉଲ୍ଲାସ ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ। ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅତ୍ରିକୁ ତଳେ ପକାଅ, ସେହି (ବଳ) ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ।
8.12.2
येना॒ दश॑ग्व॒मध्रि॑गुं वे॒पय॑न्तं॒ स्व॑र्णरम् ।
येना॑ समु॒द्रमावि॑था॒ तमी॑महे ॥
ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦଶଗ୍ୱ, ଅଧିଗୁ ଓ କମ୍ପମାନ ସ୍ୱର୍ଣରକୁ ରକ୍ଷା କଲ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କଲ — ସେହି (ବଳ) ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ।
8.12.3
येन॒ सिन्धुं॑ म॒हीर॒पो रथाँ॑ इव प्रचो॒दयः॑ ।
पन्था॑मृ॒तस्य॒ यात॑वे॒ तमी॑महे ॥
ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସିନ୍ଧୁ ଓ ମହାନ ଜଳରାଶିକୁ ରଥ ପରି ଆଗକୁ ଚଳାଅ; ଋତର ପଥରେ ଗମନ ପାଇଁ — ସେହି (ବଳ) ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ।
8.12.4
इ॒मं स्तोम॑म॒भिष्ट॑ये घृ॒तं न पू॒तम॑द्रिवः ।
येना॒ नु स॒द्य ओज॑सा व॒वक्षि॑थ ॥
ହେ ପ୍ରସ୍ତରଧାରୀ, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର, ଘିଅ ପରି ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଇଥିବା; ତୃପ୍ତି ପାଇଁ। ଯେଉଁ ବଳରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ବଳପୂର୍ବକ (ଆମକୁ) ଟାଣି ନିଅ —
8.12.5
इ॒मं जु॑षस्व गिर्वणः समु॒द्र इ॑व पिन्वते ।
इन्द्र॒ विश्वा॑भिरू॒तिभि॑र्व॒वक्षि॑थ ॥
ହେ ଗିର୍ବଣ, ଏହା ଗ୍ରହଣ କରି ଆନନ୍ଦ ଲଭ, ସମୁଦ୍ର ଉଛୁଳିବା ପରି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ରକ୍ଷା ସହିତ (ଆମକୁ) ଟାଣି ନିଅ।
8.12.6
यो नो॑ दे॒वः प॑रा॒वतः॑ सखित्व॒नाय॑ माम॒हे ।
दि॒वो न वृ॒ष्टिं प्र॒थय॑न्व॒वक्षि॑थ ॥
ଯେ ଦେବ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ସଖ୍ୟ ପାଇଁ ଆମକୁ ବର ଦିଏ — ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ବିସ୍ତାର କରିବା ପରି (ଆମକୁ) ଟାଣ।
8.12.7
व॒व॒क्षुर॑स्य के॒तवो॑ उ॒त वज्रो॒ गभ॑स्त्योः ।
यत्सूर्यो॒ न रोद॑सी॒ अव॑र्धयत् ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀକୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ କିରଣ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା; ତାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତରେ ବଜ୍ର ଥିଲା।
8.12.8
यदि॑ प्रवृद्ध सत्पते स॒हस्रं॑ महि॒षाँ अघः॑ ।
आदित्त॑ इन्द्रि॒यं महि॒ प्र वा॑वृधे ॥
ହେ ବଢ଼ିଥିବା, ସତ୍ୟର ପ୍ରଭୁ! ଯଦି ତୁମେ ହଜାରେ ମହିଷ ବଧ କର, ତେବେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ତୁମର ମହାନ ବଳ ଆହୁରି ବଢ଼େ।
8.12.9
इन्द्रः॒ सूर्य॑स्य र॒श्मिभि॒र्न्य॑र्शसा॒नमो॑षति ।
अ॒ग्निर्वने॑व सास॒हिः प्र वा॑वृधे ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କିରଣରେ ଶତ୍ରୁକୁ ତଳକୁ ପକାନ୍ତି; ବନରେ ଅଗ୍ନି ପରି ବିଜୟୀ ଇନ୍ଦ୍ର ମହାନ ରୂପେ ବଢ଼ନ୍ତି।
8.12.10
इ॒यं त॑ ऋ॒त्विया॑वती धी॒तिरे॑ति॒ नवी॑यसी ।
स॒प॒र्यन्ती॑ पुरुप्रि॒या मिमी॑त॒ इत् ॥
ଋତରେ ଯୁକ୍ତ, ନୂତନ ଏହି ଧ୍ୟାନ-ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଇଁ ଆସେ; ସେବା କରି, ବହୁଜନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ତାକୁ ରଚେ।
8.12.11
गर्भो॑ य॒ज्ञस्य॑ देव॒युः क्रतुं॑ पुनीत आनु॒षक् ।
स्तोमै॒रिन्द्र॑स्य वावृधे॒ मिमी॑त॒ इत् ॥
ଯଜ୍ଞର ବୀଜ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛୁକ ସେ ନିଜ ସଙ୍କଳ୍ପକୁ କ୍ରମରେ ଶୁଦ୍ଧ କରୁ; ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହିମା ବଢ଼େ, ଏବଂ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତାକୁ ରଚେ।
8.12.12
स॒निर्मि॒त्रस्य॑ पप्रथ॒ इन्द्रः॒ सोम॑स्य पी॒तये॑ ।
प्राची॒ वाशी॑व सुन्व॒ते मिमी॑त॒ इत् ॥
ମଙ୍ଗଳଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର ମିତ୍ରଙ୍କ (ମହିମା) ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି; ସୋମ ପାନ ପାଇଁ। କୁରାଢ଼ି ଆଗକୁ ଯିବା ପରି, ସୋମ ନିଚୋଡ଼ୁଥିବା ପାଇଁ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତାକୁ ରଚେ।
8.12.13
यं विप्रा॑ उ॒क्थवा॑हसो अभिप्रम॒न्दुरा॒यवः॑ ।
घृ॒तं न पि॑प्य आ॒सनि॑ ऋ॒तस्य॒ यत् ॥
ଜ୍ଞାନୀ ସ୍ତୋତ୍ରବାହକ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେ ଋତର ଆସନରେ ଘିଅ ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି।
8.12.14
उ॒त स्व॒राजे॒ अदि॑तिः॒ स्तोम॒मिन्द्रा॑य जीजनत् ।
पु॒रु॒प्र॒श॒स्तमू॒तय॑ ऋ॒तस्य॒ यत् ॥
ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଅଦିତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୋତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାହା ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରଶଂସିତ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଋତରେ ଥିବା ସମୟରେ।
8.12.15
अ॒भि वह्न॑य ऊ॒तयेऽनू॑षत॒ प्रश॑स्तये ।
न दे॑व॒ विव्र॑ता॒ हरी॑ ऋ॒तस्य॒ यत् ॥
ବାହକମାନେ ରକ୍ଷା ଓ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ହେ ଦେବ, ଋତରେ ଥିବା ଦୁଇ ଅଚଳ ଘୋଡ଼ା ପରି।
8.12.16
यत्सोम॑मिन्द्र॒ विष्ण॑वि॒ यद्वा॑ घ त्रि॒त आ॒प्त्ये ।
यद्वा॑ म॒रुत्सु॒ मन्द॑से॒ समिन्दु॑भिः ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ସୋମ ପାନ କର, କିମ୍ବା ତ୍ରିତଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାପ୍ତିରେ, କିମ୍ବା ମରୁତ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ, ସେତେବେଳେ ସୋମବିନ୍ଦୁ ସହିତ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ।
8.12.17
यद्वा॑ शक्र परा॒वति॑ समु॒द्रे अधि॒ मन्द॑से ।
अ॒स्माक॒मित्सु॒ते र॑णा॒ समिन्दु॑भिः ॥
ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ଦୂର ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଆନନ୍ଦିତ ହଅ, କିମ୍ବା ଆମ ସୋମ ନିଷ୍ପେଷଣରେ ଆମ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କର, ସୋମବିନ୍ଦୁ ସହିତ।
8.12.18
यद्वासि॑ सुन्व॒तो वृ॒धो यज॑मानस्य सत्पते ।
उ॒क्थे वा॒ यस्य॒ रण्य॑सि॒ समिन्दु॑भिः ॥
ତୁମେ ସୋମ ନିଷ୍ପେଷକ ଓ ଯଜମାନଙ୍କର ବର୍ଦ୍ଧକ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ହେ ସତ୍ପତି; କିମ୍ବା ଉକ୍ଥରେ ଯାହାର ସ୍ତୁତିରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ, ସେତେବେଳେ ସୋମବିନ୍ଦୁ ସହିତ।
8.12.19
दे॒वंदे॑वं॒ वोऽव॑स॒ इन्द्र॑मिन्द्रं गृणी॒षणि॑ ।
अधा॑ य॒ज्ञाय॑ तु॒र्वणे॒ व्या॑नशुः ॥
ହେ ଦେବଗଣ, ଆପଣଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ। ତାପରେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ଶୀଘ୍ର ଫଳ ପାଇଁ ସେମାନେ ସର୍ବତ୍ର ପହଞ୍ଚିଲେ।
8.12.20
य॒ज्ञेभि॑र्य॒ज्ञवा॑हसं॒ सोमे॑भिः सोम॒पात॑मम् ।
होत्रा॑भि॒रिन्द्रं॑ वावृधु॒र्व्या॑नशुः ॥
ଯଜ୍ଞ ସହିତ ଯଜ୍ଞବାହକଙ୍କୁ, ସୋମ ସହିତ ସୋମପାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ, ହୋତାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସେମାନେ ବଢ଼ାଇଲେ; ସର୍ବତ୍ର ପହଞ୍ଚିଲେ।
8.12.21
म॒हीर॑स्य॒ प्रणी॑तयः पू॒र्वीरु॒त प्रश॑स्तयः ।
विश्वा॒ वसू॑नि दा॒शुषे॒ व्या॑नशुः ॥
ଏହାର ମହାନ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ, ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରଶଂସା, ସମସ୍ତ ଧନ ଦାତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେ ପାଇଲେ।
8.12.22
इन्द्रं॑ वृ॒त्राय॒ हन्त॑वे दे॒वासो॑ दधिरे पु॒रः ।
इन्द्रं॒ वाणी॑रनूषता॒ समोज॑से ॥
ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ଦେବଗଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖିଲେ। ବାଣୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ବଳ ପାଇଁ ଏକତ୍ର।
8.12.23
म॒हान्तं॑ महि॒ना व॒यं स्तोमे॑भिर्हवन॒श्रुत॑म् ।
अ॒र्कैर॒भि प्र णो॑नुमः॒ समोज॑से ॥
ମହାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମହିମାରେ, ସ୍ତୋତ୍ରରେ, ଆହ୍ୱାନରେ ଶୁଣାଯାଉଥିବାଙ୍କୁ, ଆମେ ମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି କରୁ; ବଳ ପାଇଁ।
8.12.24
न यं वि॑वि॒क्तो रोद॑सी॒ नान्तरि॑क्षाणि व॒ज्रिण॑म् ।
अमा॒दिद॑स्य तित्विषे॒ समोज॑सः ॥
ଯାହାକୁ ଦୁଇ ଲୋକ ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଘେରି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ; ଅପାରରୁ ହିଁ ତାଙ୍କ ବଳରେ ସେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ।
8.12.25
यदि॑न्द्र पृत॒नाज्ये॑ दे॒वास्त्वा॑ दधि॒रे पु॒रः ।
आदित्ते॑ हर्य॒ता हरी॑ ववक्षतुः ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧ-ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଆଗରେ ରଖିଲେ, ସେତେବେଳେ ହିଁ ତୁମର ଦୁଇ ଧୂସର ଅଶ୍ୱ ତୁମକୁ ବହନ କରି ନେଲେ।
8.12.26
य॒दा वृ॒त्रं न॑दी॒वृतं॒ शव॑सा वज्रि॒न्नव॑धीः ।
आदित्ते॑ हर्य॒ता हरी॑ ववक्षतुः ॥
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ନଦୀ ଅବରୋଧକାରୀ ବୃତ୍ରକୁ ତୁମେ ତୁମ ବଳରେ ବଧ କଲ ସେତେବେଳେ ହିଁ ତୁମର ଦୁଇ ଧୂସର ଅଶ୍ୱ ତୁମକୁ ବହନ କରି ନେଲେ।
8.12.27
य॒दा ते॒ विष्णु॒रोज॑सा॒ त्रीणि॑ प॒दा वि॑चक्र॒मे ।
आदित्ते॑ हर्य॒ता हरी॑ ववक्षतुः ॥
ତୁମର ସହାୟକ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ବଳରେ ତିନି ପାଦ ବଢ଼ାଇଲେ, ସେତେବେଳେ ହିଁ ତୁମର ଦୁଇ ଧୂସର ଅଶ୍ୱ ତୁମକୁ ବହନ କରି ନେଲେ।
8.12.28
य॒दा ते॑ हर्य॒ता हरी॑ वावृ॒धाते॑ दि॒वेदि॑वे ।
आदित्ते॒ विश्वा॒ भुव॑नानि येमिरे ॥
ତୁମର ଦୁଇ ଧୂସର ଅଶ୍ୱ ଦିନକୁ ଦିନ ବଳବାନ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ହିଁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭୁବନ ଧରାଗଲା।
8.12.29
य॒दा ते॒ मारु॑ती॒र्विश॒स्तुभ्य॑मिन्द्र नियेमि॒रे ।
आदित्ते॒ विश्वा॒ भुव॑नानि येमिरे ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ମରୁତ୍ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ଏକତ୍ର ବାନ୍ଧି ହୋଇଗଲେ, ସେତେବେଳେ ହିଁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭୁବନ ଧରାଗଲା।
8.12.30
य॒दा सूर्य॑म॒मुं दि॒वि शु॒क्रं ज्योति॒रधा॑रयः ।
आदित्ते॒ विश्वा॒ भुव॑नानि येमिरे ॥
ତୁମେ ଆକାଶରେ ସେହି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ସେହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜ୍ୟୋତିକୁ ସ୍ଥାପନ କଲ, ସେତେବେଳେ ହିଁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭୁବନ ଧରାଗଲା।
8.12.31
इ॒मां त॑ इन्द्र सुष्टु॒तिं विप्र॑ इयर्ति धी॒तिभिः॑ ।
जा॒मिं प॒देव॒ पिप्र॑तीं॒ प्राध्व॒रे ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ଋଷି ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ଏହି ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତିକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି; ଯଜ୍ଞରେ ତାହା ପାଦରେ ଆତ୍ମୀୟ ପାଖକୁ ଯିବା ପରି ଆଗକୁ ବଢ଼େ।
8.12.32
यद॑स्य॒ धाम॑नि प्रि॒ये स॑मीची॒नासो॒ अस्व॑रन् ।
नाभा॑ य॒ज्ञस्य॑ दो॒हना॒ प्राध्व॒रे ॥
ଏହାର ପ୍ରିୟ ଧାମରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବା ଲୋକେ ଧ୍ୱନିତ ହେଲେ, ଯଜ୍ଞର ନାଭି ନିକଟରେ ଦୁଗ୍ଧ ଦୋହନକାରୀମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
8.12.33
सु॒वीर्यं॒ स्वश्व्यं॑ सु॒गव्य॑मिन्द्र दद्धि नः ।
होते॑व पू॒र्वचि॑त्तये॒ प्राध्व॒रे ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଅଶ୍ୱ ଓ ଉତ୍ତମ ଗାଈ ଦିଅ; ଯଜ୍ଞରେ ହୋତା ପରି ପୂର୍ବଚିତ୍ତି ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼।