ଯଜୁର୍ବେଦ · ଅଧ୍ୟାୟ 1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.1
इषे त्वा ऊर्जे त्वा ।
वायव स्थ ।
देवो वः सविता प्रार्पयतु श्रेष्ठतमाय कर्मणऽ आ प्यायध्वम् अघ्न्या ऽइन्द्राय भागं प्रजावतीर् अनमीवा ऽअयक्ष्मा मा व स्तेनऽ ईशत माघशꣳसो ध्रुवा ऽअस्मिन् गोपतौ स्यात बह्वीः ।
यजमानस्य पशून् पाहि ॥ १.१ ॥
ଅନ୍ନ ଓ ବଳ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି। ହେ ବାୟୁଗଣ, ତୁମେ ଅଛ। ଦେବ ସବିତା ତୁମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ କର୍ମ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ଅଘ୍ନ୍ୟା ଗାଭୀଗଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ଭାଗ ବଢ଼ାଅ; ସନ୍ତାନବତୀ, ରୋଗହୀନା ଓ କ୍ଷୟହୀନା ହୋଇ ରୁହ। ଚୋର ତୁମ ଉପରେ ଶାସନ ନ କରୁ, ଅମଙ୍ଗଳବାଦୀ ମଧ୍ୟ ନ କରୁ। ଏହି ଗୋପତିଙ୍କ ଗୃହରେ ସ୍ଥିର ଓ ବହୁ ହୋଇ ରୁହ। ଯଜମାନଙ୍କ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
1.2
वसोः पवित्रम् असि ।
द्यौर् असि पृथिव्यसि ।
मातरिश्वनो ऽघर्मो सि विश्वधा ऽअसि परमेण धाम्ना दृꣳहस्व मा ह्वार् मा ते यज्ञपतिर् ह्वार्षीत् ॥ १.२ ॥
ତୁମେ ବସୁଙ୍କ ପବିତ୍ର। ତୁମେ ଦ୍ୟୁଲୋକ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ। ମାତରିଶ୍ଵାଙ୍କ ଅଦାହ୍ୟ, ସର୍ବଧାରକ ତୁମେ। ପରମ ଧାମରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ। ଡୋଳ ନ ହୁଅ; ତୁମର ଯଜ୍ଞପତି ମଧ୍ୟ ଡୋଳ ନ ହେଉ।
1.3
वसोः पवित्रम् असि शतधारं वसोः पवित्रम् असि सहस्रधारम् ।
देवस् त्वा सविता पुनातु वसोः पवित्रेण शतधारेण सुप्वा ।
काम् अधुक्षः ॥ १.३ ॥
ତୁମେ ବସୁଙ୍କ ପବିତ୍ର, ଶହେ ଧାରାବିଶିଷ୍ଟ; ତୁମେ ବସୁଙ୍କ ପବିତ୍ର, ହଜାର ଧାରାବିଶିଷ୍ଟ। ଦେବ ସବିତା ବସୁଙ୍କ ଶହେ ଧାରାର ପବିତ୍ରରେ ତୁମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ, ଭଲ ଭାବେ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ। କେଉଁ କାମନା ତୁମେ ଦୁହିଲ?
1.4
सा विश्वायुः ।
सा विश्वकर्मा ।
सा विश्वधायाः ।
इन्द्रस्य त्वा भागꣳ सोमेना तनच्मि ।
विष्णो हव्यꣳ रक्ष ॥ १.४ ॥
ସେ ବିଶ୍ୱାୟୁ। ସେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା। ସେ ବିଶ୍ୱଧାୟା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଗ ରୂପେ ସୋମ ସହିତ ତୁମକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଛି। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ହବ୍ୟର ରକ୍ଷା କର।
1.5
अग्ने व्रतपते व्रतं चरिष्यामि तच् छकेयं तन् मे राध्यताम् ।
इदम् अहम् अनृतात् सत्यम् उपैमि ॥ १.५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରତର ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ବ୍ରତ ଆଚରଣ କରିବି; ମୁଁ ତାହା କରିପାରେ, ତାହା ମୋ ପାଇଁ ସଫଳ ହେଉ। ଏହି ମୁଁ ମିଥ୍ୟାରୁ ସତ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ଯାଉଛି।
1.6
कस् त्वा युनक्ति स त्वा युनक्ति कस्मै त्वा युनक्ति तस्मै त्वा युनक्ति ।
कर्मणे वां वेषाय वाम् ॥ १.६ ॥
କିଏ ତୁମକୁ ଯୋଡ଼େ? ସେ ତୁମକୁ ଯୋଡ଼େ। କାହା ପାଇଁ ତୁମକୁ ଯୋଡ଼େ? ତାହା ପାଇଁ ତୁମକୁ ଯୋଡ଼େ। କର୍ମ ପାଇଁ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ, କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ।
1.7
प्रत्युष्टꣳ रक्षः प्रत्युष्टा अरातयः ।
निष्टप्तꣳ रक्षो निष्टप्ता ऽ अरातयः ।
उर्व् अन्तरिक्षम् अन्व् एमि ॥ १.७ ॥
ରାକ୍ଷସ ପୁଣି ଦଗ୍ଧ ହେଲା, ଶତ୍ରୁ ଶକ୍ତି ପୁଣି ଦଗ୍ଧ ହେଲେ। ରାକ୍ଷସ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଝଲସିଗଲା, ଶତ୍ରୁ ଶକ୍ତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଝଲସିଗଲେ। ବିସ୍ତୃତ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଦେଇ ମୁଁ ଯାଉଛି।
1.8
धूर् असि धूर्व धूर्वन्तं धूर्व तं योऽ स्मान् धूर्वति तं धूर्व यं वयं धूर्वामः ।
देवानाम् असि वह्नितमꣳ सम्नितमं पप्रितमं जुष्टतमं देवहूतमम् ॥ १.८ ॥
ତୁମେ ଧୂଃ; ଯିଏ ଆମକୁ ପୀଡ଼ା ଦିଏ ତାକୁ ପୀଡ଼ା ଦିଅ; ଯାହାକୁ ଆମେ ପୀଡ଼ା ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁ ତାକୁ ପୀଡ଼ା ଦିଅ। ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ବହନକାରୀ, ସର୍ବାଧିକ ଦାତା, ସର୍ବାଧିକ ପୂରଣକାରୀ, ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରିୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବାଧିକ ଆହ୍ୱାନିତ।
1.9
अह्रुतम् असि हविर्धानं दृꣳहस्व मा ह्वार् मा यज्ञपतिर् ह्वार्षीत् ।
विष्णुस् त्वा क्रमताम् ।
उरु वाताय ।
अपहतꣳ रक्षः ।
यच्छन्तां पञ्च ॥ १.९ ॥
ତୁମେ ଅଚୁକ, ହବିର୍ଧାନ। ଦୃଢ଼ ହୁଅ; ଯଜ୍ଞପତି ଯେପରି ନ ଚୁକନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ତୁମ ଉପରେ ପାଦ ରଖନ୍ତୁ। ବାୟୁ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ। ରାକ୍ଷସ ତଡ଼ିତ। ପାଞ୍ଚକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତୁ।
1.10
देवस्य त्वा सवितुः प्रसवेऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
अग्नये जुष्टं गृह्णामि ।
अग्नीषोमाभ्यां जुष्टं गृह्णामि ॥ १.१० ॥
ଦେବ ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ବାହୁରେ, ପୂଷାଙ୍କ ହାତରେ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ପ୍ରିୟ (ଆହୁତି) ଗ୍ରହଣ କରେ। ଅଗ୍ନୀଷୋମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ (ଆହୁତି) ଗ୍ରହଣ କରେ।
1.11
भूताय त्वा नारातये ।
स्वर् अभिवि ख्येषम् ।
दृꣳहन्तां दुर्याः पृथिव्याम् ।
उर्व् अन्तरिक्षम् अन्व् एमि ।
पृथिव्यास् त्वा नाभौ सादयाम्य् अदित्या ऽउपस्थेऽ ग्ने हव्यꣳ रक्ष ॥ १.११ ॥
ପ୍ରାଣୀଙ୍କ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, କୃପଣ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଭଲ ଭାବେ ଦେଖେ। ପୃଥିବୀରେ ଦ୍ୱାରସ୍ତମ୍ଭ ଦୃଢ଼ ହେଉ। ବିସ୍ତୃତ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଚାଲେ। ପୃଥିବୀର ନାଭିରେ ତୁମକୁ ବସାଏ, ଅଦିତିର କୋଳରେ। ହେ ଅଗ୍ନି, ହବ୍ୟ ରକ୍ଷା କର।
1.12
पवित्रे स्थो वैष्णव्यौ ।
सवितुर् वः प्रसव उत् पुनाम्य् अच्छिद्रेण पवित्रेण सूर्यस्य रश्मिभिः ।
देवीर् आपो अग्रेगुवोऽ अग्रेपुवोऽग्र इमम् अद्य यज्ञं नयताग्रे यज्ञपतिꣳ सुधातुं यज्ञपतिं देवयुवम् ॥ १.१२ ॥
ଆପଣମାନେ ଦୁହେଁ ପବିତ୍ର, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅଟନ୍ତି। ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କିରଣରେ, ନିର୍ଦୋଷ ପବିତ୍ରତାରେ ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ। ହେ ଦିବ୍ୟ ଜଳଗଣ, ଆଗେ ଚାଲିବା ଜଳଗଣ, ଆଗେ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଜଳଗଣ, ଆଜି ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆଗକୁ ନିଅ; ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ, ଉତ୍ତମ ଧାରକ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଯୋଗୀ ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନିଅ।
1.13
युष्मा ऽ इन्द्रोऽवृणीत वृत्रतूर्ये यूयम् इन्द्रम् अवृणीध्वं वृत्रतूर्ये ।
प्रोक्षिता स्थ ।
अग्नये त्वा जुष्टं प्रोक्षामि ।
अग्नीषोमाभ्यां त्वा जुष्टं प्रोक्षामि ।
दैव्याय कर्मणे शुन्धध्वं देवयज्यायै यद् वोऽशुद्धाः पराजघ्नुर् इदं वस् तच् छुन्धामि ॥ १.१३ ॥
ବୃତ୍ର-ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆପଣମାନଙ୍କୁ ବାଛିଲେ; ବୃତ୍ର-ଯୁଦ୍ଧରେ ଆପଣମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବାଛିଲେ। ଆପଣମାନେ ପ୍ରୋକ୍ଷିତ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରୋକ୍ଷେ। ଅଗ୍ନି-ସୋମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରୋକ୍ଷେ। ଦୈବ କର୍ମ ପାଇଁ, ଦେବଯଜ୍ୟା ପାଇଁ ଆପଣମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତୁ; ଆପଣମାନେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଥିଲେ ଓ ଯାହା ଦୂରେ ପକାଯାଇଥିଲା, ସେସବୁ ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ।
1.14
शर्मासि ।
अवधूतꣳ रक्षोऽवधूता ऽ अरातयः ।
ऽअदित्यास् त्वग् असि प्रति त्वादितिर् वेत्तु ।
अद्रिर् असि वानस्पत्यः ।
ग्रावासि पृथुबुध्नः प्रति त्वादित्यास् त्वग् वेत्तु ॥ १.१४ ॥
ତୁମେ ଶରଣ। ରାକ୍ଷସ ଝାଡ଼ି ଦିଆଗଲା, ଶତ୍ରୁ ଶକ୍ତିମାନେ ଝାଡ଼ି ଦିଆଗଲେ। ତୁମେ ଅଦିତିଙ୍କ ଚର୍ମ; ଅଦିତି ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତୁ। ତୁମେ ବାନସ୍ପତ୍ୟ ପଥର। ତୁମେ ପ୍ରଶସ୍ତ ତଳିଆ ବିଶିଷ୍ଟ ପେଷିବା ପଥର; ଅଦିତିଙ୍କ ଚର୍ମ ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତୁ।
1.15
अग्नेस् तनूर् असि वाचो विसर्जनं देववीतये त्वा गृह्णामि ।
बृहद्ग्रावासि वानस्पत्यः ।
सऽइदं देवेभ्यो हविः शमीष्व सुशमि शमीष्व ।
हविष्कृद् एहि हविष्कृद् एहि हविष्कृद् एहि ॥ १.१५ ॥
ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ଶରୀର, ବାଣୀର ନିର୍ଗମସ୍ଥାନ; ଦେବତାଙ୍କ ଭୋଗ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ତୁମେ ବଡ଼ ପେଷଣ-ପଥର, କାଠରୁ ନିର୍ମିତ। ଏହି ହବିକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର। ହବିଷ୍କୃତ୍, ଆସ; ହବିଷ୍କୃତ୍, ଆସ; ହବିଷ୍କୃତ୍, ଆସ।
1.16
कुक्कुटोऽसि मधुजिह्वऽइषमूर्जम् आ वद त्वया वयꣳ संघातꣳ-संघातं जेष्म ।
वर्षवृद्धम् असि ।
प्रति त्वा वर्षवृद्धं वेत्तु ।
परापूतꣳ रक्षः परापूता अरातयः ।
ऽअपहतꣳ रक्षः ।
वायुर् वो वि विनक्तु ।
देवो वः सविता हिरण्यपाणिः प्रति गृभ्णात्व् अच्छिद्रेण पाणिना ॥ १.१६ ॥
ତୁମେ ମଧୁଜିହ୍ବ କୁକୁଡ଼ା; ଅନ୍ନ ଓ ବଳ ଆମକୁ କୁହ। ତୁମ ସହ ଆମେ ସଂଘର୍ଷ ଜିଣିବା। ତୁମେ ବର୍ଷାରେ ବଢ଼ିଛ। ବର୍ଷାରେ ବଢ଼ିଥିବା ତୁମକୁ ସେ ଜାଣୁ। ରାକ୍ଷସ ଦୂରୀକୃତ, ଶତ୍ରୁ ଦୂରୀକୃତ। ରାକ୍ଷସ ଆହତ। ବାୟୁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ପୃଥକ କରୁ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣହସ୍ତ ଦେବ ସବିତା ଅଛିଦ୍ର ହାତରେ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁ।
1.17
धृष्टिर् असि ।
अपाऽग्ने ऽ अग्निम् आमादं जहि निष् क्रव्यादꣳ सेध ।
आ देवयजं वह ।
ध्रुवम् असि पृथिवीं दृꣳह ब्रह्मवनि त्वा क्षत्रवनि सजातवन्य् उप दधामि भ्रातृव्यस्य वधाय ॥ १.१७ ॥
ତୁମେ ଧୃଷ୍ଟ। ହେ ଅଗ୍ନି, କଞ୍ଚା ଖାଉଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରକୁ ଖେଦ, ମାଂସଭକ୍ଷୀକୁ ବାହାର କର। ଦେବଯଜ୍ଞସ୍ଥାନକୁ ଆଣ। ତୁମେ ସ୍ଥିର, ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କର। ବ୍ରହ୍ମବିଜୟୀ, କ୍ଷତ୍ରବିଜୟୀ, ସଜାତବିଜୟୀ ତୁମକୁ ଶତ୍ରୁ ବଧ ପାଇଁ ସ୍ଥାପନ କରେ।
1.18
अग्ने ब्रह्म गृभ्णीष्व ।
धरुणम् अस्य् अन्तरिक्षं दृꣳह ब्रह्मवनि त्वा क्षत्रवनि सजातवन्य् उप दधामि भ्रातृव्यस्य वधाय ।
धर्त्रम् असि दिवं दृꣳह ब्रह्मवनि त्वा क्षत्रवनि सजातवन्य् उप दधामि भ्रातृव्यस्य वधाय ।
विश्वाभ्यस् त्वाशाभ्यऽ उप दधामि ।
चित स्थोर्ध्वचितः ।
भृगूणाम् अङ्गिरसां तपसा तप्यध्वम् ॥ १.१८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷର ଆଧାର; ତାକୁ ଦୃଢ଼ କର। ବ୍ରହ୍ମବନି, କ୍ଷତ୍ରବନି, ସଜାତବନି ତୁମକୁ ଶତ୍ରୁ ବଧ ପାଇଁ ଏଠାରେ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି। ତୁମେ ଧର୍ତ୍ର; ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ଦୃଢ଼ କର। ସମସ୍ତ ଦିଗ ପାଇଁ ତୁମକୁ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି। ତୁମେ ଚିତି; ଊର୍ଧ୍ୱଚିତି। ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରାଙ୍କ ତପରେ ତପ୍ତ ହୁଅ।
1.19
शर्मासि ।
अवधूतꣳ रक्षोऽवधूता ऽ अरातयः ।
ऽअदित्यास् त्वग् असि प्रति त्वादितिर् वेत्तु ।
धिषणासि पर्वती प्रति त्वादित्यास् त्वग् वेत्तु ।
दिव स्कम्भनीर् असि ।
धिषणासि पार्वतेयी प्रति त्वा पर्वती वेत्तु ॥ १.१९ ॥
ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ। ରାକ୍ଷସମାନେ ଦୂରୀକୃତ; ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରୀକୃତ। ତୁମେ ଅଦିତିର ଚର୍ମ; ଅଦିତି ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ତୁମେ ଧିଷଣା, ପର୍ବତୀ; ପର୍ବତୀ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ତୁମେ ଆକାଶକୁ ଧାରଣକାରିଣୀ। ତୁମେ ଧିଷଣା, ପାର୍ବତେୟୀ; ପର୍ବତୀ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
1.20
धान्यम् असि धिनुहि देवान् ।
प्राणाय त्वा ।
उदानाय त्वा ।
व्यानाय त्वा ।
दीर्घाम् अनु प्रसितिम् आयुषे धां देवो वः सविता हिरण्यपाणिः प्रति गृभ्णात्व् अच्छिद्रेण पाणिना ।
चक्षुषे त्वा ।
महीनां पयोऽसि ॥ १.२० ॥
ତୁମେ ଧାନ୍ୟ। ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କର। ପ୍ରାଣ ପାଇଁ ତୁମକୁ। ଉଦାନ ପାଇଁ ତୁମକୁ। ବ୍ୟାନ ପାଇଁ ତୁମକୁ। ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ବିସ୍ତାରରେ ତୁମକୁ ମୁଁ ରଖେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣହସ୍ତ ସବିତା ଦେବ ଅଚ୍ଛିଦ୍ର ହାତରେ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ତୁମକୁ। ତୁମେ ମହାନମାନଙ୍କର ପୟସ୍।
1.21
देवस्य त्वा सवितुः प्रसवेऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
सं वपामि ।
सम् आपऽओषधीभिः सम् ओषधयो रसेन ।
सꣳ रेवतीर् जगतीभिः पृच्यन्ताꣳ सं मधुमतीर् मधुमतीभिः पृच्यन्ताम् ॥ १.२१ ॥
ଦେବ ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ବାହୁରେ, ପୂଷାଙ୍କ ହାତରେ ତୁମକୁ ବୁଣେ। ଜଳ ଔଷଧି ସହ ମିଳୁ; ଔଷଧି ରସ ସହ ମିଳୁ। ସମୃଦ୍ଧ ଜଗତୀ ଛନ୍ଦ ସହ ଯୁକ୍ତ ହେଉ; ମଧୁର ମଧୁର ସହ ଯୁକ୍ତ ହେଉ।
1.22
जनयत्यै त्वा सं यौमि ।
इदम् अग्नेः ।
इदम् अग्नीषोमयोः ।
इषे त्वा ।
घर्मोऽसि विश्वायुः ।
उरुप्रथाऽ उरु प्रथस्वोरु ते यज्ञपतिः प्रथताम् ।
अग्निष्टे त्वचं मा हिꣳसीत् ।
देवस् त्वा सविता श्रपयतु वर्षिष्ठेऽधि नाके ॥ १.२२ ॥
ଜନ୍ମ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଯୋଡ଼େ। ଏହା ଅଗ୍ନିର, ଏହା ଅଗ୍ନି-ସୋମଙ୍କର। ଅନ୍ନ ପାଇଁ ତୁମକୁ। ତୁମେ ଘର୍ମ; ସର୍ବାୟୁ। ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ବିସ୍ତାର ହୁଅ; ତୁମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞପତି ବିସ୍ତାର ହେଉ। ଅଗ୍ନି ତୁମ ଚର୍ମକୁ ହାନି ନ କରନ୍ତୁ। ଦେବ ସବିତା ତୁମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତପାନ୍ତୁ।
1.23
मा भेर् मा संविक्थाः ।
ऽ अतमेरुर् यज्ञो ऽतमेरुर् यजमानस्य प्रजा भूयात् ।
त्रिताय त्वा ।
द्विताय त्वा ।
एकताय त्वा ॥ १.२३ ॥
ଭୟ କର ନାହିଁ, ବ୍ୟାକୁଳ ହୁଅ ନାହିଁ। ଯଜ୍ଞ ଅବାଧ ରକ୍ଷକ ହେଉ; ଯଜମାନଙ୍କ ପ୍ରଜା ଅବାଧ ରକ୍ଷକ ହେଉ। ତ୍ରିତା ପାଇଁ ତୁମକୁ। ଦ୍ୱିତା ପାଇଁ ତୁମକୁ। ଏକତା ପାଇଁ ତୁମକୁ।
1.24
देवस्य त्वा सवितुः प्रसवे ऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
आ ददे ऽध्वरकृतं देवेभ्यः ।
ऽइन्द्रस्य बाहुर् असि दक्षिणः सहस्रभृष्टिः शततेजा वायुर् असि तिग्मतेजा द्विषतो वधः ॥ १.२४ ॥
ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ବାହୁରେ, ପୂଷାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ତୁମକୁ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ଯଜ୍ଞରେ ନିର୍ମିତକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ନିଏ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ବାହୁ; ହଜାର ବିନ୍ଦୁଯୁକ୍ତ, ଶହେ ତେଜଯୁକ୍ତ। ତୁମେ ବାୟୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତେଜଯୁକ୍ତ, ଦ୍ୱେଷୀର ସଂହାରକ।
1.25
पृथिवि देवयजन्य् ओषध्यास् ते मूलं मा हिꣳसिषम् ।
व्रजं गच्छ गोष्ठानम् ।
वर्षतु ते द्यौः ।
बधान देव सवितः परमस्यां पृथिव्याꣳ शतेन पाशैर् यो स्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मस् तम् अतो मा मौक् ॥ १.२५ ॥
ହେ ପୃଥିବୀ, ଦେବଯଜନ, ଔଷଧିର ମୂଳକୁ ମୁଁ ହାନି ନ କରେ। ଚରାଗାଁକୁ ଯାଅ, ଗୋଶାଳାକୁ ଯାଅ। ତୁମ ପାଇଁ ଦ୍ୟୁଲୋକ ବର୍ଷା କରୁ। ହେ ଦେବ ସବିତା, ପରମ ପୃଥିବୀରେ ଶହେ ପାଶରେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷ କରୁଥିବା ଓ ଆମେ ଦ୍ୱେଷ କରୁଥିବା ଲୋକକୁ ବାନ୍ଧ; ତାକୁ ଏଠାରୁ ଛାଡ଼ ନାହିଁ।
1.26
अपाररुं पृथिव्यै देवयजनाद् वध्यासम् ।
व्रजं गच्छ गोष्ठानम् ।
वर्षतु ते द्यौः ।
बधान देव सवितः परमस्यां पृथिव्या शतेन पाशैर् योऽस्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मस् तम् अतो मा मौक् ।
अररो दिवं मा पप्तः ।
द्रप्सस् ते द्यां मा स्कन् ।
व्रजं गच्छ गोष्ठानम् ।
वर्षतु ते द्यौः ।
बधान देव सवितः परमस्यां पृथिव्याꣳ शतेन पाशैर् योऽस्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मस् तम् अतो मा मौक् ॥ १.२६ ॥
ମୁଁ ପୃଥିବୀର ଦେବଯଜନ ସ୍ଥାନରୁ ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ। ଗୋଠକୁ ଯାଅ, ଗୋଶାଳାକୁ ଯାଅ। ତୁମ ପାଇଁ ଆକାଶ ବର୍ଷା କରୁ। ହେ ଦେବ ସବିତା, ପରମ ପୃଥିବୀରେ ଶହେ ପାଶରେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଓ ଆମେ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଲୋକକୁ ବାନ୍ଧ; ତାକୁ ମୁକ୍ତ କର ନାହିଁ। ହେ ଅରରୁ, ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଉଡ଼ ନାହିଁ। ହେ ଦ୍ରପ୍ସ, ତୁମର ଆକାଶରେ ପତନ ନ ହେଉ। ଗୋଠକୁ ଯାଅ, ଗୋଶାଳାକୁ ଯାଅ। ତୁମ ପାଇଁ ଆକାଶ ବର୍ଷା କରୁ। ହେ ଦେବ ସବିତା, ପରମ ପୃଥିବୀରେ ଶହେ ପାଶରେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଲୋକକୁ ବାନ୍ଧ; ତାକୁ ମୁକ୍ତ କର ନାହିଁ।
1.27
गायत्रेण त्वा छन्दसा परि गृह्णामि ।
त्रैष्टुभेन त्वा छन्दसा परि गृह्णामि ।
जागतेन त्वा छन्दसा परि गृह्णामि ।
सुक्ष्मा चासि शिवा चासि ।
स्योना चासि सुषदा चासि ।
ऊर्जस्वती चासि पयस्वती च ॥ १.२७ ॥
ଗାୟତ୍ରୀ ଛନ୍ଦରେ ତୁମକୁ ଚାରିପାଖରୁ ଧରୁଛି। ତ୍ରିଷ୍ଟୁପ୍ ଛନ୍ଦରେ ତୁମକୁ ଚାରିପାଖରୁ ଧରୁଛି। ଜଗତୀ ଛନ୍ଦରେ ତୁମକୁ ଚାରିପାଖରୁ ଧରୁଛି। ତୁମେ ସୂକ୍ଷ୍ମା ଓ ଶିବା। ତୁମେ ସୁଖଦାୟିନୀ ଓ ସହଜରେ ବସିବା ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ଊର୍ଜାରେ ଭରା ଓ ପୋଷଣରେ ଭରା।
1.28
पुरा क्रूरस्य विसृपो विरप्शिन्न् उदादाय पृथिवीं जीवदानुम् ।
याम् ऐरयꣳश् चन्द्रमसि स्वधाभिस् ताम् उ धीरासो ऽअनुदिश्य यजन्ते ।
प्रोक्षणीर् आ सादय ।
द्विषतो वधोऽ सि ॥ १.२८ ॥
ପୂର୍ବରେ କ୍ରୂରର ବିସୃପ (ଭ୍ରମଣକାରୀ) ଥିଲା। ହେ ବିରପ୍ଶିନ୍, ଜୀବନଦାୟିନୀ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ସ୍ୱଧା ସହିତ ଯାହାକୁ ପ୍ରେରଣ କଲେ, ତାହାରି ପାଇଁ ଧୀରମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି। ପ୍ରୋକ୍ଷଣୀ ଜଳ ରଖ। ତୁମେ ଦ୍ୱେଷୀର ବଧକର୍ତ୍ତା।
1.29
प्रत्युष्टꣳ रक्षः प्रत्युष्टा ऽअरातयः ।
निष्टप्तꣳ रक्षो निष्टप्ता ऽ अरातयः ।
अनिशितोऽ सि सपत्नक्षिद् वाजिनं त्वा वाजेध्यायै सं मार्ज्मि ।
प्रत्युष्टꣳ रक्षः प्रत्युष्टाऽ अरातयः ।
निष्टप्तꣳ रक्षो निष्टप्ताऽ अरातयः ।
अनिशिताऽसि सपत्नक्षिद् वाजिनीं त्वा वाजेध्यायै सं मार्ज्मि ॥ १.२९ ॥
ରାକ୍ଷସ ପଛକୁ ଫେରାଯାଇଛି, ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପଛକୁ ଫେରାଯାଇଛନ୍ତି। ରାକ୍ଷସ ଭଲରେ ତପ୍ତ ହୋଇଛି, ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଲରେ ତପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ତୁମେ ଅତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଶତ୍ରୁନାଶକ; ହେ ବଳବାନ, ବାଜେଧ୍ୟାୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଭଲରେ ଶୁଦ୍ଧ କରୁଛି।
1.30
अदित्यै रास्नासि ।
विष्णोर् वेष्यो सि ।
ऊर्जे त्वा ।
ऽअदब्धेन त्वा चक्षुषाव पश्यामि ।
अग्नेर् जिह्वासि सुहूर् देवेभ्यो धाम्ने-धाम्ने मे भव यजुषे-यजुषे ॥ १.३० ॥
ଅଦିତି ପାଇଁ ତୁମେ ରାସନା (ଜିଭ)। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବେଷ୍ୟ (କଣ୍ଟା) ତୁମେ। ଊର୍ଜ ପାଇଁ ତୁମକୁ। ଅଦବ୍ଧ ଚକ୍ଷୁରେ ତୁମକୁ ଦେଖେ। ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ୱା ତୁମେ, ଭଲ ଆହ୍ୱାନକାରିଣୀ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ପ୍ରତି ଧାମ ପାଇଁ, ମୋ ପାଇଁ ହୁଅ, ପ୍ରତି ଯଜୁଷ ପାଇଁ ହୁଅ।
1.31
सवितुस् त्वा प्रसवऽ उत् पुनाम्य् अच्छिद्रेण पवित्रेण सूर्यस्य रश्मिभिः ।
सवितुर् वः प्रसव ऽ उत् पुनाम्य् अच्छिद्रेण पवित्रेण सूर्यस्य रश्मिभिः ।
तेजो ऽसि शुक्रम् अस्य् अमृतम् असि ।
धाम नामासि प्रियं देवानाम् अनाधृष्टं देवयजनम् असि ॥ १.३१ ॥
ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରସବରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଶ୍ମି ସହିତ ଅଚ୍ଛିଦ୍ର ପବିତ୍ରରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ। ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରସବରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଶ୍ମି ସହିତ ଅଚ୍ଛିଦ୍ର ପବିତ୍ରରେ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ। ତୁମେ ତେଜ, ଶୁକ୍ର, ଅମୃତ। ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଧାମ ଓ ନାମ; ଅନାଧୃଷ୍ଟ ଦେବଯଜନ।