सामवेद · विभाग 2.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.16.1573
अ꣣भि꣡ त्वा꣢ पू꣣र्व꣡पी꣢तय इ꣢न्द्र꣣ स्तो꣡मे꣢भिरा꣣य꣡वः꣢ ।
स꣣मीचीना꣡स꣢ ऋ꣣भ꣢वः꣣ स꣡म꣢स्वरन्रु꣣द्रा꣡ गृ꣢णन्त पू꣣र्व्य꣢म् ॥ १५७३ ॥
हे इंद्रा, प्रथम पानासाठी स्तोत्रांनी तुझ्याजवळ येतो. सुसंगत ऋभू एकत्र गातात; रुद्र प्राचीनाची स्तुती करतात.
2.16.1574
अ꣣स्ये꣡दिन्द्रो꣢꣯ वावृधे꣣ वृ꣢ष्ण्य꣣ꣳश꣢वो꣣ म꣡दे꣢ सु꣣त꣢स्य꣣ वि꣡ष्ण꣢वि ।
अ꣣द्या꣡ तम꣢꣯स्य म꣣हि꣡मा꣢न꣣मा꣡य꣡वोऽनु꣢꣯ ष्टुवन्ति पू꣣र्व꣡था꣢ ॥ १५७४ ॥
पिळलेल्या सोमाच्या मदात, विष्णूसाठी, इंद्र आपल्या वीर्यशक्तीने वाढला. आज आयू पूर्वीप्रमाणेच त्याच्या महिमेची स्तुती करतात.
2.16.1575
प्र꣡ वा꣢मर्चन्त्यु꣣क्थि꣡नो꣢ नीथा꣣वि꣡दो꣢ जरि꣣ता꣡रः꣢ ।
इ꣡न्द्रा꣢ग्नी꣣ इ꣢ष꣣ आ꣡ वृ꣢णे ॥ १५७५ ॥
उक्थपाठक, विधी जाणणारे स्तोते तुम्हा दोघांची स्तुती करतात. हे इंद्राग्नी, अन्नासाठी मी तुम्हाला आमंत्रित करतो.
2.16.1576
इ꣡न्द्रा꣢ग्नी नव꣣तिं꣡ पुरो꣢꣯ दा꣣स꣡प꣢त्नीरधूनुतम् ।
सा꣣क꣡मेके꣢꣯न꣣ क꣡र्म꣢णा ॥ १५७६ ॥
हे इंद्राग्नी, तुम्ही दासांच्या स्वामींची नव्वद नगरे एकाच कर्माने एकत्र हादरवलीत.
2.16.1577
इ꣡न्द्रा꣢ग्नी꣣ अ꣡प꣢स꣣स्प꣢꣯र्युप꣣ प्र꣡ य꣢न्ति धी꣣त꣡यः꣢ ।
ऋ꣣त꣡स्य꣢ प꣣थ्या꣢३ अ꣡नु꣢ ॥ १५७७ ॥
हे इंद्राग्नी, कर्मांभोवती विचार व प्रार्थना तुमच्याकडे येतात; ऋताच्या मार्गाने.
2.16.1578
इ꣡न्द्रा꣢ग्नी तवि꣣षा꣡णि꣢ वाꣳस꣣ध꣡स्था꣢नि꣣ प्र꣡या꣢ꣳसि च ।
यु꣣वो꣢र꣣प्तू꣡र्य꣢ꣳहि꣣त꣢म् ॥ १५७८ ॥
हे इंद्राग्नी, तुमची दोघांची सामायिक निवासस्थाने व अर्पणे बलवान आहेत; तुमचे त्वरित सामर्थ्य स्थापित आहे.
2.16.1579
श꣣ग्ध्यू꣢꣣ऽ. षु꣡ श꣢चीपत꣣ इ꣢न्द्र꣣ वि꣡श्वा꣢भिरू꣣ति꣡भिः꣢ ।
भ꣢गं꣣ न꣡ हि त्वा꣢꣯ य꣣श꣡सं꣢ वसु꣣वि꣢द꣣म꣡नु꣢ शूर꣣ च꣡रा꣢मसि ॥ १५७९ ॥
हे शचीपती इंद्रा, सर्व संरक्षणांसह लवकर दे. हे शूरा, धन मिळवणाऱ्या, यशस्वी तुझ्या भाग्याच्या मागे आम्ही चालतो.
2.16.1580
पौ꣣रो꣡ अश्व꣢꣯स्य पुरु꣣कृ꣡द्गवा꣢꣯म꣣स्यु꣡त्सो꣢ देव हिर꣣ण्य꣡यः꣢ ।
न꣢ कि꣣र्हि꣡ दानं꣢꣯ परि꣣ म꣡र्धि꣢ष꣣त्वे꣢꣫ यद्य꣣द्या꣢मि꣣ त꣡दा भ꣢꣯र ॥ १५८० ॥
हे देवा, तू घोड्यांचा व गायींचा पुरपालक, बहुकर्मा, सुवर्णमय झरा आहेस. तुझे दान कोणीही रोखू नये; मी जे जे मागेन ते येथे आण.
2.16.1581
त्व꣢꣫ꣳह्येहि꣣ चे꣡र꣢वे वि꣣दा꣢꣫ भगं꣣ व꣡सु꣢त्तये ।
उ꣡द्वा꣢वृषस्व मघ꣣व꣡न्ग꣢वि꣢ष्टय꣣ उ꣢दि꣣न्द्रा꣡श्व꣢मिष्टये ॥ १५८१ ॥
तूच ये; चालण्यासाठी आणि धनासाठी तुझे भाग्य मिळव. हे मघवन, गायींच्या शोधात पावसासारखा वर्षाव कर; हे इंद्रा, घोडा मिळवण्यासाठी उठ.
2.16.1582
त्वं꣢ पु꣣रू꣢ स꣣ह꣡स्रा꣢णि श꣣ता꣡नि꣢ च यू꣣था꣢ दा꣣ना꣡य꣢ मꣳहसे ।
आ꣡ पु꣢रन्द꣣रं꣡ च꣢कृम꣣ वि꣡प्र꣢वचस꣣ इ꣢न्द्रं꣣ गा꣢य꣣न्तो꣡ऽव꣢से ॥ १५८२ ॥
तू हजारो व शेकडो कळप दानासाठी देतोस. विप्रवचनी आम्ही पुरंदराला घडवतो; रक्षणासाठी इंद्राचे गान करत त्याला बोलावतो.
2.16.1583
यो꣢꣫ विश्वा꣣ द꣡य꣢ते꣣ व꣢सु꣣ हो꣡ता꣢ म꣣न्द्रो꣡ जना꣢꣯नाम् ।
म꣢घो꣣र्न꣡ पात्रा꣢꣯ प्रथ꣣मा꣡न्य꣢स्मै꣣ प्र꣡ स्तोमा꣢꣯ यन्त्व꣣ग्न꣡ये꣢ ॥ १५८३ ॥
जो सर्व धन वाटतो, होता, लोकांना आनंद देणारा; मधाच्या पात्रांप्रमाणे प्रथम स्तोत्रे अग्नीकडे पोहोचोत.
2.16.1584
अ꣢श्वं꣣ न꣢ गी꣣र्भी꣢ र꣣꣬थ्य꣢꣯ꣳसु꣣दा꣡न꣢वो मर्मृ꣣ज्य꣡न्ते꣢ देव꣣य꣡वः꣢ ।
उ꣣भे꣢ तो꣣के꣡ तन꣢꣯ये दस्म विश्पते꣣ प꣢र्षि꣣ रा꣡धो꣢ म꣣घो꣡ना꣢म् ॥ १५८४ ॥
घोड्याप्रमाणे गीतांनी, रथाश्वासारखे, उत्तम दाते, देवेच्छु लोक तुला अलंकृत करतात. हे दस्मा, विस्पते, अपत्यांसाठी आणि वंशासाठी मघवानांचे धन भर.
2.16.1585
इ꣣मं꣡ मे꣢ वरुण श्रुधी꣣ ह꣡व꣢म꣣द्या꣡ च꣢ मृडय ।
त्वा꣡म꣢व꣣स्यु꣡रा च꣢꣯के ॥ १५८५ ॥
हे वरुणा, आज माझी ही हाक ऐक आणि माझ्यावर कृपा कर. संरक्षण इच्छिणारा मी तुझीच इच्छा केली आहे.
2.16.1586
क꣢या꣣ त्वं꣡ न꣢ ऊ꣣त्या꣡भि प्र म꣢꣯न्दसे वृषन् ।
क꣡या꣢ स्तो꣣तृ꣢भ्य꣣ आ꣡ भ꣢र ॥ १५८६ ॥
हे वृषन्, कोणत्या साहाय्याने तू आमच्याकडे येऊन आनंदित होतोस? कोणत्या मार्गाने स्तोत्र करणाऱ्यांसाठी आणतोस?
2.16.1587
इ꣢न्द्र꣣मि꣢द्दे꣣व꣡ता꣢तय꣣ इ꣡न्द्रं꣢ प्रय꣣꣬त्य꣢꣯ध्व꣣रे꣢ ।
इ꣡न्द्र꣢ꣳसमी꣣के꣢ व꣣नि꣡नो꣢ हवामह꣣ इ꣢न्द्रं꣣ ध꣡न꣢स्य सा꣣त꣡ये꣢ ॥ १५८७ ॥
देवतांच्या कृपेसाठी इंद्रालाच, यज्ञाच्या प्रगतीत इंद्रालाच, युद्धात इंद्रालाच, विजयी होऊन आम्ही आवाहन करतो; धन मिळवण्यासाठी इंद्रालाच (आवाहन करतो).
2.16.1588
इ꣡न्द्रो꣢ म꣣ह्ना꣡ रोद꣢꣯सी पप्रथ꣣च्छ꣢व꣣ इ꣢न्द्रः꣣ सू꣡र्य꣢मरोचयत् ।
इ꣡न्द्रे꣢ ह꣣ वि꣢श्वा꣣ भु꣡व꣢नानि येमिर꣣ इ꣡न्द्रे꣢ स्वा꣣ना꣢स꣣ इ꣡न्द꣢वः ॥ १५८८ ॥
इंद्राने आपल्या महिमेने द्यावापृथिवींचे बल विस्तारले; इंद्राने सूर्याला प्रकाशित केले. इंद्रातच सर्व लोक स्थिर आहेत; इंद्रातच पिळलेले सोमबिंदू (स्थिर आहेत).
2.16.1589
वि꣡श्व꣢कर्मन्ह꣣वि꣡षा꣢ वावृधा꣣नः꣢ स्व꣣यं꣡ य꣢जस्व त꣣न्व꣢३ꣳ स्वा꣡ हि ते꣢꣯ ।
मु꣡ह्य꣢न्त्व꣣न्ये꣢ अ꣣भि꣢तो꣣ ज꣡ना꣢स इ꣣हा꣡स्माकं꣢꣯ म꣣घ꣡वा꣢ सू꣣रि꣡र꣢स्तु ॥ १५८९ ॥
हे विश्वकर्मा, हविर्द्रव्याने वाढलेला तू स्वतःच आपल्या स्वतःच्या देहाने यज्ञ कर. इतर लोक सर्व बाजूंनी गोंधळोत; येथे आमच्यासाठी दानशूर धनी असो.
2.16.1590
अ꣣या꣢ रु꣣चा꣡ हरि꣢꣯ण्या पुना꣣नो꣢꣫ विश्वा꣣ द्वे꣡षा꣢ꣳसि तरति स꣣यु꣡ग्व꣢भिः꣣ सू꣢रो꣣ न꣢ स꣣यु꣡ग्व꣢भिः ।
धा꣡रा꣢ पृ꣣ष्ठ꣡स्य꣢ रोचते पुना꣣नो꣡ अ꣢रु꣣षो꣡ हरिः꣢꣯ ।
वि꣢श्वा꣣ य꣢द्रू꣣पा꣡ प꣢रि꣣या꣡स्यृक्व꣢꣯भिः स꣣प्ता꣡स्ये꣢भि꣣र्ऋ꣡क्व꣢भिः ॥ १५९० ॥
या सोनेरी तेजाने स्वतःला शुद्ध करणारा तो, जोडलेल्या किरणांसह सूर्याप्रमाणे, सर्व द्वेष पार करतो. शुद्ध होत असलेली तांबड्या-हिरव्या सोमाची धार पृष्ठभागावर चमकते. तू ऋचांसह सर्व रूपांत फिरतोस, सात मुखांच्या ऋचांसह (फिरतोस).
2.16.1591
प्रा꣢ची꣣म꣡नु꣢ प्र꣣दि꣡शं꣢ याति꣣ चे꣡कि꣢त꣣त्स꣢ꣳ र꣣श्मि꣡भि꣢र्यतते दर्श꣣तो꣢꣫ रथो꣣ दै꣡व्यो꣢ दर्श꣣तो꣡ रथः꣢꣯ ।
अ꣡ग्म꣢न्नु꣣क्था꣢नि꣣ पौ꣢꣫ꣳस्येन्द्रं꣣ जै꣡त्रा꣢य हर्षयन् ।
व꣡ज्र꣢श्च꣣ य꣡द्भव꣢꣯थो꣣ अ꣡न꣢पच्युता स꣣म꣡त्स्वन꣢꣯पच्युता ॥ १५९१ ॥
पूर्व दिशेकडे आपल्या किरणांसह जाणून तो रक्षण करतो; दिव्य, दर्शनीय रथ प्रयत्न करतो. स्तोत्रे पौरुषाने इंद्राकडे पोहोचोत, विजयासाठी त्याला हर्षवीत. जेव्हा तुम्ही दोघे वज्र होता, युद्धांत अढळ व अचूक.
2.16.1592
त्वं꣢ꣳ ह꣣ त्य꣡त्प꣢णी꣣नां꣡ वि꣢दो꣣ व꣢सु꣣ सं꣢ मा꣣तृ꣡भि꣢र्मर्जयसि꣣ स्व꣡ आ दम꣢꣯ ऋ꣣त꣡स्य꣢ धी꣣ति꣢भि꣣र्द꣡मे꣢ ।
प꣣राव꣢तो꣣ न꣢꣫ साम꣣ त꣢꣫द्यत्रा꣣ र꣡ण꣢न्ति धी꣣त꣡यः꣢ ।
त्रि꣣धा꣡तु꣢भि꣣र꣡रु꣢षीभि꣣र्व꣡यो꣢ दधे꣣ रो꣡च꣢मानो꣣ व꣡यो꣢ दधे ॥ १५९२ ॥
तूच ते पणींचे धन जाणतोस; मातृगणांसह (जलांसह) तू आपल्या निवासात शुद्ध करतोस, ऋताच्या निवासात विचारांसह. दुरून सामासारखे, जिथे विचार निनादतात; त्रिधातू आणि अरुषी प्रवाहांसह तो पोषण देतो, तेजस्वी होऊन पोषण देतो.
2.16.1593
उ꣣त꣡ नो꣢ गो꣣ष꣢णिं꣣ धि꣡य꣢मश्व꣣सां꣡ वा꣢ज꣣सा꣢मु꣣त꣢ ।
नृ꣣व꣡त्कृ꣢णुह्यू꣣त꣡ये꣢ ॥ १५९३ ॥
आणि आम्हाला गाई जिंकणारी, अश्व जिंकणारी, अन्न जिंकणारी बुद्धी दे; आणि रक्षणासाठी आम्हाला नरांसह कर.
2.16.1594
श꣣शमान꣡स्य꣢ वा नरः꣣ स्वे꣡द꣢स्य सत्यशवसः ।
वि꣣दा꣡ काम꣢꣯स्य꣣ वे꣡न꣢तः ॥ १५९४ ॥
हे नरांनो, प्रयत्न करणाऱ्याचा किंवा स्वेदाच्या (श्रमाच्या) सत्यबलाचा; कामाच्या प्रेमिकास जाणा.
2.16.1595
उ꣡प꣢ नः सू꣣न꣢वो꣣ गि꣡रः꣢ शृ꣣ण्व꣢न्त्व꣣मृ꣡त꣢स्य꣣ ये꣢ ।
सु꣣मृडीका꣡ भ꣢वन्तु नः ॥ १५९५ ॥
अमृताचे ते पुत्र आमची स्तोत्रे जवळून ऐकोत; ते आमच्याबाबत कृपाळू होवोत.
2.16.1596
प्र꣢ वां꣣ म꣢हि꣣ द्य꣡वी꣢ अ꣣भ्यु꣡प꣢स्तुतिं भरामहे ।
शु꣢ची꣣ उ꣢प꣣ प्र꣡श꣢स्तये ॥ १५९६ ॥
हे महान द्युलोक आणि पृथ्वी, आम्ही तुम्हा दोघांकडे स्तुती आणतो; हे शुचींनो, कीर्तीसाठी जवळ या.
2.16.1597
पु꣣नाने꣡ त꣣꣬न्वा꣢꣯ मि꣣थः꣢꣫ स्वेन꣣ द꣡क्षे꣢ण राजथः ।
ऊ꣣ह्या꣡थे꣢ स꣣ना꣢दृ꣣त꣢म् ॥ १५९७ ॥
तुम्ही दोघे शुद्ध होत, परस्परांच्या देहाने व स्वतःच्या बलाने तेजस्वी होता; तुम्ही सनातन ऋतात जोडलेले आहात।
2.16.1598
म꣣ही꣢ मि꣣त्र꣡स्य꣢ साधथ꣣स्त꣡र꣢न्ती꣣ पि꣡प्र꣢ती ऋ꣣त꣢म् ।
प꣡रि꣢ य꣣ज्ञं꣡ (नि?)षे꣢꣯दथुः ॥ १५९८ ॥
महान मित्राचे कार्य तुम्ही दोघे सिद्ध करता; ऋताची पूर्तता करत पार जाता; तुम्ही दोघे यज्ञाभोवती बसता।
2.16.1599
अ꣣य꣡मु꣢ ते꣣ स꣡म꣢तसि क꣣पो꣡त꣢ इव गर्भ꣣धि꣢म् ।
व꣢च꣣स्त꣡च्चि꣢न्न ओहसे ॥ १५९९ ॥
हे तुझ्यासाठीच; कबुतराप्रमाणे गर्भाला धरून तू मिसळला जातोस; ती वाणी आमच्यासाठी तू वाहून नेतोस।
2.16.1600
स्तो꣣त्र꣡ꣳ रा꣢धानां पते꣣ गि꣡र्वा꣢हो वीर꣣ य꣡स्य꣢ ते ।
वि꣡भू꣢तिरस्तु सू꣣नृ꣡ता꣢ ॥ १६०० ॥
राधसांच्या स्वामी, वीरा! गीतांनी वाहिलेले हे स्तोत्र तुझेच आहे; तुझी विभूती सत्य व मधुर होवो।
2.16.1601
ऊ꣣र्ध्व꣡स्ति꣢ष्ठा न ऊ꣣त꣢ये꣣ऽस्मि꣡न्वाजे꣢꣯ शतक्रतो ।
स꣢म꣣न्ये꣡षु꣢ ब्रवावहै ॥ १६०१ ॥
हे शतक्रतो! या संग्रामात आमच्या रक्षणासाठी उंच उभा राहा; इतरांमध्ये आपण दोघे बोलू।
2.16.1602
गा꣢व꣣ उ꣡प꣢ वदाव꣣टे꣢ म꣣हि꣢ य꣣ज्ञ꣡स्य꣢ र꣣प्सु꣡दा꣢ ।
उ꣣भा꣡ कर्णा꣢꣯ हिर꣣ण्य꣡या꣢ ॥ १६०२ ॥
गाई (किरणे) जवळ ध्वनित होतात; यज्ञाचे महान थेंब देणाऱ्या; दोन्ही कान सुवर्णमय आहेत।
2.16.1603
अ꣣भ्या꣢र꣣मि꣡दद्र꣢꣯यो꣣ नि꣡षि꣢क्तं पु꣡ष्क꣢रे꣣ म꣡धु꣢ ।
अ꣣वट꣡स्य꣢ वि꣣स꣡र्ज꣢ने ॥ १६०३ ॥
दगडी फळी तयार आहेत; पात्रात गोड सोमरस ओतला गेला आहे, खड्ड्यातून वाहताना.
2.16.1604
सि꣣ञ्च꣢न्ति꣣ न꣡म꣢साव꣣ट꣢मु꣣च्चा꣡च꣢क्रं꣣ प꣡रि꣢ज्मानम् ।
नी꣣ची꣡न꣢बार꣣म꣡क्षि꣢तम् ॥ १६०४ ॥
ते आदराने खड्डा भिजवतात; उंच चाक असलेले, फिरणारे, खालच्या दिशेने दरवाजा असलेले, अक्षय (पात्र).
2.16.1605
मा꣡ भे꣢म꣣ मा꣡ श्र꣢मिष्मो꣣ग्र꣡स्य꣢ स꣣ख्ये꣡ तव꣢꣯ ।
म꣣ह꣢त्ते꣣ वृ꣡ष्णो꣢ अभि꣣च꣡क्ष्यं꣢ कृ꣣तं꣡ पश्ये꣢꣯म तु꣣र्व꣢शं꣣ य꣡दु꣢म् ॥ १६०५ ॥
उग्र अशा तुझ्या मैत्रीत आम्ही भिऊ नये, थकू नये; हे वृषा, तुझे महान कर्म दिसावे; आम्ही तुर्वश आणि यदूला पाहावे.
2.16.1606
स꣣व्या꣡मनु꣢꣯ स्फि꣣꣬ग्यं꣢꣯ वावसे꣣ वृ꣢षा꣣ न꣢ दा꣣नो꣡ अ꣢स्य रोषति ।
म꣢ध्वा꣣ स꣡पृ꣢क्ताः सार꣣घे꣡ण꣢ धे꣣न꣢व꣣स्तू꣢य꣣मे꣢हि꣣ द्र꣢वा꣣ पि꣡ब꣢ ॥ १६०६ ॥
डाव्या मांडीमागे तू गर्जतोस; वृषाचे दान याच्यावर रागावत नाही; मधात मिसळलेल्या गायी (आहेत); त्वरा कर, वेगाने पी.
2.16.1607
इ꣣मा꣡ उ꣢ त्वा पुरूवसो꣣ गि꣡रो꣢ वर्धन्तु꣣ या꣡ मम꣢꣯ ।
पा꣣वक꣡व꣢र्णाः꣣ शु꣡च꣢यो विप꣣श्चि꣢तो꣣ऽभि꣡ स्तोमै꣢꣯रनूषत ॥ १६०७ ॥
हे पुरुवसो, माझ्या या स्तुती तुला वाढवोत; अग्नीसारखे तेजस्वी, शुद्ध, विद्वान स्तोत्रांनी तुझी स्तुती केली आहे.
2.16.1608
अ꣣य꣢ꣳ स꣣ह꣢स्र꣣मृ꣡षि꣢भिः꣣ स꣡ह꣢स्कृतः समु꣣द्र꣡ इ꣢व पप्रथे ।
स꣣त्यः꣡ सो अ꣢꣯स्य महि꣣मा꣡ गृ꣢णे꣣ श꣡वो꣢ य꣣ज्ञे꣡षु꣢ विप्र꣣रा꣡ज्ये꣢ ॥ १६०८ ॥
हा हजारो ऋषींनी बलवान केलेला आहे, समुद्रासारखा पसरला आहे; याचे माहात्म्य सत्य आहे; यज्ञांमध्ये, विप्रांच्या राज्यात मी याच्या बलाची स्तुती करतो.
2.16.1609
य꣢स्या꣣यं꣢꣫ विश्व꣣ आ꣢र्यो꣣ दा꣡सः꣢ शेवधि꣣पा꣢ अ꣣रिः꣢ ।
ति꣣र꣡श्चि꣢द꣣र्ये꣢ रु꣣श꣢मे꣣ प꣡वी꣢रवि꣣ तु꣡भ्येत्सो अ꣢꣯ज्यते र꣣यिः꣢ ॥ १६०९ ॥
ज्याच्यासाठी हे सर्व आर्य, दास, शेवधिपा आणि शत्रू आहेत; अर्य आणि रुशमासाठी, पवीरवीवर, तुझ्याचसाठी ते धन अभिषिक्त केले जाते.
2.16.1610
तु꣣रण्य꣢वो꣣ म꣡धु꣢मन्तं घृत꣣श्चु꣢तं꣣ वि꣡प्रा꣢सो अ꣣र्क꣡मा꣢नृचुः ।
अ꣣स्मे꣢ र꣣यिः꣡ प꣢प्रथे꣣ वृ꣢ष्ण्य꣣ꣳ श꣢वो꣣ऽस्मे꣢ स्वा꣣ना꣢स꣣ इ꣡न्द꣢वः ॥ १६१० ॥
उत्साही विप्रांनी मधुर, तुपाचा अभिषेक होणारा अर्क (स्तुती) गायिला; आमच्यासाठी धन विस्तारले, वृष्ण्य बलही; आमच्यासाठी नादणारे इंदू (सोमबिंदू)।
2.16.1611
गो꣡म꣢न्न इन्दो꣣ अ꣡श्व꣢वत्सु꣣तः꣡ सु꣢दक्ष धनिव ।
शु꣡चिं꣢ च꣣ व꣢र्ण꣣म꣢धि꣣ गो꣡षु꣢ धारय ॥ १६११ ॥
हे इंदो, आमच्यासाठी गाई आणि अश्वांसह अभिषुत हो; हे सुदक्षा, हे धनवाना, गाईंमध्ये शुचि वर्ण धारण कर.
2.16.1612
स꣡ नो꣢ हरीणां पत꣣ इ꣡न्दो꣢ दे꣣व꣡प्स꣢रस्तमः ।
स꣡खे꣢व꣣ स꣢ख्ये꣣ न꣡र्यो꣢ रु꣣चे꣡ भ꣢व ॥ १६१२ ॥
तू, हे इंदो, हरींचा स्वामी, देवांमध्ये सर्वात सुंदर; मित्र जसा मैत्रीसाठी, नरांचा हितकर्ता होऊन आमच्या तेजासाठी हो.
2.16.1613
स꣡ने꣢मि꣣ त्व꣢म꣣स्म꣡दा अदे꣢꣯वं꣣ कं꣡ चि꣢द꣣त्रि꣡ण꣢म् ।
सा꣣ह्वा꣡ꣳ इ꣢न्दो꣣ प꣢रि꣣ बा꣢धो꣣ अ꣡प꣢ द्व꣣यु꣢म् ॥ १६१३ ॥
तू आमच्यापासून अदेवाला, अत्रीला (भक्षकाला) चक्रासह दूर कर; हे इंदो, विजेता होऊन द्वयूला (दुहेरी कपटीला) सर्वत्र हाकलून दे.
2.16.1614
अ꣣ञ्ज꣢ते꣣꣬ व्य꣢꣯ञ्जते꣣ स꣡म꣢ञ्जते꣣ क्र꣢तु꣢ꣳ रिहन्ति꣣ म꣢ध्वा꣣꣬भ्य꣢꣯ञ्जते ।
सि꣡न्धो꣢रुच्छ्वा꣣से꣢ प꣣त꣡य꣢न्तमु꣣क्ष꣡ण꣢ꣳ हिरण्यपा꣣वाः꣢ प꣣शु꣢म꣣प्सु꣡ गृ꣢भ्णते ॥ १६१४ ॥
ते अंजन करतात, विविध प्रकारे अंजन करतात, पूर्णपणे अंजन करतात; यज्ञकर्म चाटतात, मधाने अभ्यंजन करतात; सिंधूच्या उसळत्या प्रवाहात उडी घेणाऱ्या वृषभाला, सोन्याने शुद्ध करणारे पाण्यात पशूला (सोमाला) धरतात.
2.16.1615
वि꣣पश्चि꣢ते꣣ प꣡व꣢मानाय गायत म꣣ही꣡ न धारात्यन्धो꣢꣯ अर्षति ।
अ꣢हि꣣र्न꣢ जू꣣र्णा꣡मति꣢꣯ सर्पति꣣ त्व꣢च꣣म꣢त्यो꣣ न꣡ क्रीड꣢꣯न्नसर꣣द्वृ꣢षा꣣ ह꣡रिः꣢ ॥ १६१५ ॥
ज्ञानी पवमान सोमासाठी गा. महान प्रवाहाप्रमाणे उन्मादक रस वाहतो. साप जुन्या कातडीवरून सरपटतो तसा, घोड्यासारखा खेळत वृषभ हरि (सोम) धावला.
2.16.1616
अ꣣ग्रेगो꣡ राजाप्य꣢꣯स्तविष्यते वि꣣मा꣢नो꣣ अ꣢ह्नां꣣ भु꣡व꣢ने꣣ष्व꣡र्पि꣢तः ।
ह꣡रि꣢र्घृ꣣त꣡स्नुः꣢ सु꣣दृ꣡शी꣢को अर्ण꣣वो꣢ ज्यो꣣ती꣡र꣢थः पवते रा꣣य꣢ ओ꣣꣬क्यः꣢꣯ ॥ १६१६ ॥
गाईंमध्ये अग्रेसर, जलांचा राजा, वाढणारा, दिवसांचा मापक, लोकांमध्ये स्थापित, हरि, तूप ठिबकणारा, सुंदर दर्शनाचा, प्रवाह, प्रकाश हाच ज्याचा रथ — तो संपत्तीसाठी पवित्र होऊन वाहतो.