Bhagavad Gītā · Kapitel 9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.1
इदं तु ते गुह्यतमं प्रवक्ष्याम्यनसूयवे ।
ज्ञानं विज्ञानसहितं यज्ज्ञात्वा मोक्ष्यसेऽशुभात् ॥ ९.१ ॥
Der Erhabene sprach: Dir, der du ohne Missgunst bist, will ich dieses geheimste Wissen samt seiner Verwirklichung verkünden; wenn du es kennst, wirst du vom Unheilvollen befreit.
9.2
राजविद्या राजगुह्यं पवित्रमिदमुत्तमम् ।
प्रत्यक्षावगमं धर्म्यं सुसुखं कर्तुमव्ययम् ॥ ९.२ ॥
Dies ist das königliche Wissen, das königliche Geheimnis, das höchste Läuternde; unmittelbar erfahrbar, dem Dharma gemäß, sehr leicht auszuüben und unvergänglich.
9.3
अश्रद्दधानाः पुरुषा धर्मस्यास्य परन्तप ।
अप्राप्य मां निवर्तन्ते मृत्युसंसारवर्त्मनि ॥ ९.३ ॥
Menschen, die kein Vertrauen in diesen Dharma haben, Parantapa, erreichen mich nicht und kehren zurück auf den Pfad von Tod und Saṃsāra.
9.4
मया ततमिदं सर्वं जगदव्यक्तमूर्तिना ।
मत्स्थानि सर्वभूतानि न चाहं तेष्ववस्थितः ॥ ९.४ ॥
Diese ganze Welt ist von mir in meiner unmanifestierten Gestalt durchdrungen. Alle Wesen ruhen in mir, doch ich ruhe nicht in ihnen.
9.5
न च मत्स्थानि भूतानि पश्य मे योगमैश्वरम् ।
भूतभृन्न च भूतस्थो ममात्मा भूतभावनः ॥ ९.५ ॥
Und doch ruhen die Wesen nicht in mir: Sieh meinen göttlichen Yoga! Mein Selbst trägt die Wesen und bringt sie hervor, und doch ruht es nicht in den Wesen.
9.6
यथाऽऽकाशस्थितो नित्यं वायुः सर्वत्रगो महान् ।
तथा सर्वाणि भूतानि मत्स्थानीत्युपधारय ॥ ९.६ ॥
Wie der mächtige Wind, der überallhin weht, stets im Raum ruht, so erkenne, dass alle Wesen in mir ruhen.
9.7
सर्वभूतानि कौन्तेय प्रकृतिं यान्ति मामिकाम् ।
कल्पक्षये पुनस्तानि कल्पादौ विसृजाम्यहम् ॥ ९.७ ॥
Am Ende eines Weltzeitalters, Kaunteya, gehen alle Wesen in meine eigene Natur ein; zu Beginn eines Weltzeitalters lasse ich sie wieder hervorgehen.
9.8
प्रकृतिं स्वामवष्टभ्य विसृजामि पुनः पुनः ।
भूतग्राममिमं कृत्स्नमवशं प्रकृतेर्वशात् ॥ ९.८ ॥
Meine eigene Natur ergreifend, lasse ich immer wieder diese ganze Schar der Wesen hervorgehen, die unter der Macht der Natur hilflos ist.
9.9
न च मां तानि कर्माणि निबध्नन्ति धनञ्जय ।
उदासीनवदासीनमसक्तं तेषु कर्मसु ॥ ९.९ ॥
Und diese Taten binden mich nicht, Dhanañjaya, denn ich sitze wie ein Unbeteiligter da, ohne Anhaftung an diese Taten.
9.10
मयाऽध्यक्षेण प्रकृतिः सूयते सचराचरम् ।
हेतुनाऽनेन कौन्तेय जगद्विपरिवर्तते ॥ ९.१० ॥
Unter meiner Aufsicht bringt die Natur alles Bewegte und Unbewegte hervor; aus diesem Grund, Kaunteya, dreht sich die Welt.
9.11
अवजानन्ति मां मूढा मानुषीं तनुमाश्रितम् ।
परं भावमजानन्तो मम भूतमहेश्वरम् ॥ ९.११ ॥
Die Verblendeten missachten mich, wenn ich einen menschlichen Leib angenommen habe, da sie mein höchstes Wesen als großer Herr der Wesen nicht kennen.
9.12
मोघाशा मोघकर्माणो मोघज्ञाना विचेतसः ।
राक्षसीमासुरीं चैव प्रकृतिं मोहिनीं श्रिताः ॥ ९.१२ ॥
Mit eitlen Hoffnungen, eitlen Taten und eitlem Wissen, ohne Einsicht, nehmen sie Zuflucht zur verblendenden Natur der Rākṣasas und Asuras.
9.13
महात्मानस्तु मां पार्थ दैवीं प्रकृतिमाश्रिताः ।
भजन्त्यनन्यमनसो ज्ञात्वा भूतादिमव्ययम् ॥ ९.१३ ॥
Doch die Großherzigen, Pārtha, die sich der göttlichen Natur anvertrauen, verehren mich mit ungeteiltem Geist, da sie mich als den unvergänglichen Ursprung der Wesen erkennen.
9.14
सततं कीर्तयन्तो मां यतन्तश्च दृढव्रताः ।
नमस्यन्तश्च मां भक्त्या नित्ययुक्ता उपासते ॥ ९.१४ ॥
Stets mich preisend, strebend und fest in ihren Gelübden, sich in Hingabe vor mir verneigend, immer verbunden, verehren sie mich.
9.15
ज्ञानयज्ञेन चाप्यन्ये यजन्तो मामुपासते ।
एकत्वेन पृथक्त्वेन बहुधा विश्वतोमुखम् ॥ ९.१५ ॥
Wieder andere opfern mit dem Opfer der Erkenntnis und verehren mich, der ich allen Seiten zugewandt bin, als Einen, als Unterschiedenen und auf vielfache Weise.
9.16
अहं क्रतुरहं यज्ञः स्वधाऽहमहमौषधम् ।
मंत्रोऽहमहमेवाज्यमहमग्निरहं हुतम् ॥ ९.१६ ॥
Ich bin der Ritus, ich bin das Opfer, ich bin die Ahnenspende, ich bin das Heilkraut; ich bin das Mantra, ich bin das geklärte Butterfett, ich bin das Feuer und ich bin die Opfergabe.
9.17
पिताऽहमस्य जगतो माता धाता पितामहः ।
वेद्यं पवित्रमोंकार ऋक् साम यजुरेव च ॥ ९.१७ ॥
Ich bin der Vater dieser Welt, die Mutter, der Erhalter und der Ahnherr; das zu Erkennende, das Läuternde, die Silbe Om und auch Ṛk, Sāma und Yajus.
9.18
गतिर्भर्ता प्रभुः साक्षी निवासः शरणं सुहृत् ।
प्रभवः प्रलयः स्थानं निधानं बीजमव्ययम् ॥ ९.१८ ॥
Ich bin das Ziel, der Träger, der Herr, der Zeuge, die Wohnstatt, die Zuflucht und der Freund; Ursprung und Auflösung, Grundlage, Schatzkammer und unvergänglicher Same.
9.19
तपाम्यहमहं वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च ।
अमृतं चैव मृत्युश्च सदसच्चाहमर्जुन ॥ ९.१९ ॥
Ich spende Hitze; ich halte den Regen zurück und sende ihn aus. Ich bin die Unsterblichkeit und auch der Tod, das Sein und das Nichtsein, Arjuna.
9.20
त्रैविद्या मां सोमपाः पूतपापा ।
यज्ञैरिष्ट्वा स्वर्गतिं प्रार्थयन्ते ।
ते पुण्यमासाद्य सुरेन्द्रलोक ।
मश्नन्ति दिव्यान्दिवि देवभोगान् ॥ ९.२० ॥
Die Kenner der drei Veden, Soma-Trinker, von Sünde gereinigt, verehren mich mit Opfern und bitten um den Weg zum Himmel. Sie erreichen die verdienstvolle Welt des Herrn der Götter und genießen im Himmel die göttlichen Freuden der Götter.
9.21
ते तं भुक्त्वा स्वर्गलोकं विशालं ।
क्षीणे पुण्ये मर्त्यलोकं विशन्ति ।
एव त्रयीधर्ममनुप्रपन्ना ।
गतागतं कामकामा लभन्ते ॥ ९.२१ ॥
Nachdem sie jene weite Himmelswelt genossen haben, treten sie, wenn ihr Verdienst erschöpft ist, in die Welt der Sterblichen ein. So erlangen diejenigen, die dem Dharma der drei Veden folgen und nach Begehrtem verlangen, das Gehen und Kommen.
9.22
अनन्याश्चिन्तयन्तो मां ये जनाः पर्युपासते ।
तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम् ॥ ९.२२ ॥
Den Menschen, die mich verehren und ohne ein Anderes an mich denken, stets mit mir verbunden, trage ich Erlangen und Bewahren.
9.23
येऽप्यन्यदेवता भक्ता यजन्ते श्रद्धयाऽन्विताः ।
तेऽपि मामेव कौन्तेय यजन्त्यविधिपूर्वकम् ॥ ९.२३ ॥
Auch jene Verehrer, die voll Vertrauen andere Gottheiten verehren, verehren in Wahrheit nur mich, Kaunteya, wenn auch nicht nach der rechten Vorschrift.
9.24
अहं हि सर्वयज्ञानां भोक्ता च प्रभुरेव च ।
न तु मामभिजानन्ति तत्त्वेनातश्च्यवन्ति ते ॥ ९.२४ ॥
Denn ich bin der Genießer und der Herr aller Opfer. Doch sie erkennen mich nicht in Wahrheit, und darum fallen sie.
9.25
यान्ति देवव्रता देवान् पितृ़न्यान्ति पितृव्रताः ।
भूतानि यान्ति भूतेज्या यान्ति मद्याजिनोऽपि माम् ॥ ९.२५ ॥
Die den Göttern Ergebenen gehen zu den Göttern, die den Ahnen Ergebenen zu den Ahnen, die Verehrer der Geister zu den Geistern, und die mich Verehrenden kommen zu mir.
9.26
पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति ।
तदहं भक्त्युपहृतमश्नामि प्रयतात्मनः ॥ ९.२६ ॥
Wer mir mit Hingabe ein Blatt, eine Blume, eine Frucht oder Wasser darbringt, diese in Hingabe dargebrachte Gabe des Reinherzigen nehme ich an.
9.27
यत्करोषि यदश्नासि यज्जुहोषि ददासि यत् ।
यत्तपस्यसि कौन्तेय तत्कुरुष्व मदर्पणम् ॥ ९.२७ ॥
Was du auch tust, was du isst, was du opferst, was du gibst, welche Askese du übst, Kaunteya, tu es als Opfergabe an mich.
9.28
शुभाशुभफलैरेवं मोक्ष्यसे कर्मबन्धनैः ।
संन्यासयोगयुक्तात्मा विमुक्तो मामुपैष्यसि ॥ ९.२८ ॥
So wirst du von den Fesseln des Handelns mit ihren guten und schlechten Früchten befreit; mit einem im Yoga der Entsagung geeinten Selbst wirst du, erlöst, zu mir kommen.
9.29
समोऽहं सर्वभूतेषु न मे द्वेष्योऽस्ति न प्रियः ।
ये भजन्ति तु मां भक्त्या मयि ते तेषु चाप्यहम् ॥ ९.२९ ॥
Ich bin allen Wesen gegenüber gleich; keiner ist mir verhasst, keiner lieb. Doch die mich mit Hingabe verehren, sind in mir, und auch ich bin in ihnen.
9.30
अपि चेत्सुदुराचारो भजते मामनन्यभाक् ।
साधुरेव स मन्तव्यः सम्यग्व्यवसितो हि सः ॥ ९.३० ॥
Selbst wenn einer von sehr üblem Wandel mich mit ungeteilter Hingabe verehrt, ist er als rechtschaffen zu betrachten, denn er hat sich recht entschieden.
9.31
क्षिप्रं भवति धर्मात्मा शश्वच्छान्तिं निगच्छति ।
कौन्तेय प्रतिजानीहि न मे भक्तः प्रणश्यति ॥ ९.३१ ॥
Schnell wird er rechtschaffen und erlangt ewigen Frieden. Kaunteya, wisse gewiss: Mein Verehrer geht niemals zugrunde.
9.32
मां हि पार्थ व्यपाश्रित्य येऽपि स्युः पापयोनयः ।
स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्रास्तेऽपि यान्ति परां गतिम् ॥ ९.३२ ॥
Denn, Pārtha, selbst jene, die von sündiger Geburt sein mögen, und ebenso Frauen, Vaiśyas und Śūdras, erreichen, wenn sie bei mir Zuflucht nehmen, das höchste Ziel.
9.33
किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा ।
अनित्यमसुखं लोकमिमं प्राप्य भजस्व माम् ॥ ९.३३ ॥
Wie viel mehr dann die reinen Brāhmaṇas und die ergebenen königlichen Weisen! Da du in diese vergängliche, freudlose Welt gekommen bist, verehre mich.
9.34
मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु ।
मामेवैष्यसि युक्त्वैवमात्मानं मत्परायणः ॥ ९.३४ ॥
Richte deinen Geist auf mich, sei mir ergeben, opfere mir, verneige dich vor mir. Hast du dich so geschult und mich zum höchsten Ziel genommen, wirst du zu mir allein kommen.