ഭഗവദ്ഗീത · അധ്യായം 9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.1
इदं तु ते गुह्यतमं प्रवक्ष्याम्यनसूयवे ।
ज्ञानं विज्ञानसहितं यज्ज्ञात्वा मोक्ष्यसेऽशुभात् ॥ ९.१ ॥
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: അസൂയയില്ലാത്ത നിനക്ക് വിജ്ഞാനസഹിതമായ ഈ പരമരഹസ്യമായ ജ്ഞാനം ഞാൻ പറഞ്ഞുതരാം; ഇതറിഞ്ഞാൽ നീ അശുഭത്തിൽനിന്ന് മോചിതനാകും.
9.2
राजविद्या राजगुह्यं पवित्रमिदमुत्तमम् ।
प्रत्यक्षावगमं धर्म्यं सुसुखं कर्तुमव्ययम् ॥ ९.२ ॥
ഇത് രാജവിദ്യയും രാജരഹസ്യവും ഉത്തമമായ പവിത്രവുമാണ്; പ്രത്യക്ഷമായി അറിയാവുന്നതും ധർമ്മാനുസൃതവും അനുഷ്ഠിക്കാൻ ഏറെ എളുപ്പവും നാശമില്ലാത്തതുമാണ്.
9.3
अश्रद्दधानाः पुरुषा धर्मस्यास्य परन्तप ।
अप्राप्य मां निवर्तन्ते मृत्युसंसारवर्त्मनि ॥ ९.३ ॥
പരന്തപാ, ഈ ധർമ്മത്തിൽ ശ്രദ്ധയില്ലാത്ത മനുഷ്യർ എന്നെ പ്രാപിക്കാതെ മരണമയമായ സംസാരമാർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു.
9.4
मया ततमिदं सर्वं जगदव्यक्तमूर्तिना ।
मत्स्थानि सर्वभूतानि न चाहं तेष्ववस्थितः ॥ ९.४ ॥
അവ്യക്തരൂപനായ എന്നാൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എല്ലാ ഭൂതങ്ങളും എന്നിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ ഞാൻ അവയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നില്ല.
9.5
न च मत्स्थानि भूतानि पश्य मे योगमैश्वरम् ।
भूतभृन्न च भूतस्थो ममात्मा भूतभावनः ॥ ९.५ ॥
എങ്കിലും ഭൂതങ്ങൾ എന്നിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നില്ല; എന്റെ ഈശ്വരയോഗം കാണുക. ഭൂതങ്ങളെ താങ്ങുന്നതും ഉളവാക്കുന്നതുമായിട്ടും എന്റെ ആത്മാവ് ഭൂതങ്ങളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നില്ല.
9.6
यथाऽऽकाशस्थितो नित्यं वायुः सर्वत्रगो महान् ।
तथा सर्वाणि भूतानि मत्स्थानीत्युपधारय ॥ ९.६ ॥
എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കുന്ന മഹാവായു എപ്പോഴും ആകാശത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതുപോലെ, എല്ലാ ഭൂതങ്ങളും എന്നിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു എന്ന് ധരിക്കുക.
9.7
सर्वभूतानि कौन्तेय प्रकृतिं यान्ति मामिकाम् ।
कल्पक्षये पुनस्तानि कल्पादौ विसृजाम्यहम् ॥ ९.७ ॥
കൗന്തേയാ, കല്പാന്തത്തിൽ എല്ലാ ഭൂതങ്ങളും എന്റെ പ്രകൃതിയിൽ ലയിക്കുന്നു; കല്പാരംഭത്തിൽ ഞാൻ അവയെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
9.8
प्रकृतिं स्वामवष्टभ्य विसृजामि पुनः पुनः ।
भूतग्राममिमं कृत्स्नमवशं प्रकृतेर्वशात् ॥ ९.८ ॥
എന്റെ പ്രകൃതിയെ ആശ്രയിച്ച്, പ്രകൃതിയുടെ വശത്താൽ അസ്വതന്ത്രമായ ഈ സമസ്ത ഭൂതസമൂഹത്തെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
9.9
न च मां तानि कर्माणि निबध्नन्ति धनञ्जय ।
उदासीनवदासीनमसक्तं तेषु कर्मसु ॥ ९.९ ॥
ധനഞ്ജയാ, ആ കർമങ്ങൾ എന്നെ ബന്ധിക്കുന്നില്ല; അവയിൽ ആസക്തിയില്ലാതെ ഞാൻ ഉദാസീനനെപ്പോലെ ഇരിക്കുന്നു.
9.10
मयाऽध्यक्षेण प्रकृतिः सूयते सचराचरम् ।
हेतुनाऽनेन कौन्तेय जगद्विपरिवर्तते ॥ ९.१० ॥
കൗന്തേയാ, എന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ പ്രകൃതി ചരാചരങ്ങളോടുകൂടിയ ജഗത്തിനെ ജനിപ്പിക്കുന്നു; ഈ കാരണത്താൽ ജഗത്ത് ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു.
9.11
अवजानन्ति मां मूढा मानुषीं तनुमाश्रितम् ।
परं भावमजानन्तो मम भूतमहेश्वरम् ॥ ९.११ ॥
മനുഷ്യശരീരം സ്വീകരിച്ച എന്നെ മൂഢന്മാർ അവഗണിക്കുന്നു; ഭൂതങ്ങളുടെ മഹേശ്വരനായ എന്റെ പരമഭാവം അവർ അറിയുന്നില്ല.
9.12
मोघाशा मोघकर्माणो मोघज्ञाना विचेतसः ।
राक्षसीमासुरीं चैव प्रकृतिं मोहिनीं श्रिताः ॥ ९.१२ ॥
വ്യർഥമായ ആശകളും വ്യർഥമായ കർമങ്ങളും വ്യർഥമായ ജ്ഞാനവുമുള്ള വിവേകഹീനർ മോഹിപ്പിക്കുന്ന രാക്ഷസീയവും ആസുരവുമായ പ്രകൃതിയെ ആശ്രയിക്കുന്നു.
9.13
महात्मानस्तु मां पार्थ दैवीं प्रकृतिमाश्रिताः ।
भजन्त्यनन्यमनसो ज्ञात्वा भूतादिमव्ययम् ॥ ९.१३ ॥
പാർത്ഥാ, എന്നാൽ ദൈവീപ്രകൃതിയെ ആശ്രയിച്ച മഹാത്മാക്കൾ എന്നെ ഭൂതങ്ങളുടെ ആദിയും അവ്യയനുമായി അറിഞ്ഞ് അനന്യമനസ്സോടെ ഭജിക്കുന്നു.
9.14
सततं कीर्तयन्तो मां यतन्तश्च दृढव्रताः ।
नमस्यन्तश्च मां भक्त्या नित्ययुक्ता उपासते ॥ ९.१४ ॥
ദൃഢവ്രതരായി, എപ്പോഴും എന്നെ കീർത്തിച്ചും, പ്രയത്നിച്ചും, ഭക്തിയോടെ എന്നെ നമസ്കരിച്ചും, നിത്യയുക്തരായി അവർ എന്നെ ഉപാസിക്കുന്നു.
9.15
ज्ञानयज्ञेन चाप्यन्ये यजन्तो मामुपासते ।
एकत्वेन पृथक्त्वेन बहुधा विश्वतोमुखम् ॥ ९.१५ ॥
മറ്റു ചിലർ ജ്ഞാനയജ്ഞത്താൽ യജിച്ചുകൊണ്ട്, വിശ്വതോമുഖനായ എന്നെ ഏകത്വമായും പൃഥക്ത്വമായും പലവിധത്തിലും ഉപാസിക്കുന്നു.
9.16
अहं क्रतुरहं यज्ञः स्वधाऽहमहमौषधम् ।
मंत्रोऽहमहमेवाज्यमहमग्निरहं हुतम् ॥ ९.१६ ॥
ഞാൻ ക്രതുവാണ്, ഞാൻ യജ്ഞമാണ്, ഞാൻ സ്വധയാണ്, ഞാൻ ഔഷധമാണ്; ഞാൻ മന്ത്രമാണ്, ഞാൻ തന്നെ നെയ്യാണ്, ഞാൻ അഗ്നിയാണ്, ഞാൻ ഹോമിക്കപ്പെട്ട ആഹുതിയാണ്.
9.17
पिताऽहमस्य जगतो माता धाता पितामहः ।
वेद्यं पवित्रमोंकार ऋक् साम यजुरेव च ॥ ९.१७ ॥
ഈ ജഗത്തിന്റെ പിതാവും മാതാവും ധാതാവും പിതാമഹനും ഞാനാണ്; അറിയേണ്ടതും പവിത്രവും ഓങ്കാരവും ഋക്, സാമം, യജുസ്സ് എന്നിവയും ഞാൻ തന്നെ.
9.18
गतिर्भर्ता प्रभुः साक्षी निवासः शरणं सुहृत् ।
प्रभवः प्रलयः स्थानं निधानं बीजमव्ययम् ॥ ९.१८ ॥
ഞാനാണ് ഗതി, ഭരിക്കുന്നവൻ, പ്രഭു, സാക്ഷി, നിവാസം, ശരണം, സുഹൃത്ത്; ഞാനാണ് ഉത്ഭവം, പ്രളയം, സ്ഥാനം, നിധാനം, അവ്യയമായ ബീജം.
9.19
तपाम्यहमहं वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च ।
अमृतं चैव मृत्युश्च सदसच्चाहमर्जुन ॥ ९.१९ ॥
അർജുനാ, ഞാനാണ് ചൂട് നൽകുന്നത്; ഞാൻ മഴയെ തടഞ്ഞുനിർത്തുകയും പെയ്യിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അമൃതവും മൃത്യുവും ഞാനാണ്, സത്തും അസത്തും ഞാൻ തന്നെ.
9.20
त्रैविद्या मां सोमपाः पूतपापा ।
यज्ञैरिष्ट्वा स्वर्गतिं प्रार्थयन्ते ।
ते पुण्यमासाद्य सुरेन्द्रलोक ।
मश्नन्ति दिव्यान्दिवि देवभोगान् ॥ ९.२० ॥
മൂന്ന് വേദങ്ങളും അറിയുന്നവർ, സോമം പാനം ചെയ്യുന്നവർ, പാപം നീങ്ങി ശുദ്ധരായവർ യജ്ഞങ്ങളാൽ എന്നെ ആരാധിച്ച് സ്വർഗപ്രാപ്തി പ്രാർഥിക്കുന്നു. അവർ പുണ്യമായ ദേവേന്ദ്രലോകം പ്രാപിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ ദേവന്മാരുടെ ദിവ്യഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.
9.21
ते तं भुक्त्वा स्वर्गलोकं विशालं ।
क्षीणे पुण्ये मर्त्यलोकं विशन्ति ।
एव त्रयीधर्ममनुप्रपन्ना ।
गतागतं कामकामा लभन्ते ॥ ९.२१ ॥
അവർ ആ വിശാലമായ സ്വർഗലോകം അനുഭവിച്ചശേഷം, പുണ്യം ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ മർത്യലോകത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ മൂന്ന് വേദങ്ങളുടെ ധർമം പിന്തുടരുന്ന, കാമങ്ങളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ പോക്കുവരവുകൾ നേടുന്നു.
9.22
अनन्याश्चिन्तयन्तो मां ये जनाः पर्युपासते ।
तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम् ॥ ९.२२ ॥
അനന്യരായി എന്നെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ഉപാസിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ, നിത്യവും എന്നിൽ യുക്തരായ അവരുടെ യോഗക്ഷേമം ഞാൻ വഹിക്കുന്നു.
9.23
येऽप्यन्यदेवता भक्ता यजन्ते श्रद्धयाऽन्विताः ।
तेऽपि मामेव कौन्तेय यजन्त्यविधिपूर्वकम् ॥ ९.२३ ॥
കൗന്തേയാ, ശ്രദ്ധയോടെ മറ്റു ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്ന ഭക്തന്മാരും എന്നെത്തന്നെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്, പക്ഷേ വിധിപ്രകാരമല്ല.
9.24
अहं हि सर्वयज्ञानां भोक्ता च प्रभुरेव च ।
न तु मामभिजानन्ति तत्त्वेनातश्च्यवन्ति ते ॥ ९.२४ ॥
എന്തെന്നാൽ എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളുടെയും ഭോക്താവും പ്രഭുവും ഞാൻ തന്നെയാണ്. എന്നാൽ അവർ എന്നെ തത്ത്വത്തിൽ അറിയുന്നില്ല; അതിനാൽ അവർ വീഴുന്നു.
9.25
यान्ति देवव्रता देवान् पितृ़न्यान्ति पितृव्रताः ।
भूतानि यान्ति भूतेज्या यान्ति मद्याजिनोऽपि माम् ॥ ९.२५ ॥
ദേവവ്രതന്മാർ ദേവന്മാരെ പ്രാപിക്കുന്നു, പിതൃവ്രതന്മാർ പിതൃക്കളെ പ്രാപിക്കുന്നു, ഭൂതങ്ങളെ പൂജിക്കുന്നവർ ഭൂതങ്ങളെ പ്രാപിക്കുന്നു, എന്നെ ആരാധിക്കുന്നവർ എന്നെത്തന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു.
9.26
पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति ।
तदहं भक्त्युपहृतमश्नामि प्रयतात्मनः ॥ ९.२६ ॥
ആര് ഭക്തിയോടെ എനിക്ക് ഇലയോ പൂവോ പഴമോ ജലമോ അർപ്പിക്കുന്നുവോ, ശുദ്ധചിത്തനായ അവൻ ഭക്തിയോടെ സമർപ്പിച്ചത് ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു.
9.27
यत्करोषि यदश्नासि यज्जुहोषि ददासि यत् ।
यत्तपस्यसि कौन्तेय तत्कुरुष्व मदर्पणम् ॥ ९.२७ ॥
കൗന്തേയാ, നീ എന്തു ചെയ്യുന്നുവോ, എന്തു ഭക്ഷിക്കുന്നുവോ, എന്തു ഹോമിക്കുന്നുവോ, എന്തു ദാനം ചെയ്യുന്നുവോ, എന്തു തപസ്സനുഷ്ഠിക്കുന്നുവോ, അതെല്ലാം എനിക്ക് അർപ്പണമായി ചെയ്യൂ.
9.28
शुभाशुभफलैरेवं मोक्ष्यसे कर्मबन्धनैः ।
संन्यासयोगयुक्तात्मा विमुक्तो मामुपैष्यसि ॥ ९.२८ ॥
ഇങ്ങനെ ശുഭാശുഭഫലങ്ങളുള്ള കർമബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് നീ മോചിതനാകും; സംന്യാസയോഗയുക്തമായ മനസ്സോടെ, വിമുക്തനായി നീ എന്നെ പ്രാപിക്കും.
9.29
समोऽहं सर्वभूतेषु न मे द्वेष्योऽस्ति न प्रियः ।
ये भजन्ति तु मां भक्त्या मयि ते तेषु चाप्यहम् ॥ ९.२९ ॥
ഞാൻ സർവഭൂതങ്ങളിലും സമനാണ്; എനിക്ക് ദ്വേഷ്യനായി ആരുമില്ല, പ്രിയനായും ആരുമില്ല. എന്നാൽ ഭക്തിയോടെ എന്നെ ഭജിക്കുന്നവർ എന്നിലാണ്, ഞാനും അവരിലാണ്.
9.30
अपि चेत्सुदुराचारो भजते मामनन्यभाक् ।
साधुरेव स मन्तव्यः सम्यग्व्यवसितो हि सः ॥ ९.३० ॥
അത്യന്തം ദുരാചാരനായവൻ പോലും അനന്യഭാവത്തോടെ എന്നെ ഭജിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെ സാധുവായിത്തന്നെ കരുതണം; കാരണം അവൻ ശരിയായി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു.
9.31
क्षिप्रं भवति धर्मात्मा शश्वच्छान्तिं निगच्छति ।
कौन्तेय प्रतिजानीहि न मे भक्तः प्रणश्यति ॥ ९.३१ ॥
അവൻ വേഗം ധർമ്മാത്മാവായി ശാശ്വതമായ ശാന്തി നേടുന്നു. കൗന്തേയാ, ഉറപ്പായി അറിയുക: എന്റെ ഭക്തൻ ഒരിക്കലും നശിക്കുന്നില്ല.
9.32
मां हि पार्थ व्यपाश्रित्य येऽपि स्युः पापयोनयः ।
स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्रास्तेऽपि यान्ति परां गतिम् ॥ ९.३२ ॥
പാർത്ഥാ, പാപയോനികളായവരും, സ്ത്രീകളും, വൈശ്യരും, ശൂദ്രരും പോലും എന്നെ ആശ്രയിച്ചാൽ പരമമായ ഗതി പ്രാപിക്കുന്നു.
9.33
किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा ।
अनित्यमसुखं लोकमिमं प्राप्य भजस्व माम् ॥ ९.३३ ॥
അപ്പോൾ പുണ്യവാന്മാരായ ബ്രാഹ്മണരുടെയും ഭക്തരായ രാജർഷികളുടെയും കാര്യം പറയാനുണ്ടോ! അനിത്യവും സുഖരഹിതവുമായ ഈ ലോകത്തെ പ്രാപിച്ച് എന്നെ ഭജിക്കുക.
9.34
मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु ।
मामेवैष्यसि युक्त्वैवमात्मानं मत्परायणः ॥ ९.३४ ॥
എന്നിൽ മനസ്സുറപ്പിക്കുക, എന്റെ ഭക്തനാകുക, എന്നെ ആരാധിക്കുക, എന്നെ നമസ്കരിക്കുക. ഇങ്ങനെ നിന്നെത്തന്നെ യോജിപ്പിച്ച്, എന്നെ പരമലക്ഷ്യമാക്കി, നീ എന്നെത്തന്നെ പ്രാപിക്കും.