ଯଜୁର୍ବେଦ · ଅଧ୍ୟାୟ 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.1
कृष्णोऽस्य् आखरेष्ठो ऽग्नये त्वा जुष्टं प्रोक्षामि ।
वेदिर् असि बर्हिषे त्वा जुष्टां प्रोक्षामि ।
बर्हिर् असि स्रुग्भ्यस् त्वा जुष्टं प्रोक्षामि ॥ २.१ ॥
ତୁମେ କଳା, ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ବାଛାଯାଇଥିବା; ଗୃହୀତ ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରୋକ୍ଷଣ କରେ। ତୁମେ ବେଦି, ବର୍ହିଷ ପାଇଁ; ଗୃହୀତ ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରୋକ୍ଷଣ କରେ। ତୁମେ ବର୍ହିଃ (କୁଶ), ସ୍ରୁକ୍ ପାଇଁ; ଗୃହୀତ ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରୋକ୍ଷଣ କରେ।
2.2
अदित्यै व्युन्दनम् असि ।
विष्णो स्तुपो ऽसि ।
ऊर्णम्रदसं त्वा स्तृणामि स्वासस्थां देवेभ्यः ।
भुवपतये स्वाहा ।
भुवनपतये स्वाहा ।
भूतानां पतये स्वाहा ॥ २.२ ॥
ତୁମେ ଅଦିତି ପାଇଁ ବିଛାଇବାର ସାଧନ। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଗୁଚ୍ଛ। ପଶମ ପରି କୋମଳ ତୁମକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଖାସୀନ ହେବା ପାଇଁ ମୁଁ ବିଛାଏ। ଭୁବଃପତି ପାଇଁ ସ୍ୱାହା। ଭୁବନପତି ପାଇଁ ସ୍ୱାହା। ଭୂତଗଣଙ୍କ ପତି ପାଇଁ ସ୍ୱାହା।
2.3
गन्धर्वस् त्वा विश्वावसुः परि दधातु विश्वस्यारिष्ट्यै यजमानस्य परिधिर् अस्य् अग्निर् इड ऽīडितः ।
इन्द्रस्य बाहुर् असि दक्षिणो विश्वस्यारिष्ट्यै यजमानस्य परिधिर् अस्य् अग्निर् इड ऽ ईडितः ।
मित्रावरुणौ त्वोत्तरतः परि धत्तां ध्रुवेण धर्मणा विश्वस्यारिष्ट्यै यजमानस्य परिधिर् अस्य् अग्निर् इड ऽ ईडितः ॥ २.३ ॥
ଗନ୍ଧର୍ବ ବିଶ୍ୱାବସୁ ତୁମକୁ ଚାରିପାଖେ ରଖନ୍ତୁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଅନର୍ଥହୀନତା ଓ ଯଜମାନ ପାଇଁ; ତୁମେ ପରିଧି, ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୁତ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ବାହୁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଅନର୍ଥହୀନତା ଓ ଯଜମାନ ପାଇଁ; ତୁମେ ପରିଧି, ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୁତ। ମିତ୍ରାବରୁଣ ଉତ୍ତରରୁ ତୁମକୁ ଚାରିପାଖେ ରଖନ୍ତୁ, ସ୍ଥିର ଧର୍ମରେ; ସମସ୍ତଙ୍କର ଅନର୍ଥହୀନତା ଓ ଯଜମାନ ପାଇଁ; ତୁମେ ପରିଧି, ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୁତ।
2.4
वीतिहोत्रं त्वा कवे द्युमन्तꣳ सम् इधीमहि ।
अग्ने बृहन्तम् अध्वरे ॥ २.४ ॥
ହେ କବି, ବୀତିହୋତ୍ର, ତୁମକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପରେ ଆମେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞରେ ମହାନ୍ ତୁମେ।
2.5
समिद् असि ।
सूर्यस् त्वा पुरस्तात् पातु कस्याश् चिद् अभिशस्त्यै ।
सवितुर् बाहू स्थः ।
ऽ ऊर्णम्रदसं त्वा स्तृणामि स्वासस्थं देवेभ्यः ।
ऽ आ त्वा वसवो रुद्रा ऽ आदित्याः सदन्तु ॥ २.५ ॥
ତୁମେ ସମିଧ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାମନାରୁ କୌଣସି ନିନ୍ଦାରୁ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ତୁମେ ସବିତାଙ୍କ ଦୁଇ ବାହୁ। ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଣା ପରି କୋମଳ ତୁମକୁ ବିଛାଏ। ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ ତୁମ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ।
2.6
घृताच्य् असि जुहूर् नाम्ना सेदं प्रियेण धाम्ना प्रियꣳ सद ऽ आ सीद ।
घृताच्य् अस्य् उपभृन् नाम्ना सेदं प्रियेण धाम्ना प्रियꣳ सद ऽ आ सीद ।
घृताच्य् असि ध्रुवा नाम्ना सेदं प्रियेण धाम्ना प्रियꣳ सदऽ आ सीद ।
प्रियेण धाम्ना प्रियꣳ सद ऽआ सीद ।
ध्रुवा ऽ असदन्न् ऋतस्य योनौ ता विष्णो पाहि ।
पाहि यज्ञं ।
पाहि यज्ञपतिम् ।
पाहि मां यज्ञन्यम् ॥ २.६ ॥
ତୁମେ ଘୃତାଚୀ, ଜୁହୂ ନାମରେ; ଏଠାରେ ପ୍ରିୟ ଧାମରୁ ପ୍ରିୟ ଆସନରେ ବସ। ତୁମେ ଘୃତାଚୀ, ଉପଭୃତ୍ ନାମରେ... ଧ୍ରୁବା ନାମରେ... ବସ। ଧ୍ରୁବାମାନେ ଋତର ଗର୍ଭରେ ବସିଲେ। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କର। ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
2.7
अग्ने वाजजिद् वाजं त्वा सरिष्यन्तं वाजजितꣳ सं मार्ज्मि ।
नमो देवेभ्यः ।
स्वधा पितृभ्यः ।
सुयमे मे भूयास्तम् ॥ २.७ ॥
ବାଜ ଜିତୁଥିବା ହେ ଅଗ୍ନି, ବାଜ ଦିଗରେ ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଏବଂ ବାଜ ଜିତିଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ। ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱଧା। ମୋ ପାଇଁ ସହଜରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣଯୋଗ୍ୟ ହୁଅ।
2.8
अस्कन्नम् अद्य देवेभ्यऽ आज्यꣳ सं भ्रियासम् ।
अङ्घ्रिणा विष्णो मा त्वाव क्रमिषम् ।
वसुमतीम् अग्ने ते छायाम् उप स्थेषं विष्णो स्थानम् असि ।
इत ऽ इन्द्रो वीर्यम् अकृणोद् ऊर्ध्वो ध्वर ऽआस्थात् ॥ २.८ ॥
ଆଜି ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ନ ଢାଳିଥିବା ଘିଅ ଭଲରେ ଆଣେ। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ପାଦରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦଳି ନ ଦେଉ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଧନସମୃଦ୍ଧ ତୁମ ଛାୟା ପାଖରେ ମୁଁ ଠିଆ ହେଉ। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ସ୍ଥାନ। ଏଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇଲେ; ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଯଜ୍ଞ ଠିଆ ହେଲା।
2.9
अग्ने वेर् होत्रं वेर् दूत्यम् ।
अवतां त्वां द्यावापृथिवी ।
ऽअव त्वं द्यावापृथिवी स्विष्टकृद् देवेभ्यो इन्द्रऽ आज्येन हविषा भूत् स्वाहा ।
सं ज्योतिषा ज्योतिः ॥ २.९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ହୋତାର କର୍ମ ଓ ଦୂତର କର୍ମ ତୁମେ ଜାଣ। ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ହେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତଳେ ରକ୍ଷା କର; ସ୍ୱିଷ୍ଟକୃତ୍ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଘିଅ ଓ ହବିଷ୍ୟରେ ହେଉ। ସ୍ୱାହା। ଜ୍ୟୋତିରେ ଜ୍ୟୋତି ମିଳୁ।
2.10
मयीदम् इन्द्र ऽइन्द्रियं दधात्व् अस्मान् रायो मघवानः सचन्ताम् ।
अस्माकꣳ सन्त्व् आशिषः सत्या नः सन्त्व् आशिषः ।
ऽउपहूता पृथिवी मातोप मां पृथिवी माता ह्वयताम् ।
अग्निर् आग्नीध्रात् स्वाहा ॥ २.१० ॥
ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ-ଶକ୍ତି ସ୍ଥାପନ କର। ଧନବାନମାନେ ଆମ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ଆମର ଆଶା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ଆମର ଆଶୀର୍ବାଦ ସତ୍ୟ ହେଉ। ଆହୂତା ପୃଥିବୀ ମାତା ମୋତେ ନିକଟକୁ ଡାକନ୍ତୁ। ଆଗ୍ନୀଧ୍ରରୁ ଅଗ୍ନି; ସ୍ୱାହା।
2.11
उपहूतो द्यौष् पितोप मां द्यौष् पिता ह्वयताम् अग्निर् आग्नीध्रात् स्वाहा ।
देवस्य त्वा सवितुः प्रसवे ऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
प्रति गृह्णामि ।
अग्नेष् ट्वास्येन प्राश्नामि ॥ २.११ ॥
ଆହୂତ ପିତା ଦ୍ୟୌ ମୋତେ ନିକଟକୁ ଡାକନ୍ତୁ। ଆଗ୍ନୀଧ୍ରରୁ ଅଗ୍ନି; ସ୍ୱାହା। ସବିତା ଦେବଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ବାହୁରେ, ପୂଷାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ମୁଖରେ ତୁମକୁ ଖାଉଛି।
2.12
एतं ते देव सवितर् यज्ञं प्राहुर् बृहस्पतये ब्रह्मणे ।
तेन यज्ञम् अव तेन यज्ञपतिं तेन माम् अव ॥ २.१२ ॥
ହେ ଦେବ ସବିତା, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ସେମାନେ ବୃହସ୍ପତି ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ କହନ୍ତି। ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କର, ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
2.13
मनो जूतिर् जुषताम् आज्यस्य बृहस्पतिर् यज्ञम् इमं तनोतु ।
अरिष्टं यज्ञꣳ सम् इमं दधातु विश्वे देवासऽ इह मादयन्ताम् ओ३ं प्र तिष्ठ ॥ २.१३ ॥
ମନର ଗତି ଆଜ୍ୟ ସେବନ କରୁ। ବୃହସ୍ପତି ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତୁ। ଏହି ଅହିଂସ୍ର ଯଜ୍ଞକୁ ଭଲ ଭାବରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱେଦେବ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତୁ। ଓଁ, ଆଗରେ ଠିଆ ହୁଅ।
2.14
एषा तेऽ अग्ने समित् तया वर्धस्व चा च प्यायस्व ।
वर्धिषीमहि च वयम् आ च प्यासिषीमहि ।
अग्ने वाजजिद् वाजं त्वा ससृवाꣳसं वाजजितꣳ सं मार्ज्मि ॥ २.१४ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହା ତୁମ ସମିଧ; ତା'ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଅ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅ। ଆମେ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ହେ ଅଗ୍ନି, ବଳଜିତ୍, ବଳ ସହ ଅଗ୍ରସର ତୁମକୁ ମୁଁ ଭଲ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧ କରେ।
2.15
अग्नीषोमयोर् उज्जितिम् अनूज्जेषं वाजस्य मा प्रसवेन प्रोहामि ।
अग्नीषोमौ तम् अपनुदतां योऽस्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मो वाजस्यैनं प्रसवेनापोहामि ।
इन्द्राग्न्योर् उज्जितिम् अनूज्जेषं वाजस्य मा प्रसवेन प्रोहामि ।
इन्द्राग्नी तम् अप नुदतां यो ऽस्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मो वाजस्यैनं प्रसवेनापोहामि ॥ २.१५ ॥
ଅଗ୍ନି-ସୋମଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜୟ ପଛରେ ମୁଁ ଜିତେ; ବଳର ପ୍ରେରଣାରେ ଅଗ୍ରସର ହେ। ଯେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ ଏବଂ ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ତାକୁ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ବଳର ପ୍ରେରଣାରେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଦୂର କରେ। ଇନ୍ଦ୍ର-ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜୟ ପଛରେ ମୁଁ ଜିତେ; ବଳର ପ୍ରେରଣାରେ ଅଗ୍ରସର ହେ। ଯେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ ଏବଂ ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ତାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଦୂର କରନ୍ତୁ। ବଳର ପ୍ରେରଣାରେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଦୂର କରେ।
2.16
वसुभ्यस् त्वा ।
रुद्रेभ्यस् त्वा ।
आदित्येभ्यस् त्वा ।
सं जानाथां द्यावापृथिवी ।
मित्रावरुणौ त्वा वृष्ट्यावताम् ।
व्यन्तु वयो क्तꣳ रिहाणाः ।
मरुतां पृषतीर् गच्छ वशा पृश्निर् भूत्वा दिवं गच्छ ततो नो वृष्टिम् आ वह ।
चक्षुष्पा ऽअग्ने ऽसि चक्षुर् मे पाहि ॥ २.१६ ॥
ବସୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମକୁ। ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମକୁ। ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମକୁ। ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ପରସ୍ପରକୁ ଜାଣନ୍ତୁ। ମିତ୍ରାବରୁଣ ତୁମକୁ ବର୍ଷାରେ ଆବୃତ କରନ୍ତୁ। ଉଚ୍ଚାରିତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ସେମାନେ ପୋଷଣ ରୂପେ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତୁ। ହେ ମରୁତ୍ମାନଙ୍କ ଚିତ୍ରିତ ମାତାଗଣ, ଯାଅ; ବନ୍ଧ୍ୟା ଗାଈ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉ, ସେଠାରୁ ଆମ ପାଇଁ ବର୍ଷା ଆଣୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଚକ୍ଷୁର ରକ୍ଷକ; ମୋ ଚକ୍ଷୁକୁ ରକ୍ଷା କର।
2.17
यं परिधिं पर्यधत्थाऽ अग्ने देव पणिभिर् गुह्यमानः ।
तं तऽ एतम् अनु जोषं भराम्य् नेत् त्वद् अपचेतयातै ।
ऽअग्नेः प्रियं पाथोऽपीतम् ॥ २.१७ ॥
ହେ ଦେବ ଅଗ୍ନି, ପଣିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲୁଚି ରହି ତୁମେ ଚାରିପାଶେ ରଖିଥିବା ସେହି ପରିଧିକୁ, ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ତୁମ ପାଇଁ ଏହା ଆଣୁଛି; ଯେପରି ତୁମେ ମୋଠାରୁ ଦୂରେଇ ନ ଯାଅ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପଥ ଲୁଚି ରହିଛି।
2.18
सꣳस्रवभागा स्थेषा बृहन्तः प्रस्तरेष्ठाः परिधेयाश् च देवाः ।
इमां वाचम् अभि विश्वे गृणन्त ऽआसद्यास्मिन् बर्हिषि मादयध्वम् ।
स्वाहा वाट् ॥ २.१८ ॥
ତୁମେ ସଂସ୍ରବଭାଗ; ହେ ମହାନ ଦେବଗଣ, ପ୍ରସ୍ତରରେ ସ୍ଥିତ ଓ ପରିଧି ଦେବଗଣ। ଏହି ବାଣୀକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ପ୍ରଶଂସା କରି, ଏହି ବର୍ହିରେ ବସି ଆନନ୍ଦ କର। ସ୍ୱାହା, ବାଟ୍।
2.19
घृताची स्थो धुर्यौ पातꣳ सुम्ने स्थः सुम्ने मा धत्तम् ।
यज्ञ नमश् च तऽ उप च यज्ञस्य शिवे सं तिष्ठस्व स्विष्टे मे संतिष्ठस्व ॥ २.१९ ॥
ତୁମେ ଘିଅ ଢାଳୁଥିବା, ଜୁଆଳର ଯୋଡ଼ି; ରକ୍ଷା କର। ତୁମେ କୃପାରେ ଅଛ, କୃପା ମୋ ଭିତରେ ସ୍ଥାପନ କର। ହେ ଯଜ୍ଞ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଯଜ୍ଞ ନିକଟରେ, ମଙ୍ଗଳରୂପେ ସ୍ଥିର ରୁହ; ମୋ ସୁଷ୍ଠୁ ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ଥିର ରୁହ।
2.20
अग्नेऽ दब्धायो ऽशीतम पाहि मा दिद्योः ।
पाहि प्रसित्यै ।
पाहि दुरिष्ट्यै ।
पाहि दुरद्मन्याऽ अविषं नः पितुं कृणु ।
सुषदा योनौ स्वाहा वाट् ।
अग्नये संवेशपतये स्वाहा ।
सरस्वत्यै यशोभगिन्यै स्वाहा ॥ २.२० ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଅଜେୟ, ଅତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ; ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ବିଜୁଳିରୁ ରକ୍ଷା କର। ଫାଶରୁ ରକ୍ଷା କର। ଦୁଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞରୁ ରକ୍ଷା କର। ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାରୁ; ଆମକୁ ବିଷରହିତ ଅନ୍ନ ଦିଅ। ସୁଷ୍ଠୁ ବସିଥିବା ସ୍ଥାନରେ — ସ୍ୱାହା, ବାଟ୍। ଗୃହପତି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ଯଶ ଦେଉଥିବା ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା।
2.21
वेदो ऽसि येन त्वं देव वेद देवेभ्यो वेदोऽ भवस् तेन मह्यं वेदो भूयाः ।
देवा गातुविदो गातुं वित्त्वा गातुम् इत ।
मनसस् पतऽ इमं देव यज्ञꣳ स्वाहा वाते धाः ॥ २.२१ ॥
ତୁମେ ବେଦ (ଧନ); ଯାହାଦ୍ୱାରା ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଜାଣ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ବେଦ (ଧନ) ହେଲ; ସେଥିରେ ମୋ ପାଇଁ ବେଦ (ଧନ) ହୁଅ। ହେ ଦେବତାମାନେ, ପଥ ଜାଣୁଥିବା, ପଥ ପାଇ ପଥରେ ଚାଲ। ହେ ମନର ପତି, ହେ ଦେବ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ସ୍ୱାହା; ବାୟୁରେ ସ୍ଥାପନ କର।
2.22
सं बर्हिर् अङ्क्ताꣳ हविषा घृतेन सम् आदित्यैर् वसुभिः सं मरुद्भिः ।
सम् इन्द्रो विश्वदेवेभिर् अङ्क्तां दिव्यं नभो गच्छतु यत् स्वाहा ॥ २.२२ ॥
ଏହି ବର୍ହିସ୍ (କୁଶ) ହବିଷ ଓ ଘିଅରେ ସଜ୍ଜିତ ହେଉ; ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ ଓ ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ସଜ୍ଜିତ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର ବିଶ୍ୱଦେବଙ୍କ ସହିତ ଏହାକୁ ସଜାନ୍ତୁ; ଦିବ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଯାଉ — ସ୍ୱାହା।
2.23
कस् त्वा वि मुञ्चति स त्वा वि मुञ्चति कस्मै त्वा वि मुञ्चति तस्मै त्वा वि मुञ्चति ।
पोषाय ।
रक्षसां भागो ऽसि ॥ २.२३ ॥
କିଏ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରେ, ସେ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରେ; କାହା ପାଇଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରେ, ତାହା ପାଇଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରେ। ପୋଷଣ ପାଇଁ। ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଭାଗ।
2.24
सं वर्चसा पयसा सं तनूभिर् अगन्महि मनसा सꣳ शिवेन ।
त्वष्टा सुदत्रो वि दधातु रायोऽ नुमार्ष्टु तन्वो यद् विलिष्टम् ॥ २.२४ ॥
ଆମେ ତେଜ ଓ କ୍ଷୀର ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେଉ, ଶରୀର ସହିତ, ମନ ଓ କଲ୍ୟାଣ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେଉ। ଉତ୍ତମ ଦାତା ତ୍ୱଷ୍ଟା ଧନ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତୁ; ଶରୀରର ଯାହା ଦୋଷଯୁକ୍ତ ତାହା ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ।
2.25
दिवि विष्णुर् व्यक्रꣳस्त जागतेन छन्दसा ततो निर्भक्तो यो ऽस्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मः ।
अन्तरिक्षे विष्णुर् व्यक्रꣳस्त जागतेन छन्दसा ततो निर्भक्तो योऽ स्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मः ।
पृथिव्यां विष्णुर् व्यक्रꣳस्त जागतेन छन्दसा ततो निर्भक्तो यो ऽस्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मः ।
अस्माद् ऽअन्नादस्यै प्रतिष्ठायै ।
ऽ अगन्म स्वः ।
सं ज्योतिषाभूम ॥ २.२५ ॥
ଦ୍ୟୁଲୋକରେ ବିଷ୍ଣୁ ଜାଗତ ଛନ୍ଦରେ ପାଦ ରଖିଲେ; ସେଠାରୁ ଯେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷ କରେ ଏବଂ ଯାହାକୁ ଆମେ ଦ୍ୱେଷ କରୁ, ତାହା ଦୂର କରାଗଲା। ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ବିଷ୍ଣୁ ଜାଗତ ଛନ୍ଦରେ ପାଦ ରଖିଲେ; ସେଠାରୁ ଯେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷ କରେ ଏବଂ ଯାହାକୁ ଆମେ ଦ୍ୱେଷ କରୁ, ତାହା ଦୂର କରାଗଲା। ପୃଥିବୀରେ ବିଷ୍ଣୁ ଜାଗତ ଛନ୍ଦରେ ପାଦ ରଖିଲେ; ସେଠାରୁ ଯେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷ କରେ ଏବଂ ଯାହାକୁ ଆମେ ଦ୍ୱେଷ କରୁ, ତାହା ଦୂର କରାଗଲା। ଏହି ଅନ୍ନ ପାଇଁ, ଏହି ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ। ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଉ। ଆମେ ଜ୍ୟୋତିରେ ଯୁକ୍ତ ହେଉ।
2.26
स्वयम्भूर् असि श्रेष्ठो रश्मिर् ऽवर्चोदा असि वर्चो मे देहि ।
सूर्यस्यावृतम् अन्व् आवर्ते ॥ २.२६ ॥
ତୁମ୍ଭେ ସ୍ୱୟମ୍ଭୂ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମ୍ଭେ ରଶ୍ମି, ତେଜ ଦାତା; ମୋତେ ତେଜ ଦିଅ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆବର୍ତ୍ତନରେ, ତାହାର ଚକ୍ରପଥରେ।
2.27
अग्ने गृहपते सुगृहपतिस् त्वयाऽग्ने ऽहं गृहपतिना भूयासꣳ सुगृहपतिस् त्वं मयाऽग्ने गृहपतिना भूयाः ।
अस्थूरि णौ गार्हपत्यानि सन्तु शतꣳ हिमाः ।
सूर्यस्यावृतम् अन्व् आवर्ते ॥ २.२७ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଗୃହପତି! ତୁମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଉତ୍ତମ ଗୃହପତି ହେଉ; ମୋ ଦ୍ୱାରା ତୁମ୍ଭେ ଗୃହପତି ସହ ଉତ୍ତମ ଗୃହପତି ହୁଅ। ଆମ ଗାର୍ହପତ୍ୟ କର୍ମ ଅଖଣ୍ଡ ହେଉ, ଶହେ ଶୀତ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆବର୍ତ୍ତନରେ।
2.28
अग्ने व्रतपते व्रतम् अचारिषं तद् अशकं तन् मेऽ राधि ।
इदम् अहं यऽ एवाऽस्मि सोऽस्मि ॥ २.२८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରତପତି! ମୁଁ ବ୍ରତ ଆଚରଣ କଲି; ତାହା ମୋଠାରୁ ହୋଇପାରିଲା। ତାହା ମୋ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧ ହେଉ। ମୁଁ ଏହି; ମୁଁ ପ୍ରକୃତରେ ଯାହା, ତାହା ହିଁ ମୁଁ।
2.29
अग्नये कव्यवाहनाय स्वाहा ।
सोमाय पितृमते स्वाहा ।
अपहता ऽ असुरा रक्षाꣳसि वेदिषदः ॥ २.२९ ॥
କବ୍ୟବାହନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ପିତୃମାନ୍ ସୋମଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ବେଦୀରେ ବସିଥିବା ଅସୁର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ତଡ଼ି ଦିଆଗଲେ।
2.30
ये रूपाणि प्रतिमुञ्चमाना ऽ असुराः सन्तः स्वधया चरन्ति ।
परापुरो निपुरो ये भरन्त्य् अग्निष्टाँन् लोकात् प्र णुदात्य् अस्मात् ॥ २.३० ॥
ଯେଉଁ ଅସୁରମାନେ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସ୍ୱଧାରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପରାପୁର ଓ ନିପୁର ବହନ କରନ୍ତି — ଅଗ୍ନି ସେମାନଙ୍କୁ ଏ ଲୋକରୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
2.31
अत्र पितरो मादयध्वं यथाभागम् आ वृषायध्वम् ।
अमीमदन्त पितरो यथाभागम् आ वृषायिषत ॥ २.३१ ॥
ଏଠାରେ, ହେ ପିତୃଗଣ, ନିଜ ନିଜ ଭାଗ ଅନୁସାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବଳବାନ ହୁଅ। ପିତୃଗଣ ନିଜ ନିଜ ଭାଗ ଅନୁସାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବଳବାନ ହେଲେ।
2.32
नमो वः पितरो रसाय नमो वः पितरः शोषाय नमो वः पितरो जीवाय नमो वः पितरः स्वधायै नमो वः पितरो घोराय नमो वः पितरो मन्यवे नमो वः पितरः पितरो नमो वो गृहान्नः पितरो दत्त सतो वः पितरो देष्मैतद्वः पितरो वासः ॥ २.३२ ॥
ହେ ପିତୃଗଣ, ତୁମମାନଙ୍କ ରସ ପାଇଁ ନମସ୍କାର; ହେ ପିତୃଗଣ, ତୁମମାନଙ୍କ ଶୋଷଣ ପାଇଁ ନମସ୍କାର; ହେ ପିତୃଗଣ, ତୁମମାନଙ୍କ ଜୀବନ ପାଇଁ ନମସ୍କାର; ହେ ପିତୃଗଣ, ତୁମମାନଙ୍କ ସ୍ୱଧା ପାଇଁ ନମସ୍କାର; ହେ ପିତୃଗଣ, ତୁମମାନଙ୍କ ଘୋରତା ପାଇଁ ନମସ୍କାର; ହେ ପିତୃଗଣ, ତୁମମାନଙ୍କ ମନ୍ୟୁ ପାଇଁ ନମସ୍କାର। ହେ ପିତୃଗଣ, ତୁମମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ହେ ପିତୃଗଣ, ଆମ ଗୃହ ପାଇଁ ଯାହା ଅଛି ତାହା ଦିଅ। ହେ ପିତୃଗଣ, ତୁମମାନଙ୍କୁ ଏହା — ଏହି ବସ୍ତ୍ର — ଆମେ ଦେବୁ।
2.33
आ धत्त पितरो गर्भं कुमारं पुष्करस्रजम् ।
यथेह पुरुषो ऽसत् ॥ २.३३ ॥
ହେ ପିତୃଗଣ, ଗର୍ଭ ଓ ପଦ୍ମମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା କୁମାରକୁ ଧାରଣ କର; ଏଠାରେ ଜଣେ ପୁରୁଷ ହେଉ।
2.34
ऊर्जं वहन्तीर् अमृतं घृतं पयः कीलालं परिस्रुतम् ।
स्वधा स्थ तर्पयत मे पितॄन् ॥ २.३४ ॥
ଊର୍ଜ, ଅମୃତ, ଘିଅ, କ୍ଷୀର ଓ କୀଲାଲ ବହନକାରୀ ତୁମେ ସ୍ୱଧା; ମୋର ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କର।