ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 2.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.14.1489
अ꣣भि꣡ प्र गोप꣢꣯तिं गि꣣रे꣡न्द्र꣢मर्च꣣ य꣡था꣢ वि꣣दे꣢ ।
सू꣣नु꣢ꣳ स꣣त्य꣢स्य꣣ स꣡त्प꣢तिम् ॥ १४८९ ॥
ଗାଈମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତରେ ସ୍ତୁତି କର, ଯେପରି ସେ ଜାଣନ୍ତି — ସତ୍ୟର ମହାନ ରକ୍ଷକ, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ପାଳକଙ୍କୁ।
2.14.1490
आ꣡ हर꣢꣯यः ससृज्रि꣣रे꣡ऽरु꣢षी꣣र꣡धि꣢ ब꣣र्हि꣡षि꣢ ।
य꣢त्रा꣣भि꣢ सं꣣न꣡वा꣢महे ॥ १४९० ॥
ଲାଲ ଅଶ୍ୱମାନେ କୁଶ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଛନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଆମେ ଏକତ୍ର ପ୍ରଣାମ କରୁ।
2.14.1491
इ꣡न्द्रा꣢य꣣ गा꣡व꣢ आ꣣शि꣡रं꣢ दुदु꣣ह्रे꣢ व꣣ज्रि꣢णे꣣ म꣡धु꣢ ।
य꣡त्सी꣢मुपह्व꣣रे꣢ वि꣡द꣢त् ॥ १४९१ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ, ଗାଈମାନେ ମଧୁର ଆଶିର ଦୋହିଥିଲେ; ସେ ତାହାକୁ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ପାଇଲେ।
2.14.1492
आ꣢ नो꣣ वि꣡श्वा꣢सु꣣ ह꣢व्य꣣मि꣡न्द्र꣢ꣳ स꣣म꣡त्सु꣢ भूषत ।
उ꣢प꣣ ब्र꣡ह्मा꣢णि꣢ स꣡व꣢नानि वृत्रहन्परम꣣ज्या꣡ ऋ꣢चीषम ॥ १४९२ ॥
ଆମ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କର; ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ସବନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ, ହେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ପରମ ବିଜୟୀ, ଋକ୍ମାନଙ୍କରେ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରଶଂସିତ।
2.14.1493
त्वं꣢ दा꣣ता꣡ प्र꣢थ꣣मो꣡ राध꣢꣯साम꣣स्य꣡सि꣢ स꣣त्य꣡ ई꣢शान꣣कृ꣢त् ।
तु꣣विद्युम्न꣢स्य꣣ यु꣡ज्या वृ꣢꣯णीमहे पु꣣त्र꣢स्य꣣ श꣡व꣢सो म꣣हः꣢ ॥ १४९३ ॥
ତୁମେ ଧନର ପ୍ରଥମ ଦାତା, ସତ୍ୟ, ଶାସନ ସ୍ଥାପନକାରୀ; ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ, ମହାନ ବଳପୁତ୍ରର ସଖାକୁ ଆମେ ବରଣ କରୁ।
2.14.1494
प्र꣣त्नं꣢ पी꣣यू꣡षं꣢ पू꣣र्व्यं꣢꣫ यदु꣣꣬क्थ्यं꣢꣯ म꣣हो꣢ गा꣣ह꣢द्दि꣣व꣡ आ निर꣢꣯धुक्षत ।
इ꣡न्द्र꣢म꣣भि꣡ जाय꣢꣯मान꣣ꣳ स꣡म꣢स्वरन् ॥ १४९४ ॥
ପ୍ରାଚୀନ, ପୂର୍ବର ଅମୃତ, ଯାହା ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ମହାନଙ୍କଠାରୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଗଭୀରତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚି ନିଚୋଡ଼ାଗଲା; ଜନ୍ମୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ଧ୍ୱନିତ ହେଲେ।
2.14.1495
आ꣡दीं꣣ के꣢ चि꣣त्प꣡श्य꣢मानास꣣ आ꣡प्यं꣢ वसु꣣रु꣡चो꣢ दि꣣व्या꣢ अ꣣꣬भ्य꣢꣯नूषत ।
दि꣣वो꣡ न वार꣢꣯ꣳ सवि꣣ता꣡ व्यू꣢र्णुते ॥ १४९५ ॥
ତେବେ ଦେଖୁଥିବା, ବସୁଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟଜନମାନେ ସେହି ଆପ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ସବିତା ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାର ଖୋଲିବା ପରି।
2.14.1496
अ꣢ध꣣ य꣢दि꣣मे꣡ प꣢वमान꣣ रो꣡द꣢सी इ꣣मा꣢ च꣣ वि꣢श्वा꣣ भु꣡व꣢ना꣣भि꣢ म꣣ज्म꣡ना꣢ ।
यू꣣थे꣢꣫ न नि꣣ष्ठा꣡ वृ꣢ष꣣भो꣡ वि रा꣢꣯जसि ॥ १४९६ ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ, ହେ ପବମାନ, ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଭୁବନ ତୁମ ବଳରେ ତୁମକୁ ଘେରନ୍ତି; ଗୋଷ୍ଠୀରେ ସ୍ଥିର ବୃଷଭ ପରି ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
2.14.1497
इ꣣म꣢मू꣣ षु꣢꣫ त्वम꣣स्मा꣡क꣢ꣳ स꣣निं꣡ गा꣢य꣣त्रं꣡ नव्या꣢꣯ꣳसम् ।
अ꣡ग्ने꣢ दे꣣वे꣢षु꣣ प्र꣡ वो꣢चः ॥ १४९७ ॥
ଯୌଧାଜୟ (ସାମ-ନାମ)। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମର ଏହି ଲାଭ ଏବଂ ଏହି ନୂତନ ଗାୟତ୍ରକୁ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଲ ଭାବେ ଘୋଷଣା କର।
2.14.1498
वि꣣भक्ता꣡सि꣢ चित्रभानो꣣ सि꣡न्धो꣢रू꣣र्मा꣡ उ꣢पा꣣क꣢ आ ।
स꣣द्यो꣢ दा꣣शु꣡षे꣢ क्षरसि ॥ १४९८ ॥
ହେ ଚିତ୍ରଭାନୁ, ତୁମେ ସିନ୍ଧୁର ତରଙ୍ଗ ନିକଟରେ ବିଭକ୍ତ ହୁଅ; ତୁରନ୍ତ ଦାତା ପାଇଁ ଝରେ।
2.14.1499
आ꣡ नो꣢ भज प꣣र꣡मेष्वा वाजे꣢꣯षु मध्य꣣मे꣡षु꣢ ।
शि꣢क्षा꣣ व꣢स्वो꣣ अ꣡न्त꣢मस्य ॥ १४९९ ॥
ଉଚ୍ଚ ବାଜରେ, ମଧ୍ୟମ ବାଜରେ ଆମକୁ ଭାଗ ଦିଅ; ସମ୍ପଦର ନିକଟତମ ଅଂଶ ପ୍ରଦାନ କର।
2.14.1500
अ꣣ह꣢꣫मिद्धि पि꣣तु꣡ष्परि꣢꣯ मे꣣धा꣢मृ꣣त꣡स्य꣢ ज꣣ग्र꣡ह꣢ ।
अ꣣ह꣡ꣳ सूर्य꣢꣯ इवाजनि ॥ १५०० ॥
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଋତର ମେଧା ଗ୍ରହଣ କଲି; ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପ୍ରକଟ ହେଲି।
2.14.1501
अ꣣हं꣢ प्र꣣त्ने꣢न꣣ ज꣡न्म꣢ना꣣ गि꣡रः꣢ शुम्भामि कण्व꣣व꣢त् ।
ये꣢꣫नेन्द्रः꣣ शु꣢ष्म꣣मि꣢द्द꣣धे꣢ ॥ १५०१ ॥
ମୁଁ କଣ୍ବଙ୍କ ପରି ପ୍ରାଚୀନ ଜନ୍ମରେ ସ୍ତୁତିବାଣୀକୁ ସଜାଇଥାଏ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ବଳ ଧାରଣ କଲେ।
2.14.1502
ये꣡ त्वामि꣢꣯न्द्र꣣ न꣡ तु꣢ष्टु꣣वु꣡र्ऋष꣢꣯यो꣣ ये꣡ च꣢ तुष्टु꣣वुः꣢ ।
म꣡मेद्व꣢꣯र्धस्व꣣ सु꣡ष्टु꣢तः ॥ १५०२ ॥
ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ କଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ସୁସ୍ତୁତିରେ ତୁମେ ବଢ଼।
2.14.1503
अ꣢ग्ने꣣ वि꣡श्वे꣢भिर꣣ग्नि꣢भि꣣र्जो꣢षि꣣ ब्र꣡ह्म꣢ सहस्कृत ।
ये꣡ दे꣢व꣣त्रा꣢꣫ य आ꣣यु꣢षु꣣ ते꣡भि꣢र्नो महया꣣ गि꣡रः꣢ ॥ १५०३ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନି ସହ ବଳରେ ରଚିତ ବ୍ରହ୍ମକୁ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର; ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଆମର ସ୍ତୁତିକୁ ସମ୍ମାନିତ କର।
2.14.1504
प्र꣡ स विश्वे꣢꣯भि꣣र꣡ग्नि꣢भि꣢र꣣ग्निः꣡ स यस्य꣢꣯ वा꣣जि꣡नः꣢ ।
त꣡न꣢ये तो꣣के꣢ अ꣣स्म꣢꣫दा स꣣म्य꣢꣫ङ्वाजैः꣣ प꣡री꣢वृतः ॥ १५०४ ॥
ସେଇ ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନି ସହ ଆଗକୁ ଆସନ୍ତୁ; ଯାହାର ବାଜୀମାନେ ଆମ ସନ୍ତାନ ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘେରା ହୋଇ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ।
2.14.1505
त्वं꣡ नो꣢ अग्ने अ꣣ग्नि꣢भि꣣र्ब्र꣡ह्म꣢ य꣣ज्ञं꣡ च꣢ वर्धय ।
त्वं꣡ नो꣢ दे꣣व꣡ता꣢तये रा꣣यो꣡ दाना꣢꣯य चोदय ॥ १५०५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅଗ୍ନିମାନଙ୍କ ସହ ଆମ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଯଜ୍ଞକୁ ବଢ଼ାଅ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ଧନଦାନ ପାଇଁ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ।
2.14.1506
त्वे꣡ सो꣢म प्रथ꣣मा꣢ वृ꣣क्त꣡ब꣢र्हिषो म꣣हे꣡ वाजा꣢꣯य꣣ श्र꣡व꣢से꣣ धि꣡यं꣢ दधुः ।
स꣡ त्वं नो꣢꣯ वीर वी꣣कया꣢꣯य चोदय ॥ १५०६ ॥
ହେ ସୋମ, ତୁମଠାରେ ପ୍ରଥମେ କୁଶ ବିଛାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ମହାନ ବଳ ଓ ଯଶ ପାଇଁ ଧୀ ଧାରଣ କଲେ; ସେହି ତୁମେ, ହେ ବୀର, ଆମକୁ ବୀର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ।
2.14.1507
अ꣣꣬भ्य꣢꣯भि꣣ हि꣡ श्रव꣢꣯सा त꣣त꣢र्दि꣣थो꣢त्सं꣣ न꣡ कं चि꣢꣯ज्जनपान꣣म꣢क्षि꣣तम् ।
श꣡र्या꣢भि꣣र्न꣡ भर꣢꣯माणो꣣ ग꣡भ꣢स्त्योः ॥ १५०७ ॥
ହେ ସୋମ, ଯଶରେ ତୁମେ ବାରମ୍ବାର ବିସ୍ତାରିତ ହେଲ, ଲୋକମାନଙ୍କ ପାନର ଅକ୍ଷୟ ଉତ୍ସ ପରି, ଦୁଇ ହାତରେ ବାଣ ଧରିଥିବା ପରି।
2.14.1508
अ꣡जी꣢जनो अमृत꣣ म꣡र्त्या꣢य꣣ अ꣢मृ꣣त꣢स्य꣡ ध꣢र्म꣣न्न꣣मृ꣡त꣢स्य꣣ चा꣡रु꣢णः ।
स꣡दा꣢सरो꣣ वा꣢ज꣢म꣢च्छा꣣ स꣡नि꣢ष्यदत् ॥ १५०८ ॥
ହେ ଅମୃତ, ମର୍ତ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲ; ଅମୃତର ଧର୍ମରେ, ସୁନ୍ଦର ଅମୃତର ଧର୍ମରେ, ସଦା ବହି ତୁମେ ବଳ ଦିଗରେ ବହୁଛ।
2.14.1509
ए꣢न्दु꣣मि꣡न्द्रा꣢य सिञ्चत꣣ पि꣡बा꣢ति सो꣣म्यं꣡ मधु꣢꣯ ।
प्र꣡ राधा꣢꣯ꣳसि चोदयते महित्व꣣ना꣢ ॥ १५०९ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମରସ ଢାଳ; ସେ ସୋମର ମଧୁ ପାନ କରନ୍ତି। ନିଜ ମହିମାରେ ସେ ଧନସମ୍ପଦକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି।
2.14.1510
उ꣢पो꣣ ह꣡री꣢णां꣣ प꣢तिं꣣ रा꣡धः꣢ पृ꣣ञ्च꣡न्त꣢मब्रवम् ।
नू꣣न꣡ꣳश्रु꣢धि स्तुव꣣तो꣢ अ꣣श्व्य꣡स्य꣢ ॥ १५१० ॥
ହରି ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଧନଦାତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ମୁଁ କହିଲି: ଏବେ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣ, ସ୍ତୁତିକାରୀ ଓ ଅଶ୍ୱଧନୀଙ୍କ କଥା।
2.14.1511
न꣢ ह्य꣣꣬ꣳ꣣ऽ.ग꣢ पु꣣रा꣢ च꣣ न꣢ ज꣣ज्ञे꣢ वी꣣र꣡त꣢र꣣स्त्व꣣त् ।
न꣡ की꣢ रा꣣या꣢꣫ नैवथा꣣ न꣢ भ꣣न्द꣡ना꣢ ॥ १५११ ॥
ତୁମ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ବୀର ପୂର୍ବରେ ଜନ୍ମି ନାହିଁ, ପରେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିବ ନାହିଁ; ଧନରେ, ଏପରି ଭାବେ, ବା ସ୍ତୁତିରେ କେହି ନାହିଁ।
2.14.1512
न꣣दं꣢ व꣣ ओ꣡द꣢तीनां न꣣दं꣡ योयु꣢꣯वतीनाम् ।
प꣡तिं꣢ वो꣣ अ꣡घ्न्या꣢नां धेनू꣣ना꣡मि꣢षुध्यसि ॥ १५१२ ॥
ତୁମ ଆର୍ଦ୍ର ଗାଈମାନଙ୍କର ନାଦ, ତୁମ ଯୁବତୀ ଗାଈମାନଙ୍କର ନାଦ; ତୁମ ଅବଧ୍ୟ ଦୁଗ୍ଧବତୀ ଗାଈମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀକୁ ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର।
2.14.1513
दे꣣वो꣡ वो꣢ द्रविणो꣣दाः꣢ पू꣣र्णां꣡ वि꣢वष्ट्वा꣣सि꣡च꣢म् ।
उ꣡द्वा꣢ सि꣣ञ्च꣢ध्व꣣मु꣡प꣢ वा पृणध्व꣣मा꣡दिद्वो꣢꣯ दे꣣व꣡ ओह꣢ते ॥ १५१३ ॥
ଦେବ, ଦ୍ରବିଣୋଦା, ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଢାଳନ୍ତି। ଉପରକୁ ଢାଳ; ନିକଟରେ ପୂରଣ କର; ତେବେ ହିଁ ଦେବ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆହୂତ ହୁଅନ୍ତି।
2.14.1514
त꣡ꣳ होता꣢꣯रमध्व꣣र꣢स्य꣣ प्र꣡चे꣢तसं꣣ व꣡ह्निं꣢ दे꣣वा꣡ अ꣢कृण्वत ।
द꣡धा꣢ति꣣ र꣡त्नं꣢ विध꣣ते꣢ सु꣣वी꣡र्य꣢म꣣ग्नि꣡र्जना꣢꣯य दा꣣शु꣡षे꣢ ॥ १५१४ ॥
ଯଜ୍ଞର ହୋତା, ଜ୍ଞାନୀ, ହବ୍ୟବାହକ ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ଅଗ୍ନି ଉପାସକ ଓ ଦାତାଙ୍କୁ ଧନ ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି।
2.14.1515
अ꣡द꣢र्शि गातु꣣वि꣡त्त꣢मो꣣ य꣡स्मि꣢न्व्र꣣ता꣡न्या꣢द꣣धुः꣢ ।
उ꣢पो꣣ षु꣢ जा꣣त꣡मार्य꣢꣯स्य꣣ व꣡र्ध꣢नम꣣ग्निं꣡ न꣢क्षन्तु नो꣣ गि꣡रः꣢ ॥ १५१५ ॥
ପଥ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜାଣୁଥିବା ସେ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ତାଙ୍କଠାରେ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରତ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଆର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ବୃଦ୍ଧିକାରୀ ଜାତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମ ସ୍ତୁତି ପହଞ୍ଚୁ।
2.14.1516
य꣢स्मा꣣द्रे꣡ज꣢न्त कृ꣣ष्ट꣡य꣢श्च꣣र्कृ꣡त्या꣢नि कृण्व꣣तः꣢ ।
स꣣हस्रसां꣢ मे꣣ध꣡सा꣢ताविव꣣ त्म꣢ना꣣ग्निं꣢ धी꣣भि꣡र्न꣢मस्यत ॥ १५१६ ॥
ଯାହାଠାରୁ ଲୋକେ କମ୍ପନ୍ତି, ମହାନ କର୍ମ କରୁଥିବା, ହଜାରେ ଦାନକାରୀ ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାନ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା ପରି ସ୍ୱୟଂ, ଧ୍ୟାନରେ ନମସ୍କାର କର।
2.14.1517
प्र꣡ दैवो꣢꣯दासो अ꣣ग्नि꣢ (र्देव इन्द्रो न मज्मना ।
अनु मातरं पृथिवीं वि वावृते तस्थौ नाकस्य शर्मणि ॥) ॥ १५१७ ॥
ଦୈବୋଦାସଙ୍କ ପୁଅ ଅଗ୍ନି ଦେବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ବଳରେ ଆଗକୁ ଆସନ୍ତି। ମାତା ପୃଥିବୀକୁ ଅନୁସରଣ କରି ସେ ଘୂରନ୍ତି; ସ୍ୱର୍ଗର ଆଶ୍ରୟରେ ଛିଡ଼ା ହୁଅନ୍ତି।
2.14.1518
अ꣢ग्न꣣ आ꣡यूं꣢षि पवस꣣ (आसुवोर्जमिषं च नः ।
आरे बाधस्व दुच्छुनाम् ॥) ॥ १५१८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆୟୁକୁ ପବିତ୍ର କର; ଆମକୁ ବଳ ଓ ଅନ୍ନ ଆଣ। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ଦୂରକୁ ଖେଦାଇ ଦିଅ।
2.14.1519
अ꣣ग्नि꣢उऋषिः꣣ प꣡व꣢मानः꣣ पा꣡ञ्च꣢जन्यः पु꣣रो꣡हि꣢तः ।
त꣡मी꣢महे महाग꣣य꣢म् ॥ १५१९ ॥
ଅଗ୍ନି ଋଷି, ପବିତ୍ରକାରୀ, ପଞ୍ଚଜନଙ୍କର, ପୁରୋହିତ। ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ, ମହାଧନୀଙ୍କୁ।
2.14.1520
अ꣢ग्ने꣣ प꣡व꣢स्व꣣ स्व꣡पा꣢ अ꣣स्मे꣡ वर्चः꣢꣯ सु꣣वी꣡र्य꣢म् ।
द꣡ध꣢द्र꣣यिं꣢꣫ मयि꣣ पो꣡ष꣢म् ॥ १५२० ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ପବିତ୍ର ହୁଅ, ସତ୍କର୍ମୀ। ଆମକୁ ତେଜ ଓ ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦିଅ, ଧନ ଦିଅ, ମୋ ମଧ୍ୟରେ ପୋଷଣ ଦିଅ।
2.14.1521
अ꣡ग्ने꣢ पावक रो꣣चि꣡षा꣢ म꣣न्द्र꣡या꣢ देव जि꣣ह्व꣡या꣢ ।
आ꣢ दे꣣वा꣡न्व꣢क्षि꣣ य꣡क्षि꣢ च ॥ १५२१ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ପାବକ, ତୁମ ଦୀପ୍ତି ଓ ମଧୁର ଜିହ୍ୱା ସହିତ, ହେ ଦେବ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପୂଜା କର।
2.14.1522
तं꣡ त्वा꣢ घृतस्नवीमहे꣣ चि꣡त्र꣢भानो स्व꣣र्दृ꣡श꣢म् ।
दे꣣वा꣢꣫ आ वी꣣त꣡ये꣢ वह ॥ १५२२ ॥
ଘୃତ ବର୍ଷଣକାରୀ ତୁମକୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ, ହେ ବିଚିତ୍ରଦୀପ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଭୋଗ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆଣ।
2.14.1523
वी꣣ति꣡हो꣢त्रं त्वा कवे द्यु꣣म꣢न्त꣣ꣳ स꣡मि꣢धीमहि ।
अ꣡ग्ने꣢ बृ꣣ह꣡न्त꣢मध्व꣣रे꣢ ॥ १५२३ ॥
ହେ କବି, ଦୀପ୍ତିମାନ, ବୀତିହୋତ୍ର ତୁମକୁ ଆମେ ସମିଧରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞରେ ମହାନ।
2.14.1524
अ꣡वा꣢ नो अग्न ऊ꣣ति꣡भि꣢र्गाय꣣त्र꣢स्य꣣ प्र꣡भ꣢र्मणि ।
वि꣡श्वा꣢सु धी꣣षु꣡ व꣢न्द्य ॥ १५२४ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଗାୟତ୍ରୀର ପ୍ରଭରଣରେ ତୁମ ରକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ସମସ୍ତ ଧୀରେ, ହେ ବନ୍ଦ୍ୟ।
2.14.1525
आ꣡ नो꣢ अग्ने र꣣यिं꣡ भ꣢र सत्रा꣣सा꣢हं꣣ व꣡रे꣢ण्यम् ।
वि꣡श्वा꣢सु पृ꣣त्सु꣢ दु꣣ष्ट꣡र꣢म् ॥ १५२५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ସେହି ଧନ ଆଣ ଯାହା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜିଣେ, ବରଣୀୟ ଏବଂ ସବୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜେୟ।
2.14.1526
आ꣡ नो꣢ अग्ने सुचे꣣तु꣡ना꣢ र꣣यिं꣢ वि꣣श्वा꣡यु꣢पोषसम् ।
मा꣣र्डीकं꣡ धे꣢हि जी꣣व꣡से꣢ ॥ १५२६ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସୁବୁଦ୍ଧିରେ ଆମ ପାଇଁ ସମଗ୍ର ଜୀବନ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଧନ ଆଣ; ଜୀବନ ପାଇଁ ସୁଖ ଦିଅ।
2.14.1527
अ꣣ग्नि꣡ꣳ हि꣢न्वन्तु नो꣣ धि꣢यः꣣ स꣡प्ति꣢मा꣣शु꣡मि꣢वा꣣जि꣡षु꣢ ।
ते꣡न꣢ जेष्म꣣ ध꣡नं꣢धनम् ॥ १५२७ ॥
ଆମ ଧ୍ୟାନଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି; ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଧନ ଉପରେ ଧନ ଜିଣିବା।
2.14.1528
य꣢या꣣ गा꣢ आ꣣क꣡रा꣢महै꣣ से꣡न꣢याग्ने꣣ त꣢वो꣣त्या꣢ ।
तां꣡ नो꣢ हिन्व म꣣घ꣡त्त꣢ये ॥ १५२८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସୁରକ୍ଷାରେ ଆମେ ଗାଈ ପାଇଥାଉ ସେହି ସେନାକୁ ଧନ ପାଇବା ପାଇଁ ଆମ ଦିଗରେ ପ୍ରେରଣ କର।
2.14.1529
आ꣡ग्ने꣢ स्थू꣣र꣢ꣳ र꣣यिं꣡ भ꣢र पृ꣣थुं꣡ गोम꣢꣯न्तम꣣श्वि꣡न꣢म् ।
अ꣣ङ्धि꣢꣫ खं व꣣र्त꣡या꣢ प꣣वि꣢म् ॥ १५२९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ବିଶାଳ, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ସମୃଦ୍ଧ ଧନ ଆଣ; ବଜ୍ର ଘୁରାଇ ଆକାଶର ଦ୍ୱାର ଖୋଲ।
2.14.1530
अ꣢ग्ने꣣ न꣡क्ष꣢त्रम꣣ज꣢र꣣मा꣡ सूर्य꣢꣯ꣳ रोहयो दि꣣वि꣢ ।
द꣢ध꣣ज्ज्यो꣢ति꣣र्ज꣡ने꣢भ्यः ॥ १५३० ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଅଜର ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକାଶରେ ଉଠାଅ; ମଣିଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଧାରଣ କରି।
2.14.1531
अ꣡ग्ने꣢ के꣣तु꣢र्वि꣣शा꣡म꣢सि꣣ प्रे꣢ष्ठः꣣ श्रे꣡ष्ठ꣢ उपस्थ꣣स꣢त् ।
बो꣡धा꣢ स्तो꣣त्रे꣢꣫ वयो꣣ द꣡ध꣢त् ॥ १५३१ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଧ୍ୱଜା; ଅତି ପ୍ରିୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଜ୍ଞର କୋଳରେ ଉପବିଷ୍ଟ। ସ୍ତୋତାକୁ ଜାଗ୍ରତ କର, ବଳ ଓ ଅନ୍ନ ଦେଇ।
2.14.1532
अ꣣ग्नि꣢र्मू꣣र्धा꣢ दि꣣वः꣢ क꣣कु꣡त्पतिः꣢꣯ पृथि꣣व्या꣢ अ꣣य꣢म् ।
अ꣣पा꣡ꣳ रेता꣢꣯ꣳसि जिन्वति ॥ १५३२ ॥
ଅଗ୍ନି ଆକାଶର ମସ୍ତକ, ପୃଥିବୀ ଶିଖରର ଅଧିପତି; ସେ ହିଁ ଜଳର ବୀଜକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ।
2.14.1533
ई꣡शि꣢षे꣣ वा꣡र्य꣢स्य꣣ हि꣢ दा꣣त्र꣡स्या꣢ग्ने꣣꣬ स्वः꣢꣯पतिः ।
स्तो꣣ता꣢ स्यां꣣ त꣢व꣣ श꣡र्म꣢णि ॥ १५३३ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନଦାତାଙ୍କର ଅଧିପତି, ସ୍ୱର୍ଗର ପତି। ତୁମ ଆଶ୍ରୟରେ ମୁଁ ସ୍ତୋତା ହେଉ।
2.14.1534
उ꣡द꣢ग्ने꣣ शु꣡च꣢य꣣स्त꣡व꣢ शु꣣क्रा꣡ भ्राज꣢꣯न्त ईरते ।
त꣢व꣣ ज्यो꣡ती꣢ꣳष्य꣣र्च꣡यः꣢ ॥ १५३४ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶୁଦ୍ଧ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖା ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠେ; ତୁମର ଆଲୋକ ଓ ଶିଖା ଝଲସେ।