ياجورفيدا · أدهيايا 4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.1
एदम् अगन्म देवयजनं पृथिव्या यत्र देवासो ऽ अजुषन्त विश्वे । इमा ऽ आपः शम् उ मे सन्तु देवीः । ओषधे त्रायस्व ।
ऋक् सामाभ्या संतरन्तो यजुर्भी रायस् पोषेण सम् इषा मदेम ।
स्वधिते मैनꣳ हिꣳसीः ॥ ४.१ ॥
لقد أتينا إلى موضع القربان هذا على الأرض، حيث نال جميع الآلهة السرور. لتكن هذه المياه الإلهية مباركة لي. أيتها العشبة، احفظي. عابرين بالريك والساما، مع اليجوس، لنفرح بغذاء الثروة وبالطعام. أيتها الفأس، لا تؤذي هذا.
4.2
आपो ऽ अस्मान् मातरः शुन्धयन्तु घृतेन नो घृतप्वः पुनन्तु ।
विश्वꣳ हि रिप्रं प्रवहन्ति देवीः ।
उद् इदाभ्यः शुचिर् आ पूत ऽ एमि ।
दीक्षातपसोस् तनूर् असि तं त्वा शिवाꣳ शग्मां परि दधे भद्रं वर्णं पुष्यन् ॥ ४.२ ॥
لتطهّرنا المياه كالأمّهات؛ ولتُطهّرنا المياه التي تُنقّي الزبدة بالزبدة. إن المياه الإلهية تحمل بالفعل كل دنس. طاهراً مُطهَّراً أصعد من الماء. أنتَ جسد التكريس والتقشّف؛ أرتديك أنت المبارَك الرحيم، مغذّياً لوناً حسناً.
4.3
महीनां पयो सि वर्चोदा ऽ असि वर्चो मे देहि ।
वृत्रस्यासि कनीनकश् चक्षुर्दा ऽ असि चक्षुर् मे देहि ॥ ४.३ ॥
أنتِ لبنُ العظماء، واهبةُ البهاء؛ فامنحيني البهاء. أنتِ حدقةُ فريترا، واهبةُ البصر؛ فامنحيني البصر.
4.4
चित्पतिर् मा पुनातु ।
वाक्पतिर् मा पुनातु ।
देवो मा सविता पुनात्व् अच्छिद्रेण पवित्रेण सूर्यस्य रश्मिभिः ।
तस्य ते पवित्रपते पवित्रपूतस्य यत्कामः पुने तच् छकेयम् ॥ ४.४ ॥
ليطهّرني ربُّ الفكر. وليطهّرني ربُّ الكلام. وليطهّرني الإله سافيتري بالمصفاة التي لا عيب فيها وبأشعة الشمس. أيّها ربُّ المصفاة، لعلّي أستطيع أن أطهّر ما تريده أنت، مطهَّراً بالمصفاة.
4.5
आ वो देवास ऽ ईमहे वामं प्रयत्य् अध्वरे ।
आ वो देवास आशिषो ऽ यज्ञियासो हवामहे ॥ ४.५ ॥
أيّها الآلهة، عند القربان في الأَدْهَوَرَ نسأل منكم الكنز. أيّها الآلهة المستحقّون للقربان، ندعوكم هنا من أجل البركات.
4.6
स्वाहा यज्ञं मनसः ।
स्वाहोरोर् अन्तरिक्षात् ।
स्वाहा द्यावापृथिवीभ्याम् ।
स्वाहा वाताद् आ रभे स्वाहा ॥ ४.६ ॥
سْفَاهَا، القربان من العقل. سْفَاهَا، من الفضاء الواسع. سْفَاهَا، للسماء والأرض. سْفَاهَا، من الريح آخذ. سْفَاهَا.
4.7
आकूत्यै प्रयुजे ऽग्नये स्वाहा मेधायै मनसे ऽग्नये स्वाहा दीक्षायै तपसे ऽग्नये स्वाहा सरस्वत्यै पूष्णे ऽग्नये स्वाहा आपो देवीर् बृहतीर् विश्वशम्भुवो द्यावापृथिवी ऽ उरो ऽ अन्तरिक्ष ।
बृहस्पतये हविषा विधेम स्वाहा ॥ ४.७ ॥
سْفَاهَا، لأجل النية والربط، لأغني. سْفَاهَا، لأجل الحكمة والعقل، لأغني. سْفَاهَا، لأجل التكريس والتقشّف، لأغني. سْفَاهَا، لأغني، ولسَرَسْفَتي وبُوشَن. أيّتها المياه الإلهية الواسعة التي تجلب الخير للكون كلّه، والسماء والأرض والفضاء الواسع، فلنعبد بريهسباتي بالقربان. سْفَاهَا.
4.8
विश्वो देवस्य नेतुर् मर्तो वुरीत सख्यम् ।
विश्वो राय ऽ इषुध्यति द्युम्नं वृणीत पुष्यसे स्वाहा ॥ ४.८ ॥
ليختر كل فانٍ صداقة سيد الآلهة. وليتطلع الجميع إلى الثروة، وليختاروا البهاء والازدهار. سوَاهَا.
4.9
ऋक्सामयोः शिल्पे स्थः ते वाम् आ रभे ते मा पातमास्य यज्ञस्योदृचः ।
शर्मासि शर्म मे यच्छ नमस् ते ऽ अस्तु मा मा हिꣳसीः ॥ ४.९ ॥
أنتما زينتا الريك والسامان؛ أمسك بكما. بالآية الصاعدة لهذه القربان، فليحمِني كلاكما. أنتما مأوى؛ امنحاني مأوى. لكما التحية. لا تؤذياني.
4.10
ऊर्ग् अस्य् आङ्गिरस्यूर्णम्रदा ऽ ऊर्जं मयि धेहि ।
सोमस्य नीविर् असि ।
विष्णोः शर्मासि शर्म यजमानस्य ।
इन्द्रस्य योनिर् असि ।
सुसस्याः कृषीस् कृधि ।
उच् छ्रयस्व वनस्पत ऽऊर्ध्वो मा पाह्य् अꣳहसऽ आस्य यज्ञस्योदृचः ॥ ४.१० ॥
أنتِ أورك، ثوب الصوف للأنغيراس؛ ضع فيّ القوة. أنتِ نيفي السوما. أنتِ مأوى فيشنو، ومأوى الذابح. أنتِ رحم إندرا. احرث لحصاد جيد. يا رب الغابة، انهض؛ منتصبًا، احمني من الضيق بالآية الصاعدة لهذه القربان.
4.11
व्रतं कृणुताग्निर् ब्रह्माग्निर् यज्ञो वनस्पतिर् यज्ञियः ।
दैवीं धियं मनामहे सुमृडीकाम् अभिष्टये वर्चोधां यज्ञवाहसꣳ सुतीर्था नो ऽअसद् वशे ।
ये देवा मनोजाता मनोयुजो दक्षक्रतवस् ते नो ऽवन्तु ते नः पान्तु तेभ्यः स्वाहा ॥ ४.११ ॥
ليُتمّ أغني النذر؛ أغني هو الصيغة المقدسة، وأغني هو القربان، وعمود القربان، سيّد الغابة، صالح للطقس. نتأمل في الفهم الإلهي، الرحيم، المبارك، المانح للبهاء، الحامل للقربان؛ ليكن لنا طريقًا ميسورًا تحت سلطاننا. ليحمِنا الآلهة المولودة من الفكر، المقرونة بالفكر، ذوو الإرادة الماهرة، ويحرسونا؛ سواها لهم.
4.12
श्वात्राः पीता भवत यूयम् आपो ऽअस्माकम् अन्तर् उदरे सुशेवाः ।
ता ऽअस्मभ्यम् अयक्ष्माऽ अनमीवा ऽअनागसः स्वदन्तु देवीर् अमृता ऽ ऋतावृधः ॥ ४.१२ ॥
أيتها المياه، إذا شُربتم فكونوا محبوبات؛ كونوا لطيفات جدًا في بطوننا. ليكنّ لنا عذبات، خاليات من الذبول والمرض، بلا إثم؛ فهنّ إلهيات، خالدات، ومُعليات للنظام الكوني.
4.13
इयं ते यज्ञिया तनूः ।
अपो मुञ्चामि न प्रजाम् ।
अꣳहोमुचः स्वाहाकृताः पृथिवीम् आविशत ।
पृथिव्या संभव ॥ ४.१३ ॥
هذا هو شكلك الصالح للقربان. أُزيل — لا النسل. أيها المحررون من الكرب، المقرّبون بالسواها، ادخلوا الأرض؛ انبثقوا من الأرض.
4.14
अग्ने त्वꣳ सु जागृहि वयꣳ सु मन्दिषीमहि ।
रक्षा णो ऽ अप्रयुच्छन् प्रबुधे नः पुनस् कृधि ॥ ४.१४ ॥
يا أغني، فاسهر جيدًا، لنفرح جيدًا. احفظنا دون انقطاع؛ وعند اليقظة، اجعلنا من جديد (آمنين).
4.15
पुनर् मनः पुनर् आयुर् म ऽआगन् पुनः प्राणः पुनर् आत्मा मऽ आगन् पुनश् चक्षुः पुनः श्रोत्रं म ऽआगन् ।
वैश्वानरोऽ अदब्धस् तनूपा ऽअग्निर् नः पातु दुरिताद् अवद्यात् ॥ ४.१५ ॥
ليعُد إليّ عقلي مرة أخرى، وليعُد إليّ عمري مرة أخرى؛ وليعُد إليّ نفسي مرة أخرى، وليعُد إليّ روحي مرة أخرى؛ وليعُد إليّ بصري مرة أخرى، وليعُد إليّ سمعي مرة أخرى. ليحفظنا فايشفانارا أغني، المشترك بين جميع البشر، الذي لا يُخدع، حارس الجسد، من النكبة ومن اللوم.
4.16
त्वम् अग्ने व्रतपा ऽ असि देव ऽ आ मर्त्येष्व् आ त्वं यज्ञेष्व् ईड्यः ।
रास्वेयत्सोमा भूयो भर देवो नः सविता वसोर् दाता वस्व् अदात् ॥ ४.१६ ॥
يا أغني، أنت الإله حارس النذور؛ وبين الفانين وفي القرابين أنت جدير بالحمد. امنح مثل هذا السوما، وأتِ به من جديد. ليمنحنا الإله سافيترِ، واهب الثروة، الثروة.
4.17
एषा ते शुक्र तनूर् एतद् वर्चस् तया सं भव भ्राजं गच्छ ।
जूर् असि धृता मनसा जुष्टा विष्णवे ॥ ४.१७ ॥
هذا جسدك المشرق، وهذا البهاء؛ اتحدي به، واذهبي متألقة. أنتِ سريعة، محفوظة بالعقل، محبوبة لفيشنو.
4.18
तस्यास् ते सत्यसवसः प्रसवे तन्वो यन्त्रम् अशीय स्वाहा ।
शुक्रम् असि चन्द्रम् अस्य् अमृतम् असि वैश्वदेवम् असि ॥ ४.१८ ॥
في دفعة جسدك ذي القوة الحق، ليُدركني ذلك السند. سواها. أنتِ مشرقة، أنتِ القمر، أنتِ خالدة، أنتِ لجميع الآلهة.
4.19
चिद् असि मनासि धीर् असि दक्षिणासि क्षत्रियासि यज्ञियास्य् अदितिर् अस्य् उभयतःशीर्ष्णी ।
सा नः सुप्राची सुप्रतीच्य् एधि मित्रस् त्वा पदि बध्नीतां पूषाऽध्वनस् पात्व् इन्द्रायाध्यक्षाय ॥ ४.१९ ॥
أنتِ cit، أنتِ manas، أنتِ dhī، أنتِ dakṣiṇā، أنتِ kṣatriyā، أنتِ yajñiyā؛ أنتِ Aditi ذات الرأسين. فلتكن لنا suprācī وsupratīcī. ليربطك Mitra عند القدم، وليحفظ Pūṣan في الطريق، لأجل Indra المشرف.
4.20
अनु त्वा माता मन्यताम् अनु पिताऽनु भ्राता सगर्भ्यो ऽनु सखा सयूथ्यः ।
सा देवि देवम् अच्छेहीन्द्राय सोमꣳ रुद्रस् त्वा वर्तयतु स्वस्ति सोमसखा पुनर् एहि ॥ ४.२० ॥
فلتوافقك الأم من بعدك، ولوافق الأب، ولوافق الأخ من الرحم نفسه، ولوافق الصديق ورفيق القطيع. أيتها الإلهة، اذهبي نحو الإله؛ تعالي نحو السوما لأجل Indra. ليردّك Rudra إلى الخير؛ يا صديق Soma، عودي.
4.21
वस्व्य् अस्य् अदितिर् अस्यादित्यासि रुद्रासि चन्द्रासि ।
बृहस्पतिष् ट्वा सुम्ने रम्णातु रुद्रो वसुभिर् आ चके ॥ ४.२१ ॥
أنتِ من الفاسو، أنتِ Aditi، أنتِ Ādityā، أنتِ Rudrā، أنتِ Candrā. ليُسرّك Bṛhaspati بالعطف؛ وليُشرق Rudra نحوك مع الفاسو.
4.22
अदित्यास् त्वा मूर्धन्न् आ जिघर्मि देवयजने पृथिव्याऽ इडायास् पदम् असि घृतवत् स्वाहा ।
अस्मे रमस्व ।
अस्मे ते बन्धुः ।
त्वे रायः ।
मे रायः ।
मा वयꣳ रायस्पोषेण वि यौष्म ।
तोतो रायः ॥ ४.२२ ॥
أضعك على رأس أديتي. أنت مكان القربان للآلهة، ومكان الأرض، ومكان إيدا؛ أنت مملوء بالسمن. سواها. تلذذ فينا. قريبك بيننا. الثروة فيك، والثروة فيّ. لا نفترق عن غذاء الثروة. حرّك الثروة.
4.23
सम् अख्ये देव्या धिया सं दक्षिणयोरुचक्षसा ।
मा मऽ आयुः प्र मोषीर् मो ऽअहं तव ।
वीरं विदेय तव देवि संदृशि ॥ ४.२३ ॥
أرى جيدًا بالحكمة الإلهية، مع الجانب الأيمن والبصر الواسع. لا تسلب حياتي، ولا أهلك وأنا لك. أيتها الإلهة، لأنال ابنًا بطلًا في نظرك.
4.24
एष ते गायत्रो भागऽ इति मे सोमाय ब्रूताद् एष ते त्रैष्टुभो भागऽ इति मे सोमाय ब्रूताद् एष ते जागतो भागऽ इति मे सोमाय ब्रूताच् छन्दोनामानाꣳ साम्राज्यं गच्छेति मे सोमाय ब्रूतात् ।
आस्माकोऽ सि शुक्रस् ते ग्रह्यो विचितस् त्वा वि चिन्वन्तु ॥ ४.२४ ॥
ليقل لي إلى سوما: هذا نصيبك المنتمي إلى وزن الغايتري. وليقل لي إلى سوما: هذا نصيبك المنتمي إلى وزن التريشتوبه. وليقل لي إلى سوما: هذا نصيبك المنتمي إلى وزن الجاغتي. وليقل لي إلى سوما: اذهب إلى سيادة الأوزان بأسمائها. أنت لنا؛ كأسك المتألقة مختارة؛ فليختاروها.
4.25
अभि त्यं देवꣳ सवितारम् ओण्योः कविक्रतुम् अर्चामि सत्यसवꣳ रत्नधाम् अभि प्रियं मतिं कविम् ।
ऊर्ध्वा यस्यामतिर् भा अदिद्युतत् सवीमनि हिरण्यपाणिर् अमिमीत सुक्रतुः कृपा स्वः ।
प्रजाभ्यस् त्वा ।
प्रजास् त्वाऽनुप्राणन्तु प्रजास् त्वम् अनुप्राणिहि ॥ ४.२५ ॥
أمدح ذلك الإله سافيتري، ذا اليدين، صاحب القصد الشعري، الصادق في الدفع، مأوى الكنوز؛ الراعي الحبيب الحكيم. الذي أضاء نوره الصاعد في دفعه؛ فذو اليدين الذهبيتين الحسن الفعل قاس السماء. لنسل، أنتَ. ليُنعِش النسلُ أنفاسَك؛ ولتُنعِش أنت النسلَ.
4.26
शुक्रं त्वा शुक्रेण क्रीणामि चन्द्रं चन्द्रेणामृतम् अमृतेन ।
सग्मे ते गोः ।
अस्मे ते चन्द्राणि ।
तपसस् तनूर् असि प्रजापतेर् वर्णः परमेण पशुना क्रीयसे सहस्रपोषं पुषेयम् ॥ ४.२६ ॥
أشتريك بثمن لامع يا لامع؛ اللامع بثمن لامع، والخالد بثمن خالد. لتكن وحدتك مع البقرة. لنا أشياؤك اللامعة. أنت جسد التقشف، لون براجاباتي؛ تُشترى بأفضل الماشية؛ لأنال غذاءً مضاعفاً ألف مرة.
4.27
मित्रो नऽ एहि सुमित्रधः ।
ऽ इन्द्रस्योरुम् आ विश दक्षिणम् उशन्न् उशन्तꣳ स्योनः स्योनम् ।
स्वान भ्राजाङ्घारे बम्भारे हस्त सुहस्त कृशानो ।
एते वः सोमक्रयणास् तान् रक्षध्वं मा वो दभन् ॥ ४.२७ ॥
يا ميترا، تعالَ إلينا، يا واهب الصداقة الحسنة؛ ادخل الجانب الأيمن الواسع لإندرا. للراغب، للمرغوب فيه، السعادةُ، السعادة. يا أيها الرنّان، يا أيها اللامع، يا أنغارا، يا بمبهارا، يا يد، يا اليد الحسنة، يا كريشانا؛ هذه أدوات شراء السوما لديكم؛ احفظوها، لئلا يضركم أحد.
4.28
परि माग्ने दुश्चरिताद् बाधस्वा मा सुचरिते भज ।
उद् आयुषा स्वायुषोदस्थाम् अमृताꣳ ऽअनु ॥ ४.२८ ॥
يا أغني، أبعد عني السلوك السيئ، وأقمني في السلوك الحسن. بحياة طيبة قد نهضنا، متبعين الخلود.
4.29
प्रति पन्थाम् अपद्महि स्वस्तिगाम् अनेहसम् ।
येन विश्वाः परि द्विषो वृणक्ति विन्दते वसु ॥ ४.२९ ॥
لنبلغ ذلك الطريق المفضي إلى الخير والخالي من الضيق، الذي به يدفع المرء جميع الأعداء ويحصل على الثروة.
4.30
अदित्यास् त्वग् असि ।
अदित्यै सद ऽआ सीद ।
अस्तभ्नाद् द्यां वृषभो ऽ अन्तरिक्षम् अमिमीत वरिमाणं पृथिव्याः ।
आसीदद् विश्वा भुवनानि सम्राड् विश्वेत् तानि वरुणस्य व्रतानि ॥ ४.३० ॥
أنت جلد أديتي. اجلس على مقعد أديتي. الثور أمسك السماء، وقاس الفضاء، وقاس اتساع الأرض. جلس المليك في جميع العوالم؛ وتلك هي حقا أحكام فارُونا.
4.31
वनेषु व्यन्तरिक्षं ततान वाजम् अर्वत्सु पय ऽउस्रियासु ।
हृत्सु क्रतुं वरुणो विक्ष्व् अग्निं दिवि सूर्यम् अदधात् सोमम् अद्रौ ॥ ४.३१ ॥
بسط فارُونا الفضاء في الغابات، وجعل القوة في الخيل واللبن في الأبقار. وضع العزم في القلوب، والنار بين الشعوب، والشمس في السماء، والسوما على الحجر.
4.32
सूर्यस्य चक्षुर् आरोहाग्नेर् अक्ष्णः कनीनकम् ।
यत्रैतशेभिर् ईयसे भ्राजमानो विपश्चिता ॥ ४.३२ ॥
اصعد كعين الشمس، وحدقة عين أغني. حيث تمضي متألقا مع الخيل السريعة، يقودك الحكيم.
4.33
उस्राव् एतं धूर्षाहौ युज्येथाम् अनश्रूऽ अवीरहणौ ब्रह्मचोदनौ ।
स्वस्ति यजमानस्य गृहान् गच्छतम् ॥ ४.३३ ॥
يا هذين الثورين حاملي النير، لتُوصلا، بلا دموع، لا يقتلان الأبطال، ومحرّكا الصيغة المقدسة. اذهبا بسلامة إلى بيت المُقرِّب القربان.
4.34
भद्रो मेऽ सि प्रच्यवस्व भुवस्पते विश्वान्य् अभि धामानि ।
मा त्वा परिपरिणो विदन् मा त्वा परिपन्थिनो विदन् मा वृकाऽ अघायवो विदन् ।
श्येनो भूत्वा परा पत यजमानस्य गृहान् गच्छ तन् नौ सँ̐स्कृतम् ॥ ४.३४ ॥
أنت مبارك لي؛ يا رب العالم، تقدّم نحو جميع المساكن. لا يجدك الأعداء المحدقون، ولا قطّاع الطريق، ولا الذئاب ولا الخبثاء. كن صقراً وطِر بعيداً؛ اذهب إلى بيت المُقرِّب القربان، الذي أُعدّ لنا.
4.35
नमो मित्रस्य वरुणस्य चक्षसे महो देवाय तद् ऋतꣳ सपर्यत ।
दूरेदृशे देवजाताय केतवे दिवस् पुत्राय सूर्याय शꣳसत ॥ ४.३५ ॥
السلام على عين ميترا وفارونا. أكرموا ذلك النظام الكوني للإله العظيم. أنشدوا الثناء لسوريا، بعيد البصر، المولود من الآلهة، راية النور، ابن السماء.
4.36
वरुणस्योत्तम्भनम् असि ।
वरुणस्य स्कम्भसर्जनी स्थः ।
वरुणस्यऽ ऋतसदन्य् असि वरुणस्यऽ ऋतसदनम् असि ।
वरुणस्य ऽऋतसदनम् आ सीद ॥ ४.३६ ॥
أنت دعامة فارونا. أنتما الاثنان مُطلقا أعمدة فارونا. أنت مقعد النظام الكوني لفارونا؛ أنت مقعد النظام الكوني لفارونا. اجلس على مقعد النظام الكوني لفارونا.
4.37
या ते धामानि हविषा यजन्ति ता ते विश्वा परिभूर् अस्तु यज्ञम् ।
गयस्फानः प्रतरणः सुवीरो ऽवीरहा प्रचरा सोम दुर्यान् ॥ ४.३७ ॥
يا سوما، لتُتِمَّ بك القربانَ جميعُ مساكنك التي يعبدها الناس بالقربان. يا من تُنمّي البيتَ، ومُعبِرًا، وغنيًّا بالأبناء الصالحين، ومُهلِكًا للأعداء الخائرين، تقدَّم يا سوما إلى الأبواب.