ଯଜୁର୍ବେଦ · ଅଧ୍ୟାୟ 4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.1
एदम् अगन्म देवयजनं पृथिव्या यत्र देवासो ऽ अजुषन्त विश्वे । इमा ऽ आपः शम् उ मे सन्तु देवीः । ओषधे त्रायस्व ।
ऋक् सामाभ्या संतरन्तो यजुर्भी रायस् पोषेण सम् इषा मदेम ।
स्वधिते मैनꣳ हिꣳसीः ॥ ४.१ ॥
ଆମେ ଦେବଯଜନ ଭୂମିକୁ ଆସିଛୁ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜଳ ମୋ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ହେଉ। ହେ ଓଷଧି, ରକ୍ଷା କର। ଋକ୍ ଓ ସାମ ଦ୍ୱାରା ପାର ହୋଇ, ଯଜୁଃ ସହିତ, ଧନ ପୋଷଣ ଓ ଅନ୍ନ ସହିତ ଆମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ। ହେ ସ୍ୱଧିତି, ଏହାକୁ ହିଂସା କର ନାହିଁ।
4.2
आपो ऽ अस्मान् मातरः शुन्धयन्तु घृतेन नो घृतप्वः पुनन्तु ।
विश्वꣳ हि रिप्रं प्रवहन्ति देवीः ।
उद् इदाभ्यः शुचिर् आ पूत ऽ एमि ।
दीक्षातपसोस् तनूर् असि तं त्वा शिवाꣳ शग्मां परि दधे भद्रं वर्णं पुष्यन् ॥ ४.२ ॥
ମାତାଙ୍କ ପରି ଜଳ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁ; ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଘୃତକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଜଳ ଆମକୁ ପାବନ କରୁ। ଦିବ୍ୟ ଜଳ ସମସ୍ତ ମଳିନତା ବହନ କରି ନିଏ। ମୁଁ ଶୁଚି ଓ ପୂତ ହୋଇ ଜଳରୁ ଉପରକୁ ଆସେ। ତୁମେ ଦୀକ୍ଷା ଓ ତପସ୍ୟାର ଶରୀର; ସେହି ମଙ୍ଗଳମୟ, କୃପାମୟ ତୁମକୁ ମୁଁ ଧାରଣ କରେ, ଉତ୍ତମ ବର୍ଣ୍ଣ ପୋଷଣ କରି।
4.3
महीनां पयो सि वर्चोदा ऽ असि वर्चो मे देहि ।
वृत्रस्यासि कनीनकश् चक्षुर्दा ऽ असि चक्षुर् मे देहि ॥ ४.३ ॥
ତୁମେ ମହାନମାନଙ୍କର ପୟଃ (ପୋଷକ ରସ); ତୁମେ ତେଜ ଦାନକାରୀ — ମୋତେ ତେଜ ଦିଅ। ତୁମେ ବୃତ୍ରର କନୀନକ (ଆଖିର ତାରା); ତୁମେ ଦୃଷ୍ଟି ଦାନକାରୀ — ମୋତେ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ।
4.4
चित्पतिर् मा पुनातु ।
वाक्पतिर् मा पुनातु ।
देवो मा सविता पुनात्व् अच्छिद्रेण पवित्रेण सूर्यस्य रश्मिभिः ।
तस्य ते पवित्रपते पवित्रपूतस्य यत्कामः पुने तच् छकेयम् ॥ ४.४ ॥
ଚିତ୍ତର ପତି ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ବାକ୍ୟର ପତି ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ଦେବ ସବିତା ଅଛିଦ୍ର ପବିତ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟରଶ୍ମି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ହେ ପବିତ୍ରର ପତି, ପବିତ୍ରରେ ଶୁଦ୍ଧ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଯାହା, ତାହା ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ କରିପାରେ।
4.5
आ वो देवास ऽ ईमहे वामं प्रयत्य् अध्वरे ।
आ वो देवास आशिषो ऽ यज्ञियासो हवामहे ॥ ४.५ ॥
ହେ ଦେବଗଣ, ଅଧ୍ବରରେ ଅର୍ପଣ ସମୟରେ ଆମେ ତୁମମାନଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ମାଗୁଛୁ। ହେ ଦେବଗଣ, ଯଜ୍ଞୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ।
4.6
स्वाहा यज्ञं मनसः ।
स्वाहोरोर् अन्तरिक्षात् ।
स्वाहा द्यावापृथिवीभ्याम् ।
स्वाहा वाताद् आ रभे स्वाहा ॥ ४.६ ॥
ସ୍ୱାହା, ମନରୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ। ସ୍ୱାହା, ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରୁ। ସ୍ୱାହା, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ପାଇଁ। ସ୍ୱାହା, ବାୟୁରୁ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ସ୍ୱାହା।
4.7
आकूत्यै प्रयुजे ऽग्नये स्वाहा मेधायै मनसे ऽग्नये स्वाहा दीक्षायै तपसे ऽग्नये स्वाहा सरस्वत्यै पूष्णे ऽग्नये स्वाहा आपो देवीर् बृहतीर् विश्वशम्भुवो द्यावापृथिवी ऽ उरो ऽ अन्तरिक्ष ।
बृहस्पतये हविषा विधेम स्वाहा ॥ ४.७ ॥
ଆକୂତି ପାଇଁ, ପ୍ରୟୋଗ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ମେଧା ପାଇଁ, ମନ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ଦୀକ୍ଷା ପାଇଁ, ତପ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ସରସ୍ୱତୀ ପାଇଁ, ପୂଷା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ହେ ଦେବୀ, ବୃହତ୍, ବିଶ୍ୱର କଲ୍ୟାଣକାରୀ ଜଳଗଣ, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଓ ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ହବିଷ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପୂଜିବା। ସ୍ୱାହା।
4.8
विश्वो देवस्य नेतुर् मर्तो वुरीत सख्यम् ।
विश्वो राय ऽ इषुध्यति द्युम्नं वृणीत पुष्यसे स्वाहा ॥ ४.८ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ନେତାଙ୍କ ସଖ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମର୍ତ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ବାଛନ୍ତୁ। ସମସ୍ତେ ଧନ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତୁ; ତେଜ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ବରଣ କରନ୍ତୁ। ସ୍ୱାହା।
4.9
ऋक्सामयोः शिल्पे स्थः ते वाम् आ रभे ते मा पातमास्य यज्ञस्योदृचः ।
शर्मासि शर्म मे यच्छ नमस् ते ऽ अस्तु मा मा हिꣳसीः ॥ ४.९ ॥
ତୁମେ ଋକ୍ ଓ ସାମର ଅଳଙ୍କାର; ତୁମ ଦୁହିଙ୍କୁ ମୁଁ ଧରେ। ଏହି ଯଜ୍ଞର ଉଦୃଚ୍ ମନ୍ତ୍ରରେ ତୁମେ ଦୁହେଁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ; ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୋତେ ହାନି କର ନାହିଁ।
4.10
ऊर्ग् अस्य् आङ्गिरस्यूर्णम्रदा ऽ ऊर्जं मयि धेहि ।
सोमस्य नीविर् असि ।
विष्णोः शर्मासि शर्म यजमानस्य ।
इन्द्रस्य योनिर् असि ।
सुसस्याः कृषीस् कृधि ।
उच् छ्रयस्व वनस्पत ऽऊर्ध्वो मा पाह्य् अꣳहसऽ आस्य यज्ञस्योदृचः ॥ ४.१० ॥
ତୁମେ ଊର୍କ; ଆଙ୍ଗିରସର ଊଣା ବସ୍ତ୍ର। ମୋ ଭିତରେ ବଳ ରଖ। ତୁମେ ସୋମର ନୀବି। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ; ଯଜମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯୋନି। ଭଲ ଫସଲ ପାଇଁ ହଳ ଚଳାଅ। ହେ ବନସ୍ପତି, ଉପରକୁ ଉଠ; ଏହି ଯଜ୍ଞର ଉଦୃଚ୍ ମନ୍ତ୍ରରେ ବିପଦରୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
4.11
व्रतं कृणुताग्निर् ब्रह्माग्निर् यज्ञो वनस्पतिर् यज्ञियः ।
दैवीं धियं मनामहे सुमृडीकाम् अभिष्टये वर्चोधां यज्ञवाहसꣳ सुतीर्था नो ऽअसद् वशे ।
ये देवा मनोजाता मनोयुजो दक्षक्रतवस् ते नो ऽवन्तु ते नः पान्तु तेभ्यः स्वाहा ॥ ४.११ ॥
ଅଗ୍ନି ବ୍ରତ ସମ୍ପାଦନ କରାଉ; ଅଗ୍ନି ବ୍ରହ୍ମ, ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞ, ବନସ୍ପତି (ଯୂପ) ଯଜ୍ଞାର୍ହ। କୃପାମୟୀ, ମଙ୍ଗଳଦାୟିନୀ, ତେଜଦାତ୍ରୀ, ଯଜ୍ଞବାହିନୀ ଦୈବୀ ଧୀକୁ ଆମେ ଧ୍ୟାନ କରୁ; ତାହା ଆମ ବଶରେ ସୁଗମ ପଥ ହେଉ। ମନରୁ ଜାତ, ମନସହ ଯୁକ୍ତ, ଦକ୍ଷ ସଂକଳ୍ପର ଦେବଗଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ପାଳନ କରନ୍ତୁ; ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା।
4.12
श्वात्राः पीता भवत यूयम् आपो ऽअस्माकम् अन्तर् उदरे सुशेवाः ।
ता ऽअस्मभ्यम् अयक्ष्माऽ अनमीवा ऽअनागसः स्वदन्तु देवीर् अमृता ऽ ऋतावृधः ॥ ४.१२ ॥
ହେ ଜଳସମୂହ, ତୁମେମାନେ ପାନ କରାଗଲେ ପ୍ରିୟ ହୁଅ; ଆମ ଉଦର ଭିତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖଦାୟୀ ହୁଅ। ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ରୋଗରହିତ, ବ୍ୟାଧିରହିତ, ନିର୍ଦୋଷ ହୋଇ ସୁସ୍ୱାଦୁ ହେଉ; ସେମାନେ ଦୈବୀ, ଅମୃତ, ଋତବର୍ଧକ।
4.13
इयं ते यज्ञिया तनूः ।
अपो मुञ्चामि न प्रजाम् ।
अꣳहोमुचः स्वाहाकृताः पृथिवीम् आविशत ।
पृथिव्या संभव ॥ ४.१३ ॥
ଏହା ତୁମର ଯଜ୍ଞାର୍ହ ରୂପ। ମୁଁ (ଦୂର କରେ) — ସନ୍ତାନକୁ ନୁହେଁ (ଛାଡ଼େ ନାହିଁ)। ପାପରୁ ମୁକ୍ତକାରୀମାନେ, ସ୍ୱାହାରେ ଆହୁତ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରବେଶ କର; ପୃଥିବୀରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅ।
4.14
अग्ने त्वꣳ सु जागृहि वयꣳ सु मन्दिषीमहि ।
रक्षा णो ऽ अप्रयुच्छन् प्रबुधे नः पुनस् कृधि ॥ ४.१४ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଭଲ ଭାବେ ଜାଗ୍ରତ ରୁହ; ଆମେ ଭଲ ଭାବେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ। ଆମକୁ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ରକ୍ଷା କର; ଜାଗରଣରେ ଆମକୁ ପୁନଃ (ସୁରକ୍ଷିତ) କର।
4.15
पुनर् मनः पुनर् आयुर् म ऽआगन् पुनः प्राणः पुनर् आत्मा मऽ आगन् पुनश् चक्षुः पुनः श्रोत्रं म ऽआगन् ।
वैश्वानरोऽ अदब्धस् तनूपा ऽअग्निर् नः पातु दुरिताद् अवद्यात् ॥ ४.१५ ॥
ପୁଣି ମୋ ମନ ଫେରି ଆସୁ, ପୁଣି ମୋ ଆୟୁ ଫେରି ଆସୁ; ପୁଣି ମୋ ପ୍ରାଣ ଫେରି ଆସୁ, ପୁଣି ମୋ ଆତ୍ମା ଫେରି ଆସୁ; ପୁଣି ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରି ଆସୁ, ପୁଣି ମୋ ଶ୍ରବଣ ଫେରି ଆସୁ। ସର୍ବମାନବଙ୍କର, ଅକ୍ଷତ, ଶରୀରରକ୍ଷକ ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଦୁରିତ ଓ ନିନ୍ଦାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
4.16
त्वम् अग्ने व्रतपा ऽ असि देव ऽ आ मर्त्येष्व् आ त्वं यज्ञेष्व् ईड्यः ।
रास्वेयत्सोमा भूयो भर देवो नः सविता वसोर् दाता वस्व् अदात् ॥ ४.१६ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବ୍ରତର ରକ୍ଷକ ଦେବ; ମର୍ତ୍ତ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ସ୍ତୁତ୍ୟ। ଏପରି ସୋମ ଦିଅ, ପୁଣି ଆଣ। ଧନଦାତା ଦେବ ସବିତା ଆମକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
4.17
एषा ते शुक्र तनूर् एतद् वर्चस् तया सं भव भ्राजं गच्छ ।
जूर् असि धृता मनसा जुष्टा विष्णवे ॥ ४.१७ ॥
ଏହା ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶରୀର, ଏହା ତେଜ; ତା ସହିତ ଏକୀଭୂତ ହୁଅ, ଦୀପ୍ତ ହୋଇ ଯାଅ। ତୁମେ ବେଗବତୀ, ମନ ଦ୍ୱାରା ଧୃତା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା।
4.18
तस्यास् ते सत्यसवसः प्रसवे तन्वो यन्त्रम् अशीय स्वाहा ।
शुक्रम् असि चन्द्रम् अस्य् अमृतम् असि वैश्वदेवम् असि ॥ ४.१८ ॥
ସତ୍ୟବଳଯୁକ୍ତ ତୁମ ଶରୀରର ସେହି ଆଧାର, ତାର ପ୍ରସବରେ ମୁଁ ଲାଭ କରେ। ସ୍ୱାହା। ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ୟ, ଅମୃତ, ବୈଶ୍ୱଦେବ।
4.19
चिद् असि मनासि धीर् असि दक्षिणासि क्षत्रियासि यज्ञियास्य् अदितिर् अस्य् उभयतःशीर्ष्णी ।
सा नः सुप्राची सुप्रतीच्य् एधि मित्रस् त्वा पदि बध्नीतां पूषाऽध्वनस् पात्व् इन्द्रायाध्यक्षाय ॥ ४.१९ ॥
ତୁମେ ଚିତ୍, ତୁମେ ମନ, ତୁମେ ଧୀ, ତୁମେ ଦକ୍ଷିଣା, ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟା, ତୁମେ ଯଜ୍ଞିୟା; ତୁମେ ଅଦିତି, ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ବେ ମସ୍ତକ ଥିବା। ସେ ଆମ ପାଇଁ ସୁପ୍ରାଚୀ ଓ ସୁପ୍ରତୀଚୀ ହେଉ। ମିତ୍ର ତୁମକୁ ପାଦରେ ବାନ୍ଧନ୍ତୁ; ପୂଷା ପଥରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଧ୍ୟକ୍ଷତା ପାଇଁ।
4.20
अनु त्वा माता मन्यताम् अनु पिताऽनु भ्राता सगर्भ्यो ऽनु सखा सयूथ्यः ।
सा देवि देवम् अच्छेहीन्द्राय सोमꣳ रुद्रस् त्वा वर्तयतु स्वस्ति सोमसखा पुनर् एहि ॥ ४.२० ॥
ତୁମ ପଛେ ମାତା ସମ୍ମତି ଦିଅନ୍ତୁ; ପିତା ସମ୍ମତି ଦିଅନ୍ତୁ; ଏକ ଗର୍ଭଜାତ ଭାଇ ସମ୍ମତି ଦିଅନ୍ତୁ; ସଖା ଓ ଦଳର ସଖା ସମ୍ମତି ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ଦେବୀ, ଦେବଙ୍କ ପ୍ରତି ଯାଅ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ପ୍ରତି ଆସ। ରୁଦ୍ର ତୁମକୁ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଫେରାନ୍ତୁ; ସୋମର ସଖା, ପୁଣି ଆସ।
4.21
वस्व्य् अस्य् अदितिर् अस्यादित्यासि रुद्रासि चन्द्रासि ।
बृहस्पतिष् ट्वा सुम्ने रम्णातु रुद्रो वसुभिर् आ चके ॥ ४.२१ ॥
ତୁମେ ବସୁ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟା; ତୁମେ ଅଦିତି; ତୁମେ ଆଦିତ୍ୟା; ତୁମେ ରୁଦ୍ରା; ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ରା। ବୃହସ୍ପତି ଅନୁଗ୍ରହରେ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତୁ; ରୁଦ୍ର ବସୁମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁମ ପ୍ରତି ଦୀପ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।
4.22
अदित्यास् त्वा मूर्धन्न् आ जिघर्मि देवयजने पृथिव्याऽ इडायास् पदम् असि घृतवत् स्वाहा ।
अस्मे रमस्व ।
अस्मे ते बन्धुः ।
त्वे रायः ।
मे रायः ।
मा वयꣳ रायस्पोषेण वि यौष्म ।
तोतो रायः ॥ ४.२२ ॥
ଅଦିତିଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ତୁମକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ। ତୁମେ ଦେବଯଜନ, ପୃଥିବୀ, ଇଡ଼ାର ସ୍ଥାନ; ଘୃତଯୁକ୍ତ। ସ୍ୱାହା। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରମଣ କର। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ବନ୍ଧୁ ଅଛି। ତୁମଠାରେ ଧନ, ମୋଠାରେ ଧନ। ଧନ ପୋଷଣରେ ଆମେ ଅଲଗା ନ ହେଉ। ଧନକୁ ପ୍ରେରଣ କର।
4.23
सम् अख्ये देव्या धिया सं दक्षिणयोरुचक्षसा ।
मा मऽ आयुः प्र मोषीर् मो ऽअहं तव ।
वीरं विदेय तव देवि संदृशि ॥ ४.२३ ॥
ଦିବ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲ ଭାବେ ଦେଖେ; ଦକ୍ଷିଣ ଓ ବିଶାଳ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ। ମୋର ଆୟୁ ହରଣ କରନାହିଁ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମର ହୋଇ ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ। ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ବୀର ପୁତ୍ର ପାଉ।
4.24
एष ते गायत्रो भागऽ इति मे सोमाय ब्रूताद् एष ते त्रैष्टुभो भागऽ इति मे सोमाय ब्रूताद् एष ते जागतो भागऽ इति मे सोमाय ब्रूताच् छन्दोनामानाꣳ साम्राज्यं गच्छेति मे सोमाय ब्रूतात् ।
आस्माकोऽ सि शुक्रस् ते ग्रह्यो विचितस् त्वा वि चिन्वन्तु ॥ ४.२४ ॥
ଏହା ତୁମର ଗାୟତ୍ରୀ ଛନ୍ଦର ଅଂଶ ବୋଲି ସୋମଙ୍କଠାରୁ ମୋତେ କୁହାଯାଉ। ଏହା ତୁମର ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦର ଅଂଶ ବୋଲି ସୋମଙ୍କଠାରୁ ମୋତେ କୁହାଯାଉ। ଏହା ତୁମର ଜଗତୀ ଛନ୍ଦର ଅଂଶ ବୋଲି ସୋମଙ୍କଠାରୁ ମୋତେ କୁହାଯାଉ। ଛନ୍ଦ ନାମର ସାମ୍ରାଜ୍ୟକୁ ଯାଅ ବୋଲି ସୋମଙ୍କଠାରୁ ମୋତେ କୁହାଯାଉ। ତୁମେ ଆମର; ତୁମର ଶୁକ୍ର ଗ୍ରହ ବାଛାଯାଇଛି; ସେମାନେ ତାହା ବାଛନ୍ତୁ।
4.25
अभि त्यं देवꣳ सवितारम् ओण्योः कविक्रतुम् अर्चामि सत्यसवꣳ रत्नधाम् अभि प्रियं मतिं कविम् ।
ऊर्ध्वा यस्यामतिर् भा अदिद्युतत् सवीमनि हिरण्यपाणिर् अमिमीत सुक्रतुः कृपा स्वः ।
प्रजाभ्यस् त्वा ।
प्रजास् त्वाऽनुप्राणन्तु प्रजास् त्वम् अनुप्राणिहि ॥ ४.२५ ॥
ସେଇ ଦେବ ସବିତାଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ; ଦୁଇ ହାତ ବିଶିଷ୍ଟ, କବି-ସଂକଳ୍ପ, ସତ୍ୟପ୍ରେରକ, ରତ୍ନର ଧାମ; ପ୍ରିୟ ଓ ମନୀଷୀ ତାଙ୍କୁ। ଯାହାଙ୍କ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଆଲୋକ ପ୍ରେରଣାରେ ଝଲସିଲା, ସୁବର୍ଣ୍ଣହସ୍ତ ସୁକର୍ମା ସ୍ୱର୍ଗ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମକୁ। ପ୍ରଜାମାନେ ତୁମକୁ ଅନୁପ୍ରାଣିତ କରନ୍ତୁ; ତୁମେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଅନୁପ୍ରାଣିତ କର।
4.26
शुक्रं त्वा शुक्रेण क्रीणामि चन्द्रं चन्द्रेणामृतम् अमृतेन ।
सग्मे ते गोः ।
अस्मे ते चन्द्राणि ।
तपसस् तनूर् असि प्रजापतेर् वर्णः परमेण पशुना क्रीयसे सहस्रपोषं पुषेयम् ॥ ४.२६ ॥
ତୁମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୂଲ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୂଲ୍ୟରେ କିଣୁଛି; ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଚନ୍ଦ୍ରରେ, ଅମୃତକୁ ଅମୃତରେ। ତୁମର ମିଳନ ଗାଈ ସହିତ ହେଉ। ଆମ ପାଇଁ ତୁମର ଚନ୍ଦ୍ରଗୁଡ଼ିକ। ତୁମେ ତପର ଶରୀର; ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଶୁ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କ୍ରୀତ ହୁଅ; ମୁଁ ସହସ୍ରଗୁଣ ପୋଷଣ ପାଉ।
4.27
मित्रो नऽ एहि सुमित्रधः ।
ऽ इन्द्रस्योरुम् आ विश दक्षिणम् उशन्न् उशन्तꣳ स्योनः स्योनम् ।
स्वान भ्राजाङ्घारे बम्भारे हस्त सुहस्त कृशानो ।
एते वः सोमक्रयणास् तान् रक्षध्वं मा वो दभन् ॥ ४.२७ ॥
ହେ ମିତ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ଭଲ ମିତ୍ରତା ଦାନକାରୀ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଶାଳ ଡାହାଣ ଭାଗରେ ପ୍ରବେଶ କର; ଇଚ୍ଛୁକ ମଧ୍ୟରେ ଇଚ୍ଛିତ ଜଣଙ୍କୁ ସୁଖ, ସୁଖ। ହେ ସ୍ୱାନ, ଭ୍ରାଜ, ଅଙ୍ଘାର, ବମ୍ଭାର, ହସ୍ତ, ସୁହସ୍ତ, କୃଶାନ; ଏଗୁଡ଼ିକ ତୁମର ସୋମ-କ୍ରୟର ସାଧନ; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କର; କେହି ତୁମକୁ ହାନି ନ କରନ୍ତୁ।
4.28
परि माग्ने दुश्चरिताद् बाधस्वा मा सुचरिते भज ।
उद् आयुषा स्वायुषोदस्थाम् अमृताꣳ ऽअनु ॥ ४.२८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୁଶ୍ଚରିତରୁ ମୋତେ ଦୂରେଇ ରଖ; ସୁଚରିତରେ ମୋତେ ସ୍ଥାପନ କର। ଉତ୍ତମ ଆୟୁଷ ସହ ଆମେ ଉଠିଲୁ, ଅମୃତକୁ ଅନୁସରଣ କରି।
4.29
प्रति पन्थाम् अपद्महि स्वस्तिगाम् अनेहसम् ।
येन विश्वाः परि द्विषो वृणक्ति विन्दते वसु ॥ ४.२९ ॥
କଲ୍ୟାଣ ଦିଗକୁ ନେଉଥିବା, ଦୁଃଖରହିତ ସେହି ପଥ ଆମେ ପାଇବା; ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କରି ଧନ ପାଏ।
4.30
अदित्यास् त्वग् असि ।
अदित्यै सद ऽआ सीद ।
अस्तभ्नाद् द्यां वृषभो ऽ अन्तरिक्षम् अमिमीत वरिमाणं पृथिव्याः ।
आसीदद् विश्वा भुवनानि सम्राड् विश्वेत् तानि वरुणस्य व्रतानि ॥ ४.३० ॥
ତୁମେ ଅଦିତିର ତ୍ୱଚା। ଅଦିତିର ଆସନରେ ବସ। ବୃଷଭ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ଧାରଣ କଲେ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ମାପିଲେ, ପୃଥିବୀର ବିସ୍ତାର ମାପିଲେ। ସମ୍ରାଟ ସମସ୍ତ ଭୁବନରେ ଆସୀନ ହେଲେ; ସେସବ ବରୁଣଙ୍କ ବ୍ରତ।
4.31
वनेषु व्यन्तरिक्षं ततान वाजम् अर्वत्सु पय ऽउस्रियासु ।
हृत्सु क्रतुं वरुणो विक्ष्व् अग्निं दिवि सूर्यम् अदधात् सोमम् अद्रौ ॥ ४.३१ ॥
ବରୁଣ ବନରେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ବିସ୍ତାର କଲେ; ଅଶ୍ୱରେ ବଳ ଓ ଗାଈରେ କ୍ଷୀର ରଖିଲେ। ହୃଦୟରେ ସଂକଳ୍ପ, ପ୍ରଜାରେ ଅଗ୍ନି, ଦ୍ୟୁଲୋକରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଖିଲେ; ପଥରରେ ସୋମ ରଖିଲେ।
4.32
सूर्यस्य चक्षुर् आरोहाग्नेर् अक्ष्णः कनीनकम् ।
यत्रैतशेभिर् ईयसे भ्राजमानो विपश्चिता ॥ ४.३२ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଖି ହୋଇ ଆରୋହଣ କର; ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଆଖିର ତାରା ହୋଇ ଆରୋହଣ କର। ତୁମେ ଏତଶ ଅଶ୍ୱ ସହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଅ, ସେଠାରେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା (ତୁମେ ଚାଳିତ ହୁଅ)।
4.33
उस्राव् एतं धूर्षाहौ युज्येथाम् अनश्रूऽ अवीरहणौ ब्रह्मचोदनौ ।
स्वस्ति यजमानस्य गृहान् गच्छतम् ॥ ४.३३ ॥
ଏହି ଦୁଇ ବଳଦ ଜୁଆଳି ବହନକାରୀ; ସେମାନେ ଲୁହହୀନ, ବୀରମାନଙ୍କୁ ନ ହନନ କରୁଥିବା, ବ୍ରହ୍ମ (ମନ୍ତ୍ର) ପ୍ରେରଣାକାରୀ ହେଉନ୍ତୁ। ଯଜମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ କଲ୍ୟାଣ ସହିତ ଯାଅ।
4.34
भद्रो मेऽ सि प्रच्यवस्व भुवस्पते विश्वान्य् अभि धामानि ।
मा त्वा परिपरिणो विदन् मा त्वा परिपन्थिनो विदन् मा वृकाऽ अघायवो विदन् ।
श्येनो भूत्वा परा पत यजमानस्य गृहान् गच्छ तन् नौ सँ̐स्कृतम् ॥ ४.३४ ॥
ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାରୀ; ହେ ଭୁବନର ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଧାମ ଆଡ଼କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼। ଘେରି ରହୁଥିବା ଶତ୍ରୁ, ପଥର ଡକାୟତ, ଗଧିଆ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତୁମକୁ ନ ପାଆନ୍ତୁ। ଶ୍ୟେନ ହୋଇ ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିଯାଅ; ଯଜମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଅ, ତାହା ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
4.35
नमो मित्रस्य वरुणस्य चक्षसे महो देवाय तद् ऋतꣳ सपर्यत ।
दूरेदृशे देवजाताय केतवे दिवस् पुत्राय सूर्याय शꣳसत ॥ ४.३५ ॥
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁକୁ ନମସ୍କାର। ସେଇ ମହାନ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଋତର ସମ୍ମାନ କର। ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ଜାତ, ଆଲୋକର ପତାକା, ଦ୍ୟୁଲୋକର ପୁତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସ୍ତୁତି କର।
4.36
वरुणस्योत्तम्भनम् असि ।
वरुणस्य स्कम्भसर्जनी स्थः ।
वरुणस्यऽ ऋतसदन्य् असि वरुणस्यऽ ऋतसदनम् असि ।
वरुणस्य ऽऋतसदनम् आ सीद ॥ ४.३६ ॥
ତୁମେ ବରୁଣଙ୍କ ଆଧାର। ତୁମେ ଦୁଇ ବରୁଣଙ୍କ ସ୍ତମ୍ଭ ମୁକ୍ତକାରୀ। ତୁମେ ବରୁଣଙ୍କ ଋତ-ଆସନ; ତୁମେ ବରୁଣଙ୍କ ଋତ-ଆସନ। ବରୁଣଙ୍କ ଋତ-ଆସନରେ ବସ।
4.37
या ते धामानि हविषा यजन्ति ता ते विश्वा परिभूर् अस्तु यज्ञम् ।
गयस्फानः प्रतरणः सुवीरो ऽवीरहा प्रचरा सोम दुर्यान् ॥ ४.३७ ॥
ହେ ସୋମ, ଯେଉଁମାନେ ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଧାମଗୁଡ଼ିକୁ ଯଜନ କରନ୍ତି, ସେସବୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ। ଗୃହ ବଢ଼ାଉଥିବା, ପାର କରାଉଥିବା, ଉତ୍ତମ ବୀରଯୁକ୍ତ, ଅବୀର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିନାଶକାରୀ ହୋଇ, ହେ ସୋମ, ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଗକୁ ଯାଅ।