பகவத் கீதை · அத்தியாயம் 13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1
प्रकृतिं पुरुषं चैव क्षेत्रं क्षेत्रज्ञमेव च ।
एतद्वेदितुमिच्छामि ज्ञानं ज्ञेयं च केशव ॥ १३.१ ॥
அர்ஜுனன் கூறினான்: கேசவா, பிரகிருதியையும் புருஷனையும், க்ஷேத்திரத்தையும் க்ஷேத்திரஞ்ஞனையும், ஞானத்தையும் அறியப்பட வேண்டியதையும் அறிய விரும்புகிறேன்.
13.2
इदं शरीरं कौन्तेय क्षेत्रमित्यभिधीयते ।
एतद्यो वेत्ति तं प्राहुः क्षेत्रज्ञ इति तद्विदः ॥ १३.२ ॥
ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: கௌந்தேயா, இந்த உடல் க்ஷேத்திரம் எனப்படுகிறது. இதை அறிபவனை, அதை அறிந்தோர் க்ஷேத்திரஞ்ஞன் என்கின்றனர்.
13.3
क्षेत्रज्ञं चापि मां विद्धि सर्वक्षेत्रेषु भारत ।
क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोर्ज्ञानं यत्तज्ज्ञानं मतं मम ॥ १३.३ ॥
பாரதா, எல்லாக் க்ஷேத்திரங்களிலும் க்ஷேத்திரஞ்ஞனாக இருப்பவனும் நானே என்று அறி. க்ஷேத்திரம், க்ஷேத்திரஞ்ஞன் பற்றிய அறிவே ஞானம் என்பது என் கருத்து.
13.4
तत्क्षेत्रं यच्च यादृक् च यद्विकारि यतश्च यत् ।
स च यो यत्प्रभावश्च तत्समासेन मे शृणु ॥ १३.४ ॥
அந்த க்ஷேத்திரம் எது, எத்தகையது, என்ன மாற்றங்களை உடையது, எதிலிருந்து எது தோன்றுகிறது; அவன் யார், அவனுடைய ஆற்றல்கள் எவை என்பதைச் சுருக்கமாக என்னிடமிருந்து கேள்.
13.5
ऋषिभिर्बहुधा गीतं छन्दोभिर्विविधैः पृथक् ।
ब्रह्मसूत्रपदैश्चैव हेतुमद्भिर्विनिश्चितैः ॥ १३.५ ॥
இது முனிவர்களால் பலவாறாக, பலவகைச் சந்தங்களில் தனித்தனியாகப் பாடப்பட்டுள்ளது; காரணங்களுடன் கூடிய, தீர்மானமான பிரம்மசூத்திரச் சொற்களாலும் உரைக்கப்பட்டுள்ளது.
13.6
महाभूतान्यहङ्कारो बुद्धिरव्यक्तमेव च ।
इन्द्रियाणि दशैकं च पञ्च चेन्द्रियगोचराः ॥ १३.६ ॥
மகாபூதங்கள், அகங்காரம், புத்தி, அவ்யக்தம்; பத்து இந்திரியங்களும் ஒன்றும் (மனம்), இந்திரியங்களின் ஐந்து விஷயங்களும்.
13.7
इच्छा द्वेषः सुखं दुःखं सङ्घातश्चेतनाधृतिः ।
एतत्क्षेत्रं समासेन सविकारमुदाहृतम् ॥ १३.७ ॥
விருப்பம், வெறுப்பு, இன்பம், துன்பம், உடல்தொகுப்பு, உணர்வு, உறுதி — இவ்வாறு விகாரங்களுடன் கூடிய க்ஷேத்திரம் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டது.
13.8
अमानित्वमदम्भित्वमहिंसा क्षान्तिरार्जवम् ।
आचार्योपासनं शौचं स्थैर्यमात्मविनिग्रहः ॥ १३.८ ॥
தற்பெருமையின்மை, ஆடம்பரமின்மை, அகிம்சை, பொறுமை, நேர்மை, ஆசிரியருக்குச் சேவை, தூய்மை, உறுதி, தன்னடக்கம்;
13.9
इन्द्रियार्थेषु वैराग्यमनहङ्कार एव च ।
जन्ममृत्युजराव्याधिदुःखदोषानुदर्शनम् ॥ १३.९ ॥
புலன்விஷயங்களில் வைராக்கியம், அகங்காரமின்மை, பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, நோய், துன்பம் ஆகியவற்றின் குறையை உணர்ந்து காணுதல்;
13.10
असक्तिरनभिष्वङ्गः पुत्रदारगृहादिषु ।
नित्यं च समचित्तत्वमिष्टानिष्टोपपत्तिषु ॥ १३.१० ॥
பற்றின்மை, மகன், மனைவி, வீடு முதலியவற்றில் ஒட்டுதலின்மை, விரும்பியவும் விரும்பாதவையும் நிகழும்போது எப்போதும் சமமனம்;
13.11
मयि चानन्ययोगेन भक्तिरव्यभिचारिणी ।
विविक्तदेशसेवित्वमरतिर्जनसंसदि ॥ १३.११ ॥
என்னிடம் வேறொன்றில்லா யோகத்தால் தளராத பக்தி, தனிமையான இடத்தை நாடுதல், மக்கள் கூட்டத்தில் விருப்பமின்மை;
13.12
अध्यात्मज्ञाननित्यत्वं तत्त्वज्ञानार्थदर्शनम् ।
एतज्ज्ञानमिति प्रोक्तमज्ञानं यदतोन्यथा ॥ १३.१२ ॥
ஆத்ம ஞானத்தில் நிலையான ஈடுபாடு, தத்துவ ஞானத்தின் பொருளைக் காணுதல் — இதுவே ஞானம் எனக் கூறப்பட்டது; இதற்கு மாறானது அஞ்ஞானம்.
13.13
ज्ञेयं यत्तत्प्रवक्ष्यामि यज्ज्ञात्वाऽमृतमश्नुते ।
अनादिमत्परं ब्रह्म न सत्तन्नासदुच्यते ॥ १३.१३ ॥
அறியப்பட வேண்டியதை, எதை அறிந்து ஒருவன் அமரத்துவத்தை அடைகிறானோ அதை, நான் உரைப்பேன். அது தொடக்கமற்ற பரம பிரம்மம்; அது சத் என்றும் அசத் என்றும் சொல்லப்படுவதில்லை.
13.14
सर्वतः पाणिपादं तत्सर्वतोऽक्षिशिरोमुखम् ।
सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति ॥ १३.१४ ॥
அதற்கு எங்கும் கைகளும் கால்களும், எங்கும் கண்களும் தலைகளும் முகங்களும், எங்கும் காதுகளும் உள்ளன; உலகில் அது அனைத்தையும் சூழ்ந்து நிற்கிறது.
13.15
सर्वेन्द्रियगुणाभासं सर्वेन्द्रियविवर्जितम् ।
असक्तं सर्वभृच्चैव निर्गुणं गुणभोक्तृ च ॥ १३.१५ ॥
அது எல்லாப் புலன்களின் செயல்களின் வழியாக ஒளிர்கிறது, ஆயினும் எல்லாப் புலன்களும் அற்றது; பற்றற்றது, ஆயினும் அனைத்தையும் தாங்குவது; குணமற்றது, ஆயினும் குணங்களை அனுபவிப்பது.
13.16
बहिरन्तश्च भूतानामचरं चरमेव च ।
सूक्ष्मत्वात्तदविज्ञेयं दूरस्थं चान्तिके च तत् ॥ १३.१६ ॥
அது உயிர்களின் வெளியேயும் உள்ளேயும் உள்ளது; அசையாததும் அசைவதும் அதுவே. நுண்மையால் அது அறிய முடியாதது; அது தொலைவிலும் உள்ளது, அருகிலும் உள்ளது.
13.17
अविभक्तं च भूतेषु विभक्तमिव च स्थितम् ।
भूतभर्तृ च तज्ज्ञेयं ग्रसिष्णु प्रभविष्णु च ॥ १३.१७ ॥
அது பிரிவற்றதாயினும் உயிர்களில் பிரிந்தது போல் நிற்கிறது. உயிர்களைத் தாங்குவதும், விழுங்குவதும், தோற்றுவிப்பதும் அதுவே என்று அறிய வேண்டும்.
13.18
ज्योतिषामपि तज्ज्योतिस्तमसः परमुच्यते ।
ज्ञानं ज्ञेयं ज्ञानगम्यं हृदि सर्वस्य विष्ठितम् ॥ १३.१८ ॥
அது ஒளிகளுக்கும் ஒளி, இருளுக்கு அப்பாற்பட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. அதுவே ஞானம், அறியப்பட வேண்டியது, ஞானத்தால் அடையப்படுவது; அது அனைவரின் இதயத்திலும் நிலைத்துள்ளது.
13.19
इति क्षेत्रं तथा ज्ञानं ज्ञेयं चोक्तं समासतः ।
मद्भक्त एतद्विज्ञाय मद्भावायोपपद्यते ॥ १३.१९ ॥
இவ்வாறு க்ஷேத்திரமும், ஞானமும், அறியப்பட வேண்டியதும் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டன. என் பக்தன் இதை அறிந்து என் நிலையை அடைகிறான்.
13.20
प्रकृतिं पुरुषं चैव विद्ध्यनादी उभावपि ।
विकारांश्च गुणांश्चैव विद्धि प्रकृतिसंभवान् ॥ १३.२० ॥
பிரகிருதி, புருஷன் இரண்டும் ஆதியற்றவை என்று அறி. விகாரங்களும் குணங்களும் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவை என்றும் அறி.
13.21
कार्यकारणकर्तृत्वे हेतुः प्रकृतिरुच्यते ।
पुरुषः सुखदुःखानां भोक्तृत्वे हेतुरुच्यते ॥ १३.२१ ॥
காரியம், கருவி ஆகியவற்றின் செயல்பாட்டிற்குப் பிரகிருதி காரணம் என்று கூறப்படுகிறது; இன்ப துன்பங்களை அனுபவிப்பதற்குப் புருஷன் காரணம் என்று கூறப்படுகிறது.
13.22
पुरुषः प्रकृतिस्थो हि भुङ्क्ते प्रकृतिजान्गुणान् ।
कारणं गुणसङ्गोऽस्य सदसद्योनिजन्मसु ॥ १३.२२ ॥
பிரகிருதியில் நிலைத்த புருஷன் பிரகிருதியில் பிறந்த குணங்களை அனுபவிக்கிறான். குணங்களுடனான பற்றே நல்ல, தீய பிறவிகளில் அவன் பிறப்பதற்குக் காரணம்.
13.23
उपद्रष्टाऽनुमन्ता च भर्ता भोक्ता महेश्वरः ।
परमात्मेति चाप्युक्तो देहेऽस्मिन्पुरुषः परः ॥ १३.२३ ॥
இந்த உடலில் உள்ள பரம புருஷன் சாட்சி, அனுமதிப்பவன், தாங்குபவன், அனுபவிப்பவன், மகேசுவரன், பரமாத்மா என்றும் கூறப்படுகிறான்.
13.24
य एवं वेत्ति पुरुषं प्रकृतिं च गुणैःसह ।
सर्वथा वर्तमानोऽपि न स भूयोऽभिजायते ॥ १३.२४ ॥
இவ்வாறு புருஷனையும் குணங்களுடன் கூடிய பிரகிருதியையும் அறிபவன், எவ்விதம் வாழ்ந்தாலும் மீண்டும் பிறப்பதில்லை.
13.25
ध्यानेनात्मनि पश्यन्ति केचिदात्मानमात्मना ।
अन्ये सांख्येन योगेन कर्मयोगेन चापरे ॥ १३.२५ ॥
சிலர் தியானத்தால் தம்முள்ளே தம்மால் ஆத்மாவைக் காண்கின்றனர்; வேறு சிலர் சாங்கிய யோகத்தாலும், இன்னும் சிலர் கர்ம யோகத்தாலும் காண்கின்றனர்.
13.26
अन्ये त्वेवमजानन्तः श्रुत्वाऽन्येभ्य उपासते ।
तेऽपि चातितरन्त्येव मृत्युं श्रुतिपरायणाः ॥ १३.२६ ॥
ஆனால் இவ்வாறு அறியாத வேறு சிலர் பிறரிடமிருந்து கேட்டு வழிபடுகின்றனர்; கேட்டதையே சரணாகக் கொண்ட அவர்களும் நிச்சயமாக மரணத்தைக் கடக்கின்றனர்.
13.27
यावत्सञ्जायते किञ्चित्सत्त्वं स्थावरजङ्गमम् ।
क्षेत्रक्षेत्रज्ञसंयोगात्तद्विद्धि भरतर्षभ ॥ १३.२७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அசையாததோ அசைவதோ, எந்த உயிர் தோன்றினாலும், அது க்ஷேத்திரமும் க்ஷேத்திரஜ்ஞனும் சேர்வதால் தோன்றுவது என்று அறிவாயாக.
13.28
समं सर्वेषु भूतेषु तिष्ठन्तं परमेश्वरम् ।
विनश्यत्स्वविनश्यन्तं यः पश्यति स पश्यति ॥ १३.२८ ॥
எல்லா உயிர்களிலும் சமமாக நிலைத்திருப்பவனும், அழிகின்றவற்றுள் அழியாதவனுமான பரமேச்வரனை யார் காண்கிறானோ, அவனே உண்மையில் காண்கிறான்.
13.29
समं पश्यन्हि सर्वत्र समवस्थितमीश्वरम् ।
न हिनस्त्यात्मनाऽऽत्मानं ततो याति परां गतिम् ॥ १३.२९ ॥
எங்கும் சமமாக நிலைபெற்றிருக்கும் ஈச்வரனைச் சமமாகக் காண்பதால், அவன் தன்னாலேயே தன்னைக் கெடுத்துக்கொள்வதில்லை; ஆகவே அவன் மேலான கதியை அடைகிறான்.
13.30
प्रकृत्यैव च कर्माणि क्रियमाणानि सर्वशः ।
यः पश्यति तथाऽऽत्मानमकर्तारं स पश्यति ॥ १३.३० ॥
எல்லாச் செயல்களும் எல்லா வகையிலும் பிரகிருதியாலேயே செய்யப்படுகின்றன என்றும், அவ்வாறே ஆத்மா செய்பவன் அல்லன் என்றும் யார் காண்கிறானோ, அவனே உண்மையில் காண்கிறான்.
13.31
यदा भूतपृथग्भावमेकस्थमनुपश्यति ।
तत एव च विस्तारं ब्रह्म सम्पद्यते तदा ॥ १३.३१ ॥
உயிர்களின் தனித்தனி இருப்பை ஒன்றிலேயே நிலைபெற்றதாகவும், அதிலிருந்தே அவற்றின் விரிவாகவும் காணும்போது, அப்போது ஒருவன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
13.32
अनादित्वान्निर्गुणत्वात्परमात्मायमव्ययः ।
शरीरस्थोऽपि कौन्तेय न करोति न लिप्यते ॥ १३.३२ ॥
கௌந்தேயா, தொடக்கமற்றதும் குணங்களற்றதுமாக இருப்பதால், அழிவற்ற இந்தப் பரமாத்மா உடலில் இருந்தாலும் செயல்படுவதுமில்லை, களங்கப்படுவதுமில்லை.
13.33
यथा सर्वगतं सौक्ष्म्यादाकाशं नोपलिप्यते ।
सर्वत्रावस्थितो देहे तथाऽऽत्मा नोपलिप्यते ॥ १३.३३ ॥
எங்கும் பரவியுள்ள ஆகாயம் நுண்மையால் களங்கப்படாதது போல, உடலில் எங்கும் நிலைத்திருக்கும் ஆத்மாவும் களங்கப்படுவதில்லை.
13.34
यथा प्रकाशयत्येकः कृत्स्नं लोकमिमं रविः ।
क्षेत्रं क्षेत्री तथा कृत्स्नं प्रकाशयति भारत ॥ १३.३४ ॥
பாரதா, ஒரே சூரியன் இந்த உலகம் முழுவதையும் ஒளிரச் செய்வது போல, க்ஷேத்திரத்தை உடையவன் க்ஷேத்திரம் முழுவதையும் ஒளிரச் செய்கிறான்.
13.35
क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोरेवमन्तरं ज्ञानचक्षुषा ।
भूतप्रकृतिमोक्षं च ये विदुर्यान्ति ते परम् ॥ १३.३५ ॥
இவ்வாறு ஞானக் கண்ணால் க்ஷேத்திரத்திற்கும் க்ஷேத்திரஜ்ஞனுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டையும், உயிர்கள் பிரகிருதியிலிருந்து விடுபடுவதையும் அறிபவர்கள் பரமத்தை அடைகின்றனர்.