ياجورفيدا · أدهيايا 6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.1
देवस्य त्वा सवितुः प्रसवे ऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
आ ददे नार्य् असि ।
इदम् अहꣳ रक्षसां ग्रीवा ऽ अपि कृन्तामि ।
यवो ऽसि यवयास्मद् द्वेषो यवयारातीः ।
दिवेऽत्वान्तरिक्षाय त्वा पृथिव्यै त्वा ।
शुन्धन्तां लोकाः पितृषदनाः ।
पितृषदनम् असि ॥ ६.१ ॥
بدفع من الإله سافيتري، وبأذرع الأشفينين وأيدي بوشان، أمسكك. أنتِ امرأة. وهنا أقطع أيضاً رقاب الشياطين. أنتِ شعير؛ أبعدي عنا البغضاء، أبعدي الأعداء. للسماء أنتِ، وللفضاء أنتِ، وللأرض أنتِ. لتُطهَّر العوالم، مقاعد الآباء. أنتِ مقعد الآباء.
6.2
अग्रेणीर् असि स्वावेश ऽ उन्नेतॄणाम् एतस्य वित्ताद् अधि त्वा स्थास्यति ।
देवस् त्वा सविता मध्व् आनक्तु ।
सुपिप्पलाभ्यस् त्वौषधीभ्यः ।
द्याम् अग्रेणास्पृक्ष ऽ आन्तरिक्षं मध्येनाप्राः पृथिवीम् उपरेणादृꣳहीः ॥ ६.२ ॥
أنتَ الرائد الأول، الداخل بذاتك، من الرافعين؛ بهذا الكسب سيقف عليك. ليَمسَحْكَ الإله سافيتري بالعسل. لأعشاب ذات الثمار الطيبة، لأجلك. لمستَ السماء من الأمام، وملأتَ الفضاء من الوسط، وشددتَ الأرض من الأعلى.
6.3
या ते धामान्य् उश्मसि गमध्यै यत्र गावो भूरिशृङ्गा ऽ अयासः ।
अत्राह तद् उरुगायस्य विष्णोः परमं पदम् अव भारि भूरि ।
ब्रह्मवनि त्वा क्षत्रवनि रायस्पोषवनि पर्य् ऊहामि ।
ब्रह्म दृꣳह क्षत्रं दृꣳहायुर् दृꣳह प्रजां दृꣳह ॥ ६.३ ॥
إنّ المساكن التي نشتهي أن نبلغها، حيث تذهب البقرات ذوات القرون الكثيرة غير المُعيية، هناك حقًّا المقام الأسمى لفيشنو ذي الخطوات الواسعة؛ وهو محمول بكثرة. يا من تكسبين البراهمان، وتكسبين الكشاترا، وتكسبين الثروة والغذاء، أجذبك حولي. قوِّ البراهمان، وقوِّ الكشاترا، وقوِّ العمر، وقوِّ النسل.
6.4
विष्णोः कर्माणि पश्यत यतो व्रतानि पस्पशे ।
इन्द्रस्य युज्यः सखा ॥ ६.४ ॥
انظروا إلى أعمال فيشنو، التي منها أدرك العهود المقدسة؛ رفيق نير إندرا وصديقه.
6.5
तद् विष्णोः परमं पदꣳ सदा पश्यन्ति सूरयो दिवीव चक्षुर् आततम् ॥ ६.५ ॥
يبصر الحكماء دائمًا ذلك المقام الأسمى لفيشنو، كعين ممدودة في السماء.
6.6
परिवीर् असि परि त्वा दैवीर् विशो व्ययन्तां परीमं यजमानꣳ रायो मनुष्याणाम् ।
दिवः सूनुर् असि ।
एष ते पृथिव्यां लोक ऽ आरण्यस् ते पशुः ॥ ६.६ ॥
أنت المُحيط. لتحِط بك الشعوب الإلهية؛ ولتحِط كذلك بهذا الذابح مع ثروة البشر. أنت ابن السماء. هذا عالمك على الأرض؛ وحيوانك وُلد في الغاب.
6.7
उपावीर् असि ।
उप देवान् दैवीर् विशः प्रागुर् उशिजो वह्नितमान् ।
देव त्वष्टर् वसु रम हव्या ते स्वदन्ताम् ॥ ६.७ ॥
أنت المُقرِّب. قرِّب الشعوب الإلهية من الآلهة؛ وقُد إلى الأمام كهنة أوشيج، أفضل حاملي القرابين. أيها الإله تفشتري، افرح بالكنز؛ لتُستطعَم قرابينك.
6.8
रेवती रमध्वं बृहस्पते धारया वसूनि ।
ऋतस्य त्वा देवहविः पाशेन प्रति मुञ्चामि धर्षा मानुषः ॥ ६.८ ॥
ايتها الغنيات، افرحن. يا بْرِهَسْپَتِي، امنح الكنوز مع التيار. أنت قربان آلهة الرِّتا أربطك بالحبل. أيها الإنسان الشجاع!
6.9
देवस्य त्वा सवितुः प्रसवे ऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
अग्नीषोमाभ्यां जुष्टं नि युनज्मि ।
अद्भ्यस् त्वौषधीभ्योऽनु त्वा माता मन्यताम् अनु पितानु भ्राता सगर्भ्योऽनु सखा सयूथ्यः ।
अग्नीषोमाभ्यां त्वा जुष्टं प्रोक्षामि ॥ ६.९ ॥
بحفز الإله سافيتري، بذراعي الأشفِين ويدي بوشان أربطك. محبوباً لأغني وسوما أنذرك. لتوافقك المياه والأعشاب؛ ولتقرّك الأم والأب والأخ الشقيق ورفيق القطيع. محبوباً لأغني وسوما أرشّك.
6.10
अपां पेरुर् असि ।
आपो देवीः स्वदन्तु स्वात्तं चित् सद् देवहविः ।
सं ते प्राणो वातेन गच्छताꣳ सम् अङ्गानि यजत्रैः सं यज्ञपतिर् आशिषा ॥ ६.१० ॥
أنت وعاء المياه. لتتذوّقه المياه الإلهية؛ ولتُقبل هذه القربى للآلهة قبولاً حسناً حقاً. ليتّحد نفسك بالريح؛ ولتتّحد أعضاؤك بالآلهة المستحقة للعبادة؛ ولتتّحد سيد القربان بالبركة.
6.11
घृतेनाक्तौ पशूँस् त्रायेथा ।
रेवति यजमाने प्रियं धा ऽ आ विश ।
उरोर् अन्तरिक्षात् सजूर् देवेन वातेनास्य हविषस् त्मना यज समस्य तन्वा भव ।
वर्षो वर्षीयसि यज्ञे यज्ञपतिं धाः ।
स्वाहा देवेभ्यः ।
देवेभ्यः स्वाहा ॥ ६.११ ॥
أيها المسوحان بالسمن، احفظا الحيوانات. يا ذات الثروة، ضعي المحبوب في المقرّب؛ ادخلي هنا. من الفضاء الواسع المتوسط، مع الإله الريح، قرّبي بذات هذا القربان؛ كوني حاضرة بالجسد كله. في أعظم القرابين قوّةً، أقيمي المقرّب. سواها، للآلهة. سواها للآلهة.
6.12
माहिर् भूर् मा पृदाकुः ।
नमस् तऽ आतानानर्वा प्रेहि ।
घृतस्य कुल्याऽ उपऽ ऋतस्य पथ्याऽ अनु ॥ ६.१२ ॥
لا تصر حية ولا كائنا يعضّ. السلام عليك؛ يا فرس الممدود، امضِ نحو مجاري السمن، على طرق الريتا.
6.13
देवीर् आपः शुद्धा वोढ्वꣳ सुपरिविष्टा देवेषु ।
सुपरिविष्टा वयं परिवेष्टारो भूयास्म ॥ ६.१३ ॥
أيتها المياه الإلهية الطاهرة، يجب أن تُحملي، محاطة جيداً بين الآلهة. ولنكن نحن أيضاً محيطين جيدين.
6.14
वाचं ते शुन्धामि ।
प्राणं ते शुन्धामि ।
चक्षुस् ते शुन्धामि ।
श्रोत्रं ते शुन्धामि ।
नाभिं ते शुन्धामि ।
मेढ्रं ते शुन्धामि ।
पायुं ते शुन्धामि ।
चरित्राꣳस् ते शुन्धामि ॥ ६.१४ ॥
أطهّر كلامك. أطهّر نَفَسك. أطهّر عينك. أطهّر أذنك. أطهّر سرّتك. أطهّر عضوك التناسلي. أطهّر دُبُرك. أطهّر أطرافك.
6.15
मनस्तऽ आ प्यायताम् ।
वाक् तऽ आ प्यायताम् ।
प्राणस् तऽ आ प्यायताम् ।
चक्षुस्तऽ आ प्यायताम् ।
श्रोत्रं तऽ आ प्यायताम् ।
यत् ते क्रूरं यद् आस्थितं तत् त ऽआ प्यायतां निष्ट्यायतां तत् ते शुध्यतु ।
शम् अहोभ्यः ।
ओषधे त्रायस्व ।
स्वधिते मैनꣳ हिꣳसीः ॥ ६.१५ ॥
ليُغذَّ عقلُك، وليُغذَّ كلامُك، وليُغذَّ نفسُك، وليُغذَّ بصرُك، وليُغذَّ سمعُك. وليُغذَّ ويُستعَدْ تمامًا ما فيك من قسوةٍ وما تجمّد، وليتطهّر ذلك لك. سلامٌ للأيام. أيتها العشبةُ، احمِ. أيتها الفأسُ، لا تُؤذِه.
6.16
रक्षसां भागो ऽसि ।
निरस्तꣳ रक्षः ।
ऽ इदम् अहꣳ रक्षोऽ भितिष्ठामीदम् अहꣳ रक्षोऽ व बाधऽ इदम् अहꣳ रक्षो ऽधमं तमो नयामि ।
घृतेन द्यावापृथिवी प्रोर्णुवाथाम् ।
वायो वे स्तोकानाम् ।
अग्निर् आज्यस्य वेतु स्वाहा ।
स्वाहाकृते ऽ ऊर्ध्वनभसं मारुतं गच्छतम् ॥ ६.१६ ॥
أنتَ نصيبُ الشياطين. لقد طُرِدَ الشيطان. أقفُ على هذا الشيطان، وأدفعُ هذا الشيطان حقًّا، وأسوقُ هذا الشيطان إلى أدنى الظلام. غَطِّيا السماءَ والأرضَ بالسمن. يا فايو، أنتَ للقطرات. ليتمتعْ أغنيُ بالزبدة المصفّاة، سواهَا. مُقدَّمًا بالسواها، اذهبْ إلى المَرُوتِ في السماء العالية.
6.17
इदम् आपः प्रवहतावद्यं च मलं च यत् ।
यच् चाभिदुद्रोहानृतं यच् च शेपे ऽ अभीरुणम् ।
आपो मा तस्माद् एनसः पवमानश् च मुञ्चतु ॥ ६.१७ ॥
لتحمل هذه المياه الذنب والدنس، والكذب الذي غدرتُ به، وما حلفتُ به خداعًا. أيتها المياه، أطلقوني من ذلك الإثم، وليطلقني الـPavamāna أيضًا.
6.18
सं ते मनो मनसा सं प्राणः प्राणेन गच्छताम् ।
रेड् अस्य् अग्निष् ट्वा श्रीणात्व् आपस् त्वा समरिणन् वातस्य त्वा ध्राज्यै पूष्णो रꣳह्या ऽ ऊष्मणो व्यथिषत् ।
प्रयुतं द्वेषः ॥ ६.१८ ॥
ليتّحد عقلك بالعقل، ونفسك بالنفس. أنت القصبة؛ ليُنضجك أغني، وليصلك الماء؛ لجريان الريح السريع ولسرعة بوشن، لتتفرق العداوة بعيدًا عن الحرارة.
6.19
घृतं घृतपावानः पिबत वसां वसापावानः पिबतान्तरिक्षस्य हविर् असि स्वाहा ।
दिशः ।
प्रदिशः ।
ऽ आदिशः ।
विदिशः ।
ऽ उद्दिशः ।
दिग्भ्यः स्वाहा ॥ ६.१९ ॥
يا شاربي السمن، اشربوا السمن؛ يا شاربي الشحم، اشربوا الشحم. أنت قربان الفضاء المتوسط، سواها. للاتجاهات، وللاتجاهات الفرعية، وللاتجاهات المتاخمة، وللاتجاهات الثانوية، وللاتجاهات العليا — للاتجاهات، سواها.
6.20
ऐन्द्रः प्राणो ऽ अङ्गे ऽ अङ्गे नि दीध्यद् ऐन्द्र ऽ उदानो ऽ अङ्गे ऽ अङ्गे निधीतः ।
देव त्वष्टर् भूरि ते सꣳ-समेतु सलक्ष्मा यद् विषुरूपं भवाति ।
देवत्रा यन्तम् अवसे सखायो ऽनु त्वा माता पितरो मदन्तु ॥ ६.२० ॥
يلمع نَفَس إندرا في كل عضو، ويستقر نَفَس إندرا الصاعد في كل عضو. أيها الإله تفاشتري، لتجتمع أجزاؤك الكثيرة؛ وليصر المختلف الشكل متماثلاً. أيها الأصدقاء الذاهبون إلى الآلهة، طلباً للحماية؛ ليفرح الأم والآباء من بعدك.
6.21
समुद्रं गच्छ स्वाहा ।
ऽ अन्तरिक्षं गच्छ स्वाहा ।
देवꣳ सवितारं गच्छ स्वाहा ।
मित्रावरुणौ गच्छ स्वाहा ।
ऽ अहोरात्रे गच्छ स्वाहा ।
छन्दाꣳसि गच्छ स्वाहा ।
द्यावापृथिवी गच्छ स्वाहा ।
यज्ञं गच्छ स्वाहा ।
सोमं गच्छ स्वाहा ।
दिव्यं नभो गच्छ स्वाहा ।
अग्निं वैश्वानरं गच्छ स्वाहा ।
मनो मे हार्दि यच्छ ।
दिवं ते धूमो गच्छतु स्वर् ज्योतिः पृथिवीं भस्मना पृण स्वाहा ॥ ६.२१ ॥
اذهب إلى المحيط، سفاها. اذهب إلى الفضاء، سفاها. اذهب إلى الإله سافيتري، سفاها. اذهب إلى ميترا وفارونا، سفاها. اذهب إلى النهار والليل، سفاها. اذهب إلى الأوزان الشعرية، سفاها. اذهب إلى السماء والأرض، سفاها. اذهب إلى القربان، سفاها. اذهب إلى سوما، سفاها. اذهب إلى السماء السماوية، سفاها. اذهب إلى أغني فايشفانارا، سفاها. أمسك عقلي في القلب. ليذهب دخانك إلى السماء؛ وصيراً نوراً متلألئاً، املأ الأرض بالرماد، سفاها.
6.22
मापो मौषधीर् हिꣳसीः ।
धाम्नो-धाम्नो राजꣳस् ततो वरुण नो मुञ्च ।
यद् आहुर् अघ्न्या ऽ इति वरुणेति शपामहे ततो वरुण नो मुञ्च ।
सुमित्रिया न ऽ आप ऽ ओषधयः सन्तु +दुर्मित्रियास् तस्मै सन्तु यो स्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मः ॥ ६.२२ ॥
لا تُؤذِ المياهَ ولا النباتات. من كل مكان، أيها الملك فارونا، أطلِقْنا. لأنهم يقولون «لا تُقتل»، نُقسم بفارونا؛ فأطلِقْنا أيها فارونا. لتكن المياه والنباتات صديقةً لنا، ولتكن عدوةً لمن يكرهنا ولمن نكرهه.
6.23
हविष्मतीर् इमा ऽ आपो हविष्माꣳ२ ऽ आ विवासति ।
हविष्मान् देवो ऽ अध्वरो हविष्माꣳ२ ऽ अस्तु सूर्यः ॥ ६.२३ ॥
هذه المياه غنية بالقربان؛ وهو يخدم المياه الغنية بالقربان. ليكن الإله القرباني غنيًّا بالقربان؛ وليكن الشمس غنيّةً بالقربان.
6.24
अग्नेर्वोऽ पन्नगृहस्य सदसि सादयामि ।
इन्द्राग्न्योर् भागधेयी स्थ ।
मित्रावरुण्योर् भागधेयी स्थ ।
विश्वेषां देवानां भागधेयी स्थ ।
अमूर् या ऽ उप सूर्ये याभिर् वा सूर्यः सह ।
ता नो हिन्वन्त्व् अध्वरम् ॥ ६.२४ ॥
في مقعد بيت أغني، النار المستورة، أُجلسكم. أنتم نصيب إندرا وأغني؛ أنتم نصيب ميترا وفارونا؛ أنتم نصيب جميع الآلهة. ما كان قريبًا من الشمس، وما اتّحدت به الشمس، فليُحرّك قرباننا.
6.25
हृदे त्वा मनसे त्वा दिवे त्वा सूर्याय त्वा ।
ऊर्ध्वम् इमम् अध्वरं दिवि देवेषु होत्रा यच्छ ॥ ६.२५ ॥
لأجل القلب آخذك، ولأجل العقل آخذك، ولأجل السماء آخذك، ولأجل الشمس آخذك. ارفع هذا القربان إلى الأعلى؛ وارفع القربان بين الآلهة في السماء.
6.26
सोम राजन् विश्वास् त्वं प्रजा ऽ उपाव रोह ।
विश्वास् त्वां प्रजा उपाव रोहन्तु ।
शृणोत्व् अग्निः समिधा हवं मे शृण्वन्त्व् आपो धिषणाश् च देवीः ।
श्रोता ग्रावाणो विदुषो न यज्ञꣳ शृणोतु देवः सविता हवं मे स्वाहा ॥ ६.२६ ॥
يا سوما الملك، اصعد فوق جميع الخلائق. ولتصعد جميع الخلائق فوقك. ليسمع أغني نداءي مع الحطب؛ وليسمع الماء الإلهي والدهيشانا. كما يسمع العارفون الذبيحة، فلتسمع الحجارة؛ وليسمع الإله سافيتري نداءي. سواها.
6.27
देवीर् आपो ऽ अपां नपाद् यो व ऽ ऊर्मिर् हविष्य ऽ इन्द्रियावान् मदिन्तमः ।
तं देवेभ्यो देवत्रा दत्त शुक्रपेभ्यो येषां भाग स्थ स्वाहा ॥ ६.२७ ॥
أيتها المياه الإلهية، يا ابن المياه، موجتكم الصالحة للقربان، الملأى بالقوة، الأكثر إسكاراً — أعطوها للآلهة، وبين الآلهة لشكرابا الذين أنتم نصيبهم. سواها.
6.28
कार्षिर् असि ।
समुद्रस्य त्वाक्षित्या ऽ उन् नयामि ।
सम् आपो ऽ अद्भिर् अग्मत सम् ओषधीभिर् ओषधीः ॥ ६.२८ ॥
أنت الكارشي. من أجل الخلود أرفعك من المحيط. اتحدت المياه بالمياه؛ واتحدت الأعشاب بالأعشاب.
6.29
यम् अग्ने पृत्सु मर्त्यम् अवा वाजेषु यं जुनाः ।
स यन्ता शश्वतीर् इषः स्वाहा ॥ ६.२९ ॥
يا أغني، الفاني الذي تحميه في المعارك وتحثه في المسابقات — ليكن قائد الرغبات الدائمة. سواها.
6.30
देवस्य त्वा सवितुः प्रसवेऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
आ ददे रावासि गभीरम् इमम् अध्वरं कृधीन्द्राय सुषूतमम् ।
उत्तमेन पविनोर्जस्वन्तं मधुमन्तं पयस्वन्तम् ।
निग्राभ्या स्थ देवश्रुतस् तर्पयत मा ॥ ६.३० ॥
بإلهام الإله سavitṛ، وبأذرع الأشوين وأيدي بُوشان، آخذك. أنت عميق؛ فاجعل هذه القربان مُعصورًا جيدًا لإندرا. بالمصفاة العليا اجعله قويًا حلوًا غنيًا باللبن. أيها الكابحان المسموعان من الآلهة، أَرضِياني.
6.31
मनो मे तर्पयत वाचं मे तर्पयत प्राणं मे तर्पयत चक्षुर् मे तर्पयत श्रोत्रं मे तर्पयतात्मानं मे तर्पयत प्रजां मे तर्पयत पशून् मे तर्पयत गणान् मे तर्पयत गणा मे मा वितृषन् ॥ ६.३१ ॥
أَرْضِ ذهني، أَرْضِ كلامي، أَرْضِ نَفَسي، أَرْضِ بصري، أَرْضِ سمعي، أَرْضِ ذاتي، أَرْضِ نسلي، أَرْضِ ماشيتي، أَرْضِ جماعاتي؛ لا تَظْمأ جماعاتي.
6.32
इन्द्राय त्वा वसुमते रुद्रवते ।
ऽ इन्द्राय त्वादित्यवते ।
ऽ इन्द्राय त्वाभिमातिघ्ने ।
श्येनाय त्वा सोमभृते ।
ऽ अग्नये त्वा रायस्पोषदे ॥ ६.३२ ॥
لإندرا ذي الخيرات آخذك؛ لإندرا مع الرودرا آخذك؛ لإندرا مع الآديتيا آخذك؛ لإندرا قاتل الأعداء آخذك؛ للصقر حامل السوما آخذك؛ لأغني مُغذّي الثروة آخذك.
6.33
यत् ते सोम दिवि ज्योतिर् यत् पृथिव्यां यद् उराव् अन्तरिक्षे ।
तेनास्मै यजमानायोरु राये कृध्य् अधि दात्रे वोचः ॥ ६.३३ ॥
يا سوما، بالنور الذي لك في السماء وعلى الأرض وفي الجو الواسع، امنح هذا المقرِّب ثروةً واسعة، وانطق بالكلمة الطيبة للمعطي.
6.34
श्वात्रा स्थ वृत्रतुरो राधोगूर्ता ऽ अमृतस्य पत्नीः ।
ता देवीर् देवत्रेमं यज्ञं नयतोपहूताः सोमस्य पिबत ॥ ६.३४ ॥
أنتنّ المشرقات، الغالبات على فريترا، المسرعات بالثروة، زوجات الخالد. أيتها الإلهات المدعوّات، اقدنَ هذه القربان إلى الآلهة، واشربن السوما.
6.35
मा भेर् मा सं विक्था ऽ ऊर्जं धत्स्व धिषणे वीड्वी सती वीडयेथामूर्जं दधाथाम् ।
पाप्मा हतो न सोमः ॥ ६.३५ ॥
لا تخافي، ولا تتفرّقي؛ يا ديشانا، احملي القوة. كوني ثابتة واجعليها ثابتة، وضعي القوة؛ قد أُسقط الإثم، والسوما لم يُهلَك.
6.36
प्राग् अपाग् उदग् अधराक् सर्वतस् त्वा दिश ऽ आ धावन्तु ।
अम्ब नि ष्पर सम् अरीर् विदाम् ॥ ६.३६ ॥
من الشرق والجنوب والشمال والأسفل، لتجرِ إليكِ جميع الجهات. أيتها الأم، اطردي إلى الأسفل (الأعداء)؛ لنجد الأعداء تمامًا.
6.37
त्वम् अङ्ग प्र शꣳसिषो देवः शविष्ठ मर्त्यम् ।
न त्वद् अन्यो मघवन्न् अस्ति मर्डितेन्द्र ब्रवीमि ते वचः ॥ ६.३७ ॥
أيها الصديق، أنت إله، أقوى القوّة، وتمدح الفاني. أيها الكريم، لا رحيم سواك؛ يا إندرا، أقول لك هذه الكلمة.