ଯଜୁର୍ବେଦ · ଅଧ୍ୟାୟ 6

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

ଶବ୍ଦାର୍ଥ ସହ ପଢ଼ନ୍ତୁ

6.1

देवस्य त्वा सवितुः प्रसवे ऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
आ ददे नार्य् असि ।
इदम् अहꣳ रक्षसां ग्रीवा ऽ अपि कृन्तामि ।
यवो ऽसि यवयास्मद् द्वेषो यवयारातीः ।
दिवेऽत्वान्तरिक्षाय त्वा पृथिव्यै त्वा ।
शुन्धन्तां लोकाः पितृषदनाः ।
पितृषदनम् असि ॥ ६.१ ॥

ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଓ ପୂଷାଙ୍କ ହାତ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ତୁମେ ନାରୀ। ଏଠାରେ ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ବେକ ମଧ୍ୟ କାଟେ। ତୁମେ ଯବ; ଦ୍ୱେଷକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂର କର, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂର କର। ଦ୍ୟୁଲୋକ ପାଇଁ ତୁମକୁ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ପାଇଁ ତୁମକୁ, ପୃଥିବୀ ପାଇଁ ତୁମକୁ। ପିତୃମାନଙ୍କର ଆସନ ଲୋକସବୁ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉ। ତୁମେ ପିତୃସଦନ।

6.2

अग्रेणीर् असि स्वावेश ऽ उन्नेतॄणाम् एतस्य वित्ताद् अधि त्वा स्थास्यति ।
देवस् त्वा सविता मध्व् आनक्तु ।
सुपिप्पलाभ्यस् त्वौषधीभ्यः ।
द्याम् अग्रेणास्पृक्ष ऽ आन्तरिक्षं मध्येनाप्राः पृथिवीम् उपरेणादृꣳहीः ॥ ६.२ ॥

ତୁମେ ଅଗ୍ରଣୀ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରବେଶକାରୀ, ଉନ୍ନେତାମାନଙ୍କର; ଏହି ଲାଭରେ ସେ ତୁମ ଉପରେ ଛିଡ଼ା ହେବ। ଦେବ ସବିତା ତୁମକୁ ମଧୁରେ ଲେପନ କରନ୍ତୁ। ଉତ୍ତମ ଫଳଯୁକ୍ତ ଔଷଧି ପାଇଁ ତୁମକୁ। ଆଗରୁ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ଛୁଇଁଛ, ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ପୂରଣ କରିଛ, ଉପରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କରିଛ।

6.3

या ते धामान्य् उश्मसि गमध्यै यत्र गावो भूरिशृङ्गा ऽ अयासः ।
अत्राह तद् उरुगायस्य विष्णोः परमं पदम् अव भारि भूरि ।
ब्रह्मवनि त्वा क्षत्रवनि रायस्पोषवनि पर्य् ऊहामि ।
ब्रह्म दृꣳह क्षत्रं दृꣳहायुर् दृꣳह प्रजां दृꣳह ॥ ६.३ ॥

ଆମେ ଯେଉଁ ଧାମ ଇଚ୍ଛା କରୁ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁଶୃଙ୍ଗ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଗାଈମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠାରେ ହିଁ ଉରୁଗାୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସେ ପରମ ପଦ; ତାହା ଅତ୍ୟଧିକ ଧାରଣ କରାଯାଇଛି। ହେ ବ୍ରହ୍ମ-ବିଜୟିନୀ, କ୍ଷତ୍ର-ବିଜୟିନୀ, ଧନ ଓ ପୋଷଣ-ବିଜୟିନୀ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଚାରିପଟେ ଟାଣେ। ବ୍ରହ୍ମକୁ ଦୃଢ଼ କର, କ୍ଷତ୍ରକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଆୟୁକୁ ଦୃଢ଼ କର, ପ୍ରଜାକୁ ଦୃଢ଼ କର।

6.4

विष्णोः कर्माणि पश्यत यतो व्रतानि पस्पशे ।
इन्द्रस्य युज्यः सखा ॥ ६.४ ॥

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କର୍ମ ଦେଖ; ଯାହାଠାରୁ ସେ ବ୍ରତ ଦେଖିଲେ ତାହା ଦେଖ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯୁଜ୍ୟ, ସଖା।

6.5

तद् विष्णोः परमं पदꣳ सदा पश्यन्ति सूरयो दिवीव चक्षुर् आततम् ॥ ६.५ ॥

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସେ ପରମ ପଦକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସର୍ବଦା ଦେଖନ୍ତି; ଆକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ ଆଖି ପରି।

6.6

परिवीर् असि परि त्वा दैवीर् विशो व्ययन्तां परीमं यजमानꣳ रायो मनुष्याणाम् ।
दिवः सूनुर् असि ।
एष ते पृथिव्यां लोक ऽ आरण्यस् ते पशुः ॥ ६.६ ॥

ତୁମେ ପରିବୀ। ଦୈବୀ ପ୍ରଜାମାନେ ତୁମକୁ ଚାରିପଟେ ଘେରନ୍ତୁ; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଧନ ସହିତ ଏହି ଯଜମାନ ମଧ୍ୟ ଚାରିପଟେ ଘେରାଯାଉ। ତୁମେ ଦ୍ୟୁଲୋକର ପୁତ୍ର। ପୃଥିବୀରେ ଏହା ତୁମର ଲୋକ; ତୁମ ପଶୁ ଅରଣ୍ୟଜାତ।

6.7

उपावीर् असि ।
उप देवान् दैवीर् विशः प्रागुर् उशिजो वह्नितमान् ।
देव त्वष्टर् वसु रम हव्या ते स्वदन्ताम् ॥ ६.७ ॥

ତୁମେ ଉପାବୀ। ଦୈବୀ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣ; ଉଶିଜ ପୁରୋହିତମାନଙ୍କୁ, ସର୍ବାଧିକ ହବି ବହନକାରୀମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ। ହେ ଦେବ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଧନରେ ରମ; ତୁମ ହବ୍ୟ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ହେଉ।

6.8

रेवती रमध्वं बृहस्पते धारया वसूनि ।
ऋतस्य त्वा देवहविः पाशेन प्रति मुञ्चामि धर्षा मानुषः ॥ ६.८ ॥

ହେ ରେବତୀଗଣ, ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ। ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଧାରା ସହିତ ଧନ ଦିଅ। ଋତର ଦେବହବିଃ ତୁମକୁ ମୁଁ ପାଶରେ ବାନ୍ଧେ। ହେ ସାହସୀ ମାନବ!

6.9

देवस्य त्वा सवितुः प्रसवे ऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
अग्नीषोमाभ्यां जुष्टं नि युनज्मि ।
अद्भ्यस् त्वौषधीभ्योऽनु त्वा माता मन्यताम् अनु पितानु भ्राता सगर्भ्योऽनु सखा सयूथ्यः ।
अग्नीषोमाभ्यां त्वा जुष्टं प्रोक्षामि ॥ ६.९ ॥

ଦେବ ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଅଶ୍ବିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ବାହୁରେ ଓ ପୂଷାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧେ। ଅଗ୍ନି-ସୋମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ତୁମକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରେ। ଜଳ ଓ ଔଷଧି ତୁମକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ; ମାତା, ପିତା, ଭାଇ ଓ ସଖା ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି-ସୋମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ତୁମ ଉପରେ ମୁଁ ପ୍ରୋକ୍ଷଣ କରେ।

6.10

अपां पेरुर् असि ।
आपो देवीः स्वदन्तु स्वात्तं चित् सद् देवहविः ।
सं ते प्राणो वातेन गच्छताꣳ सम् अङ्गानि यजत्रैः सं यज्ञपतिर् आशिषा ॥ ६.१० ॥

ତୁମେ ଜଳର ପାତ୍ର। ଦିବ୍ୟ ଜଳ ସ୍ୱାଦ ନେଉ; ଏହି ଦେବହବିଃ ପ୍ରକୃତରେ ଭଲ ଭାବେ ଗୃହୀତ ହେଉ। ତୁମ ପ୍ରାଣ ବାୟୁ ସହ ମିଳୁ; ଅଙ୍ଗସବୁ ଯଜନୀୟ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ମିଳୁ; ଯଜ୍ଞପତି ଆଶୀର୍ବାଦ ସହ ମିଳୁ।

6.11

घृतेनाक्तौ पशूँस् त्रायेथा  ।
रेवति यजमाने प्रियं धा ऽ आ विश ।
उरोर् अन्तरिक्षात् सजूर् देवेन वातेनास्य हविषस् त्मना यज समस्य तन्वा भव ।
वर्षो वर्षीयसि यज्ञे यज्ञपतिं धाः ।
स्वाहा देवेभ्यः ।
देवेभ्यः स्वाहा ॥ ६.११ ॥

ଘୃତରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ତୁମେ ଦୁହେଁ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଧନବତୀ, ଯଜମାନଙ୍କଠାରେ ପ୍ରିୟକୁ ସ୍ଥାପନ କର, ଏଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ବିଶାଳ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରୁ ଦେବ ବାୟୁ ସହିତ ମିଶି, ଏହି ହବିର ଆତ୍ମାରେ ଯଜନ କର; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ସହିତ ରୁହ। ଅତି ବଳବାନ ଯଜ୍ଞରେ ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କର। ସ୍ୱାହା, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ। ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା।

6.12

माहिर् भूर् मा पृदाकुः ।
नमस् तऽ आतानानर्वा प्रेहि ।
घृतस्य कुल्याऽ उपऽ ऋतस्य पथ्याऽ अनु ॥ ६.१२ ॥

ତୁମେ ସାପ ହୁଅ ନାହିଁ, ପୃଦାକୁ ମଧ୍ୟ ହୁଅ ନାହିଁ। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ପ୍ରସାରିତ ଘୋଡ଼ା, ଆଗକୁ ଯାଅ। ଘୃତର ନାଳି ଆଡ଼କୁ, ଋତର ପଥ ଅନୁସରି।

6.13

देवीर् आपः शुद्धा वोढ्वꣳ सुपरिविष्टा देवेषु ।
सुपरिविष्टा वयं परिवेष्टारो भूयास्म ॥ ६.१३ ॥

ହେ ଦିବ୍ୟ ଜଳସମୂହ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ତୁମେ ବହନ କରାଯିବ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଲ ଭାବେ ଘେରାଯାଇ। ଆମେ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଭାବେ ଘେରୁଥିବା ହେଉ।

6.14

वाचं ते शुन्धामि ।
प्राणं ते शुन्धामि ।
चक्षुस् ते शुन्धामि ।
श्रोत्रं ते शुन्धामि ।
नाभिं ते शुन्धामि ।
मेढ्रं ते शुन्धामि ।
पायुं ते शुन्धामि ।
चरित्राꣳस् ते शुन्धामि ॥ ६.१४ ॥

ମୁଁ ତୁମର ବାକ୍ୟକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ। ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରାଣକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ। ମୁଁ ତୁମର ଆଖିକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ। ମୁଁ ତୁମର କାନକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ। ମୁଁ ତୁମର ନାଭିକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ। ମୁଁ ତୁମର ଜନନେନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ। ମୁଁ ତୁମର ଗୁହ୍ୟଦ୍ୱାରକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ। ମୁଁ ତୁମର ଅଙ୍ଗସମୂହକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ।

6.15

मनस्तऽ आ प्यायताम् ।
वाक् तऽ आ प्यायताम् ।
प्राणस् तऽ आ प्यायताम् ।
चक्षुस्तऽ आ प्यायताम् ।
श्रोत्रं तऽ आ प्यायताम् ।
यत् ते क्रूरं यद् आस्थितं तत् त ऽआ प्यायतां निष्ट्यायतां तत् ते शुध्यतु ।
शम् अहोभ्यः ।
ओषधे त्रायस्व ।
स्वधिते मैनꣳ हिꣳसीः ॥ ६.१५ ॥

ତୁମ ମନ ପୁଷ୍ଟ ହେଉ, ତୁମ ବାଣୀ ପୁଷ୍ଟ ହେଉ, ତୁମ ପ୍ରାଣ ପୁଷ୍ଟ ହେଉ, ତୁମ ଆଖି ପୁଷ୍ଟ ହେଉ, ତୁମ କାନ ପୁଷ୍ଟ ହେଉ। ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା କଠୋର ଓ ଜମିଯାଇଛି, ତାହା ପୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁସ୍ଥ ହେଉ; ତାହା ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉ। ଦିନମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଲ୍ୟାଣ। ହେ ଔଷଧି, ରକ୍ଷା କର। ହେ କୁଠାର, ଏହାକୁ ହିଂସା କରନାହିଁ।

6.16

रक्षसां भागो ऽसि ।
निरस्तꣳ रक्षः ।
ऽ इदम् अहꣳ रक्षोऽ भितिष्ठामीदम् अहꣳ रक्षोऽ व बाधऽ इदम् अहꣳ रक्षो ऽधमं तमो नयामि ।
घृतेन द्यावापृथिवी प्रोर्णुवाथाम् ।
वायो वे स्तोकानाम् ।
अग्निर् आज्यस्य वेतु स्वाहा ।
स्वाहाकृते ऽ ऊर्ध्वनभसं मारुतं गच्छतम् ॥ ६.१६ ॥

ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଭାଗ। ରାକ୍ଷସ ବାହାରକୁ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଛି। ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସ ଉପରେ ଠିଆ ହୁଏ, ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଦୂର କରେ, ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସକୁ ଅଧମ ଅନ୍ଧକାରକୁ ନେଇଯାଏ। ଘିଅ ଦ୍ଵାରା ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କର। ହେ ବାୟୁ, ତୁମେ ବିନ୍ଦୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ଅଗ୍ନି ଆଜ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ, ସ୍ଵାହା। ସ୍ଵାହାରେ ଅର୍ପିତ ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶର ମରୁତମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ।

6.17

इदम् आपः प्रवहतावद्यं च मलं च यत् ।
यच् चाभिदुद्रोहानृतं यच् च शेपे ऽ अभीरुणम् ।
आपो मा तस्माद् एनसः पवमानश् च मुञ्चतु ॥ ६.१७ ॥

ଏହି ଜଳ ଦୋଷ ଓ ମଳ ବହାଇ ନେଉ; ମୁଁ ଦ୍ରୋହରେ କହିଥିବା ମିଥ୍ୟା ଓ ପ୍ରବଞ୍ଚନାରେ ଖାଇଥିବା ଶପଥ ମଧ୍ୟ ବହାଇ ନେଉ। ହେ ଜଳସମୂହ, ସେ ପାପରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କର; ପବମାନ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।

6.18

सं ते मनो मनसा सं प्राणः प्राणेन गच्छताम् ।
रेड् अस्य् अग्निष् ट्वा श्रीणात्व् आपस् त्वा समरिणन् वातस्य त्वा ध्राज्यै पूष्णो रꣳह्या ऽ ऊष्मणो व्यथिषत् ।
प्रयुतं द्वेषः ॥ ६.१८ ॥

ତୁମ ମନ ମନ ସହ, ତୁମ ପ୍ରାଣ ପ୍ରାଣ ସହ ମିଳୁ। ତୁମେ ଅଗ୍ନିରେ ପକ୍ୱ ହୁଅ; ଜଳସମୂହ ତୁମକୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତୁ; ବାୟୁର ଗତି ପାଇଁ, ପୂଷାର ଗତି ପାଇଁ, ଉଷ୍ମତାରୁ ଦ୍ୱେଷ ଦୂରେ ଯାଉ।

6.19

घृतं घृतपावानः पिबत वसां वसापावानः पिबतान्तरिक्षस्य हविर् असि स्वाहा ।
दिशः ।
प्रदिशः ।
ऽ आदिशः ।
विदिशः ।
ऽ उद्दिशः ।
दिग्भ्यः स्वाहा ॥ ६.१९ ॥

ଘୃତ ପିଉଥିବା ଲୋକେ, ଘୃତ ପିଅ; ବସା ପିଉଥିବା ଲୋକେ, ବସା ପିଅ; ତୁମେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷର ହବି, ସ୍ୱାହା। ଦିଗସମୂହ ପାଇଁ, ପ୍ରଦିଗ ପାଇଁ, ଆଦିଗ ପାଇଁ, ବିଦିଗ ପାଇଁ, ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱଦିଗ ପାଇଁ — ଦିଗ ପାଇଁ ସ୍ୱାହା।

6.20

ऐन्द्रः प्राणो ऽ अङ्गे ऽ अङ्गे नि दीध्यद् ऐन्द्र ऽ उदानो ऽ अङ्गे ऽ अङ्गे निधीतः ।
देव त्वष्टर् भूरि ते सꣳ-समेतु सलक्ष्मा यद् विषुरूपं भवाति ।
देवत्रा यन्तम् अवसे सखायो ऽनु त्वा माता पितरो मदन्तु ॥ ६.२० ॥

ଐନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଣ ପ୍ରତି ଅଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତି ପାଏ; ଐନ୍ଦ୍ର ଉଦାନ ପ୍ରତି ଅଙ୍ଗରେ ସ୍ଥାପିତ। ହେ ଦେବ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ତୁମ ଅନେକ ଅଙ୍ଗ ଏକତ୍ର ହେଉ; ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଥିବା ସମାନ ହେଉ। ଦେବତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିବା ବନ୍ଧୁଗଣ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ; ତୁମ ପଛେ ମାତା ଓ ପିତା ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତୁ।

6.21

समुद्रं गच्छ स्वाहा ।
ऽ अन्तरिक्षं गच्छ स्वाहा ।
देवꣳ सवितारं गच्छ स्वाहा ।
मित्रावरुणौ गच्छ स्वाहा ।
ऽ अहोरात्रे गच्छ स्वाहा ।
छन्दाꣳसि गच्छ स्वाहा ।
द्यावापृथिवी गच्छ स्वाहा ।
यज्ञं गच्छ स्वाहा ।
सोमं गच्छ स्वाहा ।
दिव्यं नभो गच्छ स्वाहा ।
अग्निं वैश्वानरं गच्छ स्वाहा ।
मनो मे हार्दि यच्छ ।
दिवं ते धूमो गच्छतु स्वर् ज्योतिः पृथिवीं भस्मना पृण स्वाहा ॥ ६.२१ ॥

ସମୁଦ୍ର ଆଡ଼କୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାହା। ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାହା। ଦେବ ସବିତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାହା। ମିତ୍ରାବରୁଣଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାହା। ଦିନ-ରାତ୍ରି ଆଡ଼କୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାହା। ଛନ୍ଦ ସମୂହ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାହା। ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାହା। ଯଜ୍ଞ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାହା। ସୋମ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାହା। ଦିବ୍ୟ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାହା। ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି ଆଡ଼କୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାହା। ମୋ ମନକୁ ହୃଦୟରେ ଧର। ତୁମ ଧୂଆଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଡ଼କୁ ଯାଉ; ଜ୍ୟୋତି ପ୍ରକାଶ ହୋଇ, ଭସ୍ମରେ ପୃଥିବୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ସ୍ୱାହା।

6.22

मापो मौषधीर् हिꣳसीः ।
धाम्नो-धाम्नो राजꣳस् ततो वरुण नो मुञ्च ।
यद् आहुर् अघ्न्या ऽ इति वरुणेति शपामहे ततो वरुण नो मुञ्च ।
सुमित्रिया न ऽ आप ऽ ओषधयः सन्तु +दुर्मित्रियास् तस्मै सन्तु यो स्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मः ॥ ६.२२ ॥

ଜଳ ଓ ଔଷଧିକୁ ହିଂସା କର ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରୁ, ହେ ରାଜା ବରୁଣ, ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର। ଯାହା ହନନୀୟ ନୁହେଁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେହି କାରଣରୁ ଆମେ 'ବରୁଣ' ନାମରେ ଶପଥ କରୁ; ଅତଏବ ହେ ବରୁଣ, ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର। ଜଳ ଓ ଔଷଧି ଆମ ପ୍ରତି ମିତ୍ର ହେଉ; ଯେ ଆମକୁ ଦ୍ବେଷ କରେ ଓ ଆମେ ଯାହାକୁ ଦ୍ବେଷ କରୁ, ତାହା ପ୍ରତି ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ହେଉ।

6.23

हविष्मतीर् इमा ऽ आपो हविष्माꣳ२ ऽ आ विवासति ।
हविष्मान् देवो ऽ अध्वरो हविष्माꣳ२ ऽ अस्तु सूर्यः ॥ ६.२३ ॥

ଏହି ଜଳ ହବିଃରେ ସମୃଦ୍ଧ; ହବିଃଯୁକ୍ତ ଜଳ ପ୍ରତି ସେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଅଧ୍ବର ଦେବ ହବିଃଯୁକ୍ତ ହେଉ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ହବିଃଯୁକ୍ତ ହେଉ।

6.24

अग्नेर्वोऽ पन्नगृहस्य सदसि सादयामि ।
इन्द्राग्न्योर् भागधेयी स्थ ।
मित्रावरुण्योर् भागधेयी स्थ ।
विश्वेषां देवानां भागधेयी स्थ ।
अमूर् या ऽ उप सूर्ये याभिर् वा सूर्यः सह ।
ता नो हिन्वन्त्व् अध्वरम् ॥ ६.२४ ॥

ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଅପନ୍ନଗୃହର ସଦସରେ ତୁମକୁ ବସାଉଛି। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନିଙ୍କ ଭାଗଧେୟ। ମିତ୍ରାବରୁଣଙ୍କ ଭାଗଧେୟ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଭାଗଧେୟ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିକଟରେ ଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ସହିତ ଥାଏ, ସେମାନେ ଆମ ଅଧ୍ବରକୁ ଚାଳନା କରନ୍ତୁ।

6.25

हृदे त्वा मनसे त्वा दिवे त्वा सूर्याय त्वा ।
ऊर्ध्वम् इमम् अध्वरं दिवि देवेषु होत्रा यच्छ ॥ ६.२५ ॥

ହୃଦୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ, ମନ ପାଇଁ ତୁମକୁ, ଦ୍ୟୁଲୋକ ପାଇଁ ତୁମକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ। ଏହି ଅଧ୍ବରକୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠାଅ; ଦ୍ୟୁଲୋକରେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋତ୍ରକୁ ଉଠାଅ।

6.26

सोम राजन् विश्वास् त्वं प्रजा ऽ उपाव रोह ।
विश्वास् त्वां प्रजा उपाव रोहन्तु ।
शृणोत्व् अग्निः समिधा हवं मे शृण्वन्त्व् आपो धिषणाश् च देवीः ।
श्रोता ग्रावाणो विदुषो न यज्ञꣳ शृणोतु देवः सविता हवं मे स्वाहा ॥ ६.२६ ॥

ହେ ସୋମ, ରାଜା, ତୁମେ ସବୁ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଉପରେ ଆରୋହଣ କର। ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ତୁମ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରନ୍ତୁ। ସମିଧ ସହିତ ଅଗ୍ନି ମୋ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣନ୍ତୁ; ଦିବ୍ୟ ଜଳ ଓ ଧିଷଣାମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଯଜ୍ଞ ଜାଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପରି ପଥରମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ; ଦେବ ସବିତା ମୋ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣନ୍ତୁ। ସ୍ୱାହା।

6.27

देवीर् आपो ऽ अपां नपाद् यो व ऽ ऊर्मिर् हविष्य ऽ इन्द्रियावान् मदिन्तमः ।
तं देवेभ्यो देवत्रा दत्त शुक्रपेभ्यो येषां भाग स्थ स्वाहा ॥ ६.२७ ॥

ହେ ଦିବ୍ୟ ଜଳମାନେ, ଜଳର ପୁତ୍ର, ତୁମ ଯେଉଁ ତରଙ୍ଗ ହବିଷ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟବାନ ଓ ଅତି ମଦକର, ତାହା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁକ୍ରପମାନଙ୍କୁ ଦିଅ; ଯାହାଙ୍କର ଭାଗ ତୁମେ। ସ୍ୱାହା।

6.28

कार्षिर् असि ।
समुद्रस्य त्वाक्षित्या ऽ उन् नयामि ।
सम् आपो ऽ अद्भिर् अग्मत सम् ओषधीभिर् ओषधीः ॥ ६.२८ ॥

ତୁମେ କାର୍ଷି। ଅକ୍ଷିତି ପାଇଁ ସମୁଦ୍ରରୁ ତୁମକୁ ଉପରକୁ ନେଉଛି। ଜଳ ଜଳ ସହିତ ମିଶିଲା; ଔଷଧି ଔଷଧି ସହିତ ମିଶିଲା।

6.29

यम् अग्ने पृत्सु मर्त्यम् अवा वाजेषु यं जुनाः ।
स यन्ता शश्वतीर् इषः स्वाहा ॥ ६.२९ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଯାହାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ, ସେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଇଚ୍ଛାମାନଙ୍କର ପରିଚାଳକ ହେଉ। ସ୍ୱାହା।

6.30

देवस्य त्वा सवितुः प्रसवेऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
आ ददे रावासि गभीरम् इमम् अध्वरं कृधीन्द्राय सुषूतमम् ।
उत्तमेन पविनोर्जस्वन्तं मधुमन्तं पयस्वन्तम् ।
निग्राभ्या स्थ देवश्रुतस् तर्पयत मा ॥ ६.३० ॥

ଦେବ ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ପୂଷାଙ୍କ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ତୁମେ ଗମ୍ଭୀର; ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ଉତ୍ତମରୂପେ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ କର। ଉତ୍ତମ ପବିତ୍ର ଦ୍ୱାରା (ସୋମକୁ) ଓଜସ୍ୱୀ, ମଧୁର ଓ ଦୁଗ୍ଧଯୁକ୍ତ କର। ହେ ନିଗ୍ରାଭ୍ୟା, ତୁମେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୁତ; ମୋତେ ତୃପ୍ତ କର।