ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 2.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.20.1765
प्रा꣢स्य꣣ धा꣡रा꣢ अक्षर꣣न्वृ꣡ष्णः꣢ सु꣣त꣡स्याज꣢꣯सः ।
दे꣣वा꣡ꣳ अनु꣢꣯ प्र꣣भू꣡ष꣢तः ॥ १७६५ ॥
ବଳବାନ ସୋମରସର ଧାରା ତାହାର ଓଜରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରି ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଯାଆନ୍ତି।
2.20.1766
स꣡प्तिं꣢ मृजन्ति वे꣣ध꣡सो꣢ गृ꣣ण꣡न्तः꣢ का꣣र꣡वो꣢ गि꣣रा꣢ ।
ज्यो꣡ति꣢र्जज्ञा꣣न꣢मु꣣꣬क्थ्य꣢꣯म् ॥ १७६६ ॥
ଜ୍ଞାନୀ ଓ କବିମାନେ ସ୍ତୁତି କରି ବାଣୀରେ ସପ୍ତି—ସୋମାଶ୍ୱକୁ—ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି; ସ୍ତୁତ୍ୟ, ଜାତ ଆଲୋକକୁ।
2.20.1767
सु꣣ष꣡हा꣢ सोम꣣ ता꣡नि꣢ ते पुना꣣ना꣡य꣢ प्रभूवसो ।
व꣡र्धा꣢ समु꣣द्र꣡मु꣢क्थ्य ॥ १७६७ ॥
ହେ ସୋମ, ତୁମ ସେହି କର୍ମସବୁ ସହଜରେ ଜୟୀ; ହେ ବିପୁଳ ଧନର ସ୍ୱାମୀ, ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ପାଇଁ ସ୍ତୁତ୍ୟ ସମୁଦ୍ରକୁ ବଢ଼ାଅ।
2.20.1768
ए꣣ष꣢ ब्र꣣ह्मा꣢꣫ य ऋ꣣त्वि꣢य꣣ इ꣢न्द्रो꣣ ना꣡म꣢ श्रु꣣तो꣢ गृ꣣णे ॥ १७६८ ॥
ଏ ହିଁ ଯଜ୍ଞୋପଯୋଗୀ ବ୍ରହ୍ମା; ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ।
2.20.1769
त्वा꣡मिच्छ꣢꣯वसस्पते꣣ य꣢न्ति꣣ गि꣢रो꣣ न꣢ सं꣣य꣡तः꣢ ॥ १७६९ ॥
ହେ ବଳର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମ ପ୍ରତି ହିଁ ସ୍ତୁତି-ବାଣୀ ଯାଏ—ଏକତ୍ରିତ ଲୋକମାନେ ଯିବା ପରି।
2.20.1770
वि꣢ स्रु꣣त꣢यो꣣ य꣡था꣢ प꣣थः꣢꣫ (इन्द्र त्वद्यन्तु रातयः ॥) ॥ १७७० ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପଥ ପଥରେ ସ୍ରୋତସବୁ ଯେପରି ଅଲଗା ଅଲଗା ବହେ, ସେପରି ତୁମଠାରୁ ଦାନସବୁ ବହୁ।
2.20.1771
आ꣢ त्वा꣣ र꣢थं꣣ य꣢थो꣣त꣡ये꣢ (सुम्नाय वर्त्तयामसि ।
तुविकूर्मिमृतीषहमिन्द्रं शविष्ठ सत्पतिम् ॥) ॥ १७७१ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରକ୍ଷା ଓ ସୁଖ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମର ରଥକୁ ଆମ ଆଡ଼କୁ ଫେରାଉଛୁ। ତୁମେ ମହାବଳୀ, ଶତ୍ରୁଜୟୀ, ଅତି ଶକ୍ତିମାନ, ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କର ପାଳକ ଇନ୍ଦ୍ର।
2.20.1772
तुविशुष्म तुविक्रतो शचीवो विश्वया मते ।
आ पप्राथ महित्वना ॥ १७७२ ॥
ହେ ମହାବଳୀ, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, ଶକ୍ତିମାନ, ତୁମେ ତୁମର ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ଓ ମହିମାରେ ସବୁ କିଛି ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛ।
2.20.1773
यस्य ते महिना महः परि ज्मायन्तमीयतुः ।
हस्ता वज्रं हिरण्ययं ॥ १७७३ ॥
ତୁମର ମହାନ ମହିମାରେ ତୁମର ଦୁଇ ହାତ ପୃଥିବୀକୁ ଘେରି ବୁଲନ୍ତି; ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ବଜ୍ର ଧରନ୍ତି।
2.20.1774
आ꣢꣯ यः पुरं꣣ ना꣡र्मि꣢णी꣣म꣡दी꣢दे꣣द꣡त्यः꣢ क꣣वि꣡र्न꣢भ꣣न्यो꣢३ ना꣡र्वा꣢ ।
सू꣢रो꣣ न꣡ रु꣢रु꣣क्वां꣢ छ꣣ता꣡त्मा꣢ ॥ १७७४ ॥
ଦ୍ରୁତଗାମୀ କବି ଅଗ୍ନି, ମେଘଲୋକର ଅଶ୍ୱ ପରି, ଅଳଙ୍କାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏ ନଗରରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଶହେ ରୂପର।
2.20.1775
अ꣣भि꣢ द्वि꣣ज꣢न्मा꣣ त्री꣡ रो꣢च꣣ना꣣नि꣣ वि꣢श्वा꣣ र꣡जा꣢ꣳसि शुशुचा꣣नो꣡ अ꣢स्थात् ।
हो꣢ता꣣ य꣡जि꣢ष्ठो अ꣣पा꣢ꣳ स꣣ध꣡स्थे꣢ ॥ १७७५ ॥
ଦ୍ୱିଜନ୍ମା ଅଗ୍ନି ତିନି ପ୍ରକାଶଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ଆଡ଼କୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହୋଇ ଠିଆ ହେଲେ; ଜଳର ସାଧାରଣ ଆସନରେ ହୋତା ରୂପେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସର୍ବାଧିକ ଯୋଗ୍ୟ ଅଗ୍ନି।
2.20.1776
अ꣣य꣢꣫ स होता꣣ यो꣢ द्वि꣣ज꣢न्मा꣣ वि꣡श्वा꣢ द꣣धे꣡ वार्या꣢꣯णि श्रव꣣स्या꣢ ।
म꣢र्तो꣣ यो꣡ अ꣢स्मै सु꣣तु꣡को꣢ द꣣दा꣡श꣢ ॥ १७७६ ॥
ଏହି ହିଁ ହୋତା; ଦ୍ୱିଜନ୍ମା। ଯିଏ ସମସ୍ତ ବାଞ୍ଛିତ ଓ ଯଶସ୍ୱୀ ଧନ ଧାରଣ କରେ। ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଭଲରେ ସୋମ ନିଷ୍କାସନ କରି ଏହାକୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ଦାନ ଦିଏ।
2.20.1777
अ꣢ग्ने꣣ त꣢म꣣द्या꣢श्वं꣣ न꣢꣫ स्तोमैः꣣ क्र꣢तुं꣣ न꣢ भ꣣द्र꣡ꣳ हृ꣢दि꣣स्पृ꣡श꣢म् ।
ऋ꣣ध्या꣡मा꣢ त꣣ ओ꣡हैः꣢ ॥ १७७७ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଆମେ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ତୁମକୁ ଘୋଡ଼ା ପରି ସଜାଉ; ହୃଦୟ ଛୁଇଁଥିବା ଶୁଭ ସଂକଳ୍ପ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ବଢ଼ାଉ; ଆମ ସ୍ତୁତିରେ ଆମେ ସମୃଦ୍ଧ ହେଉ।
2.20.1778
अ꣢धा꣣꣬ ह्य꣢꣯ग्ने꣣ क्र꣡तो꣢र्भ꣣द्र꣢स्य꣣ द꣡क्ष꣢स्य सा꣣धोः꣢ ।
र꣣थी꣢र्ऋ꣣त꣡स्य꣢ बृह꣣तो꣢ ब꣣भू꣡थ꣢ ॥ १७७८ ॥
ତେଣୁ ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଶୁଭ ସଂକଳ୍ପ, ବଳ, ସିଦ୍ଧି ଓ ମହାନ ଋତର ରଥୀ ହୋଇଛ।
2.20.1779
ए꣣भि꣡र्नो꣢ अ꣣र्कै꣡र्भवा꣢꣯ नो अ꣣र्वा꣢ङ्क्स्व꣣ऽऽण꣡ ज्योतिः꣢꣯ ।
अ꣢ग्ने꣣ वि꣡श्वे꣢भिः सु꣣म꣢ना꣣ अ꣡नी꣢कैः ॥ १७७९ ॥
ଏହି ଅର୍କଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଆମ ନିକଟକୁ ଆସ; ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକ ହୁଅ; ସମସ୍ତ ଶିଖା ସହ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ।
2.20.1780
अ꣢ग्ने꣣ वि꣡व꣢स्वदु꣣ष꣡स꣢श्चि꣣त्र꣡ꣳ राधो꣢꣯ अमर्त्य ।
आ꣢ दा꣣शु꣡षे꣢ जातवेदो वहा꣣ त्व꣢म꣣द्या꣢ दे꣣वा꣡ꣳ उ꣢ष꣣र्बु꣡धः꣢ ॥ १७८० ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ବିବସ୍ୱାନଙ୍କ ଉଷାରୁ ଆସୁଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ, ହେ ଅମର୍ତ୍ୟ; ହେ ଜାତବେଦା, ଆଜି ଦାତା ପାଇଁ ତାହା ଆଣ; ଉଷାରେ ଜାଗୁଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଣ।
2.20.1781
जु꣢ष्टो꣣ हि꣢ दू꣣तो꣡ असि꣢꣯ हव्य꣣वा꣢ह꣣नो꣡ऽग्ने꣢ र꣣थी꣡र꣢ध्व꣣रा꣡णा꣢म् ।
स꣣जू꣢र꣣श्वि꣡भ्या꣢मु꣣ष꣡सा꣢ स꣣वी꣡र्य꣢म꣣स्मे꣡ धे꣢हि꣣ श्र꣡वो꣢ बृ꣣ह꣢त् ॥ १७८१ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ ପ୍ରିୟ ଦୂତ, ହବ୍ୟବାହକ, ଯଜ୍ଞର ରଥୀ; ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଓ ଉଷା ସହ ମିଳି ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ବୀରତ୍ୱ ଓ ମହାନ ଯଶ ଦିଅ।
2.20.1782
वि꣣धुं꣡ द꣢द्रा꣣ण꣡ꣳ सम꣢꣯ने बहू꣣नां꣢ युवा꣢꣯न꣣ꣳस꣡न्तं꣢ पलि꣣तो꣡ ज꣢गार ।
दे꣣व꣡स्य꣢ पश्य꣣ का꣡व्यं꣢ महि꣣त्वा꣢꣫द्या म꣣मा꣢र꣣ स꣡ ह्यः समा꣢꣯न ॥ १७८२ ॥
ବହୁଜନଙ୍କ ସଭାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ, ଯୁବକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପଳିତ (ବୃଦ୍ଧ) ଗିଳିଦେଲେ; ଦେବଙ୍କ କାବ୍ୟ-ମହିମା ଦେଖ, ଆଜି ଯିଏ ମରେ ସେ କାଲି ମଧ୍ୟ ସେମିତି ଥିଲା।
2.20.1783
शा꣡क्म꣢ना शा꣣को꣡ अ꣢रु꣣णः꣡ सु꣢प꣣र्ण꣢꣫ आ यो म꣣हः꣡ शूरः꣢꣯ स꣣ना꣡दनी꣢꣯डः ।
य꣢च्चि꣣के꣡त꣢ स꣣त्य꣢꣫मित्तन्न मोघं꣣ व꣡सु꣢ स्पा꣣र्ह꣢मु꣣तं꣢꣫ जेतो꣣त꣡ दाता꣢꣯ ॥ १७८३ ॥
ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରକ୍ତିମ ଦୀପ୍ତିର, ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷୀ ଗରୁଡ଼ — ମହାନ୍ ଓ ବୀର ସେ, ପୁରାତନ କାଳରୁ ନୀଡ଼ହୀନ। ଯିଏ ସତ୍ୟ ଜାଣେ, ତାର କିଛି ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ ନାହିଁ। ଇଚ୍ଛିତ ଧନର ବିଜେତା ଓ ଦାତା ସେ।
2.20.1784
ऐ꣡भि꣢र्ददे꣣ वृ꣢ष्ण्या꣣ पौ꣡ꣳस्या꣢नि꣣ ये꣢भि꣣रौ꣡क्ष꣢द्वृत्र꣣ह꣡त्या꣢य व꣣ज्री꣢ ।
ये꣡ कर्म꣢꣯णः क्रि꣣य꣡मा꣢णस्य म꣣ह्न꣡ ऋ꣢ते क꣣र्म꣢मु꣣द꣡जा꣢यन्त दे꣣वाः꣢ ॥ १७८४ ॥
ଏମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ବୀରୋଚିତ ପରାକ୍ରମ ଦେଲେ; ଏମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଜ୍ରଧାରୀ ବୃତ୍ରବଧ ପାଇଁ ନିଜକୁ ଅଭିଷିକ୍ତ କଲେ। ଚାଲୁଥିବା ମହାନ ଯଜ୍ଞକର୍ମରୁ ଋତ ଅନୁସାରେ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
2.20.1785
अ꣢स्ति꣣ सो꣡मो꣢ अ꣣य꣢ꣳ सु꣣तः꣡ पिब꣢꣯न्त्यस्य म꣣रु꣡तः꣢ ।
उ꣣त꣢ स्व꣣रा꣡जो꣢ अ꣣श्वि꣡ना꣢ ॥ १७८५ ॥
ଏହି ସୋମ ନିଷ୍କାଶିତ ହୋଇଛି; ଏହାକୁ ମରୁତ୍ମାନେ ପାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ୱରାଜ୍ ଅଶ୍ୱିନୀ ମଧ୍ୟ।
2.20.1786
पि꣡ब꣢न्ति मि꣣त्रो꣡ अ꣢र्य꣣मा꣡ तना꣢꣯ पू꣣त꣢स्य꣣ व꣡रु꣢णः ।
त्रि꣣षधस्थ꣢स्य꣣ जा꣡व꣢तः ॥ १७८६ ॥
ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ଯ୍ୟମା ପାନ କରନ୍ତି; ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ସୋମ ପାନ କରନ୍ତି — ତିନି ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ଓ ବେଗବାନ ସୋମକୁ।
2.20.1787
उ꣣तो꣡ न्व꣢स्य꣣ जो꣢ष꣣मा꣡ इन्द्रः꣢꣯ सु꣣त꣢स्य꣣ गो꣡म꣢तः ।
प्रा꣣त꣡र्होते꣢꣯व मत्सति ॥ १७८७ ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ଗୋମିଶ୍ରିତ, ନିଷ୍କାଶିତ ସୋମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆସନ୍ତୁ; ପ୍ରଭାତରେ ହୋତାଙ୍କ ପରି ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତୁ।
2.20.1788
ब꣢ण्म꣣हा꣡ꣳ अ꣢सि सूर्य꣣ ब꣡डा꣢दित्य म꣣हा꣡ꣳ अ꣢सि ।
म꣣ह꣡स्ते꣢ स꣣तो꣡ म꣢हि꣣मा꣡ प꣢निष्टम म꣣ह्ना꣡ दे꣢व म꣣हा꣡ꣳ अ꣢सि ॥ १७८८ ॥
ବଣ୍! ତୁମେ ମହାନ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ! ବଟ୍! ତୁମେ ମହାନ ଆଦିତ୍ୟ। ତୁମର ମହିମା ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ମହିମା, ଅତି ପ୍ରଶଂସନୀୟ; ହେ ଦେବ, ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ତୁମେ ମହାନ।
2.20.1789
ब꣡ट् सू꣢र्य꣣ श्र꣡व꣢सा म꣣हा꣡ꣳ अ꣢सि स꣣त्रा꣡ दे꣢व म꣣हा꣡ꣳ अ꣢सि ।
म꣣ह्ना꣢ दे꣣वा꣡ना꣢मसु꣣कयः꣢꣯ पु꣣रो꣡हि꣢तो वि꣣भु꣢꣫ ज्योति꣣र꣡दा꣢भ्यम् ॥ १७८९ ॥
ବଟ୍-ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଯଶରେ ମହାନ; ହେ ଦେବ, ସତ୍ୟରେ ତୁମେ ମହାନ। ତୁମ ମହିମାରେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅସୁରଶକ୍ତିମାନ, ଅଗ୍ରଣୀ ପୁରୋହିତ ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ; ତୁମେ ଅଦମ୍ୟ ଜ୍ୟୋତି।
2.20.1790
उ꣡प꣢ नो꣣ ह꣡रि꣢भिः सु꣣तं꣢ या꣣हि꣡ म꣢दानां पते ।
उ꣡प꣢ नो꣣ ह꣡रि꣢भिः सु꣣त꣢म् ॥ १७९० ॥
ହରି ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ନିଙ୍ଡାଯାଇଥିବା ସୋମ ପାଇଁ; ହେ ମଦର ପ୍ରଭୁ, ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ନିଙ୍ଡାଯାଇଥିବା ସୋମ ପାଇଁ ଆସ।
2.20.1791
द्वि꣣ता꣡ यो वृ꣢꣯त्र꣣ह꣡न्त꣢मो वि꣣द꣡ इन्द्रः꣢꣯ श꣣त꣡क्र꣢तुः ।
उ꣡प꣢ नो꣣ ह꣡रि꣢भिः सु꣣त꣢म् ॥ १७९१ ॥
ଯିଏ ଦୁଇ ପ୍ରକାରରେ ବୃତ୍ରର ସର୍ବାଧିକ ସଂହାରକ, ସେହି ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ନିଙ୍ଡାଯାଇଥିବା ସୋମ ପାଇଁ ଆସ।
2.20.1792
त्व꣡ꣳ हि वृ꣢꣯त्रहन्नेषां पा꣣ता꣡ सोमा꣢꣯ना꣣म꣡सि꣢ ।
उ꣡प꣢ नो꣣ ह꣡रि꣢भिः सु꣣त꣢म् ॥ १७९२ ॥
ତୁମେ ହିଁ ବୃତ୍ରହନ୍ତା; ଏହି ସୋମମାନଙ୍କର ତୁମେ ହିଁ ରକ୍ଷକ ଓ ପାନକାରୀ। ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ନିଙ୍ଡାଯାଇଥିବା ସୋମ ପାଇଁ ଆସ।
2.20.1793
प्र꣡ वो꣢ म꣣हे꣡ म꣢हे꣣वृ꣡धे꣢ भरध्वं꣣ प्र꣡चे꣢तसे꣣ प्र꣡ सु꣢म꣣तिं꣡ कृ꣢णुध्वम् ।
वि꣡शः꣢ पू꣣र्वीः꣡ प्र च꣢꣯र चर्षणि꣣प्राः꣢ ॥ १७९३ ॥
ମହାନ ଓ ବଢ଼ୁଥିବା, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଣ; ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସୁମତି ଦେଖାଅ। ହେ ପ୍ରାଚୀନ ଲୋକମାନେ, ଆଗକୁ ଯାଅ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣକାରୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।
2.20.1794
उ꣣रुव्य꣡च꣢से म꣣हि꣡ने꣢ सुवृ꣣क्ति꣡मिन्द्रा꣢꣯य꣣ ब्र꣡ह्म꣢ जनयन्त꣣ वि꣡प्राः꣢ ।
त꣡स्य꣢ व्र꣣ता꣢नि꣣ न꣡ मि꣢नन्ति꣣ धी꣡राः꣢ ॥ १७९४ ॥
ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଓ ମହାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବିପ୍ରମାନେ ବ୍ରହ୍ମ (ପବିତ୍ର ବାଣୀ) ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଧୀରମାନେ ତାଙ୍କ ବ୍ରତ ଭାଙ୍ଗନ୍ତି ନାହିଁ।
2.20.1795
इ꣢न्द्रं꣣ वा꣢णी꣣र꣡नु꣢त्तमन्युमे꣣व꣢ स꣣त्रा꣡ राजा꣢꣯नं दधिरे꣣ स꣡ह꣢ध्यै ।
ह꣡र्य꣢श्वाय बर्हया꣣ स꣢मा꣣पी꣢न् ॥ १७९५ ॥
କ୍ରୋଧହୀନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ବାଣୀମାନେ ଏକାଠି ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ-ବଳ ପାଇଁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ହର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କ ପାଇଁ ଦର୍ଭ ଉପରେ।
2.20.1796
य꣡दि꣢न्द्र꣣ या꣡व꣢त꣣स्त्व꣢मे꣣ता꣡व꣢द꣣ह꣡मीशी꣢य ।
स्तो꣣ता꣢र꣣मि꣡द्द꣢धिषे रदावसो꣣ न꣡ पा꣢प꣣त्वा꣡य꣢ रꣳसिषम् ॥ १७९६ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଯେତିକି ଅଛି ସେତିକିର ମୁଁ ଅଧିକାରୀ ହୋଇପାରେ। ହେ ଧନଦାତା, ତୁମେ ସ୍ତୋତାକୁ ହିଁ ଧାରଣ କର; ପାପ ପାଇଁ ମୁଁ ଆନନ୍ଦିତ ନ ହେଉ।
2.20.1797
शि꣡क्षे꣢य꣣मि꣡न्म꣢हय꣣ते꣢ दि꣣वे꣡दि꣢वे रा꣣य꣡ आ कु꣢꣯हचि꣣द्वि꣡दे꣢ ।
न꣢꣯ हि त्वद꣣न्य꣡न्म꣢घवन्न꣣ आ꣢प्यं꣣ व꣢स्यो꣣ अ꣡स्ति꣢ पि꣣ता꣢ च꣣ न꣢ ॥ १७९७ ॥
ପ୍ରତିଦିନ ମହାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ଇଚ୍ଛା କରେ; ଯେକୌଣସି ସ୍ଥାନରୁ ପାଇବା ପାଇଁ। ହେ ମଘବନ୍, ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଆମର ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତା କେହି ନାହିଁ।
2.20.1798
श्रु꣣धी꣡ हवं꣢꣯ विपिपा꣣न꣢꣫स्याद्रे꣣र्बो꣢धा꣣ वि꣢प्र꣣स्या꣡र्च꣢तो मनी꣣षा꣢म् ।
कृ꣣ष्वा꣢꣫ दुवा꣣ꣳस्य꣡न्त꣢मा꣣ स꣢चे꣣मा꣢ ॥ १७९८ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ; ପାନକାରୀ ପଥରର ନିକଟରେ ସ୍ତୁତିକାରୀ ବିପ୍ରଙ୍କ ମନୀଷା ଜାଗ୍ରତ କର। ସେବାକୁ ଅତି ନିକଟ କର; ଆମେ ମିଳିତ ରହିବା।
2.20.1799
न꣢ ते꣣ गि꣢रो꣣ अ꣡पि꣢ मृष्ये तु꣣र꣢स्य꣣ न꣡ सु꣢ष्टु꣣ति꣡म꣢स्य य꣢꣯स्य वि꣣द्वा꣢न् ।
स꣡दा꣢ ते꣣ ना꣡म꣢ स्वयशो विवक्मि ॥ १७९९ ॥
ତୁମର ଗୀତକୁ ମୁଁ ଭୁଲିବି ନାହିଁ; ବେଗବାନଙ୍କର ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିବି ନାହିଁ। ସର୍ବଦା ତୁମ ନାମକୁ ସ୍ୱୟଂଯଶ ସହ ପ୍ରକାଶ କରିବି।
2.20.1800
भू꣢रि꣣ हि꣢ ते꣣ स꣡व꣢ना꣣ मा꣡नु꣢षेषु꣣ भू꣡रि꣢ मनी꣣षी꣡ ह꣢वते꣣ त्वा꣢मित् ।
मा꣢उ अ꣣स्म꣡न्म꣢घवं꣣ ज्यो꣡क्कः꣢ ॥ १८०० ॥
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଅନେକ ସବନ ଅଛି; ଚିନ୍ତାଶୀଳ ଅନେକ ତୁମକୁ ହିଁ ଡାକନ୍ତି। ହେ ମଘବନ୍, ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ହୁଅ ନାହିଁ; ଦୀର୍ଘକାଳ ତୁମେ କିଏ?
2.20.1801
प्रो꣡ ष्व꣢स्मै पुरोर꣣थ꣡मिन्द्रा꣢꣯य शू꣣ष꣡म꣢र्चत ।
अ꣣भी꣡के꣢ चिदु लोक꣣कृ꣢त्स꣣ङ्गे꣢ स꣣म꣡त्सु꣢ वृत्र꣣हा꣢ ।
अ꣣स्मा꣡कं꣢ बोधि चोदि꣣ता꣡ नभ꣢꣯न्तामन्य꣣के꣡षां꣢ ज्या꣣का꣢꣫ अधि꣣ ध꣡न्व꣢सु ॥ १८०१ ॥
ଆଗରେ ରଥ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବଳ ଗାନ କର। ନିକଟରେ କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ, ହେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ତୁମେ ଲୋକର ସ୍ରଷ୍ଟା। ଆମ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ, ହେ ପ୍ରେରକ; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁର ଛିଳା ଧନୁ ଉପରେ ଛିଣ୍ଡି ଯାଉ।
2.20.1802
त्व꣢꣫ꣳ सिन्धू꣣ꣳर꣡वा꣢सृजोऽध꣣रा꣢चो꣣ अ꣢ह꣣न्न꣡हि꣢म् ।
अ꣣श꣡त्रु꣢रिन्द्र जज्ञिषे꣣ वि꣡श्वं꣢ पुष्यसि꣣ वा꣡र्य꣢म् ।
तं꣢ त्वा꣣ प꣡रि꣢ ष्वजामहे꣣ न꣡भ꣢न्तामन्य꣣के꣡षां꣢ ज्या꣣का꣢꣫ अधि꣣ ध꣡न्व꣢सु ॥ १८०२ ॥
ତୁମେ ନଦୀ ସବୁ ବହାଇଲ, ତଳକୁ ବହୁଥିବା; ଅହିକୁ ବଧ କଲ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁହୀନ ହୋଇ ଜନ୍ମିଲ; ସବୁକିଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନକୁ ମଧ୍ୟ ପୋଷଣ କର। ତୁମକୁ ଆମେ ଚାରିପଟେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁ; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁର ଛିଳା ଧନୁ ଉପରେ ଛିଣ୍ଡି ଯାଉ।
2.20.1803
वि꣢꣯ षु विश्वा꣣ अ꣡रा꣢तयो꣣ऽर्यो꣡ न꣢शन्त नो꣣ धि꣡यः꣢ ।
अ꣡स्ता꣢सि꣣ श꣡त्र꣢वे व꣣धं꣡ यो न꣢꣯ इन्द्र꣣ जि꣡घा꣢ꣳसति ।
या꣡ ते꣢ रा꣣ति꣢र्द꣣दि꣢꣫वसु꣣ न꣡भ꣢न्तामन्य꣣के꣡षां꣢ ज्या꣣का꣢꣫ अधि꣣ ध꣡न्व꣢सु ॥ १८०३ ॥
ଶତ୍ରୁର ସବୁ ବୈରୀ ଦାନ ଦୂରେ ଯାଉ; ଆମ ସଂକଳ୍ପକୁ ଶତ୍ରୁର ବୁଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ କରୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଆମକୁ ମାରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ତା ଉପରେ ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ବଧାସ୍ତ୍ର ଫେଙ୍ଗ। ତୁମର ଯେଉଁ ଦାନ, ପ୍ରାଣବାୟୁ ଦେଲା; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁର ଛିଳା ଧନୁ ଉପରେ ଛିଣ୍ଡି ଯାଉ।
2.20.1804
रे꣣वा꣢꣫ꣳइद्रे꣣व꣡त꣢ स्तो꣣ता꣡ स्यात्त्वाव꣢꣯तो म꣣घो꣡नः꣢ ।
प्रे꣡दु꣢ हरिवः सु꣣त꣡स्य꣢ ॥ १८०४ ॥
ଧନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନୀ, ତୁମ ପରି ଉଦାର ଦାତାର ସ୍ତୋତା ହେଉ। ହେ ହରିବାନ୍, ନିଚୁଡ଼ା ସୋମ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି କର।
2.20.1805
उ꣣क्थं꣢ च꣣ न꣢ श꣣स्य꣡मा꣢नं꣣ ना꣡गो꣢ र꣣यि꣡रा चि꣢꣯केत ।
न꣡ गा꣢य꣣त्रं꣢ गी꣣य꣡मा꣢नम् ॥ १८०५ ॥
ଉଚ୍ଚାରିତ ଉକ୍ଥକୁ, ନିଷ୍ପାପ ଧନକୁ; ଗାଯମାନ ଗାୟତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ କେହି ଜାଣେ ନାହିଁ।
2.20.1806
मा꣡ न꣢ इन्द्र पीय꣣त्न꣢वे꣣ मा꣡ शर्ध꣢꣯ते꣣ प꣡रा꣢ दाः ।
शि꣡क्षा꣢ शचीवः꣣ श꣡ची꣢भिः ॥ १८०६ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ପୀୟତ୍ନୁକୁ ଦିଅ ନାହିଁ; ଶର୍ଧତେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦିଅ ନାହିଁ। ହେ ଶଚୀବାନ୍, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ଶିଖାଅ, ସାହାଯ୍ୟ କର।
2.20.1807
ए꣡न्द्र꣢ याहि꣣ ह꣡रि꣢भि꣣रु꣢प꣣ क꣡ण्व꣢स्य सुष्टु꣣ति꣢म् ।
दि꣣वो꣢ अ꣣मु꣢ष्य꣣ शा꣡स꣢तो꣣ दि꣡वं꣢ य꣣य꣡ दि꣢वावसो ॥ १८०७ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ହରି ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ସହିତ କଣ୍ୱଙ୍କ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ନିକଟକୁ ଆସ। ସେହି ଶାସକଙ୍କ ଦିବରୁ ଦିବକୁ ଯାଅ, ହେ ଦିବ୍ୟଧନ।
2.20.1808
अ꣢त्रा꣣ वि꣢ ने꣣मि꣡रे꣢षा꣣मु꣢रां꣣ न꣡ धू꣢नुते꣣ वृ꣡कः꣢ ।
दि꣣वो꣢ अ꣣मु꣢ष्य꣣ शा꣡स꣢तो꣣ दि꣡वं꣢ य꣣य꣡ दि꣢वावसो ॥ १८०८ ॥
ଏଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ର-ପରିଧି ବିଶାଳ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷକୁ ହଲାଏ, ଯେପରି ନେକଡ଼ିଆ ହଲାଏ। ସେହି ଶାସକଙ୍କ ଦିବରୁ ଦିବକୁ ଯାଅ, ହେ ଦିବ୍ୟଧନ।
2.20.1809
आ꣢ त्वा꣣ ग्रा꣢वा꣣ व꣡द꣢न्नि꣣ह꣢ सो꣣मी꣡ घोषे꣢꣯ण वक्षतु ।
दि꣣वो꣢ अ꣣मु꣢ष्य꣣ शा꣡स꣢तो꣣ दि꣡वं꣢ य꣣य꣡ दि꣢वावसो ॥ १८०९ ॥
ଏଠାରେ କଥା କହୁଥିବା ପଥର ଓ ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼କ ସେମାନଙ୍କ ଧ୍ୱନିରେ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ। ସେହି ଶାସକଙ୍କ ଦିବରୁ ଦିବକୁ ଯାଅ, ହେ ଦିବ୍ୟଧନ।
2.20.1810
प꣡व꣢स्व सोम म꣣न्द꣢य꣣न्नि꣡न्द्रा꣢य꣣ म꣡धु꣢मत्तमः ॥ १८१० ॥
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ, ମଧୁରତମ।
2.20.1811
ते꣢ सु꣣ता꣡सो꣢ विप꣣श्चि꣡तः꣢ शु꣣क्रा꣢ वा꣣यु꣡म꣢सृक्षत ॥ १८११ ॥
ସେହି ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ, ବିଚକ୍ଷଣ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମ ବାୟୁ ଆଡ଼କୁ ଢଳାଗଲେ।
2.20.1812
अ꣡सृ꣢ग्रं दे꣣व꣡वी꣢तये वाज꣣य꣢न्तो꣣ र꣡था꣢ इव ॥ १८१२ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ, ବଳ ଇଚ୍ଛା କରି, ରଥ ପରି ଢଳାଗଲେ।
2.20.1813
अ꣣ग्नि꣡ꣳ होता꣢꣯रं मन्ये꣣ दा꣡स्व꣢न्तं꣣ व꣡सोः꣢ सू꣣नु꣡ꣳ सह꣢꣯सो जा꣣त꣡वे꣢दसं꣣ वि꣢प्रं꣣ न꣢ जा꣣त꣡वे꣢दसम् ।
य꣢ ऊ꣣र्ध्व꣡रो꣢ स्वध्व꣣रो꣢ दे꣣वो꣢ दे꣣वा꣡च्या꣢ कृ꣣पा꣢ ।
घृ꣣त꣢स्य꣣ वि꣡भ्रा꣢ष्टि꣣म꣡नु꣢ शु꣣क्र꣡शो꣢चिष आ꣣जु꣡ह्वा꣢नस्य स꣣र्पि꣡षः꣢ ॥ १८१३ ॥
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ହୋତା, ଦାତା, ଧନର ପୁତ୍ର, ବଳର ପୁତ୍ର, ଜାତବେଦସ; ବିପ୍ରଙ୍କ ପରି ଜାତବେଦସ। ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗାମୀ, ସୁନ୍ଦର ଯଜ୍ଞଯୁକ୍ତ ଦେବ — ଦୈବୀ ଉପାସନାରେ ନିପୁଣ, ଘିଅର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖା ଅନୁସାରେ, ଆହୁତ ଘିଅର ଶୁକ୍ର ଶିଖାରେ।
2.20.1814
य꣡जि꣢ष्ठं त्वा꣣ य꣡ज꣢माना हुवेम꣣ ज्ये꣢ष्ठ꣣म꣡ङ्गि꣢रसां विप्र꣣ म꣡न्म꣢भि꣣र्वि꣡प्रे꣢भिः शुक्र꣣ म꣡न्म꣢भिः ।
प꣡रि꣢ज्मानमिव꣣ द्या꣡ꣳ होता꣢꣯रं चर्षणी꣣ना꣢म् ।
शो꣣चि꣡ष्के꣢शं꣣ वृ꣡ष꣢णं꣣ य꣢मि꣣मा꣢꣫ विशः꣣ प्रा꣡व꣢न्तु जू꣣त꣢ये꣣ वि꣡शः꣢ ॥ १८१४ ॥
ଯଜମାନ ଆମେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ, ଯଜିଷ୍ଠ, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ତୁମକୁ; ହେ ବିପ୍ର, ଚିନ୍ତନ-ସ୍ତୋତ୍ରରେ, ବିପ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଶୁକ୍ର ସ୍ତୋତ୍ରରେ। ଆକାଶକୁ ଘେରୁଥିବା ପରି, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ହୋତାକୁ, ଶିଖା ଯାହାର କେଶ ସେହି ବର୍ଷକକୁ — ଦ୍ରୁତ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରଜାମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଏହି ପ୍ରଜାମାନେ।
2.20.1815
स꣢꣫ हि पु꣣रू꣢ चि꣣दो꣡ज꣢सा वि꣣रु꣡क्म꣢ता꣣ दी꣡द्या꣢नो꣣ भ꣡व꣢ति द्रुहन्त꣣रः꣡ प꣢र꣣शु꣡र्न द्रु꣢꣯हन्त꣣रः꣢ ।
वी꣣डु꣢ चि꣣द्य꣢स्य꣣ स꣡मृ꣢तौ꣣ श्रु꣢व꣣द्व꣡ने꣢व꣣ य꣢त्स्थिर꣣म्꣢ ।
नि꣣ष्ष꣡ह꣢माणो यमते꣣ ना꣡य꣢ते धन्वा꣣स꣢हा꣣ ना꣡य꣢ते ॥ १८१५ ॥
ସେ ହିଁ ବହୁ ବଳରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଳଙ୍କାର ସହିତ, ଦୀପ୍ତ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ଭେଦକାରୀ ହୁଏ; କୁରା ଶତ୍ରୁକୁ ଭେଦ କରିବା ପରି। ଯାହାର ସଭାରେ ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଶୁଣେ, ବନ ପରି; ସେ ସ୍ଥିର ହୋଇ, ବିଜୟୀ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ, ସେ ଦମିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ଧନୁ ପରି ବିଜୟୀ ହୋଇ, ଦମିତ ହୁଏ ନାହିଁ।