ഭഗവദ്ഗീത · അധ്യായം 4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.1
इमं विवस्वते योगं प्रोक्तवानहमव्ययम् ।
विवस्वान् मनवे प्राह मनुरिक्ष्वाकवेऽब्रवीत् ॥ ४.१ ॥
ശ്രീ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: നാശമില്ലാത്ത ഈ യോഗം ഞാൻ വിവസ്വാന് ഉപദേശിച്ചു; വിവസ്വാൻ അത് മനുവിനോടും മനു ഇക്ഷ്വാകുവിനോടും പറഞ്ഞു.
4.2
एवं परम्पराप्राप्तमिमं राजर्षयो विदुः ।
स कालेनेह महता योगो नष्टः परन्तप ॥ ४.२ ॥
പരന്തപാ, ഇങ്ങനെ പരമ്പരയായി ലഭിച്ച ഇതിനെ രാജർഷികൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ദീർഘകാലം കൊണ്ട് ആ യോഗം ഇവിടെ നഷ്ടമായി.
4.3
स एवायं मया तेऽद्य योगः प्रोक्तः पुरातनः ।
भक्तोऽसि मे सखा चेति रहस्यं ह्येतदुत्तमम् ॥ ४.३ ॥
ആ പുരാതനമായ യോഗം തന്നെ ഇന്ന് ഞാൻ നിനക്ക് ഉപദേശിച്ചു, കാരണം നീ എന്റെ ഭക്തനും സഖാവുമാണ്. ഇത് തീർച്ചയായും ഉത്തമമായ രഹസ്യമാണ്.
4.4
अपरं भवतो जन्म परं जन्म विवस्वतः ।
कथमेतद्विजानीयां त्वमादौ प्रोक्तवानिति ॥ ४.४ ॥
അർജുനൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങയുടെ ജനനം പിന്നീടുള്ളതാണ്, വിവസ്വാന്റെ ജനനം മുൻപുള്ളതും. ആദിയിൽ അങ്ങ് ഇത് ഉപദേശിച്ചു എന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കും?
4.5
बहूनि मे व्यतीतानि जन्मानि तव चार्जुन ।
तान्यहं वेद सर्वाणि न त्वं वेत्थ परन्तप ॥ ४.५ ॥
ശ്രീ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: അർജുനാ, എനിക്കും നിനക്കും അനേകം ജന്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയി. പരന്തപാ, അവയെല്ലാം ഞാൻ അറിയുന്നു, നീ അറിയുന്നില്ല.
4.6
अजोऽपि सन्नव्ययात्मा भूतानामीश्वरोऽपि सन् ।
प्रकृतिं स्वामधिष्ठाय संभवाम्यात्ममायया ॥ ४.६ ॥
ഞാൻ ജനനമില്ലാത്തവനും നാശമില്ലാത്ത ആത്മാവും സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും ഈശ്വരനും ആണെങ്കിലും, എന്റെ പ്രകൃതിയെ അധിഷ്ഠിച്ച് എന്റെ മായയാൽ ഞാൻ ആവിർഭവിക്കുന്നു.
4.7
यदा यदा हि धर्मस्य ग्लानिर्भवति भारत ।
अभ्युत्थानमधर्मस्य तदाऽऽत्मानं सृजाम्यहम् ॥ ४.७ ॥
ഭാരതാ, എപ്പോഴെല്ലാം ധർമത്തിന് ക്ഷയവും അധർമത്തിന് ഉയർച്ചയും ഉണ്ടാകുന്നുവോ, അപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
4.8
परित्राणाय साधूनां विनाशाय च दुष्कृताम् ।
धर्मसंस्थापनार्थाय संभवामि युगे युगे ॥ ४.८ ॥
സജ്ജനങ്ങളുടെ രക്ഷയ്ക്കും ദുഷ്കർമികളുടെ നാശത്തിനും ധർമം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുമായി ഞാൻ യുഗംതോറും അവതരിക്കുന്നു.
4.9
जन्म कर्म च मे दिव्यमेवं यो वेत्ति तत्त्वतः ।
त्यक्त्वा देहं पुनर्जन्म नैति मामेति सोऽर्जुन ॥ ४.९ ॥
അർജുനാ, എന്റെ ജന്മവും കർമവും ദിവ്യമാണെന്ന് ഇപ്രകാരം തത്ത്വത്തിൽ അറിയുന്നവൻ ദേഹം വെടിഞ്ഞശേഷം പുനർജന്മം പ്രാപിക്കുന്നില്ല; അവൻ എന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു.
4.10
वीतरागभयक्रोधा मन्मया मामुपाश्रिताः ।
बहवो ज्ञानतपसा पूता मद्भावमागताः ॥ ४.१० ॥
രാഗവും ഭയവും ക്രോധവും നീങ്ങി, എന്നിൽ ലയിച്ച്, എന്നെ ആശ്രയിച്ച്, ജ്ഞാനതപസ്സിനാൽ ശുദ്ധരായ അനേകർ എന്റെ ഭാവം പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.
4.11
ये यथा मां प्रपद्यन्ते तांस्तथैव भजाम्यहम् ।
मम वर्त्मानुवर्तन्ते मनुष्याः पार्थ सर्वशः ॥ ४.११ ॥
പാർത്ഥാ, ആർ എന്നെ ഏതുവിധം സമീപിക്കുന്നുവോ, അവരെ ഞാൻ അതുവിധം തന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യർ എല്ലാവിധത്തിലും എന്റെ മാർഗംതന്നെ പിന്തുടരുന്നു.
4.12
काङ्क्षन्तः कर्मणां सिद्धिं यजन्त इह देवताः ।
क्षिप्रं हि मानुषे लोके सिद्धिर्भवति कर्मजा ॥ ४.१२ ॥
കർമങ്ങളുടെ സിദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഇവിടെ ദേവതകളെ യജിക്കുന്നു; കാരണം മനുഷ്യലോകത്ത് കർമത്തിൽനിന്നുണ്ടാകുന്ന സിദ്ധി വേഗം ലഭിക്കുന്നു.
4.13
चातुर्वर्ण्यं मया सृष्टं गुणकर्मविभागशः ।
तस्य कर्तारमपि मां विद्ध्यकर्तारमव्ययम् ॥ ४.१३ ॥
ഗുണകർമ്മങ്ങളുടെ വിഭാഗമനുസരിച്ച് നാലു വർണ്ണങ്ങളുടെ വ്യവസ്ഥ എന്നാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. അതിന്റെ കർത്താവാണെങ്കിലും, അവ്യയനായ എന്നെ അകർത്താവായി അറിയുക.
4.14
न मां कर्माणि लिम्पन्ति न मे कर्मफले स्पृहा ।
इति मां योऽभिजानाति कर्मभिर्न स बध्यते ॥ ४.१४ ॥
കർമ്മങ്ങൾ എന്നെ ബാധിക്കുന്നില്ല; കർമ്മഫലത്തിൽ എനിക്ക് ആഗ്രഹവുമില്ല. ഇങ്ങനെ എന്നെ അറിയുന്നവൻ കർമ്മങ്ങളാൽ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
4.15
एवं ज्ञात्वा कृतं कर्म पूर्वैरपि मुमुक्षुभिः ।
कुरु कर्मैव तस्मात्त्वं पूर्वैः पूर्वतरं कृतम् ॥ ४.१५ ॥
ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്രാചീനരായ മുമുക്ഷുക്കളും കർമ്മം ചെയ്തു. അതിനാൽ പൂർവികർ പണ്ട് ചെയ്തതുപോലെ നീയും കർമ്മം തന്നെ ചെയ്യുക.
4.16
किं कर्म किमकर्मेति कवयोऽप्यत्र मोहिताः ।
तत्ते कर्म प्रवक्ष्यामि यज्ज्ञात्वा मोक्ष्यसेऽशुभात् ॥ ४.१६ ॥
കർമ്മം എന്ത്, അകർമ്മം എന്ത് എന്നതിൽ ജ്ഞാനികൾ പോലും മോഹിതരാകുന്നു. ഏതറിഞ്ഞാൽ നീ അശുഭത്തിൽ നിന്ന് മുക്തനാകുമോ, ആ കർമ്മത്തെ ഞാൻ നിനക്ക് വിശദീകരിക്കാം.
4.17
कर्मणो ह्यपि बोद्धव्यं बोद्धव्यं च विकर्मणः ।
अकर्मणश्च बोद्धव्यं गहना कर्मणो गतिः ॥ ४.१७ ॥
കർമ്മത്തെ അറിയണം, വികർമ്മത്തെ അറിയണം, അകർമ്മത്തെയും അറിയണം; കാരണം കർമ്മത്തിന്റെ ഗതി ഗഹനമാണ്.
4.18
कर्मण्यकर्म यः पश्येदकर्मणि च कर्म यः ।
स बुद्धिमान् मनुष्येषु स युक्तः कृत्स्नकर्मकृत् ॥ ४.१८ ॥
കർമ്മത്തിൽ അകർമ്മവും അകർമ്മത്തിൽ കർമ്മവും കാണുന്നവൻ മനുഷ്യരിൽ ബുദ്ധിമാനാണ്; അവൻ യോഗയുക്തനും സകല കർമ്മങ്ങളും ചെയ്യുന്നവനുമാണ്.
4.19
यस्य सर्वे समारम्भाः कामसङ्कल्पवर्जिताः ।
ज्ञानाग्निदग्धकर्माणं तमाहुः पण्डितं बुधाः ॥ ४.१९ ॥
ആരുടെ എല്ലാ കർമാരംഭങ്ങളും കാമസങ്കൽപങ്ങളില്ലാത്തവയാണോ, ആരുടെ കർമങ്ങൾ ജ്ഞാനാഗ്നിയിൽ ദഹിച്ചുപോയോ, അവനെ ജ്ഞാനികൾ പണ്ഡിതൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
4.20
त्यक्त्वा कर्मफलासङ्गं नित्यतृप्तो निराश्रयः ।
कर्मण्यभिप्रवृत्तोऽपि नैव किञ्चित्करोति सः ॥ ४.२० ॥
കർമഫലാസക്തി ഉപേക്ഷിച്ച്, നിത്യതൃപ്തനായി, ഒന്നിനെയും ആശ്രയിക്കാതെ നിൽക്കുന്നവൻ കർമത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നാലും യഥാർഥത്തിൽ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല.
4.21
निराशीर्यतचित्तात्मा त्यक्तसर्वपरिग्रहः ।
शारीरं केवलं कर्म कुर्वन्नाप्नोति किल्बिषम् ॥ ४.२१ ॥
ആശയില്ലാതെ, ചിത്തത്തെയും ആത്മാവിനെയും നിയന്ത്രിച്ച്, എല്ലാ പരിഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചവൻ ശരീരം കൊണ്ടുള്ള കർമം മാത്രം ചെയ്യുന്നതിനാൽ പാപം നേടുന്നില്ല.
4.22
यदृच्छालाभसन्तुष्टो द्वन्द्वातीतो विमत्सरः ।
समः सिद्धावसिद्धौ च कृत्वापि न निबध्यते ॥ ४.२२ ॥
യാദൃച്ഛികമായി ലഭിക്കുന്നതിൽ സംതൃപ്തനും, ദ്വന്ദ്വങ്ങൾക്കതീതനും, മാത്സര്യമില്ലാത്തവനും, വിജയപരാജയങ്ങളിൽ സമനുമായവൻ കർമം ചെയ്താലും ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
4.23
गतसङ्गस्य मुक्तस्य ज्ञानावस्थितचेतसः ।
यज्ञायाचरतः कर्म समग्रं प्रविलीयते ॥ ४.२३ ॥
ആസക്തി നീങ്ങിയവനും, മുക്തനും, ജ്ഞാനത്തിൽ ഉറച്ച മനസ്സുള്ളവനും, യജ്ഞത്തിനായി കർമം ചെയ്യുന്നവനുമായവന്റെ കർമം മുഴുവൻ ലയിച്ചുപോകുന്നു.
4.24
ब्रह्मार्पणं ब्रह्महविर्ब्रह्माग्नौ ब्रह्मणा हुतम् ।
ब्रह्मैव तेन गन्तव्यं ब्रह्मकर्मसमाधिना ॥ ४.२४ ॥
അർപ്പണം ബ്രഹ്മം, ഹവിസ്സ് ബ്രഹ്മം, ബ്രഹ്മമാകുന്ന അഗ്നിയിൽ ബ്രഹ്മത്താൽ ഹോമിക്കപ്പെടുന്നു; ബ്രഹ്മകർമത്തിൽ സമാധിസ്ഥനായവൻ പ്രാപിക്കേണ്ടത് ബ്രഹ്മം തന്നെ.
4.25
दैवमेवापरे यज्ञं योगिनः पर्युपासते ।
ब्रह्माग्नावपरे यज्ञं यज्ञेनैवोपजुह्वति ॥ ४.२५ ॥
ചില യോഗികൾ ദേവന്മാർക്കുള്ള യജ്ഞത്തെത്തന്നെ ഉപാസിക്കുന്നു; മറ്റു ചിലർ ബ്രഹ്മമാകുന്ന അഗ്നിയിൽ യജ്ഞത്താൽത്തന്നെ യജ്ഞത്തെ ഹോമിക്കുന്നു.
4.26
श्रोत्रादीनीन्द्रियाण्यन्ये संयमाग्निषु जुह्वति ।
शब्दादीन्विषयानन्य इन्द्रियाग्निषु जुह्वति ॥ ४.२६ ॥
മറ്റു ചിലർ ശ്രോത്രം മുതലായ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ സംയമമാകുന്ന അഗ്നികളിൽ ഹോമിക്കുന്നു; വേറെ ചിലർ ശബ്ദം മുതലായ വിഷയങ്ങളെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളാകുന്ന അഗ്നികളിൽ ഹോമിക്കുന്നു.
4.27
सर्वाणीन्द्रियकर्माणि प्राणकर्माणि चापरे ।
आत्मसंयमयोगाग्नौ जुह्वति ज्ञानदीपिते ॥ ४.२७ ॥
മറ്റു ചിലർ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ എല്ലാ കർമങ്ങളെയും പ്രാണന്റെ കർമങ്ങളെയും ജ്ഞാനത്താൽ ജ്വലിപ്പിക്കപ്പെട്ട ആത്മസംയമയോഗമാകുന്ന അഗ്നിയിൽ ഹോമിക്കുന്നു.
4.28
द्रव्ययज्ञास्तपोयज्ञा योगयज्ञास्तथापरे ।
स्वाध्यायज्ञानयज्ञाश्च यतयः संशितव्रताः ॥ ४.२८ ॥
ചിലർ ദ്രവ്യയജ്ഞം, ചിലർ തപോയജ്ഞം, മറ്റു ചിലർ യോഗയജ്ഞം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു; കഠിനവ്രതരായ യതികൾ സ്വാധ്യായവും ജ്ഞാനവും യജ്ഞമായി അനുഷ്ഠിക്കുന്നു.
4.29
अपाने जुह्वति प्राण प्राणेऽपानं तथाऽपरे ।
प्राणापानगती रुद्ध्वा प्राणायामपरायणाः ॥ ४.२९ ॥
അതുപോലെ മറ്റു ചിലർ പ്രാണായാമത്തിൽ നിഷ്ഠരായി, പ്രാണാപാനങ്ങളുടെ ഗതി തടഞ്ഞ്, അപാനത്തിൽ പ്രാണനെയും പ്രാണനിൽ അപാനനെയും ഹോമിക്കുന്നു.
4.30
अपरे नियताहाराः प्राणान्प्राणेषु जुह्वति ।
सर्वेऽप्येते यज्ञविदो यज्ञक्षपितकल्मषाः ॥ ४.३० ॥
മറ്റു ചിലർ ആഹാരം നിയന്ത്രിച്ച് പ്രാണങ്ങളെ പ്രാണങ്ങളിൽ ഹോമിക്കുന്നു. ഇവരെല്ലാം യജ്ഞമറിയുന്നവരും യജ്ഞത്താൽ പാപം നശിച്ചവരുമാണ്.
4.31
यज्ञशिष्टामृतभुजो यान्ति ब्रह्म सनातनम् ।
नायं लोकोऽस्त्ययज्ञस्य कुतो़ऽन्यः कुरुसत्तम ॥ ४.३१ ॥
കുരുശ്രേഷ്ഠാ, യജ്ഞശിഷ്ടമായ അമൃതം ഭുജിക്കുന്നവർ സനാതനമായ ബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. യജ്ഞം ചെയ്യാത്തവന് ഈ ലോകം പോലുമില്ല, പിന്നെ പരലോകം എങ്ങനെ?
4.32
एवं बहुविधा यज्ञा वितता ब्रह्मणो मुखे ।
कर्मजान्विद्धि तान्सर्वानेवं ज्ञात्वा विमोक्ष्यसे ॥ ४.३२ ॥
ഇങ്ങനെ പലവിധ യജ്ഞങ്ങൾ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ മുഖത്ത് വിസ്തരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവയെല്ലാം കർമത്തിൽനിന്ന് ജനിച്ചവയെന്ന് അറിയുക; ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞാൽ നീ മുക്തനാകും.
4.33
श्रेयान्द्रव्यमयाद्यज्ञाज्ज्ञानयज्ञः परन्तप ।
सर्वं कर्माखिलं पार्थ ज्ञाने परिसमाप्यते ॥ ४.३३ ॥
പരന്തപാ, ദ്രവ്യമയമായ യജ്ഞത്തെക്കാൾ ജ്ഞാനയജ്ഞം ശ്രേഷ്ഠമാണ്. പാർത്ഥാ, എല്ലാ കർമങ്ങളും പൂർണമായി ജ്ഞാനത്തിൽ പരിസമാപ്തമാകുന്നു.
4.34
तद्विद्धि प्रणिपातेन परिप्रश्नेन सेवया ।
उपदेक्ष्यन्ति ते ज्ञानं ज्ञानिनस्तत्त्वदर्शिनः ॥ ४.३४ ॥
പ്രണാമം, ചോദ്യം, സേവനം എന്നിവയിലൂടെ അതിനെ അറിയുക. തത്ത്വം ദർശിച്ച ജ്ഞാനികൾ നിനക്ക് ജ്ഞാനം ഉപദേശിക്കും.
4.35
यज्ज्ञात्वा न पुनर्मोहमेवं यास्यसि पाण्डव ।
येन भूतान्यशेषेण द्रक्ष्यस्यात्मन्यथो मयि ॥ ४.३५ ॥
പാണ്ഡവാ, അതറിഞ്ഞാൽ നീ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ മോഹത്തിൽ പെടുകയില്ല; അതിലൂടെ എല്ലാ ഭൂതങ്ങളെയും ശേഷമില്ലാതെ ആത്മാവിലും പിന്നെ എന്നിലും നീ കാണും.
4.36
अपि चेदसि पापेभ्यः सर्वेभ्यः पापकृत्तमः ।
सर्वं ज्ञानप्लवेनैव वृजिनं सन्तरिष्यसि ॥ ४.३६ ॥
നീ എല്ലാ പാപികളിലും വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ പാപിയാണെങ്കിൽ പോലും, ജ്ഞാനമാകുന്ന തോണികൊണ്ടുതന്നെ എല്ലാ പാപവും നീ കടന്നുപോകും.
4.37
यथैधांसि समिद्धोऽग्निर्भस्मसात्कुरुतेऽर्जुन ।
ज्ञानाग्निः सर्वकर्माणि भस्मसात्कुरुते तथा ॥ ४.३७ ॥
അർജുനാ, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി വിറകിനെ ഭസ്മമാക്കുന്നതുപോലെ, ജ്ഞാനാഗ്നി എല്ലാ കർമങ്ങളെയും ഭസ്മമാക്കുന്നു.
4.38
न हि ज्ञानेन सदृशं पवित्रमिह विद्यते ।
तत्स्वयं योगसंसिद्धः कालेनात्मनि विन्दति ॥ ४.३८ ॥
ഈ ലോകത്ത് ജ്ഞാനത്തിനു തുല്യമായ പവിത്രമായ മറ്റൊന്നില്ല. യോഗത്തിൽ സിദ്ധി നേടിയവൻ കാലക്രമേണ അത് സ്വയം തന്നിൽത്തന്നെ കണ്ടെത്തുന്നു.
4.39
श्रद्धावाँल्लभते ज्ञानं तत्परः संयतेन्द्रियः ।
ज्ञानं लब्ध्वा परां शान्तिमचिरेणाधिगच्छति ॥ ४.३९ ॥
ശ്രദ്ധയുള്ളവനും അതിൽ തത്പരനും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചവനുമായവൻ ജ്ഞാനം നേടുന്നു. ജ്ഞാനം നേടി അവൻ വേഗം പരമമായ ശാന്തി പ്രാപിക്കുന്നു.
4.40
अज्ञश्चाश्रद्दधानश्च संशयात्मा विनश्यति ।
नायं लोकोऽस्ति न परो न सुखं संशयात्मनः ॥ ४.४० ॥
അജ്ഞനും ശ്രദ്ധയില്ലാത്തവനും സംശയാത്മാവും നശിക്കുന്നു. സംശയാത്മാവിന് ഈ ലോകമില്ല, പരലോകമില്ല, സുഖവുമില്ല.
4.41
योगसंन्यस्तकर्माणं ज्ञानसंछिन्नसंशयम् ।
आत्मवन्तं न कर्माणि निबध्नन्ति धनञ्जय ॥ ४.४१ ॥
ധനഞ്ജയാ, യോഗത്താൽ കർമങ്ങളെ സംന്യസിച്ചവനെയും ജ്ഞാനത്താൽ സംശയങ്ങൾ ഛേദിച്ചവനെയും ആത്മവാനെയും കർമങ്ങൾ ബന്ധിക്കുന്നില്ല.
4.42
तस्मादज्ञानसंभूतं हृत्स्थं ज्ञानासिनाऽऽत्मनः ।
छित्त्वैनं संशयं योगमातिष्ठोत्तिष्ठ भारत ॥ ४.४२ ॥
അതിനാൽ ഭാരതാ, അജ്ഞാനത്തിൽനിന്ന് ഉണ്ടായി നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കുടികൊള്ളുന്ന ഈ സംശയത്തെ ജ്ഞാനമാകുന്ന വാളുകൊണ്ട് ഛേദിച്ച് യോഗത്തിൽ നിലയുറപ്പിക്കൂ; എഴുന്നേൽക്കൂ.