பகவத் கீதை · அத்தியாயம் 4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.1
इमं विवस्वते योगं प्रोक्तवानहमव्ययम् ।
विवस्वान् मनवे प्राह मनुरिक्ष्वाकवेऽब्रवीत् ॥ ४.१ ॥
ஸ்ரீ பகவான் சொன்னார்: அழிவற்ற இந்த யோகத்தை நான் விவஸ்வானுக்கு உரைத்தேன்; விவஸ்வான் அதை மனுவுக்குச் சொன்னார், மனு இக்ஷ்வாகுவுக்குச் சொன்னார்.
4.2
एवं परम्पराप्राप्तमिमं राजर्षयो विदुः ।
स कालेनेह महता योगो नष्टः परन्तप ॥ ४.२ ॥
பரந்தபா, இவ்வாறு குரு பரம்பரையாகப் பெறப்பட்ட இதை ராஜரிஷிகள் அறிந்தனர். ஆனால் நீண்ட காலத்தால் அந்த யோகம் இங்கே மறைந்துபோனது.
4.3
स एवायं मया तेऽद्य योगः प्रोक्तः पुरातनः ।
भक्तोऽसि मे सखा चेति रहस्यं ह्येतदुत्तमम् ॥ ४.३ ॥
அதே பழமையான யோகத்தை இன்று நான் உனக்கு உரைத்தேன், ஏனெனில் நீ என் பக்தனும் நண்பனும் ஆவாய். இது உண்மையில் உத்தமமான ரகசியம்.
4.4
अपरं भवतो जन्म परं जन्म विवस्वतः ।
कथमेतद्विजानीयां त्वमादौ प्रोक्तवानिति ॥ ४.४ ॥
அர்ஜுனன் சொன்னான்: உம்முடைய பிறப்பு பிற்காலத்தது, விவஸ்வானின் பிறப்போ முற்காலத்தது. ஆதியில் நீர் இதை உரைத்தீர் என்பதை நான் எப்படி அறிவேன்?
4.5
बहूनि मे व्यतीतानि जन्मानि तव चार्जुन ।
तान्यहं वेद सर्वाणि न त्वं वेत्थ परन्तप ॥ ४.५ ॥
ஸ்ரீ பகவான் சொன்னார்: அர்ஜுனா, எனக்கும் உனக்கும் பல பிறவிகள் கடந்துவிட்டன. பரந்தபா, அவை அனைத்தையும் நான் அறிவேன்; நீ அறியமாட்டாய்.
4.6
अजोऽपि सन्नव्ययात्मा भूतानामीश्वरोऽपि सन् ।
प्रकृतिं स्वामधिष्ठाय संभवाम्यात्ममायया ॥ ४.६ ॥
நான் பிறப்பற்றவனாகவும் அழிவற்ற ஆத்மாவாகவும், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈஸ்வரனாகவும் இருந்தபோதிலும், என் சொந்த இயல்பை ஆட்சி செய்து, என் மாயையால் தோன்றுகிறேன்.
4.7
यदा यदा हि धर्मस्य ग्लानिर्भवति भारत ।
अभ्युत्थानमधर्मस्य तदाऽऽत्मानं सृजाम्यहम् ॥ ४.७ ॥
பாரதா, எப்போதெல்லாம் தர்மம் குன்றி அதர்மம் தலைதூக்குகிறதோ, அப்போதெல்லாம் நான் என்னைத் தோற்றுவித்துக்கொள்கிறேன்.
4.8
परित्राणाय साधूनां विनाशाय च दुष्कृताम् ।
धर्मसंस्थापनार्थाय संभवामि युगे युगे ॥ ४.८ ॥
நல்லோரைக் காக்கவும், தீயோரை அழிக்கவும், தர்மத்தை நிலைநாட்டவும் நான் யுகந்தோறும் தோன்றுகிறேன்.
4.9
जन्म कर्म च मे दिव्यमेवं यो वेत्ति तत्त्वतः ।
त्यक्त्वा देहं पुनर्जन्म नैति मामेति सोऽर्जुन ॥ ४.९ ॥
அர்ஜுனா, என் பிறப்பும் செயலும் தெய்வீகமானவை என்று இவ்வாறு உண்மையாக அறிபவன், உடலை விட்ட பின் மறுபிறவி அடைவதில்லை; அவன் என்னை அடைகிறான்.
4.10
वीतरागभयक्रोधा मन्मया मामुपाश्रिताः ।
बहवो ज्ञानतपसा पूता मद्भावमागताः ॥ ४.१० ॥
ஆசை, அச்சம், சினம் நீங்கி, என்னில் ஆழ்ந்து, என்னைச் சரணடைந்து, ஞானமெனும் தவத்தால் தூய்மையடைந்த பலர் என் நிலையை அடைந்துள்ளனர்.
4.11
ये यथा मां प्रपद्यन्ते तांस्तथैव भजाम्यहम् ।
मम वर्त्मानुवर्तन्ते मनुष्याः पार्थ सर्वशः ॥ ४.११ ॥
பார்த்தா, யார் என்னை எவ்வாறு அணுகுகிறார்களோ, அவர்களை நான் அவ்வாறே ஏற்கிறேன். மனிதர்கள் எல்லா வகையிலும் என் வழியையே பின்பற்றுகின்றனர்.
4.12
काङ्क्षन्तः कर्मणां सिद्धिं यजन्त इह देवताः ।
क्षिप्रं हि मानुषे लोके सिद्धिर्भवति कर्मजा ॥ ४.१२ ॥
செயல்களின் பலனை விரும்புவோர் இவ்வுலகில் தேவர்களை வழிபடுகின்றனர்; ஏனெனில் மனித உலகில் செயலால் விளையும் வெற்றி விரைவில் கிட்டுகிறது.
4.13
चातुर्वर्ण्यं मया सृष्टं गुणकर्मविभागशः ।
तस्य कर्तारमपि मां विद्ध्यकर्तारमव्ययम् ॥ ४.१३ ॥
குணங்கள், கர்மங்களின் பிரிவின்படி நான்கு வர்ணங்களின் அமைப்பு என்னால் படைக்கப்பட்டது. அதன் கர்த்தாவாக இருந்தபோதிலும், அழிவற்ற என்னைச் செய்யாதவனாக அறிவாயாக.
4.14
न मां कर्माणि लिम्पन्ति न मे कर्मफले स्पृहा ।
इति मां योऽभिजानाति कर्मभिर्न स बध्यते ॥ ४.१४ ॥
கர்மங்கள் என்னைப் பற்றுவதில்லை; கர்மபலனில் எனக்கு ஆசையும் இல்லை. இவ்வாறு என்னை அறிபவன் கர்மங்களால் கட்டுப்படுவதில்லை.
4.15
एवं ज्ञात्वा कृतं कर्म पूर्वैरपि मुमुक्षुभिः ।
कुरु कर्मैव तस्मात्त्वं पूर्वैः पूर्वतरं कृतम् ॥ ४.१५ ॥
இவ்வாறு அறிந்தே முற்கால முக்தியை விரும்பியவர்களும் கர்மம் செய்தனர். ஆகவே, முன்னோர்கள் பண்டைக் காலத்தில் செய்தது போல நீயும் கர்மத்தையே செய்.
4.16
किं कर्म किमकर्मेति कवयोऽप्यत्र मोहिताः ।
तत्ते कर्म प्रवक्ष्यामि यज्ज्ञात्वा मोक्ष्यसेऽशुभात् ॥ ४.१६ ॥
கர்மம் எது, அகர்மம் எது என்பதில் அறிஞர்களும் மயங்குகின்றனர். ஆகவே, எதை அறிந்தால் நீ அசுபத்திலிருந்து விடுபடுவாயோ, அந்தக் கர்மத்தை உனக்கு விளக்குவேன்.
4.17
कर्मणो ह्यपि बोद्धव्यं बोद्धव्यं च विकर्मणः ।
अकर्मणश्च बोद्धव्यं गहना कर्मणो गतिः ॥ ४.१७ ॥
கர்மத்தையும் அறிய வேண்டும், விகர்மத்தையும் அறிய வேண்டும், அகர்மத்தையும் அறிய வேண்டும்; ஏனெனில் கர்மத்தின் போக்கு ஆழமானது.
4.18
कर्मण्यकर्म यः पश्येदकर्मणि च कर्म यः ।
स बुद्धिमान् मनुष्येषु स युक्तः कृत्स्नकर्मकृत् ॥ ४.१८ ॥
கர்மத்தில் அகர்மத்தையும், அகர்மத்தில் கர்மத்தையும் காண்பவன் மனிதர்களுள் அறிவாளி; அவன் யோகத்தில் இணைந்தவன், எல்லாக் கர்மங்களையும் செய்பவன்.
4.19
यस्य सर्वे समारम्भाः कामसङ्कल्पवर्जिताः ।
ज्ञानाग्निदग्धकर्माणं तमाहुः पण्डितं बुधाः ॥ ४.१९ ॥
எவனுடைய எல்லா முயற்சிகளும் ஆசையும் சங்கல்பமும் அற்றவையோ, எவனுடைய கர்மங்கள் ஞானமென்னும் நெருப்பில் எரிக்கப்பட்டனவோ, அவனை அறிஞர்கள் பண்டிதன் என்கின்றனர்.
4.20
त्यक्त्वा कर्मफलासङ्गं नित्यतृप्तो निराश्रयः ।
कर्मण्यभिप्रवृत्तोऽपि नैव किञ्चित्करोति सः ॥ ४.२० ॥
கர்மபலனின் மீதான பற்றை விட்டு, எப்போதும் திருப்தியுடன், எதையும் சார்ந்திராமல் இருப்பவன், செயலில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தாலும் உண்மையில் எதையும் செய்வதில்லை.
4.21
निराशीर्यतचित्तात्मा त्यक्तसर्वपरिग्रहः ।
शारीरं केवलं कर्म कुर्वन्नाप्नोति किल्बिषम् ॥ ४.२१ ॥
எதிர்பார்ப்பின்றி, மனத்தையும் தன்னையும் அடக்கி, எல்லா உடைமைகளையும் துறந்தவன், உடலால் மட்டும் செயல்களைச் செய்வதால் பாவத்தை அடைவதில்லை.
4.22
यदृच्छालाभसन्तुष्टो द्वन्द्वातीतो विमत्सरः ।
समः सिद्धावसिद्धौ च कृत्वापि न निबध्यते ॥ ४.२२ ॥
தானாக வந்து கிடைப்பதில் திருப்தியடைந்து, இருமைகளைக் கடந்து, பொறாமையின்றி, வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் சமமாக இருப்பவன், செயல்பட்டாலும் கட்டுப்படுவதில்லை.
4.23
गतसङ्गस्य मुक्तस्य ज्ञानावस्थितचेतसः ।
यज्ञायाचरतः कर्म समग्रं प्रविलीयते ॥ ४.२३ ॥
பற்று நீங்கியவன், விடுதலை பெற்றவன், ஞானத்தில் நிலைபெற்ற மனமுடையவன், யாகத்திற்காகச் செயல்படுபவன் — அவனுடைய கர்மம் முழுவதும் கரைந்துவிடுகிறது.
4.24
ब्रह्मार्पणं ब्रह्महविर्ब्रह्माग्नौ ब्रह्मणा हुतम् ।
ब्रह्मैव तेन गन्तव्यं ब्रह्मकर्मसमाधिना ॥ ४.२४ ॥
அர்ப்பணம் பிரம்மம், அவிசு பிரம்மம், பிரம்மமென்னும் நெருப்பில் பிரம்மத்தால் ஆகுதி அளிக்கப்படுகிறது; பிரம்மமான கர்மத்தில் ஒன்றியவன் அடைய வேண்டியது பிரம்மமே.
4.25
दैवमेवापरे यज्ञं योगिनः पर्युपासते ।
ब्रह्माग्नावपरे यज्ञं यज्ञेनैवोपजुह्वति ॥ ४.२५ ॥
சில யோகிகள் தேவர்களுக்கான யாகத்தையே வழிபடுகின்றனர்; வேறு சிலர் பிரம்மம் என்ற நெருப்பில் யாகத்தின் மூலமே யாகத்தை அர்ப்பணிக்கின்றனர்.
4.26
श्रोत्रादीनीन्द्रियाण्यन्ये संयमाग्निषु जुह्वति ।
शब्दादीन्विषयानन्य इन्द्रियाग्निषु जुह्वति ॥ ४.२६ ॥
வேறு சிலர் செவி முதலிய புலன்களை அடக்கம் என்ற நெருப்புகளில் அர்ப்பணிக்கின்றனர்; மற்றவர்கள் ஒலி முதலிய புலன்பொருள்களைப் புலன்கள் என்ற நெருப்புகளில் அர்ப்பணிக்கின்றனர்.
4.27
सर्वाणीन्द्रियकर्माणि प्राणकर्माणि चापरे ।
आत्मसंयमयोगाग्नौ जुह्वति ज्ञानदीपिते ॥ ४.२७ ॥
வேறு சிலர் புலன்களின் எல்லாச் செயல்களையும் பிராணனின் செயல்களையும் ஞானத்தால் ஏற்றப்பட்ட தன்னடக்க யோகம் என்ற நெருப்பில் அர்ப்பணிக்கின்றனர்.
4.28
द्रव्ययज्ञास्तपोयज्ञा योगयज्ञास्तथापरे ।
स्वाध्यायज्ञानयज्ञाश्च यतयः संशितव्रताः ॥ ४.२८ ॥
சிலர் பொருளை யாகமாக்குகின்றனர், சிலர் தவத்தை, வேறு சிலர் யோகத்தை; கடுமையான விரதமுள்ள துறவிகள் வேத ஓதலையும் ஞானத்தையும் யாகமாக்குகின்றனர்.
4.29
अपाने जुह्वति प्राण प्राणेऽपानं तथाऽपरे ।
प्राणापानगती रुद्ध्वा प्राणायामपरायणाः ॥ ४.२९ ॥
அவ்வாறே வேறு சிலர் பிராணாயாமத்தில் ஈடுபட்டு, பிராண அபானங்களின் இயக்கத்தைத் தடுத்து, அபானத்தில் பிராணனையும் பிராணனில் அபானத்தையும் அர்ப்பணிக்கின்றனர்.
4.30
अपरे नियताहाराः प्राणान्प्राणेषु जुह्वति ।
सर्वेऽप्येते यज्ञविदो यज्ञक्षपितकल्मषाः ॥ ४.३० ॥
வேறு சிலர் உணவை வரைமுறைப்படுத்தி, பிராணன்களைப் பிராணன்களில் அர்ப்பணிக்கின்றனர். இவர்கள் அனைவரும் யாகத்தை அறிந்தவர்கள்; யாகத்தால் தங்கள் பாவங்கள் அழிக்கப்பட்டவர்கள்.
4.31
यज्ञशिष्टामृतभुजो यान्ति ब्रह्म सनातनम् ।
नायं लोकोऽस्त्ययज्ञस्य कुतो़ऽन्यः कुरुसत्तम ॥ ४.३१ ॥
குருகுலச் சிறந்தோனே, வேள்வியின் மிச்சமான அமுதத்தை உண்பவர்கள் நிலையான பிரம்மத்தை அடைகிறார்கள். வேள்வி செய்யாதவனுக்கு இந்த உலகமே இல்லை; பிறகு மற்ற உலகம் எப்படி?
4.32
एवं बहुविधा यज्ञा वितता ब्रह्मणो मुखे ।
कर्मजान्विद्धि तान्सर्वानेवं ज्ञात्वा विमोक्ष्यसे ॥ ४.३२ ॥
இவ்வாறு பலவகை வேள்விகள் பிரம்மத்தின் வாயில் விரிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை அனைத்தும் செயலில் பிறந்தவை என்று அறி; இப்படி அறிந்து நீ விடுதலை பெறுவாய்.
4.33
श्रेयान्द्रव्यमयाद्यज्ञाज्ज्ञानयज्ञः परन्तप ।
सर्वं कर्माखिलं पार्थ ज्ञाने परिसमाप्यते ॥ ४.३३ ॥
பரந்தபா, பொருள்களால் ஆன வேள்வியை விட ஞான வேள்வி சிறந்தது. பார்த்தா, எல்லாச் செயல்களும் முழுமையாக ஞானத்தில் நிறைவடைகின்றன.
4.34
तद्विद्धि प्रणिपातेन परिप्रश्नेन सेवया ।
उपदेक्ष्यन्ति ते ज्ञानं ज्ञानिनस्तत्त्वदर्शिनः ॥ ४.३४ ॥
பணிவுடன் வணங்கியும், கேள்விகள் கேட்டும், சேவை செய்தும் அதை அறிந்துகொள். உண்மையைக் கண்ட ஞானிகள் உனக்கு ஞானத்தை உபதேசிப்பார்கள்.
4.35
यज्ज्ञात्वा न पुनर्मोहमेवं यास्यसि पाण्डव ।
येन भूतान्यशेषेण द्रक्ष्यस्यात्मन्यथो मयि ॥ ४.३५ ॥
பாண்டவா, அதை அறிந்தபின் நீ மீண்டும் இவ்வாறு மயக்கத்தில் விழமாட்டாய்; அதனால் எல்லா உயிர்களையும் முழுமையாக ஆத்மாவிலும், பின்னர் என்னிலும் காண்பாய்.
4.36
अपि चेदसि पापेभ्यः सर्वेभ्यः पापकृत्तमः ।
सर्वं ज्ञानप्लवेनैव वृजिनं सन्तरिष्यसि ॥ ४.३६ ॥
நீ எல்லாப் பாவிகளிலும் மிகப் பெரிய பாவியாக இருந்தாலும், ஞானம் என்னும் தோணியாலேயே எல்லாப் பாவத்தையும் கடந்துவிடுவாய்.
4.37
यथैधांसि समिद्धोऽग्निर्भस्मसात्कुरुतेऽर्जुन ।
ज्ञानाग्निः सर्वकर्माणि भस्मसात्कुरुते तथा ॥ ४.३७ ॥
அர்ஜுனா, கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பு விறகுகளைச் சாம்பலாக்குவது போல, ஞானமெனும் நெருப்பு எல்லாச் செயல்களையும் சாம்பலாக்குகிறது.
4.38
न हि ज्ञानेन सदृशं पवित्रमिह विद्यते ।
तत्स्वयं योगसंसिद्धः कालेनात्मनि विन्दति ॥ ४.३८ ॥
இவ்வுலகில் ஞானத்திற்கு இணையான தூய்மைப்படுத்துவது எதுவும் இல்லை. யோகத்தில் நிறைவடைந்தவன் காலப்போக்கில் அதைத் தானே தன்னுள் கண்டடைகிறான்.
4.39
श्रद्धावाँल्लभते ज्ञानं तत्परः संयतेन्द्रियः ।
ज्ञानं लब्ध्वा परां शान्तिमचिरेणाधिगच्छति ॥ ४.३९ ॥
நம்பிக்கையுடையவனும், அதில் ஈடுபட்டவனும், புலன்களை அடக்கியவனுமானவன் ஞானத்தைப் பெறுகிறான். ஞானத்தைப் பெற்றதும் விரைவில் பரம அமைதியை அடைகிறான்.
4.40
अज्ञश्चाश्रद्दधानश्च संशयात्मा विनश्यति ।
नायं लोकोऽस्ति न परो न सुखं संशयात्मनः ॥ ४.४० ॥
அறியாதவனும் நம்பிக்கையற்றவனும் ஐயம் நிறைந்த மனத்தவனும் அழிகிறான். ஐயமுடையவனுக்கு இவ்வுலகமும் இல்லை, மறுஉலகமும் இல்லை, இன்பமும் இல்லை.
4.41
योगसंन्यस्तकर्माणं ज्ञानसंछिन्नसंशयम् ।
आत्मवन्तं न कर्माणि निबध्नन्ति धनञ्जय ॥ ४.४१ ॥
தனஞ்சயா, யோகத்தால் செயல்களைத் துறந்தவனும், ஞானத்தால் ஐயங்கள் அறுக்கப்பட்டவனும், தன்னை அடக்கியவனுமானவனைச் செயல்கள் கட்டுவதில்லை.
4.42
तस्मादज्ञानसंभूतं हृत्स्थं ज्ञानासिनाऽऽत्मनः ।
छित्त्वैनं संशयं योगमातिष्ठोत्तिष्ठ भारत ॥ ४.४२ ॥
ஆகவே பாரதா, அறியாமையால் தோன்றி உன் இதயத்தில் நிலைகொண்டுள்ள இந்த ஐயத்தை ஞானமெனும் வாளால் வெட்டி, யோகத்தில் நிலைபெறு; எழுந்திரு.