ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 2.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.18.1657
प꣡न्यं꣢पन्य꣣मि꣡त्सो꣢तार꣣ आ꣡ धा꣢वत꣣ म꣡द्या꣢य ।
सो꣡मं꣢ वी꣣रा꣢य꣣ शू꣡रा꣢य ॥ १६५७ ॥
ହେ ସୋମ ନିଷ୍କାଶନକାରୀଗଣ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଅତି ପ୍ରଶଂସନୀୟ ସୋମକୁ ପ୍ରବାହିତ କର; ବୀର ଓ ଶୂର ପାଇଁ ସୋମକୁ ପ୍ରବାହିତ କର।
2.18.1658
ए꣡ह हरी꣢꣯ ब्रह्म꣣यु꣡जा꣢ श꣣ग्मा꣡ व꣢क्षतः꣣ स꣡खा꣢यम् ।
इ꣡न्द्रं꣢ गी꣣र्भि꣡र्गिर्व꣢꣯णसम् ॥ १६५८ ॥
ବ୍ରହ୍ମରେ ଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ଶୁଭ ହରି ଅଶ୍ୱ ନିଜ ସଖା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ; ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ (ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ)।
2.18.1659
पा꣡ता꣢ वृत्र꣣हा꣢ सु꣣त꣡मा घा꣢꣯ गम꣣न्ना꣢उे अ꣣स्म꣢त् ।
नि꣡ य꣢मते श꣣त꣡मू꣢तिः ॥ १६५९ ॥
ବୃତ୍ରହନ୍ତା ସୋମପାୟୀ (ଇନ୍ଦ୍ର) ନିଷ୍କାଶିତ ସୋମ ନିକଟକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଆସନ୍ତୁ; ଦୂରରୁ ଆମ ପ୍ରତି ସେ ଶହେ ରକ୍ଷା ସହ (ଆମକୁ) ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତୁ।
2.18.1660
आ꣡ त्वा꣢ विश꣣न्त्वि꣡न्द꣢वः समु꣣द्र꣡मि꣢व꣣ सि꣡न्ध꣢वः ।
न꣢꣫ त्वामि꣣न्द्रा꣡ति꣢ रिच्यते ॥ १६६० ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମବିନ୍ଦୁମାନେ ତୁମ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ, ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ତଦ୍ରୂପ; ତୁମକୁ କେହି ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
2.18.1661
वि꣣व्य꣡क्थ꣢ महि꣣ना꣡ वृ꣢षन्भ꣣क्ष꣡ꣳ सोम꣢꣯स्य जागृवे ।
य꣡ इ꣢न्द्र ज꣣ठ꣡रे꣢षु ते ॥ १६६१ ॥
ହେ ବୃଷ, ତୁମ ମହିମାରେ (ସବୁକିଛି) ବ୍ୟାପ୍ତ କର; ଜାଗ୍ରତ ପାଇଁ ସୋମର ଭାଗ (ଅଛି)। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଉଦରରେ ଯାହା (ଅଛି) ତାହା।
2.18.1662
अ꣡रं꣢ त इन्द्र कु꣣क्ष꣢ये꣣ सो꣡मो꣢ भवतु वृत्रहन् ।
अ꣢रं꣣ धा꣡म꣢भ्य꣣ इ꣡न्द꣢वः ॥ १६६२ ॥
ହେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଉଦର ପାଇଁ ସୋମ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ହେଉ; ସୋମବିନ୍ଦୁମାନେ ତୁମ ଧାମ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।
2.18.1663
ज꣡रा꣢बोध꣣ त꣡द्वि꣢विड्ढि वि꣣शे꣡वि꣢शे य꣣ज्ञि꣡या꣢य ।
स्तो꣡म꣢ꣳ रु꣣द्रा꣡य꣢ दृशी꣣क꣢म् ॥ १६६३ ॥
ହେ ଜରାବୋଧ ଅଗ୍ନି, ସେହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବଂଶ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଦେବତା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କର; ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୋତ୍ର, ଯାହା ଦର୍ଶନୀୟ।
2.18.1664
स꣡ नो꣢ म꣣हा꣡ꣳ अ꣢निमा꣣नो꣢ धू꣣म꣡के꣢तुः पुरुश्च꣣न्द्रः꣢ ।
धि꣣ये꣡ वाजा꣢꣯य हिन्वतु ॥ १६६४ ॥
ସେ ଆମ ପାଇଁ ମହାନ, ଅପରିମିତ ବଳବାନ, ଧୂମକେତୁ, ବହୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉନ୍ତୁ; ବୁଦ୍ଧି ଓ ବଳ ପାଇଁ ସେ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ।
2.18.1665
स꣢ रे꣣वा꣡ꣳ इ꣢व वि꣣श्प꣢ति꣣र्दै꣡व्यः꣢ के꣣तुः꣡ शृ꣢णोतु नः ।
उ꣣क्थ्रै꣢र꣣ग्नि꣢र्बृ꣣ह꣡द्भा꣢नुः ॥ १६६५ ॥
ସେ ଧନବାନ ପରି ବିଶର ପ୍ରଭୁ, ଦୈବ୍ୟ ଧ୍ୱଜ; ସେ ଆମ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ; ଉକ୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ମହାଦୀପ୍ତି।
2.18.1666
त꣡द्वो꣢ गाय सु꣣ते꣡ सचा꣢꣯ पुरुहू꣣ता꣢य꣣ स꣡त्व꣢ने ।
शं꣢꣫ यद्गवे꣣ न꣢ शा꣣कि꣡ने꣢ ॥ १६६६ ॥
ସେହି ସ୍ତୋତ୍ର ସୁତ (ସୋମ-ଅଭିଷବ) ସମୟରେ ଏକତ୍ର ଗାନ କର, ବହୁ-ଆହୂତ ବଳବାନ ନିମନ୍ତେ; ଗାଈ ପାଇଁ କଲ୍ୟାଣ ପରି, ଶାକୀ ପାଇଁ।
2.18.1667
न꣢ घा꣣ व꣢सु꣣र्नि꣡ य꣢मते दा꣣नं꣡ वाज꣢꣯स्य꣣ गो꣡म꣢तः ।
य꣢त्सी꣣मु꣢प꣣श्र꣢व꣣द्गि꣡रः꣢ ॥ १६६७ ॥
ବସୁ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଗୋମାନ୍ ବାଜର ଦାନ ନିଶ୍ଚୟ ରୋକନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେବେ ସେ ଆମ ବାଣୀ ନିକଟରୁ ଶୁଣନ୍ତି।
2.18.1668
कु꣣वि꣡त्स꣢स्य꣣ प्र꣢꣫ हि व꣣ज्रं꣡ गोम꣢꣯न्तं दस्यु꣣हा꣡ गम꣢꣯त् ।
श꣡ची꣢भि꣣र꣡प꣢ नो वरत् ॥ १६६८ ॥
ଦସ୍ୟୁହନ୍ତା (ଇନ୍ଦ୍ର) ଗୋମାନ୍ ବ୍ରଜ ଆଡ଼କୁ ନିଶ୍ଚୟ ଯାଆନ୍ତୁ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଆମଠାରୁ (ଦୁଃଖ) ଦୂର କରନ୍ତୁ।
2.18.1669
इ꣣दं꣢꣫ विष्णु꣣र्वि꣡ च꣢क्रमे त्रे꣣धा꣡ नि द꣢꣯धे प꣣द꣢म् ।
स꣡मू꣢ढमस्य पाꣳसु꣣ले꣢ ॥ १६६९ ॥
ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଜଗତରେ ପାଦ ବଢ଼ାଇଲେ; ତିନି ପ୍ରକାରରେ ସେ ନିଜ ପଦ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ତାଙ୍କର ଏକ ପଦ ଧୂଳିରେ ଲୁଚି ରହିଛି।
2.18.1670
त्री꣡णि꣢ प꣣दा꣡ वि च꣢꣯क्रमे꣣ वि꣡ष्णु꣢र्गो꣣पा꣡ अदा꣢꣯भ्यः ।
अ꣢तो꣣ ध꣡र्मा꣢णि धा꣣र꣡य꣢न् ॥ १६७० ॥
ବିଷ୍ଣୁ ତିନି ପାଦ ବଢ଼ାଇଲେ; ସେ ରକ୍ଷକ ଓ ଅଜେୟ; ଏଣୁ ସେ ଧର୍ମସମୂହକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
2.18.1671
वि꣢ष्णोः꣣ क꣡र्मा꣢णि पश्यत꣣ य꣡तो꣢ व्र꣣ता꣡नि꣢ पस्प꣣शे꣢ ।
इ꣡न्द्र꣢स्य꣣ यु꣢ज्यः꣣ स꣡खा꣢ ॥ १६७१ ॥
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କର୍ମସବୁ ଦେଖ; ଯାହାଠାରୁ ସେ ବ୍ରତସବୁକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛନ୍ତି; ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଖା ଓ ସାଥୀ।
2.18.1672
त꣡द्विष्णोः꣢꣯ पर꣣मं꣢ प꣣द꣡ꣳ सदा꣢꣯ पश्यन्ति सू꣣र꣡यः꣢ ।
दि꣣वी꣢व꣣ च꣢क्षु꣣रा꣡त꣢तम् ॥ १६७२ ॥
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେହି ପରମ ପଦକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସର୍ବଦା ଦେଖନ୍ତି; ଆକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ ପରି।
2.18.1673
त꣡द्विप्रा꣢꣯सो विप꣣न्यु꣡वो꣢ जागृ꣣वा꣢ꣳसः꣣ स꣡मि꣢न्धते ।
वि꣢ष्णो꣣र्य꣡त्प꣢र꣣मं꣢ प꣣द꣢म् ॥ १६७३ ॥
ଜାଗ୍ରତ, ପ୍ରେରିତ, ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଋଷିମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେହି ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି।
2.18.1674
अ꣡तो꣢ दे꣣वा꣡ अ꣢वन्तु नो꣣ य꣢तो꣣ वि꣡ष्णु꣢र्विचक्र꣣मे꣢ ।
पृ꣣थिव्या꣢꣫ अधि꣣ सा꣡न꣢वि ॥ १६७४ ॥
ଯେଉଁଠାରୁ ବିଷ୍ଣୁ ପୃଥିବୀ ଶିଖରରେ ପାଦ ବଢ଼ାଇଲେ, ସେଠାରୁ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
2.18.1675
मो꣡ षु त्वा꣢꣯ वा꣣घ꣡त꣢श्च꣣ ना꣢उे अ꣣स्म꣡न्नि री꣢꣯रमन् ।
आ꣣रा꣡त्ता꣢द्वा सध꣣मा꣡दं꣢ न꣣ आ꣡ ग꣢ही꣣ह꣢ वा꣣ स꣡न्नुप꣢꣯ श्रुधि ॥ १६७५ ॥
ହେ ମାନବ, ବାଘତମାନେ ତୁମକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେଇ ନ ଦେଉନୁ। ଦୂରରୁ କିମ୍ବା ନିକଟରୁ, ଆମର ସହପାନ-ସାଥୀ ଭାବେ ଏଠାକୁ ଆସି ଶୁଣ।
2.18.1676
इ꣣मे꣡ हि ते꣢꣯ ब्रह्म꣣कृ꣡तः꣢ सु꣣ते꣢꣫ सचा꣣ म꣢धौ꣣ न꣢꣫मक्ष꣣ आ꣡स꣢ते ।
इ꣢न्द्रे꣣ का꣡मं꣢ जरि꣣ता꣡रो꣢ वसू꣣य꣢वो꣣ र꣢थे꣣ न꣢꣫ पाद꣣मा꣡ द꣢धुः ॥ १६७६ ॥
ସୋମାଭିଷବରେ ତୁମର ବ୍ରହ୍ମକୃତମାନେ ମହୁରେ ମାଛି ପରି ଏକତ୍ର ବସନ୍ତି। ସ୍ତୋତାମାନେ ଧନ ଇଚ୍ଛାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜ କାମନା ରଖନ୍ତି, ରଥରେ ପାଦ ରଖିବା ପରି।
2.18.1677
अ꣡स्ता꣢वि꣣ म꣡न्म꣢ पू꣣र्व्यं꣡ ब्रह्मेन्द्रा꣢꣯य वोचत ।
पू꣣र्वी꣢र्ऋ꣢त꣡स्य꣢ बृह꣣ती꣡र꣢नूषत स्तो꣣तु꣢र्मे꣣धा꣡ अ꣢सृक्षत ॥ १६७७ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ତୁତି ଗାଯାଯାଇଛି; ବ୍ରହ୍ମ ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ଋତର ଅନେକ ମହାନ ଋକ୍ କ୍ରମାନୁସାରେ ସ୍ତୁତ ହେଲେ; ସ୍ତୋତାଙ୍କ ମେଧା ପ୍ରେରିତ ହେଲା।
2.18.1678
स꣢꣫मिन्द्रो꣣ रा꣡यो꣢ बृह꣣ती꣡र꣢धूनुत꣣ सं꣢ क्षो꣣णी꣢꣫ समु꣣ सू꣡र्य꣢म् ।
स꣢ꣳशु꣣क्रा꣢सः꣣ शु꣡च꣢यः꣣ सं꣡ गवा꣢꣯शिरः꣣ सो꣢मा꣣ इ꣡न्द्र꣢ममन्दिषुः ॥ १६७८ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ମହାନ ଧନକୁ ଦୋଳାଇଲେ; ପୃଥିବୀ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୋଳାଇଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୁଦ୍ଧ, ଗୋଦୁଗ୍ଧମିଶ୍ରିତ ସୋମରସ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛି।
2.18.1679
इ꣡न्द्रा꣢य सोम꣣ पा꣡त꣢वे वृत्र꣣घ्ने꣡ परि꣢꣯ षिच्यसे ।
न꣡रे꣢ च꣣ द꣡क्षि꣢णावते वी꣣रा꣡य꣢ सदना꣣स꣡दे꣢ ॥ १६७९ ॥
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ, ବୃତ୍ରହନ୍ତା ପାଇଁ ତୁମେ ଚାରିପଟେ ଛଣାଯାଉଛ। ଦକ୍ଷିଣା ଦେଉଥିବା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେବତା ପାଇଁ।
2.18.1680
त꣡ꣳ स꣢खायः पुरू꣣रु꣡चं꣢ व꣣यं꣢ यू꣣यं꣢ च꣢ सू꣣र꣡यः꣢ ।
अ꣣श्या꣢म꣣ वा꣡ज꣢गन्ध्यꣳ स꣣ने꣢म꣣ वा꣡ज꣢पस्त्यम् ॥ १६८० ॥
ହେ ସଖାମାନେ, ସେଇ ବହୁ-ଦୀପ୍ତିମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ଓ ଆମେ, ଆମେ ସ୍ତୋତାମାନେ ପାଇପାରିବା। ବଳର ସୁଗନ୍ଧିତଙ୍କୁ ଆମେ ପାଇବା, ବଳ-ସମୃଦ୍ଧି ଆମେ ଜିତିବା।
2.18.1681
प꣢रि꣣ त्य꣡ꣳ ह꣢र्य꣣त꣡ꣳ हरिं꣢꣯ (बभ्रुं पुनन्ति वारेण ।
यो देवान्विश्वाँ इत्परि मदेन सह गच्छति ॥) ॥ १६८१ ॥
ସେହି ମନୋହର, ବାଦାମୀ-ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସୋମକୁ ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ; ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଏ।
2.18.1682
क꣡स्तमि꣢꣯न्द्र त्वावस꣣ (मर्त्यो दधर्षति ।
श्रद्धा इत्तेमघवन् पार्ये दिवि वाजी वाजं सिषासति ॥) ॥ १६८२ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ରକ୍ଷକ ରୂପେ ପାଇଥିବା କେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ତୁମକୁ ଅବଜ୍ଞା କରିବାକୁ ସାହସ କରିବ? ହେ ଦାତା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ତୁମରେ ହିଁ; ବଳବାନ ବିଜୟ ଇଚ୍ଛା କରେ।
2.18.1683
म꣣घो꣡नः꣢ स्म वृत्र꣣ह꣡त्ये꣢षु चोदय꣣ ये꣡ दद꣢꣯ति प्रि꣣या꣡ वसु꣢꣯ ।
त꣢व꣣ प्र꣡णी꣢ती हर्यश्व सू꣣रि꣢भि꣣र्वि꣡श्वा꣢ तरेम दुरि꣢ता꣣ ॥ १६८३ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ରବଧର ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଦାତାମାନେ ପ୍ରିୟ ଧନ ଦିଅନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ; ହେ ହର୍ଯଶ୍ୱ, ତୁମର ପଥପ୍ରଦର୍ଶନରେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଆମେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ପାର ହେଉ।
2.18.1684
ए꣢दु꣣ म꣡धो꣢र्म꣣दि꣡न्त꣢रꣳसि꣣ञ्चा꣡ध्व꣢र्यो꣣ अ꣡न्ध꣢सः ।
ए꣣वा꣢꣫ हि वी꣣र꣡ स्तव꣢꣯ते स꣣दा꣡वृ꣢धः ॥ १६८४ ॥
ହେ ଅଧ୍ୱର୍ଯୁ, ମଧୁର ସୋମର ଅଧିକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରସ ଢାଳ; ହେ ବୀର, ସଦା ବର୍ଦ୍ଧକଙ୍କୁ ଏହିପରି ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ।
2.18.1685
इ꣡न्द्र꣢ स्थातर्हरीणां꣣ न꣡ कि꣢ष्टे पू꣣र्व्य꣡स्तु꣢तिम् ।
उ꣡दा꣢नꣳश꣣ श꣡व꣢सा꣣ न꣢ भ꣣न्द꣡ना꣢ ॥ १६८५ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ସ୍ଥିର, ହରିମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ତୁମର ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ତୁତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ; ବଳ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ତୁମର କୀର୍ତ୍ତନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ।
2.18.1686
तं꣢ वो꣣ वा꣡जा꣢नां꣣ प꣢ति꣣म꣡हू꣢महि श्रव꣣स्य꣡वः꣢ ।
अ꣡प्रा꣢युभिर्य꣣र्ज्ञे꣡भि꣢र्वावृ꣣धे꣡न्य꣢म् ॥ १६८६ ॥
ବାଜମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ, ଯଶ ଇଚ୍ଛୁକ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ବର୍ଦ୍ଧିତ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
2.18.1687
तं꣡ गू꣢र्धया꣣꣬ स्व꣢꣯र्णरं दे꣣वा꣡सो꣢ दे꣣व꣡म꣢र꣣तिं꣡ द꣢धन्विरे ।
दे꣣व꣡?त्रा꣢ ह꣣व्य꣡मू꣢हिषे ॥ १६८७ ॥
ଦେବତାମାନେ ସ୍ତୁତିରେ ଆଲୋକଦାତା, ଦେବ ସେହି ଅଧିପତିଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖିଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ହବ୍ୟ ବହନ କରୁଛ।
2.18.1688
वि꣡भू꣢तरातिं विप्र चि꣣त्र꣡शो꣢चिषम꣣ग्नि꣡मी꣢डिष्व य꣣न्तु꣡र꣢म् ।
अ꣣स्य꣡ मेध꣢꣯स्य सो꣣म्य꣡स्य꣢ सोभरे꣣ प्रे꣡म꣢ध्व꣣रा꣢य꣣ पू꣡र्व्य꣢म् ॥ १६८८ ॥
ହେ ବିପ୍ର! ବିସ୍ତୃତ ଦାନଯୁକ୍ତ, ବିବିଧ ଦୀପ୍ତିଯୁକ୍ତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ତାଙ୍କୁ, ଏହି ସୋମଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ପ୍ରାଚୀନଙ୍କୁ।
2.18.1689
आ꣡ सो꣢म स्वा꣣नो꣡ अद्रि꣢꣯भिस्ति꣣रो꣡ वारा꣢꣯ण्य꣣व्य꣡या꣢ ।
ज꣢नो꣣ न꣢ पु꣣रि꣢ च꣣꣬म्वो꣢꣯र्विश꣣द्ध꣢रिः꣣ स꣢दो꣣ व꣡ने꣢षु दध्रिषे ॥ १६८९ ॥
ହେ ସୋମ! ପଥରରେ ନିଷ୍ପେଷିତ ହୋଇ, ପଶମୀ ଛାଣିଆ ଦେଇ ଆସ; ଲୋକମାନେ ଯେପରି ପାତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେପରି ହରିତ ସୋମ ଆସନରେ ସ୍ଥାପିତ ହୁଅନ୍ତି।
2.18.1690
स꣡ मा꣢मृजे ति꣣रो꣡ अण्वा꣢꣯नि मे꣣꣬ष्यो꣢꣯ मी꣣ढ्वां꣢꣫त्सप्ति꣣र्न꣡ वा꣢ज꣣युः꣢ ।
अ꣣ मा꣢द्यः꣣ प꣡व꣢मानो मनी꣣षि꣢भिः꣣ सो꣢मो꣣ वि꣡प्रे꣢भि꣣र्ऋ꣡क्व꣢भिः ॥ १६९० ॥
ସେ ମୋ ଭିତରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ପଥଦେଇ; ମେଷ ପରି, ସମୃଦ୍ଧ, ବଳ ଇଚ୍ଛୁକ ଅଶ୍ୱ ପରି; ପବମାନ ସୋମ ଜ୍ଞାନୀ, ବିପ୍ର ଓ ଋଚାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।
2.18.1691
व꣣य꣡मे꣢नमि꣣दा꣡ ह्योऽपी꣢꣯पेमे꣣ह꣢ व꣣ज्रि꣡ण꣢म् ।
त꣡स्मा꣢ उ अ꣣द्य꣡ सव꣢꣯ने सु꣣तं꣢ भ꣣रा꣢ नू꣣नं꣡ भू꣢षत श्रु꣣ते꣢ ॥ १६९१ ॥
ଆମେ ଏହାଙ୍କୁ ଗତକାଲି ଓ ଆଜି ଏଠାରେ ପିଆଇଲୁ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆଜି ସବନରେ ନିଷ୍ପେଷିତ ସୋମ ଆଣ; ବର୍ତ୍ତମାନ, ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କର।
2.18.1692
वृ꣡क꣢श्चिदस्य वार꣣ण꣡ उ꣢रा꣣म꣢थि꣣रा꣢ व꣣यु꣡ने꣢षु भूषति ।
से꣢꣫मं न꣣ स्तो꣡मं꣢ जुजुषा꣣ण꣢꣫ आ ग꣣ही꣢न्द्र꣣ प्र꣢ चि꣣त्र꣡या꣢ धि꣣या꣢ ॥ १६९२ ॥
ତାଙ୍କ ବଡ଼ରେ ବୃକ ମଧ୍ୟ, ବିସ୍ତୃତ ବିଚରଣ କରି, ଜ୍ଞାନପଥରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୁଏ; ଏହି ସ୍ତୋମକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଦ୍ଭୁତ ବୁଦ୍ଧିରେ ଆସ।
2.18.1693
इ꣡न्द्रा꣢ग्नी रोच꣣ना꣢ दि꣣वः꣢꣫ परि꣣ वा꣡जे꣢षु भूषथः ।
त꣡द्वां꣢ चेति꣣ प्र꣢ वी꣣कय꣢꣯म् ॥ १६९३ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦୁହେଁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଦୀପ୍ତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୋଭା ପାଅ। ତୁମର ସେହି ବୀର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
2.18.1694
इ꣡न्द्रा꣢ग्नी꣣ अ꣡प꣢स꣣स्परि꣢꣯ (उप प्र यन्ति धीतयः ।
ऋतस्य पथ्या अनु ॥) ॥ १६९४ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, କର୍ମର ଚାରିପାଶରୁ ସ୍ତୁତି-ଚିନ୍ତା ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସେ। ଋତର ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ସେମାନେ ଆଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
2.18.1695
इ꣡न्द्रा꣢ग्नी तवि꣣षा꣡णि꣢ वां (सधस्थानि प्रयासि च ।
युवोरप्तूर्यं हितम् ॥) ॥ १६९५ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ବଳ, ସହ-ଆସନ, ଅର୍ପଣ ଏବଂ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ପ୍ରବାହ ସ୍ଥାପିତ ଅଛି।
2.18.1696
क꣡ ईं꣢ वेद सु꣣ते꣢꣫ सचा꣢꣯ (पिबन्तं कद्वयो दधे ।
अयं यः पुरो विभिनत्त्योजसा मन्दानः शिप्रयन्धसः ॥) ॥ १६९६ ॥
ସୋମ ନିଙ୍ଡିବା ସମୟରେ ସହ ପାନ କରୁଥିବା ଜଣକୁ କିଏ ଜାଣେ? କେବେ ସେ ଅନ୍ନ ଦିଏ? ଏହି ସେ, ଯିଏ ନିଜ ଓଜରେ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗେ, ଶିପ୍ର-ସୋମରେ ହର୍ଷିତ ହୋଇ।
2.18.1697
दा꣣ना꣢ मृ꣣गो꣡ न वा꣢꣯र꣣णः꣡ पु꣢रु꣣त्रा꣢ च꣣र꣡थं꣢ दधे ।
न꣡ कि꣢ष्ट्वा꣣ नि꣡ य꣢म꣣दा꣢ सु꣣ते꣡ ग꣢मो म꣣हा꣡ꣳश्च꣢र꣣स्यो꣡ज꣢सा ॥ १६९७ ॥
ଦାନ ପରି, ମୃଗ କିମ୍ବା ହାତୀ ପରି, ସେ ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ନିଜ ଗତି ଧାରଣ କରେ। କେହି ତାକୁ ଅଟକାଇ ପାରେ ନାହିଁ। ସୋମ ନିଙ୍ଡିବା ସମୟରେ ଆ, ମହାନ୍! ତୁମେ ନିଜ ଓଜରେ ବିଚରଣ କର।
2.18.1698
य꣢ उ꣣ग्रः꣡ सन्ननि꣢꣯ष्टृतः स्थि꣣रो꣡ रणा꣢꣯य꣣ स꣡ꣳस्कृ꣢तः ।
य꣡दि꣢ स्तो꣣तु꣢र्म꣣घ꣡वा꣢ शृ꣣ण꣢व꣣द्ध꣢वं꣣ ने꣡न्द्रो꣢ योष꣣त्या꣡ ग꣢मत् ॥ १६९८ ॥
ଯିଏ ଉଗ୍ର, ଅଜେୟ, ସ୍ଥିର, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସ୍ତୋତାର ଆହ୍ବାନ ଧନବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଣିଲେ, ସେ ବିଳମ୍ବ ନ କରି ଆସନ୍ତୁ।
2.18.1699
प꣡व꣢माना असृक्षत꣣ सो꣡माः꣢ शु꣣क्रा꣢स꣣ इ꣡न्द꣢वः ।
अ꣣भि꣡ विश्वा꣢꣯नि꣣ का꣡व्या꣢ ॥ १६९९ ॥
ପବିତ୍ର ହେଉ ହେଉ ସୋମରସ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା — ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ରସ — ସମସ୍ତ କାବ୍ୟ ଦିଗରେ।
2.18.1700
॥ प꣡व꣢माना दि꣣व꣢꣫स्पर्य꣣न्त꣡रि꣢क्षादसृक्षत ।
पृ꣣थिव्या꣢꣫ अधि꣣ सा꣡न꣢वि ॥ १७०० ॥
ପବିତ୍ର ହେଉ ହେଉ ସୋମରସ ସ୍ୱର୍ଗରୁ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷରୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା — ପୃଥିବୀର ଶିଖରରେ।
2.18.1701
प꣡व꣢मानास आ꣣श꣡वः꣢ शु꣣भ्रा꣡ अ꣢सृग्र꣣मि꣡न्द꣢वः ।
घ्न꣢न्तो꣣ वि꣢श्वा꣣ अ꣢प꣣ द्वि꣡षः꣢ ॥ १७०१ ॥
ପବିତ୍ର, ଦ୍ରୁତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିନ୍ଦୁରୂପ ସୋମରସ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା — ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତଡ଼ି ଦେଇ।
2.18.1702
तो꣣शा꣡ वृ꣢त्र꣣ह꣡णा꣢ हुवे स꣣जि꣢त्वा꣣ना꣡प꣢राजिता ।
इ꣣न्द्राग्नी꣡ वा꣢ज꣣सा꣡त꣢मा ॥ १७०२ ॥
ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ସଂହାରକ, ଏକତ୍ର ବିଜୟୀ, ଅପରାଜିତ — ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବାଧିକ ଧନ ଦାନ କରନ୍ତି।
2.18.1703
प्र꣡ वा꣢मर्चन्त्यु꣣क्थि꣡नः꣢ (नीथाविदो जरितारः ।
इन्द्राग्नी इष आ वृणे ॥) ॥ १७०३ ॥
ଉକ୍ଥଗାୟକ, ନୀଥଜ୍ଞ, ସ୍ତୋତାମାନେ ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି — ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଅନ୍ନ ଯାଚେ।
2.18.1704
इ꣡न्द्रा꣢ग्नी नव꣣तिं꣡ पुरो꣢꣯ (दासपत्नीरधूनुतम् ।
साकमेकेन कर्मणा ॥) ॥ १७०४ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏକ କର୍ମରେ ଦାସଙ୍କର ନବେ ଦୁର୍ଗ ଏକାସାଙ୍ଗେ ହଲାଇ ପକାଇଲ।
2.18.1705
उ꣡प꣢ त्वा र꣣ण्व꣡स꣢न्दृशं꣣ प्र꣡य꣢स्वन्तः सहस्कृत ।
अ꣡ग्ने꣢ ससृ꣣ज्म꣢हे꣣ गि꣡रः꣢ ॥ १७०५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ବଳ ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ଆମେ ପ୍ରୟସ୍ୱାନ ହୋଇ ତୁମ ନିକଟକୁ, ସୁନ୍ଦର ଦର୍ଶନ ତୁମକୁ, ସ୍ତୋତ୍ର ପଠାଉଛୁ।
2.18.1706
उ꣡प꣢ च्छा꣣या꣡मि꣢व꣣ घृ꣢णे꣣र꣡ग꣢न्म꣣ श꣡र्म꣢ ते व꣣य꣢म् ।
अ꣢ग्ने꣣ हि꣡र꣢ण्यसन्दृशः ॥ १७०६ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୀପ୍ତ ତୁମ ଛାୟା ପରି, ଆମେ ତୁମ ଆଶ୍ରୟ ନିକଟକୁ ଆସିଛୁ; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦର୍ଶନ ଅଗ୍ନି।
2.18.1707
य꣢ उ꣣ग्र꣡ इ꣢व शर्य꣣हा꣢ ति꣣ग्म꣡शृ꣢ङ्गो꣣ न꣡ वꣳस꣢꣯गः ।
अ꣢ग्ने꣣ पु꣡रो꣢ रु꣣रो꣡जि꣢थ ॥ १७०७ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଉଗ୍ର ପରି, ଶର ଦ୍ୱାରା ହନନକାରୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୃଙ୍ଗ ବୃଷ ପରି, ତୁମେ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଛ।
2.18.1708
ऋ꣣ता꣡वा꣢नं वैश्वान꣣र꣢मृ꣣त꣢स्य꣣ ज्यो꣡ति꣢ष꣣स्प꣡ति꣢म् ।
अ꣡ज꣢स्रं घ꣣र्म꣡मी꣢महे ॥ १७०८ ॥
ଋତବାନ, ବୈଶ୍ୱାନର, ଋତ ଓ ଜ୍ୟୋତିର ପତି, ଅବିରାମ ତାପଦୀପ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଆମେ ଯାଚନା କରୁ।
2.18.1709
य꣢ इ꣣दं꣡ प्र꣢तिपप्र꣣थे꣢ य꣣ज्ञ꣢स्य꣣꣬ स्व꣢꣯रुत्ति꣣र꣢न् ।
ऋ꣣तू꣡नुत्सृ꣢꣯जते व꣣शी꣢ ॥ १७०९ ॥
ଯିଏ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କରେ, ମଧୁର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ବଶୀ ଋତୁମାନଙ୍କୁ ପଠାଏ।
2.18.1710
अ꣣ग्निः꣢ प्रि꣣ये꣢षु꣣ धा꣡म꣢सु꣣ का꣡मो꣢ भू꣣त꣢स्य꣣ भ꣡व्य꣢स्य ।
स꣣म्रा꣢꣫डेको꣣ वि꣡ रा꣢जति ॥ १७१० ॥
ଅଗ୍ନି ପ୍ରିୟ ଧାମରେ, ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର କାମନା; ସେ ଏକାକୀ ସମ୍ରାଟ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ।