सामवेद · विभाग 2.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.19.1711
अ꣣ग्निः꣢ प्र꣣त्ने꣢न꣣ ज꣡न्म꣢ना꣣ शु꣡म्भा꣢नस्त꣣न्व३ꣳ स्वा꣢म् ।
क꣣वि꣡र्विप्रे꣢꣯ण वावृधे ॥ १७११ ॥
अग्नी आपल्या प्राचीन जन्माने, आपले शरीर अलंकृत करीत, कवी विप्राने (ऋषीने) वाढला आहे.
2.19.1712
ऊ꣣र्ज्जो꣡ नपा꣢꣯त꣣मा꣡ हु꣢वे꣣ऽग्निं꣡ पा꣢व꣣क꣡शो꣢चिषम् ।
अ꣣स्मि꣢न्य꣣ज्ञे꣡ स्व꣢ध्व꣣रे꣢ ॥ १७१२ ॥
ऊर्जाचा नातू अग्नीला मी आवाहन करतो, ज्याची ज्वाला पवित्र करणारी आहे; या सुंदर, अहिंसक यज्ञात.
2.19.1713
स꣡ नो꣢ मित्रमह꣣स्त्व꣡मग्ने꣢꣯ शु꣣क्रे꣡ण꣢ शो꣣चि꣡षा꣢ ।
दे꣣वै꣡रा स꣢꣯त्सि ब꣣र्हि꣡षि꣢ ॥ १७१३ ॥
हे अग्नी, तूच आमच्यासाठी मित्रभावाने महान आहेस; तुझ्या तेजस्वी ज्वालेने देवांसह येथे दर्भासनावर बस.
2.19.1714
उ꣢त्ते꣣ शु꣡ष्मा꣢सो अस्थू꣣ र꣡क्षो꣢ भि꣣न्द꣡न्तो꣢ अद्रिवः ।
नु꣣द꣢स्व꣣ याः꣡ प꣢रि꣣स्पृ꣡धः꣢ ॥ १७१४ ॥
हे दगडी आयुधधारी, राक्षसांना चिरडणारी तुझी शक्ती उठली आहे; जे चहूबाजूंनी विरोधक आहेत त्यांना दूर घालव.
2.19.1715
अ꣣या꣡ नि꣢ज꣣घ्नि꣡रोज꣢꣯सा रथस꣣ङ्गे꣡ धने꣢꣯ हि꣣ते꣢ ।
स्त꣢वा꣣ अ꣡बि꣢भ्युषा हृ꣣दा꣢ ॥ १७१५ ॥
या बलाने शत्रूंचा संहारक होऊन, रथयुद्धात आणि धनासाठीच्या हितकारक संघर्षात, निर्भय हृदयाने तू स्तुत हो.
2.19.1716
अ꣡स्य꣢ व्र꣣ता꣢नि꣣ ना꣢꣫धृषे꣣ प꣡व꣢मानस्य दू꣣꣬ढ्या꣢꣯ ।
रु꣣ज꣡ यस्त्वा꣢꣯ पृत꣣न्य꣡ति꣢ ॥ १७१६ ॥
या पवमान (सोमाच्या) व्रतांचा मी दुष्टपणाने भंग करीत नाही; जो तुझ्याशी युद्ध करतो त्याला मोड.
2.19.1717
त꣡ꣳ हि꣢न्वन्ति मद꣣च्यु꣢त꣣ꣳ ह꣡रिं꣢ न꣣दी꣡षु꣢ वा꣣जि꣡न꣢म् ।
इ꣢न्दु꣣मि꣡न्द्रा꣢य मत्स꣣र꣢म् ॥ १७१७ ॥
मदाने झरणाऱ्या, तेजस्वी, बलवान त्याला नद्यांमध्ये ते प्रेरित करतात; इंद्रासाठी आनंददायी इंदूला.
2.19.1718
आ꣢ म꣣न्द्रै꣡रि꣢न्द्र꣣ ह꣡रि꣢भिर्या꣣हि꣢ म꣣यू꣡र꣢रोमभिः ।
मा꣢ त्वा꣣ के꣢ चि꣣न्नि꣡ ये꣢मु꣣रि꣢꣫न्न पा꣣शि꣢꣫नोऽति꣣ ध꣡न्वे꣢व꣣ ता꣡ꣳ इ꣢हि ॥ १७१८ ॥
हे इंद्रा, आनंददायी मयूरपिसांसारख्या केसांच्या हरि अश्वांसह इकडे ये; कोणीही पाशधारी तुला अडवू नये; वाळवंट ओलांडावे तसे त्या मार्गाने जा.
2.19.1719
वृ꣣त्रखादो꣡ व꣢लं रु꣣जः꣢ पु꣣रां꣢ द꣣र्मो꣢ अ꣣पा꣢म꣣जः꣢ ।
स्था꣢ता꣣ र꣡थ꣢स्य꣣ ह꣡र्यो꣢रभिस्व꣣र꣡ इन्द्रो꣢꣯ दृ꣣ढा꣡ चि꣢दारु꣣जः꣢ ॥ १७१९ ॥
वृत्राचा भक्षक, वलाला तू फोडतोस; किल्ले फोडणारा, पाण्यांचा नेता; रथात उभा राहून हरि अश्वांजवळ गर्जणारा इंद्रा, दृढालाही तू फोडतोस.
2.19.1720
ग꣣म्भीरा꣡ꣳ उ꣢द꣣धी꣡ꣳरि꣢व꣣ क्र꣡तुं꣢ पुष्यसि꣣ गा꣡ इ꣢व ।
प्र꣡ सु꣢गो꣣पा꣡ यव꣢꣯सं धे꣣न꣡वो꣢ यथा ह्र꣣दं꣢ कु꣣ल्या꣡ इ꣢वाशत ॥ १७२० ॥
खोल समुद्रांप्रमाणे तू संकल्पाचे पोषण करतोस; गाईंप्रमाणे पोषण करतोस; उत्तम गोपाळ जसा कुरणाकडे, दुधाळ गाई, तलावाकडे कालवे जसे पोहोचतात.
2.19.1721
य꣡था꣢ गौ꣣रो꣢ अ꣣पा꣢ कृ꣣तं꣢꣫ तृष्य꣣न्ने꣡त्यवेरि꣢꣯णम् ।
आ꣣पित्वे꣡ नः꣢ प्रपि꣣त्वे꣢꣫ तूय꣣मा꣡ ग꣢हि꣣ क꣡ण्वे꣢षु꣣ सु꣢꣫ सचा꣣ पि꣡ब꣢ ॥ १७२१ ॥
तहानलेला बैल पाणपात्राकडे जातो तसा, आमच्या मैत्रीत, जवळच्या मैत्रीत लवकर ये; कण्वांमध्ये नीट एकत्र होऊन पी.
2.19.1722
म꣡न्द꣢न्तु त्वा मघवन्नि꣣न्द्रे꣡न्द꣢वो राधो꣣दे꣡या꣢य सुन्व꣣ते꣢ ।
आ꣣मु꣢ष्या꣣ सो꣡म꣢मपिबश्च꣣मू꣢ सु꣣तं꣢꣫ ज्येष्ठं꣣ त꣡द्द꣢धिषे꣣ स꣡हः꣢ ॥ १७२२ ॥
हे मघवन्, इंद्रा, सोमबिंदू तुला आनंदित करोत, धन देण्यासाठी सोम पिळणाऱ्यासाठी; त्याच्या पात्रातून पिळलेला सोम तू प्यालास; ते ज्येष्ठ बल तू धारण करतोस.
2.19.1723
त्व꣢म꣣ङ्ग꣡ प्र श꣢꣯ꣳसिषो दे꣣वः꣡ श꣢विष्ठ꣣ म꣡र्त्य꣢म् ।
न꣢꣫ त्वद꣣न्यो꣡ म꣢घवन्नस्ति मर्डि꣣ते꣢न्द्र꣣ ब्र꣡वी꣢मि ते꣣ व꣡चः꣢ ॥ १७२३ ॥
हे प्रिया, हे बलशाली देवा, तू मर्त्याकडून स्तुत होतोस. हे मघवन्, इंद्रा, तुझ्याहून दयाळू दुसरा कोणी नाही; मी तुला हे वचन सांगतो.
2.19.1724
मा꣢ ते꣣ रा꣡धा꣢ꣳसि꣣ मा꣢ त꣢ ऊ꣣त꣡यो꣢ वसो꣣ऽस्मा꣡न्कदा꣢꣯ च꣣ना꣡ द꣢भन् ।
वि꣡श्वा꣢ च न उपमिमी꣣हि꣡ मा꣢नुष꣣ व꣡सू꣢नि चर्ष꣣णि꣢भ्य꣣ आ꣢ ॥ १७२४ ॥
हे वसो, तुझी दाने आणि तुझे संरक्षण कधीही आम्हांला सोडू नयेत. हे मानुषा, सर्व धने लोकांसाठी आम्हाला योग्य प्रमाणात दे.
2.19.1725
प्र꣢ति꣣ ष्या꣢ सू꣣न꣢री꣣ ज꣡नी꣢ व्यु꣣च्छ꣢न्ती꣣ प꣢रि꣣ स्व꣡सुः꣢ ।
दि꣣वो꣡ अ꣢दर्शि दुहि꣣ता꣢ ॥ १७२५ ॥
ती सुंदर, जननी उषा प्रकाश पसरवत आपल्या भगिनीभोवती प्रकट झाली आहे — आकाशाची कन्या दिसली आहे.
2.19.1726
अ꣡श्वे꣢व चि꣣त्रा꣡रु꣢षी मा꣣ता꣡ गवा꣢꣯मृ꣣ता꣡व꣢री ।
स꣡खा꣢ भूद꣣श्वि꣡नो꣢रु꣣षाः꣢ ॥ १७२६ ॥
घोड्यासारखी, विचित्र रंगांची, गायींची (किरणांची) माता, ऋताने समृद्ध उषा अश्विनींची सखी झाली आहे.
2.19.1727
उ꣣त꣡ सखा꣢꣯स्य꣣श्वि꣡नो꣢रु꣣त꣢ मा꣣ता꣡ गवा꣢꣯मसि ।
उ꣣तो꣢षो꣣ व꣡स्व꣢ ईशिषे ॥ १७२७ ॥
तू अश्विनींची सखी आहेस, गायींची (किरणांची) मातादेखील आहेस; हे उषे, तू संपत्तीवर सत्ता चालवतेस.
2.19.1728
ए꣣षो꣢ उ꣣षा꣡ अपू꣢꣯र्व्या꣢ðŽ व्यु꣢꣯च्छति प्रि꣣या꣢ दि꣣वः꣢ ।
स्तु꣣षे꣡ वा꣢मश्विना बृ꣣ह꣢त् ॥ १७२८ ॥
ही अनुपम उषा, आकाशाची प्रिय, प्रकाशत आहे. हे अश्विनींनो, तुम्हा दोघांची मी मोठ्या प्रमाणावर स्तुती करतो.
2.19.1729
या꣢ द꣣स्रा꣡ सिन्धु꣢꣯मातरा मनो꣣त꣡रा꣢ रयी꣣णा꣢म् ।
धि꣣या꣢ दे꣣वा꣡ व꣢सु꣣वि꣡दा꣢ ॥ १७२९ ॥
सिंधूला माता मानणारे, मनासारखे वेगवान, धन देणारे ते दोन दस्र, हे देवांनो, बुद्धीने वसू मिळवणारे.
2.19.1730
व꣣च्य꣡न्ते꣢ वां ककु꣣हा꣡सो꣢ जू꣣र्णा꣢या꣣म꣡धि꣢ वि꣣ष्ट꣡पि꣢ ।
य꣢द्वा꣣ꣳ र꣢थो꣣ वि꣢भि꣣ष्प꣡ता꣢त् ॥ १७३० ॥
जूर्णा आकाशावर तुमच्यासाठी उंच स्तोत्रे गायली जातात, तेव्हा तुमचा रथ पक्ष्यांसह उडतो.
2.19.1731
उ꣢ष꣣स्त꣢च्चि꣣त्र꣡मा भ꣢꣯रा꣣स्म꣡भ्यं꣢ वाजिनीवति ।
ये꣡न꣢ तो꣣कं꣢ च꣣ त꣡न꣢यं च꣣ धा꣡म꣢हे ॥ १७३१ ॥
वाजिनीवती उषे, आम्हाला ते अद्भुत धन आण; ज्याने आम्ही संतती आणि पुत्र स्थापित करू.
2.19.1732
उ꣡षो꣢ अ꣣द्ये꣡ह गो꣢꣯म꣣त्य꣡श्वा꣢वति विभावरि ।
रे꣣व꣢द꣣स्मे꣡ व्यु꣢च्छ सूनृतावति ॥ १७३२ ॥
उषे, आज येथे गायी व घोड्यांनी समृद्ध होऊन, विभावरी, आमच्यासाठी धनासह प्रकाश दे, सूनृतेने भरलेली.
2.19.1733
यु꣣ङ्क्ष्वा꣡ हि वा꣢꣯जिनीव꣣त्य꣡श्वा꣢ꣳ अ꣣द्या꣢रु꣣णा꣡ꣳ उ꣢षः ।
अ꣡था꣢ नो꣣ वि꣢श्वा꣣ सौ꣡भ꣢गा꣣न्या꣡ व꣢ह ॥ १७३३ ॥
वाजिनीवती उषे, आज तांबडे घोडे जुंपा; मग आम्हाला सर्व सौभाग्य आण.
2.19.1734
अ꣡श्वि꣢ना व꣣र्ति꣢र꣣स्म꣡दा गोम꣢꣯द्दस्रा꣣ हि꣡र꣢ण्यवत् ।
अ꣣र्वा꣢꣫ग्रथ꣣ꣳ स꣡म꣢नसा꣣ नि꣡ य꣢च्छतम् ॥ १७३४ ॥
अश्विनींनो, आमच्याकडे या — गायी व सोन्याने भरलेल्या मार्गाने, दस्रांनो; एकमनाच्या देवांनो, तुमचा रथ येथे थांबवा.
2.19.1735
ए꣢꣫ह दे꣣वा꣡ म꣢यो꣣भु꣡वा꣢ द꣣स्रा꣡ हिर꣢꣯ण्यवर्त्तनी ।
उ꣣षर्बु꣡धो꣢ वहन्तु꣣ सो꣡म꣢पीतये ॥ १७३५ ॥
हे देवांनो, कल्याण देणारे, अद्भुत, सोनेरी चाकांच्या रथाचे स्वामी, येथे या. उषःकाली जागे होणारे सोमपानासाठी घेऊन येवोत.
2.19.1736
या꣢वि꣣त्था꣢꣫ श्लोक꣣मा꣢ दि꣣वो꣢꣫ ज्योति꣣र्ज꣡ना꣢य च꣣क्र꣡थुः꣢ ।
आ꣢ न꣣ ऊ꣡र्जं꣢ वहतमश्विना यु꣣व꣢म् ॥ १७३६ ॥
स्वर्गातून कीर्ती व प्रकाश लोकांसाठी तुम्ही निर्माण केलात; तसेच हे अश्विनौ, आम्हांसाठी बल व पोषण आणा.
2.19.1737
अ꣣ग्निं꣡ तं म꣢꣯न्ये꣣ यो꣢꣫ वसु꣣र꣢स्तं꣣ यं꣡ यन्ति꣢꣯ धे꣣न꣡वः꣢ ।
अ꣢स्त꣣म꣡र्व꣢न्त आ꣣श꣢꣫वो स्तं꣣ नि꣡त्या꣢सो वा꣣जि꣢न꣣ इ꣡ष꣢ꣳ स्तो꣣तृ꣢भ्य꣣ आ꣡ भ꣢र ॥ १७३७ ॥
वसू असलेल्या त्या अग्नीचे मी ध्यान करतो; त्याच्याकडे गायी घराकडे जातात; वेगवान घोडे व नित्य बलवान त्याच्याकडे धावतात. हे अग्ने, स्तोत्रकर्त्यांसाठी अन्न आण.
2.19.1738
अ꣣ग्नि꣢उहि वा꣣जि꣡नं꣢ वि꣣शे꣡ ददा꣢꣯ति वि꣣श्व꣡च꣢र्षणिः ।
अ꣣ग्नी꣢꣯ रा꣣ये꣢ स्वा꣣भु꣢व꣣ꣳ स꣢ प्री꣣तो꣡ या꣢ति꣣ वा꣢र्य꣣मि꣡ष꣢ꣳस्तो꣣तृ꣢भ्य꣣ आ꣡ भ꣢र ॥ १७३८ ॥
सर्वद्रष्टा अग्नी लोकांना बल देतो; संपत्तीसाठी स्वयंभू अग्नीला (आवाहन करतो). तो प्रसन्न होऊन उत्तम अन्न घेऊन येतो; हे अग्ने, स्तोत्रकर्त्यांसाठी अन्न आण.
2.19.1739
सो꣢ अ꣣ग्नि꣡र्यो वसु꣢꣯र्गृ꣣णे꣢꣫ सं यमा꣣य꣡न्ति꣢ धे꣣न꣡वः꣢ ।
स꣡मर्व꣢꣯न्तो रघु꣣द्रु꣢वः꣣ स꣡ꣳ सु꣢जा꣣ता꣡सः꣢ सू꣣र꣢य꣣ इ꣡ष꣢ꣳ स्तो꣣तृ꣢भ्य꣣ आ꣡ भ꣢र ॥ १७३९ ॥
वसू असलेल्या त्या अग्नीची मी स्तुती करतो; त्याच्याकडे गायी एकत्र येतात; वेगवान घोडे, धावणारे व सुजात नेते एकत्र येतात. हे अग्ने, स्तोत्रकर्त्यांसाठी अन्न आण.
2.19.1740
म꣣हे꣡ नो꣢ अ꣣द्य꣡ बो꣢ध꣣यो꣡षो꣢ रा꣣ये꣢ दि꣣वि꣡त्म꣢ती ।
य꣡था꣢ चिन्नो꣣ अ꣡बो꣢धयः स꣣त्य꣡श्र꣢वसि वा꣣य्ये꣡ सुजा꣢꣯ते꣣ अ꣡श्व꣢सूनृते ॥ १७४० ॥
आज आम्हांला मोठ्या प्रमाणात जागव, हे उषे, संपत्तीसाठी, प्रकाशाने भरलेली; पूर्वी आम्हांला जागवल्याप्रमाणे, सत्यकीर्ती असलेली, सुजाते, अश्व व सत्यवाणी धारण करणारी.
2.19.1741
या꣡ सु꣢नी꣣थे꣡ शौ꣢चद्र꣣थे꣡ व्यौच्छो꣢꣯ दुहितर्दिवः ।
सा꣡ व्यु꣢च्छ꣣ स꣡ही꣢यसि स꣣त्य꣡श्र꣢वसि वा꣣य्ये꣡ सुजा꣢꣯ते꣣ अ꣡श्व꣢सूनृते ॥ १७४१ ॥
हे सुनीथे, तेजस्वी रथ असलेली, आकाशाची कन्या, तू प्रकाश पसरवलास. तूच आता प्रकाशित हो; हे शक्तिशाली, सत्यकीर्ती असलेली, वाय्ये, सुजाते, अश्व आणि सत्य वाणी देणारी.
2.19.1742
सा꣡ नो꣢ अ꣣द्या꣢भ꣣र꣡द्व꣢सु꣣कव्यु꣢꣯च्छा दुहितर्दिवः ।
यो꣢꣫ व्यौच्छः꣣ स꣡ही꣢यसि स꣣त्य꣡श्र꣢वसि वो꣣य्ये꣡ सुजा꣢꣯ते꣣ अ꣡श्व꣢सूनृते ॥ १७४२ ॥
तिने आज आम्हाला धन आणावे. हे आकाशाची कन्या, प्रकाश पसरव; जी तू प्रकाश पसरवलास, हे शक्तिशाली, सत्यकीर्ती असलेली, याय्ये, सुजाते, अश्व आणि सत्य वाणी देणारी.
2.19.1743
प्र꣡ति꣢ प्रि꣣य꣡त꣢म꣣ꣳ र꣢थं꣣ वृ꣡ष꣢णं वसु꣣वा꣡ह꣢नम् ।
स्तो꣣ता꣡ वा꣢मश्विना꣣वृ꣢षि꣣ स्तो꣡मे꣢भिर्भूषति꣣ प्र꣢ति꣣ मा꣢ध्वी꣣ म꣡म꣢ श्रुत꣣ꣳ ह꣡व꣢म् ॥ १७४३ ॥
तुमच्या अतिप्रिय, बलवान, धन वाहणाऱ्या रथाकडे; हे अश्विनौ, तुमचा स्तोता ऋषी स्तोत्रांनी त्याला सजवतो. हे मधुरांनो, माझा आवाहन ऐका.
2.19.1744
अ꣣त्या꣡या꣢तमश्विना ति꣣रो꣡ विश्वा꣢꣯ अ꣣ह꣡ꣳ सना꣢꣯ ।
द꣢स्रा꣣ हि꣡र꣢ण्यवर्तनी꣣ सु꣡षु꣢म्णा꣣ सि꣡न्धु꣢वाहसा꣣ मा꣢ध्वी꣣ म꣡म꣢ श्रुत꣣ꣳ ह꣡व꣢म् ॥ १७४४ ॥
हे अश्विनौ, सर्व अडथळे ओलांडून या; हे अद्भुत, सुवर्णचक्रधारी, कृपाळू, नद्या वाहणारे, मधुरांनो, माझा आवाहन ऐका.
2.19.1745
आ꣢ नो꣣ र꣡त्ना꣢नि꣣ बि꣡भ्र꣢ता꣣व꣡श्वि꣢ना꣣ ग꣡च्छ꣢तं यु꣣व꣢म् ।
रु꣢द्रा꣣ हि꣡र꣢ण्यवर्तनी जुषा꣣णा꣡ वा꣢जिनीवसू꣣ मा꣢ध्वी꣣ म꣡म꣢ श्रुत꣣ꣳ ह꣡व꣢म् ॥ १७४५ ॥
हे अश्विनौ, आमच्यासाठी रत्ने आणत या; हे रुद्र, सुवर्णचक्रधारी, प्रसन्न, बल आणि धन देणारे, मधुरांनो, माझा आवाहन ऐका.
2.19.1746
अ꣡बो꣢ध्य꣣ग्निः꣢ स꣣मि꣢धा꣣ ज꣡ना꣢नां꣣ प्र꣡ति꣢ धे꣣नु꣡मि꣢वाय꣣ती꣢मु꣣षा꣡स꣢म् ।
य꣣ह्वा꣡ इ꣢व꣣ प्र꣢ व꣣या꣢मु꣣ज्जि꣡हा꣢नाः꣣ प्र꣢ भा꣣न꣡वः꣢ सस्रते꣣ ना꣢क꣣म꣡च्छ꣢ ॥ १७४६ ॥
लोकांच्या समिधेने अग्नी जागा झाला, येणाऱ्या उषेकडे गायीप्रमाणे. तरुणांप्रमाणे किरण उठून पसरत आहेत, स्वर्गाकडे.
2.19.1747
अ꣡बो꣢धि꣣ हो꣡ता꣢ य꣣ज꣡था꣢य दे꣣वा꣢नू꣣र्ध्वो꣢ अ꣣ग्निः꣢ सु꣣म꣡नाः꣢ प्रा꣣त꣡र꣢स्थात् ।
स꣡मि꣢द्धस्य꣣ रु꣡श꣢ददर्शि꣣ पा꣡जो꣢ महा꣢न् दे꣣व꣡स्तम꣢꣯सो꣣ नि꣡र꣢मोचि ॥ १७४७ ॥
अग्नी जागृत झाला, देवतांसाठी यज्ञ करणारा होता म्हणून; ऊर्ध्वगामी, शुभमना अग्नी प्रातःकाळी उभा राहिला. प्रज्वलिताचे दीप्तिमान तेज दिसले; महान देव अंधारातून मुक्त झाला.
2.19.1748
य꣡दीं꣢ ग꣣ण꣡स्य꣢ रश꣣ना꣡मजी꣢꣯गः꣣ शु꣡चि꣢रङ्ते꣣ शु꣡चि꣢भि꣣र्गो꣡भि꣢र꣣ग्निः꣢ ।
आ꣡द्दक्षि꣢꣯णा युज्यते वाज꣣य꣡न्त्यु꣢त्ता꣣ना꣢मू꣣र्ध्वो꣡ अ꣢धयज्जु꣣हू꣡भिः꣢ ॥ १७४८ ॥
पवित्र अग्नी जेव्हा गणाचा दोर धरतो, तेव्हा तो पवित्र किरणांनी अलंकृत होतो. तेव्हा बलाची इच्छा करणारी दक्षिणा जुंपली जाते; ऊर्ध्व अग्नी जुहू चमच्यांनी उत्तानांना ठेवतो.
2.19.1749
इ꣣द꣢꣫ꣳश्रेष्ठं꣣ ज्यो꣡ति꣢षां꣣ ज्यो꣢ति꣣रा꣡गा꣢च्चि꣣त्रः꣡ प्र꣢के꣣तो꣡ अ꣢जनिष्ट꣣ विभ्वा꣢ ।
य꣢था꣣ प्र꣡सू꣢ता꣢ सवि꣣तुः꣢ स꣣वा꣢यै꣣वा꣢꣫ रात्र्यु꣣ष꣢से꣣ यो꣡नि꣢मारैक् ॥ १७४९ ॥
प्रकाशांमध्ये श्रेष्ठ प्रकाश येथे आला; विलक्षण, स्पष्ट चिन्हरूप सर्वव्यापी उगवला. सवितृच्या प्रेरणेने पाठवल्याप्रमाणे, रात्रीने उषेसाठी आपले स्थान सोडले.
2.19.1750
रु꣡श꣢द्वत्सा꣣ रु꣡श꣢ती श्वे꣣त्या꣢गा꣣दा꣡रै꣢गु कृ꣣ष्णा꣡ सद꣢꣯नान्यस्याः ।
स꣣मान꣡ब꣢न्धू अ꣣मृ꣡ते꣢ अनू꣣ची꣢꣫ द्यावा꣣ व꣡र्णं꣢ चरत आमिना꣣ने꣢ ॥ १७५० ॥
तेजस्वी वासरापासून तेजस्वी उषा शुभ्र रूपात आली; काळ्या रात्रीने तिची निवासस्थाने सोडली. समान बांधव, अमर, एकामागे एक अनुसरणारे दोन द्यावा-पृथिवी आपल्या वर्णात संचार करतात.
2.19.1751
स꣣मानो꣢꣫ अध्वा꣣ स्व꣡स्रो꣢रनं꣣तस्त꣢꣫म꣣न्या꣡न्या꣢ चरतो दे꣣व꣡शि꣢ष्टे ।
न꣡ मे꣢थेते꣣ न꣡ त꣢स्थतुः सु꣣मे꣢के꣣ न꣢क्तो꣣षा꣢सा꣣ स꣡म꣢नसा꣣ वि꣡रू꣢पे ॥ १७५१ ॥
दोन बहिणींचा मार्ग एकच आहे, अनंत; त्यावर त्या एकामागून एक संचार करतात, देवाने शिल्लक ठेवलेला. त्या थकत नाहीत, थांबत नाहीत; सुंदर बंधनाच्या, एकमनाच्या, भिन्न रूपाच्या रात्र आणि उषा.
2.19.1752
आ꣡ भा꣢त्य꣣ग्नि꣢रुष꣣सा꣢म꣣नी꣡क꣢मु꣣द्वि꣡प्रा꣢꣯णां देव꣣या꣡ वाचो꣢꣯ अस्थुः ।
अ꣣र्वा꣡ञ्चा꣢ नू꣣न꣡ꣳ र꣢थ्ये꣣ह꣡ या꣢तं पीपि꣣वा꣡ꣳ स꣢मश्विना घ꣣र्म꣡मच्छ꣢꣯ ॥ १७५२ ॥
अग्नी उषांच्या मुखासारखा वर देदीप्यमान होतो; प्रेरित विप्रांच्या दैवी वाणी उभ्या राहिल्या. हे अश्विनौ, रथाने येणारे तुम्ही आता येथे या; उष्ण पेयाकडे.
2.19.1753
न꣡ स꣢ꣳस्कृ꣣तं꣡ प्र मि꣢꣯मीतो꣣ ग꣢मि꣣ष्ठा꣡न्ति꣢ नू꣣न꣢म꣣श्वि꣡नोप꣢꣯स्तुते꣣ह꣢ ।
दि꣡वा꣢भिपि꣣त्वे꣢ऽव꣣सा꣡ग꣢मिष्ठा꣣ प्र꣡त्यव꣢꣯र्त्तिं दा꣣शु꣢षे꣣ श꣡म्भ꣢विष्ठा ॥ १७५३ ॥
तुम्ही दोघे सिद्ध हविष्य मोजत नाही; अत्यंत जवळ येता. हे अश्विनौ, आता येथे स्तुत झालेले तुम्ही. दिवसा जवळ येत आहात असे, संपत्तीसह अत्यंत जवळ येता; दाता यजमानाकडे परत वळणारे तुम्ही अत्यंत कल्याणकारी.
2.19.1754
उ꣣ता꣡ या꣢तꣳ संग꣣वे꣢ प्रा꣣त꣡रह्नो꣢꣯ म꣣ध्य꣡न्दि꣢न꣣ उ꣡दि꣢ता꣣ सू꣡र्य꣢स्य ।
दि꣢वा꣣ न꣢क्त꣣म꣡व꣢सा꣣ श꣡न्त꣢मेन꣣ ने꣡दानीं꣢꣯ पी꣣ति꣢र꣣श्वि꣡ना त꣢꣯तान ॥ १७५४ ॥
आणि तुम्ही संगवात, दिवसाच्या प्रभातकाळी, मध्यान्ही, सूर्योदयी या. दिवसा-रात्री तुमच्या अत्यंत कल्याणकारी संरक्षणासह या; हे अश्विनौ, आता हे पान पसरले आहे.
2.19.1755
ए꣣ता꣢ उ꣣ त्या꣢ उ꣣ष꣡सः꣢ के꣣तु꣡म꣢क्रत꣣ पू꣢र्वे꣣ अ꣢र्धे꣣ र꣡ज꣢सो भा꣣नु꣡म꣢ञ्जते ।
नि꣣ष्कृण्वाना꣡ आयु꣢꣯धानीव धृ꣣ष्ण꣢वः꣣ प्र꣢ति꣣ गा꣡वोऽरु꣢꣯षीर्यन्ति मा꣣त꣡रः꣢ ॥ १७५५ ॥
या उषांनी प्रकाशाची ध्वजा निर्माण केली; रजसाच्या पूर्वभागात त्या प्रकाश अलंकृत करतात. शस्त्रे सिद्ध करणाऱ्या, निर्भय, तांबूस गायी-माता त्याकडे जातात.
2.19.1756
उ꣡द꣢पप्तन्नरु꣣णा꣢ भा꣣न꣢वो꣣ वृ꣡था꣢ स्वा꣣यु꣡जो꣢ अ꣡रु꣢षी꣣र्गा꣡ अ꣢युक्षत ।
अ꣡क्र꣢न्नु꣣षा꣡सो꣢ व꣣यु꣡ना꣢नि पू꣣र्व꣢था꣣ रु꣡श꣢न्तं भा꣣नु꣡मरु꣢꣯षीरशिश्रयुः ॥ १७५६ ॥
तांबडे किरण सहज वर उडाले; स्वतः जोडलेल्या तांबड्या गायी त्यांनी जुंपल्या. उषांनी पूर्वीप्रमाणे रूपे प्रकट केली; चमकणाऱ्या प्रकाशाचा तांबड्या गायींनी आश्रय घेतला.
2.19.1757
अ꣡र्च꣢न्ति꣣ ना꣡री꣢र꣣प꣢सो꣣ न꣢ वि꣣ष्टि꣡भिः꣢ समा꣣ने꣢न꣣ यो꣡ज꣢ने꣣ना꣡ प꣢रा꣣व꣡तः꣢ ।
इ꣢षं꣣ व꣡ह꣢न्तीः सु꣣कृ꣡ते꣢ सु꣣दा꣡न꣢वे꣣ वि꣢꣫श्वेदह꣣ य꣡ज꣢मानाय सु꣣न्व꣢ते ॥ १७५७ ॥
स्त्रियांप्रमाणे, कष्टकऱ्यांप्रमाणे, एकाच बंधनाने दुरून ते स्तुती करतात; सत्कर्मी आणि दानशूर यांच्यासाठी, सोम पिळणाऱ्या यजमानासाठी ते सदैव अन्न आणतात.
2.19.1758
अ꣡बो꣢ध्य꣣ग्नि꣡र्ज्म उदे꣢꣯ति꣣ सू꣢र्यो꣣ व्यू꣢꣣ऽ.षा꣢श्च꣣न्द्रा꣢ म꣣꣬ह्या꣢꣯वो अ꣣र्चि꣡षा꣢ ।
आ꣡यु꣢क्षाताम꣣श्वि꣢ना꣣ या꣡त꣢वे꣣ र꣢थं꣣ प्रा꣡सा꣢वीद्दे꣣वः꣡ स꣢वि꣣ता꣢꣫ जग꣣त्पृ꣡थ꣢क् ॥ १७५८ ॥
अग्नी जागा झाला; पृथ्वीवरून सूर्य उदय पावतो; उषा आपल्या तेजाने चमकून महान प्रकाश देते. अश्विनांनी प्रवासासाठी रथ जुंपला; देव सविता चालणाऱ्या जगाला वेगवेगळे प्रेरित करतो.
2.19.1759
य꣢द्यु꣣ञ्जा꣢थे꣣ वृ꣡ष꣢णमश्विना꣣ र꣡थं꣢ घृ꣣ते꣡न꣢ नो꣣ म꣡धु꣢ना क्ष꣣त्र꣡मु꣢क्षतम् ।
अ꣣स्मा꣢कं꣣ ब्र꣢ह्म꣣ पृ꣡त꣢नासु जिन्वतं व꣣यं꣢꣫ धना꣣ शू꣡र꣢साता भजेमहि ॥ १७५९ ॥
हे अश्विनांनो, तुम्ही बलवान रथ जुंपता तेव्हा तूप आणि मधाने आमच्या क्षत्राला (बलाला) अभिषिक्त करा. युद्धांत आमच्या ब्रह्माला (मंत्राला) उत्तेजित करा; शौर्याने मिळणाऱ्या धनाचा वाटा आम्हाला मिळो.
2.19.1760
अ꣣र्वा꣡ङ् त्रि꣢च꣣क्रो꣡ म꣢धु꣣वा꣡ह꣢नो꣣ र꣡थो꣢ जी꣣रा꣡श्वो꣢ अ꣣श्वि꣡नो꣢र्यातु꣣ सु꣡ष्टु꣢तः ।
त्रि꣣वन्धुरो꣢ म꣣घ꣡वा꣢ वि꣣श्व꣡सौ꣢भगः꣣ शं꣢ न꣢ आ꣡ व꣢क्षद्वि꣣प꣢दे꣣ च꣡तु꣢ष्पदे ॥ १७६० ॥
अश्विनांचा तीन चाकांचा, मध वाहणारा, वेगवान घोड्यांचा रथ चांगला स्तुत होऊन येथे येवो. तीन आसनांचा, धनवान, सर्व-सौभाग्यशाली तो रथ द्विपादांना आणि चतुष्पादांना कल्याण आणो.
2.19.1761
प्र꣢ ते꣣ धा꣡रा꣢ अस꣣श्च꣡तो꣢ दि꣣वो꣡ न य꣢꣯न्ति वृ꣣ष्ट꣡यः꣢ ।
अ꣢च्छा꣣ वा꣡ज꣢ꣳ सह꣣स्रि꣡ण꣢म् ॥ १७६१ ॥
तुझ्या अखंड धारा आकाशातून बरसणाऱ्या पावसासारख्या वाहतात; सहस्रपट बल आणि बक्षिसाकडे.
2.19.1762
अ꣣भि꣢ प्रि꣣या꣢णि꣣ का꣢व्या꣣ वि꣢श्वा꣣ च꣡क्षा꣢णो अर्षति ।
ह꣡रि꣢स्तुञ्जा꣣न꣡ आयु꣢꣯धा ॥ १७६२ ॥
सर्व प्रिय काव्यज्ञानांकडे पाहत तो वाहतो; हरी (सोम) आपली आयुधे पुढे ढकलत.
2.19.1763
स꣡ म꣢र्मृजा꣣न꣢ आ꣣यु꣢भि꣣रि꣢भो꣣ रा꣡जे꣢व सुव्र꣣तः꣢ ।
श्ये꣣नो꣡ न वꣳसु꣢꣯ षीदति ॥ १७६३ ॥
तो (सोम) प्रवाहांनी शुद्ध होऊन, हत्ती आणि राजाप्रमाणे सुव्रत होऊन, ससाण्याप्रमाणे पात्रात बसतो.
2.19.1764
॥ स꣢ नो꣣ वि꣡श्वा꣢ दि꣣वो꣢꣫ वसू꣣तो꣡ पृ꣢थि꣣व्या꣡ अधि꣢꣯ ।
पु꣣नान꣡ इ꣢न्द꣣वा꣡ भ꣢र ॥ १७६४ ॥
हे सोमा, तू शुद्ध होत असताना, आमच्यासाठी द्युलोक आणि पृथ्वीवरून सर्व धन आण.