ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 2.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.19.1711
अ꣣ग्निः꣢ प्र꣣त्ने꣢न꣣ ज꣡न्म꣢ना꣣ शु꣡म्भा꣢नस्त꣣न्व३ꣳ स्वा꣢म् ।
क꣣वि꣡र्विप्रे꣢꣯ण वावृधे ॥ १७११ ॥
ଅଗ୍ନି ନିଜର ପ୍ରାଚୀନ ଜନ୍ମରେ, ନିଜ ଶରୀରକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରି, କବି ବିପ୍ରଙ୍କ (ଋଷିଙ୍କ) ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି।
2.19.1712
ऊ꣣र्ज्जो꣡ नपा꣢꣯त꣣मा꣡ हु꣢वे꣣ऽग्निं꣡ पा꣢व꣣क꣡शो꣢चिषम् ।
अ꣣स्मि꣢न्य꣣ज्ञे꣡ स्व꣢ध्व꣣रे꣢ ॥ १७१२ ॥
ଊର୍ଜଙ୍କ ପୌତ୍ର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ, ଯାଙ୍କ ଶିଖା ପବିତ୍ରକାରୀ; ଏହି ସୁନ୍ଦର, ଅହିଂସ ଯଜ୍ଞରେ।
2.19.1713
स꣡ नो꣢ मित्रमह꣣स्त्व꣡मग्ने꣢꣯ शु꣣क्रे꣡ण꣢ शो꣣चि꣡षा꣢ ।
दे꣣वै꣡रा स꣢꣯त्सि ब꣣र्हि꣡षि꣢ ॥ १७१३ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ରଭାବରେ ମହାନ; ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଏଠାରେ ଦର୍ଭାସନରେ ବସ।
2.19.1714
उ꣢त्ते꣣ शु꣡ष्मा꣢सो अस्थू꣣ र꣡क्षो꣢ भि꣣न्द꣡न्तो꣢ अद्रिवः ।
नु꣣द꣢स्व꣣ याः꣡ प꣢रि꣣स्पृ꣡धः꣢ ॥ १७१४ ॥
ହେ ପ୍ରସ୍ତର-ଆୟୁଧଧାରୀ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗୁଥିବା ତୁମ ଶକ୍ତିମାନେ ଉଠିଛନ୍ତି; ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାରିପାଶରେ ବିରୋଧୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ତଡ଼ିଦିଅ।
2.19.1715
अ꣣या꣡ नि꣢ज꣣घ्नि꣡रोज꣢꣯सा रथस꣣ङ्गे꣡ धने꣢꣯ हि꣣ते꣢ ।
स्त꣢वा꣣ अ꣡बि꣢भ्युषा हृ꣣दा꣢ ॥ १७१५ ॥
ଏହି ବଳରେ ଶତ୍ରୁସଂହାରକ ହୋଇ, ରଥଯୁଦ୍ଧରେ ଓ ଧନ ନିମନ୍ତେ ହିତକର ସଂଗ୍ରାମରେ, ନିର୍ଭୟ ହୃଦୟରେ ସ୍ତୁତ ହୁଅ।
2.19.1716
अ꣡स्य꣢ व्र꣣ता꣢नि꣣ ना꣢꣫धृषे꣣ प꣡व꣢मानस्य दू꣣꣬ढ्या꣢꣯ ।
रु꣣ज꣡ यस्त्वा꣢꣯ पृत꣣न्य꣡ति꣢ ॥ १७१६ ॥
ଏହି ପବମାନ (ସୋମ)ର ବ୍ରତ ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଲଙ୍ଘନ କରେ ନାହିଁ; ଯେ ତୁମ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରେ, ତାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ।
2.19.1717
त꣡ꣳ हि꣢न्वन्ति मद꣣च्यु꣢त꣣ꣳ ह꣡रिं꣢ न꣣दी꣡षु꣢ वा꣣जि꣡न꣢म् ।
इ꣢न्दु꣣मि꣡न्द्रा꣢य मत्स꣣र꣢म् ॥ १७१७ ॥
ମଦରେ ଝରୁଥିବା, ତେଜସ୍ୱୀ, ବଳବାନ ତାଙ୍କୁ ନଦୀରେ ସେମାନେ ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଇନ୍ଦୁଙ୍କୁ।
2.19.1718
आ꣢ म꣣न्द्रै꣡रि꣢न्द्र꣣ ह꣡रि꣢भिर्या꣣हि꣢ म꣣यू꣡र꣢रोमभिः ।
मा꣢ त्वा꣣ के꣢ चि꣣न्नि꣡ ये꣢मु꣣रि꣢꣫न्न पा꣣शि꣢꣫नोऽति꣣ ध꣡न्वे꣢व꣣ ता꣡ꣳ इ꣢हि ॥ १७१८ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ମୟୂରପୁଚ୍ଛ-ରୋମ ହରି ଅଶ୍ୱ ସହ ଏଠାକୁ ଆସ; କୌଣସି ପାଶଧାରୀ ତୁମକୁ ରୋକନ୍ତୁ ନାହିଁ; ମରୁଭୂମି ପାରି ହେବା ପରି ସେହି ପଥରେ ଯାଅ।
2.19.1719
वृ꣣त्रखादो꣡ व꣢लं रु꣣जः꣢ पु꣣रां꣢ द꣣र्मो꣢ अ꣣पा꣢म꣣जः꣢ ।
स्था꣢ता꣣ र꣡थ꣢स्य꣣ ह꣡र्यो꣢रभिस्व꣣र꣡ इन्द्रो꣢꣯ दृ꣣ढा꣡ चि꣢दारु꣣जः꣢ ॥ १७१९ ॥
ବୃତ୍ରଭକ୍ଷକ, ତୁମେ ବଳକୁ ଭାଙ୍ଗ; ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିବା, ଜଳର ପରିଚାଳକ; ରଥରେ ଠିଆ ହୋଇ ହରି ଅଶ୍ୱ ନିକଟରେ ଗର୍ଜନକାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୃଢ଼କୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗ।
2.19.1720
ग꣣म्भीरा꣡ꣳ उ꣢द꣣धी꣡ꣳरि꣢व꣣ क्र꣡तुं꣢ पुष्यसि꣣ गा꣡ इ꣢व ।
प्र꣡ सु꣢गो꣣पा꣡ यव꣢꣯सं धे꣣न꣡वो꣢ यथा ह्र꣣दं꣢ कु꣣ल्या꣡ इ꣢वाशत ॥ १७२० ॥
ଗଭୀର ସମୁଦ୍ର ପରି ତୁମେ ସଂକଳ୍ପକୁ ପୋଷଣ କର; ଗାଈ ପରି ପାଳନ କର; ଉତ୍ତମ ଗୋପାଳକ ଘାସ ଦିଗକୁ, ଦୁଧାଳୀ ଗାଈ, ହ୍ରଦ ଦିଗକୁ ନଦୀ ସଂଯୋଗ ପରି।
2.19.1721
य꣡था꣢ गौ꣣रो꣢ अ꣣पा꣢ कृ꣣तं꣢꣫ तृष्य꣣न्ने꣡त्यवेरि꣢꣯णम् ।
आ꣣पित्वे꣡ नः꣢ प्रपि꣣त्वे꣢꣫ तूय꣣मा꣡ ग꣢हि꣣ क꣡ण्वे꣢षु꣣ सु꣢꣫ सचा꣣ पि꣡ब꣢ ॥ १७२१ ॥
ତୃଷ୍ଣାର୍ତ ଷଣ୍ଢ ଯେପରି ଜଳପାତ୍ର ଦିଗକୁ ଯାଏ, ସେହିପରି ଆମ ବନ୍ଧୁତାରେ, ନିକଟ ବନ୍ଧୁତାରେ ଶୀଘ୍ର ଆସ; କଣ୍ୱମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଲଭାବେ ମିଳିତ ହୋଇ ପାନ କର।
2.19.1722
म꣡न्द꣢न्तु त्वा मघवन्नि꣣न्द्रे꣡न्द꣢वो राधो꣣दे꣡या꣢य सुन्व꣣ते꣢ ।
आ꣣मु꣢ष्या꣣ सो꣡म꣢मपिबश्च꣣मू꣢ सु꣣तं꣢꣫ ज्येष्ठं꣣ त꣡द्द꣢धिषे꣣ स꣡हः꣢ ॥ १७२२ ॥
ହେ ମଘବନ୍, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ-ବିନ୍ଦୁମାନେ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତୁ, ଧନ ଦେବା ପାଇଁ ସୋମ ପିଷିବା ଲୋକ ପାଇଁ; ତାଙ୍କ ପାତ୍ରରୁ ଚିପା ସୋମ ତୁମେ ପିଇଲ; ସେହି ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ବଳ ତୁମେ ଧାରଣ କର।
2.19.1723
त्व꣢म꣣ङ्ग꣡ प्र श꣢꣯ꣳसिषो दे꣣वः꣡ श꣢विष्ठ꣣ म꣡र्त्य꣢म् ।
न꣢꣫ त्वद꣣न्यो꣡ म꣢घवन्नस्ति मर्डि꣣ते꣢न्द्र꣣ ब्र꣡वी꣢मि ते꣣ व꣡चः꣢ ॥ १७२३ ॥
ହେ ପ୍ରିୟ, ହେ ବଳଶାଳୀ ଦେବ, ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅ। ହେ ମଘବନ୍, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମଠାରୁ ଅଧିକ ଦୟାଳୁ ଆଉ କେହି ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ବାଣୀ କହୁଛି।
2.19.1724
मा꣢ ते꣣ रा꣡धा꣢ꣳसि꣣ मा꣢ त꣢ ऊ꣣त꣡यो꣢ वसो꣣ऽस्मा꣡न्कदा꣢꣯ च꣣ना꣡ द꣢भन् ।
वि꣡श्वा꣢ च न उपमिमी꣣हि꣡ मा꣢नुष꣣ व꣡सू꣢नि चर्ष꣣णि꣢भ्य꣣ आ꣢ ॥ १७२४ ॥
ହେ ବସୁ, ତୁମର ଦାନ ଓ ତୁମର ରକ୍ଷା ଆମକୁ କେବେ ବି ନ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ। ହେ ମାନୁଷ, ସମସ୍ତ ଧନ ମଣିଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମକୁ ଯଥୋଚିତ ଭାବେ ଦିଅ।
2.19.1725
प्र꣢ति꣣ ष्या꣢ सू꣣न꣢री꣣ ज꣡नी꣢ व्यु꣣च्छ꣢न्ती꣣ प꣢रि꣣ स्व꣡सुः꣢ ।
दि꣣वो꣡ अ꣢दर्शि दुहि꣣ता꣢ ॥ १७२५ ॥
ସେଇ ସୁନ୍ଦରୀ, ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ଉଷା ଆଲୋକ ବିସ୍ତାର କରି ନିଜ ଭଉଣୀ ଚାରିପାଖେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛନ୍ତି — ଆକାଶର ଝିଅ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୋଇଛି।
2.19.1726
अ꣡श्वे꣢व चि꣣त्रा꣡रु꣢षी मा꣣ता꣡ गवा꣢꣯मृ꣣ता꣡व꣢री ।
स꣡खा꣢ भूद꣣श्वि꣡नो꣢रु꣣षाः꣢ ॥ १७२६ ॥
ଘୋଡ଼ୀ ପରି, ବିଚିତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣର ଆଲୋକବତୀ, ଗାଈମାନଙ୍କ (କିରଣମାନଙ୍କ) ମାତା, ଋତରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣା ଉଷା ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ସଖୀ ହୋଇଛନ୍ତି।
2.19.1727
उ꣣त꣡ सखा꣢꣯स्य꣣श्वि꣡नो꣢रु꣣त꣢ मा꣣ता꣡ गवा꣢꣯मसि ।
उ꣣तो꣢षो꣣ व꣡स्व꣢ ईशिषे ॥ १७२७ ॥
ତୁମେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ସଖୀ, ଗାଈମାନଙ୍କ (କିରଣମାନଙ୍କ) ମାତା ମଧ୍ୟ; ହେ ଉଷା, ତୁମେ ଧନ ଉପରେ ଶାସନ କର।
2.19.1728
ए꣣षो꣢ उ꣣षा꣡ अपू꣢꣯र्व्या꣢ðŽ व्यु꣢꣯च्छति प्रि꣣या꣢ दि꣣वः꣢ ।
स्तु꣣षे꣡ वा꣢मश्विना बृ꣣ह꣢त् ॥ १७२८ ॥
ଏହି ଅନୁପମ ଉଷା, ଆକାଶର ପ୍ରିୟା, ଆଲୋକିତ ହେଉଛନ୍ତି। ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ମୁଁ ଅତିଶୟ ସ୍ତୁତି କରେ।
2.19.1729
या꣢ द꣣स्रा꣡ सिन्धु꣢꣯मातरा मनो꣣त꣡रा꣢ रयी꣣णा꣢म् ।
धि꣣या꣢ दे꣣वा꣡ व꣢सु꣣वि꣡दा꣢ ॥ १७२९ ॥
ସିନ୍ଧୁକୁ ମାତା ରୂପେ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ମନ ପରି ଦ୍ରୁତଗାମୀ, ଧନଦାତା ସେହି ଦୁଇ ଦସ୍ର, ହେ ଦେବଗଣ, ବୁଦ୍ଧିବଳରେ ଧନ ଲାଭକାରୀ।
2.19.1730
व꣣च्य꣡न्ते꣢ वां ककु꣣हा꣡सो꣢ जू꣣र्णा꣢या꣣म꣡धि꣢ वि꣣ष्ट꣡पि꣢ ।
य꣢द्वा꣣ꣳ र꣢थो꣣ वि꣢भि꣣ष्प꣡ता꣢त् ॥ १७३० ॥
ଜୂର୍ଣା ଆକାଶ ଉପରେ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୋତ୍ର ଗାଯାଯାଏ; ସେତେବେଳେ ତୁମର ରଥ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ସହ ଉଡ଼େ।
2.19.1731
उ꣢ष꣣स्त꣢च्चि꣣त्र꣡मा भ꣢꣯रा꣣स्म꣡भ्यं꣢ वाजिनीवति ।
ये꣡न꣢ तो꣣कं꣢ च꣣ त꣡न꣢यं च꣣ धा꣡म꣢हे ॥ १७३१ ॥
ହେ ବାଜିନୀବତୀ ଉଷା, ଆମ ପାଇଁ ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ଆଣ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ସନ୍ତାନ ଓ ପୁତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରିବୁ।
2.19.1732
उ꣡षो꣢ अ꣣द्ये꣡ह गो꣢꣯म꣣त्य꣡श्वा꣢वति विभावरि ।
रे꣣व꣢द꣣स्मे꣡ व्यु꣢च्छ सूनृतावति ॥ १७३२ ॥
ଉଷା, ଆଜି ଏଠାରେ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିଭାବରୀ, ଆମ ପାଇଁ ଧନ ସହ ଆଲୋକିତ ହୁଅ, ସୂନୃତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣା।
2.19.1733
यु꣣ङ्क्ष्वा꣡ हि वा꣢꣯जिनीव꣣त्य꣡श्वा꣢ꣳ अ꣣द्या꣢रु꣣णा꣡ꣳ उ꣢षः ।
अ꣡था꣢ नो꣣ वि꣢श्वा꣣ सौ꣡भ꣢गा꣣न्या꣡ व꣢ह ॥ १७३३ ॥
ହେ ବାଜିନୀବତୀ ଉଷା, ଆଜି ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଯୁଆଳିରେ ଯୋଡ଼; ତା'ପରେ ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସୌଭାଗ୍ୟ ଆଣ।
2.19.1734
अ꣡श्वि꣢ना व꣣र्ति꣢र꣣स्म꣡दा गोम꣢꣯द्दस्रा꣣ हि꣡र꣢ण्यवत् ।
अ꣣र्वा꣢꣫ग्रथ꣣ꣳ स꣡म꣢नसा꣣ नि꣡ य꣢च्छतम् ॥ १७३४ ॥
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ବୟ, ଆମ ଆଡ଼କୁ ଆସ — ଗାଈ ଓ ସୁନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପଥରେ, ହେ ଦସ୍ରଗଣ; ଏକମନ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବଗଣ, ତୁମ ରଥ ଏଠାରେ ସ୍ଥିର କର।
2.19.1735
ए꣢꣫ह दे꣣वा꣡ म꣢यो꣣भु꣡वा꣢ द꣣स्रा꣡ हिर꣢꣯ण्यवर्त्तनी ।
उ꣣षर्बु꣡धो꣢ वहन्तु꣣ सो꣡म꣢पीतये ॥ १७३५ ॥
ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ହେ ଦେବତାମାନେ, କଲ୍ୟାଣଦାତା, ଅଦ୍ଭୁତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର ରଥର ଅଧିକାରୀ। ଉଷାରେ ଜାଗରିତ ସେମାନେ ସୋମପାନ ପାଇଁ ଆଣନ୍ତୁ।
2.19.1736
या꣢वि꣣त्था꣢꣫ श्लोक꣣मा꣢ दि꣣वो꣢꣫ ज्योति꣣र्ज꣡ना꣢य च꣣क्र꣡थुः꣢ ।
आ꣢ न꣣ ऊ꣡र्जं꣢ वहतमश्विना यु꣣व꣢म् ॥ १७३६ ॥
ସ୍ବର୍ଗରୁ ଯଶ ଓ ଆଲୋକ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ସେହିପରି ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ବୟ, ଆମ ପାଇଁ ବଳ ଓ ପୋଷଣ ଆଣନ୍ତୁ।
2.19.1737
अ꣣ग्निं꣡ तं म꣢꣯न्ये꣣ यो꣢꣫ वसु꣣र꣢स्तं꣣ यं꣡ यन्ति꣢꣯ धे꣣न꣡वः꣢ ।
अ꣢स्त꣣म꣡र्व꣢न्त आ꣣श꣢꣫वो स्तं꣣ नि꣡त्या꣢सो वा꣣जि꣢न꣣ इ꣡ष꣢ꣳ स्तो꣣तृ꣢भ्य꣣ आ꣡ भ꣢र ॥ १७३७ ॥
ବସୁ ଥିବା ସେହି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ଧ୍ୟାନ କରେ; ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଗାଈମାନେ ଘରକୁ ଯା’ନ୍ତି; ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଓ ନିତ୍ୟ ବଳବାନମାନେ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ଆଣ।
2.19.1738
अ꣣ग्नि꣢उहि वा꣣जि꣡नं꣢ वि꣣शे꣡ ददा꣢꣯ति वि꣣श्व꣡च꣢र्षणिः ।
अ꣣ग्नी꣢꣯ रा꣣ये꣢ स्वा꣣भु꣢व꣣ꣳ स꣢ प्री꣣तो꣡ या꣢ति꣣ वा꣢र्य꣣मि꣡ष꣢ꣳस्तो꣣तृ꣢भ्य꣣ आ꣡ भ꣢र ॥ १७३८ ॥
ସର୍ବଦର୍ଶୀ ଅଗ୍ନି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବଳ ଦିଅନ୍ତି; ସମ୍ପଦ ପାଇଁ ସ୍ବୟମ୍ଭୂ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ (ଆହ୍ୱାନ କରୁ)। ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଉତ୍ତମ ଅନ୍ନ ନେଇ ଆସନ୍ତି; ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ଆଣ।
2.19.1739
सो꣢ अ꣣ग्नि꣡र्यो वसु꣢꣯र्गृ꣣णे꣢꣫ सं यमा꣣य꣡न्ति꣢ धे꣣न꣡वः꣢ ।
स꣡मर्व꣢꣯न्तो रघु꣣द्रु꣢वः꣣ स꣡ꣳ सु꣢जा꣣ता꣡सः꣢ सू꣣र꣢य꣣ इ꣡ष꣢ꣳ स्तो꣣तृ꣢भ्य꣣ आ꣡ भ꣢र ॥ १७३९ ॥
ବସୁ ଥିବା ସେହି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ; ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଗାଈମାନେ ଏକତ୍ର ଆସନ୍ତି; ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା, ଦୌଡ଼ନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଓ ସୁଜାତ ନେତାମାନେ ଏକତ୍ର ଆସନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ଆଣ।
2.19.1740
म꣣हे꣡ नो꣢ अ꣣द्य꣡ बो꣢ध꣣यो꣡षो꣢ रा꣣ये꣢ दि꣣वि꣡त्म꣢ती ।
य꣡था꣢ चिन्नो꣣ अ꣡बो꣢धयः स꣣त्य꣡श्र꣢वसि वा꣣य्ये꣡ सुजा꣢꣯ते꣣ अ꣡श्व꣢सूनृते ॥ १७४० ॥
ଆଜି ଆମକୁ ମହତ୍ ଭାବେ ଜାଗ୍ରତ କର, ହେ ଉଷା, ସମ୍ପଦ ପାଇଁ, ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣା; ପୂର୍ବରେ ଆମକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିଥିବାପରି, ସତ୍ୟକୀର୍ତ୍ତି, ସୁଜାତା, ଅଶ୍ୱ ଓ ସତ୍ୟବାଣୀଧାରିଣୀ।
2.19.1741
या꣡ सु꣢नी꣣थे꣡ शौ꣢चद्र꣣थे꣡ व्यौच्छो꣢꣯ दुहितर्दिवः ।
सा꣡ व्यु꣢च्छ꣣ स꣡ही꣢यसि स꣣त्य꣡श्र꣢वसि वा꣣य्ये꣡ सुजा꣢꣯ते꣣ अ꣡श्व꣢सूनृते ॥ १७४१ ॥
ହେ ସୁନୀଥେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥ ଥିବା ଦେବୀ, ଆକାଶର ଦୁହିତା, ତୁମେ ଆଲୋକ ବିସ୍ତାର କରିଛ। ସେହି ତୁମେ ଏବେ ଆଲୋକିତ ହୁଅ; ହେ ଶକ୍ତିମତୀ, ସତ୍ୟକୀର୍ତ୍ତି ଥିବା, ବାଯ୍ୟେ, ସୁଜାତେ, ଅଶ୍ୱ ଓ ସତ୍ୟବାଣୀ ଦାତ୍ରୀ।
2.19.1742
सा꣡ नो꣢ अ꣣द्या꣢भ꣣र꣡द्व꣢सु꣣कव्यु꣢꣯च्छा दुहितर्दिवः ।
यो꣢꣫ व्यौच्छः꣣ स꣡ही꣢यसि स꣣त्य꣡श्र꣢वसि वो꣣य्ये꣡ सुजा꣢꣯ते꣣ अ꣡श्व꣢सूनृते ॥ १७४२ ॥
ସେ ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଆଣନ୍ତୁ। ହେ ଆକାଶର ଦୁହିତା, ଆଲୋକ ବିସ୍ତାର କର; ଯେ ତୁମେ ଆଲୋକ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ହେ ଶକ୍ତିମତୀ, ସତ୍ୟକୀର୍ତ୍ତି ଥିବା, ଯାୟ୍ୟେ, ସୁଜାତେ, ଅଶ୍ୱ ଓ ସତ୍ୟବାଣୀ ଦାତ୍ରୀ।
2.19.1743
प्र꣡ति꣢ प्रि꣣य꣡त꣢म꣣ꣳ र꣢थं꣣ वृ꣡ष꣢णं वसु꣣वा꣡ह꣢नम् ।
स्तो꣣ता꣡ वा꣢मश्विना꣣वृ꣢षि꣣ स्तो꣡मे꣢भिर्भूषति꣣ प्र꣢ति꣣ मा꣢ध्वी꣣ म꣡म꣢ श्रुत꣣ꣳ ह꣡व꣢म् ॥ १७४३ ॥
ଆପଣଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧନବାହୀ ରଥ ଆଡ଼କୁ; ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆପଣଙ୍କ ସ୍ତୋତା ଋଷି ସ୍ତୋତ୍ରରେ ତାହାକୁ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ହେ ମଧୁରଗଣ, ମୋ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣନ୍ତୁ।
2.19.1744
अ꣣त्या꣡या꣢तमश्विना ति꣣रो꣡ विश्वा꣢꣯ अ꣣ह꣡ꣳ सना꣢꣯ ।
द꣢स्रा꣣ हि꣡र꣢ण्यवर्तनी꣣ सु꣡षु꣢म्णा꣣ सि꣡न्धु꣢वाहसा꣣ मा꣢ध्वी꣣ म꣡म꣢ श्रुत꣣ꣳ ह꣡व꣢म् ॥ १७४४ ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ସବୁ ବାଧା ପାର ହୋଇ ଆସନ୍ତୁ; ହେ ଅଦ୍ଭୁତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ରଧାରୀ, କୃପାଳୁ, ନଦୀ ବହନକାରୀ, ମଧୁରଗଣ, ମୋ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣନ୍ତୁ।
2.19.1745
आ꣢ नो꣣ र꣡त्ना꣢नि꣣ बि꣡भ्र꣢ता꣣व꣡श्वि꣢ना꣣ ग꣡च्छ꣢तं यु꣣व꣢म् ।
रु꣢द्रा꣣ हि꣡र꣢ण्यवर्तनी जुषा꣣णा꣡ वा꣢जिनीवसू꣣ मा꣢ध्वी꣣ म꣡म꣢ श्रुत꣣ꣳ ह꣡व꣢म् ॥ १७४५ ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆମ ପାଇଁ ରତ୍ନ ଆଣି ଆସନ୍ତୁ; ହେ ରୁଦ୍ର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ରଧାରୀ, ପ୍ରସନ୍ନ, ବଳ ଓ ଧନ ଦାତା, ମଧୁରଗଣ, ମୋ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣନ୍ତୁ।
2.19.1746
अ꣡बो꣢ध्य꣣ग्निः꣢ स꣣मि꣢धा꣣ ज꣡ना꣢नां꣣ प्र꣡ति꣢ धे꣣नु꣡मि꣢वाय꣣ती꣢मु꣣षा꣡स꣢म् ।
य꣣ह्वा꣡ इ꣢व꣣ प्र꣢ व꣣या꣢मु꣣ज्जि꣡हा꣢नाः꣣ प्र꣢ भा꣣न꣡वः꣢ सस्रते꣣ ना꣢क꣣म꣡च्छ꣢ ॥ १७४६ ॥
ଲୋକମାନଙ୍କ ସମିଧା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ଆସୁଥିବା ଉଷା ଆଡ଼କୁ ଧେନୁ ପରି। ଯୁବକମାନଙ୍କ ପରି କିରଣ ଉଠି ବ୍ୟାପେ, ସ୍ୱର୍ଗ ଆଡ଼କୁ।
2.19.1747
अ꣡बो꣢धि꣣ हो꣡ता꣢ य꣣ज꣡था꣢य दे꣣वा꣢नू꣣र्ध्वो꣢ अ꣣ग्निः꣢ सु꣣म꣡नाः꣢ प्रा꣣त꣡र꣢स्थात् ।
स꣡मि꣢द्धस्य꣣ रु꣡श꣢ददर्शि꣣ पा꣡जो꣢ महा꣢न् दे꣣व꣡स्तम꣢꣯सो꣣ नि꣡र꣢मोचि ॥ १७४७ ॥
ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ହୋତା ରୂପେ; ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱମୁଖୀ, ଶୁଭମନା ଅଗ୍ନି ପ୍ରଭାତରେ ଠିଆ ହେଲେ। ପ୍ରଜ୍ୱଳିତଙ୍କର ଦୀପ୍ତ ତେଜ ଦେଖାଗଲା; ମହାନ ଦେବ ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
2.19.1748
य꣡दीं꣢ ग꣣ण꣡स्य꣢ रश꣣ना꣡मजी꣢꣯गः꣣ शु꣡चि꣢रङ्ते꣣ शु꣡चि꣢भि꣣र्गो꣡भि꣢र꣣ग्निः꣢ ।
आ꣡द्दक्षि꣢꣯णा युज्यते वाज꣣य꣡न्त्यु꣢त्ता꣣ना꣢मू꣣र्ध्वो꣡ अ꣢धयज्जु꣣हू꣡भिः꣢ ॥ १७४८ ॥
ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି ଯେତେବେଳେ ଗଣର ରଶ୍ମି ଧରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ଶୁଦ୍ଧ କିରଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୁଅନ୍ତି। ତା'ପରେ ବଳ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଦକ୍ଷିଣା ଯୋଡ଼ାଯାଏ; ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଅଗ୍ନି ଜୁହୂ ଚମଚ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ରଖନ୍ତି।
2.19.1749
इ꣣द꣢꣫ꣳश्रेष्ठं꣣ ज्यो꣡ति꣢षां꣣ ज्यो꣢ति꣣रा꣡गा꣢च्चि꣣त्रः꣡ प्र꣢के꣣तो꣡ अ꣢जनिष्ट꣣ विभ्वा꣢ ।
य꣢था꣣ प्र꣡सू꣢ता꣢ सवि꣣तुः꣢ स꣣वा꣢यै꣣वा꣢꣫ रात्र्यु꣣ष꣢से꣣ यो꣡नि꣢मारैक् ॥ १७४९ ॥
ଆଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଲୋକ ଏଠାକୁ ଆସିଲା; ବିଚିତ୍ର, ସ୍ପଷ୍ଟ ଚିହ୍ନ ରୂପେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଉଦିତ ହେଲା। ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ପଠାଯାଇଥିବା ପରି, ରାତ୍ରି ଉଷା ପାଇଁ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିଲା।
2.19.1750
रु꣡श꣢द्वत्सा꣣ रु꣡श꣢ती श्वे꣣त्या꣢गा꣣दा꣡रै꣢गु कृ꣣ष्णा꣡ सद꣢꣯नान्यस्याः ।
स꣣मान꣡ब꣢न्धू अ꣣मृ꣡ते꣢ अनू꣣ची꣢꣫ द्यावा꣣ व꣡र्णं꣢ चरत आमिना꣣ने꣢ ॥ १७५० ॥
ଚମକୁଥିବା ବାଛୁରୀରୁ ଚମକୁଥିବା ଉଷା ଶୁଭ୍ର ରୂପେ ଆସିଲେ; କଳା ରାତ୍ରି ତାଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ସମାନ ବନ୍ଧୁ, ଅମର, ଗୋଟିକ ପଛେ ଗୋଟିଏ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଦୁଇ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ ନିଜ ବର୍ଣ୍ଣରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି।
2.19.1751
स꣣मानो꣢꣫ अध्वा꣣ स्व꣡स्रो꣢रनं꣣तस्त꣢꣫म꣣न्या꣡न्या꣢ चरतो दे꣣व꣡शि꣢ष्टे ।
न꣡ मे꣢थेते꣣ न꣡ त꣢स्थतुः सु꣣मे꣢के꣣ न꣢क्तो꣣षा꣢सा꣣ स꣡म꣢नसा꣣ वि꣡रू꣢पे ॥ १७५१ ॥
ଦୁଇ ଭଉଣୀଙ୍କର ପଥ ଏକ ହିଁ, ଅନନ୍ତ; ତା ଉପରେ ସେମାନେ ଗୋଟିକ ପଛେ ଗୋଟିଏ ବିଚରଣ କରନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛଡ଼ାଯାଇଥିବା। ସେମାନେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଅଟକନ୍ତି ନାହିଁ; ସୁବନ୍ଧନଯୁକ୍ତ, ଏକମନା, ଭିନ୍ନରୂପା ରାତ୍ରି ଓ ଉଷା।
2.19.1752
आ꣡ भा꣢त्य꣣ग्नि꣢रुष꣣सा꣢म꣣नी꣡क꣢मु꣣द्वि꣡प्रा꣢꣯णां देव꣣या꣡ वाचो꣢꣯ अस्थुः ।
अ꣣र्वा꣡ञ्चा꣢ नू꣣न꣡ꣳ र꣢थ्ये꣣ह꣡ या꣢तं पीपि꣣वा꣡ꣳ स꣢मश्विना घ꣣र्म꣡मच्छ꣢꣯ ॥ १७५२ ॥
ଅଗ୍ନି ଉଷାଙ୍କ ମୁଖ ପରି ଉପରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି; ପ୍ରେରିତ ବିପ୍ରଙ୍କ ଦୈବ ବାଣୀ ଉଠିଲା। ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ରଥରେ ଆସୁଥିବା ଆପଣମାନେ ଏବେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ; ଉଷ୍ଣ ପେୟ ଆଡ଼କୁ।
2.19.1753
न꣡ स꣢ꣳस्कृ꣣तं꣡ प्र मि꣢꣯मीतो꣣ ग꣢मि꣣ष्ठा꣡न्ति꣢ नू꣣न꣢म꣣श्वि꣡नोप꣢꣯स्तुते꣣ह꣢ ।
दि꣡वा꣢भिपि꣣त्वे꣢ऽव꣣सा꣡ग꣢मिष्ठा꣣ प्र꣡त्यव꣢꣯र्त्तिं दा꣣शु꣢षे꣣ श꣡म्भ꣢विष्ठा ॥ १७५३ ॥
ଆପଣମାନେ ଦୁହେଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହବିଷ୍ୟକୁ ମାପନ୍ତି ନାହିଁ; ଅତି ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି। ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏବେ ଏଠାରେ ସ୍ତୁତ ଆପଣମାନେ। ଦିନ ପରି ନିକଟକୁ ଆସି, ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଅତି ନିକଟ ଆସନ୍ତି; ଦାତା ଯଜମାନ ଆଡ଼କୁ ଫେରୁଥିବା ଆପଣମାନେ ଅତି ମଙ୍ଗଳଦାୟକ।
2.19.1754
उ꣣ता꣡ या꣢तꣳ संग꣣वे꣢ प्रा꣣त꣡रह्नो꣢꣯ म꣣ध्य꣡न्दि꣢न꣣ उ꣡दि꣢ता꣣ सू꣡र्य꣢स्य ।
दि꣢वा꣣ न꣢क्त꣣म꣡व꣢सा꣣ श꣡न्त꣢मेन꣣ ने꣡दानीं꣢꣯ पी꣣ति꣢र꣣श्वि꣡ना त꣢꣯तान ॥ १७५४ ॥
ଆପଣମାନେ ସଙ୍ଗବରେ, ଦିନର ପ୍ରଭାତରେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଆସନ୍ତୁ। ଦିନ ରାତି ଆପଣଙ୍କ ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟ ରକ୍ଷା ସହିତ ଆସନ୍ତୁ; ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏବେ ଏହି ପାନ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି।
2.19.1755
ए꣣ता꣢ उ꣣ त्या꣢ उ꣣ष꣡सः꣢ के꣣तु꣡म꣢क्रत꣣ पू꣢र्वे꣣ अ꣢र्धे꣣ र꣡ज꣢सो भा꣣नु꣡म꣢ञ्जते ।
नि꣣ष्कृण्वाना꣡ आयु꣢꣯धानीव धृ꣣ष्ण꣢वः꣣ प्र꣢ति꣣ गा꣡वोऽरु꣢꣯षीर्यन्ति मा꣣त꣡रः꣢ ॥ १७५५ ॥
ଏହି ଉଷାମାନେ ଆଲୋକର ଧ୍ୱଜା ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ରଜସ୍ର ପୂର୍ବ ଭାଗରେ ସେମାନେ ଆଲୋକକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରନ୍ତି। ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିବା ନିର୍ଭୟ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଗାଈ-ମାତାମାନେ ତା'ଆଡ଼କୁ ଯାଆନ୍ତି।
2.19.1756
उ꣡द꣢पप्तन्नरु꣣णा꣢ भा꣣न꣢वो꣣ वृ꣡था꣢ स्वा꣣यु꣡जो꣢ अ꣡रु꣢षी꣣र्गा꣡ अ꣢युक्षत ।
अ꣡क्र꣢न्नु꣣षा꣡सो꣢ व꣣यु꣡ना꣢नि पू꣣र्व꣢था꣣ रु꣡श꣢न्तं भा꣣नु꣡मरु꣢꣯षीरशिश्रयुः ॥ १७५६ ॥
ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ କିରଣମାନେ ସହଜରେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଡ଼ିଲେ; ନିଜେ ଯୋଡ଼ା ହୋଇଥିବା ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ଯୋଡ଼ିଲେ। ଉଷାମାନେ ପୂର୍ବ ପରି ରୂପ ପ୍ରକଟ କଲେ; ଝଲସୁଥିବା ଆଲୋକକୁ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଗାଈମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
2.19.1757
अ꣡र्च꣢न्ति꣣ ना꣡री꣢र꣣प꣢सो꣣ न꣢ वि꣣ष्टि꣡भिः꣢ समा꣣ने꣢न꣣ यो꣡ज꣢ने꣣ना꣡ प꣢रा꣣व꣡तः꣢ ।
इ꣢षं꣣ व꣡ह꣢न्तीः सु꣣कृ꣡ते꣢ सु꣣दा꣡न꣢वे꣣ वि꣢꣫श्वेदह꣣ य꣡ज꣢मानाय सु꣣न्व꣢ते ॥ १७५७ ॥
ନାରୀମାନଙ୍କ ପରି, କର୍ମୀମାନଙ୍କ ପରି, ଏକ ବନ୍ଧନରେ ଦୂରରୁ ସେମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସତ୍କର୍ମୀ ଓ ଦାନଶୀଳ ପାଇଁ, ସୋମ ନିଷ୍କାଶନକାରୀ ଯଜମାନ ପାଇଁ ସେମାନେ ସର୍ବଦା ଅନ୍ନ ବହନ କରନ୍ତି।
2.19.1758
अ꣡बो꣢ध्य꣣ग्नि꣡र्ज्म उदे꣢꣯ति꣣ सू꣢र्यो꣣ व्यू꣢꣣ऽ.षा꣢श्च꣣न्द्रा꣢ म꣣꣬ह्या꣢꣯वो अ꣣र्चि꣡षा꣢ ।
आ꣡यु꣢क्षाताम꣣श्वि꣢ना꣣ या꣡त꣢वे꣣ र꣢थं꣣ प्रा꣡सा꣢वीद्दे꣣वः꣡ स꣢वि꣣ता꣢꣫ जग꣣त्पृ꣡थ꣢क् ॥ १७५८ ॥
ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ; ପୃଥିବୀରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ; ଉଷା ନିଜ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ମହାନ ପ୍ରକାଶ ଦିଏ। ଅଶ୍ୱିନମାନେ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ରଥ ଯୋଡ଼ିଲେ; ଦେବ ସବିତା ଚଳନ୍ତି ଜଗତକୁ ପୃଥକ ଭାବେ ପ୍ରେରଣ କଲେ।
2.19.1759
य꣢द्यु꣣ञ्जा꣢थे꣣ वृ꣡ष꣢णमश्विना꣣ र꣡थं꣢ घृ꣣ते꣡न꣢ नो꣣ म꣡धु꣢ना क्ष꣣त्र꣡मु꣢क्षतम् ।
अ꣣स्मा꣢कं꣣ ब्र꣢ह्म꣣ पृ꣡त꣢नासु जिन्वतं व꣣यं꣢꣫ धना꣣ शू꣡र꣢साता भजेमहि ॥ १७५९ ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନମାନେ, ତୁମେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥ ଯୋଡ଼ିଲେ ଘିଅ ଓ ମହୁରେ ଆମ କ୍ଷତ୍ରକୁ (ବଳକୁ) ସିଞ୍ଚନ କର। ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ବ୍ରହ୍ମକୁ (ମନ୍ତ୍ରକୁ) ଉତ୍ସାହିତ କର; ବୀରତ୍ୱରେ ଲବ୍ଧ ଧନର ଅଂଶ ଆମେ ପାଉ।
2.19.1760
अ꣣र्वा꣡ङ् त्रि꣢च꣣क्रो꣡ म꣢धु꣣वा꣡ह꣢नो꣣ र꣡थो꣢ जी꣣रा꣡श्वो꣢ अ꣣श्वि꣡नो꣢र्यातु꣣ सु꣡ष्टु꣢तः ।
त्रि꣣वन्धुरो꣢ म꣣घ꣡वा꣢ वि꣣श्व꣡सौ꣢भगः꣣ शं꣢ न꣢ आ꣡ व꣢क्षद्वि꣣प꣢दे꣣ च꣡तु꣢ष्पदे ॥ १७६० ॥
ଅଶ୍ୱିନମାନଙ୍କ ତିନି ଚକ ବିଶିଷ୍ଟ, ମଧୁ ବହନକାରୀ, ଦ୍ରୁତ ଅଶ୍ୱଯୁକ୍ତ ରଥ ସୁସ୍ତୁତ ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆସୁ। ତିନି ଆସନ ବିଶିଷ୍ଟ, ଧନବାନ, ସର୍ବସୌଭାଗ୍ୟଯୁକ୍ତ ସେ ରଥ ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ପାଇଁ କଲ୍ୟାଣ ଆଣୁ।
2.19.1761
प्र꣢ ते꣣ धा꣡रा꣢ अस꣣श्च꣡तो꣢ दि꣣वो꣡ न य꣢꣯न्ति वृ꣣ष्ट꣡यः꣢ ।
अ꣢च्छा꣣ वा꣡ज꣢ꣳ सह꣣स्रि꣡ण꣢म् ॥ १७६१ ॥
ତୁମର ଅବିରତ ଧାରା ଆକାଶରୁ ବର୍ଷିତ ବର୍ଷା ପରି ବହେ; ସହସ୍ର ଗୁଣ ବଳ ଓ ପୁରସ୍କାର ଦିଗକୁ।
2.19.1762
अ꣣भि꣢ प्रि꣣या꣢णि꣣ का꣢व्या꣣ वि꣢श्वा꣣ च꣡क्षा꣢णो अर्षति ।
ह꣡रि꣢स्तुञ्जा꣣न꣡ आयु꣢꣯धा ॥ १७६२ ॥
ସବୁ ପ୍ରିୟ କାବ୍ୟଜ୍ଞାନକୁ ଦେଖି ସେ ବହେ; ହରି (ସୋମ) ନିଜର ଆୟୁଧକୁ ଆଗକୁ ଠେଲି।
2.19.1763
स꣡ म꣢र्मृजा꣣न꣢ आ꣣यु꣢भि꣣रि꣢भो꣣ रा꣡जे꣢व सुव्र꣣तः꣢ ।
श्ये꣣नो꣡ न वꣳसु꣢꣯ षीदति ॥ १७६३ ॥
ସେ (ସୋମ) ଧାରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ହାତୀ ଓ ରାଜା ପରି ସୁବ୍ରତ ହୋଇ, ଶ୍ୟେନ ପରି ପାତ୍ରରେ ବସେ।
2.19.1764
॥ स꣢ नो꣣ वि꣡श्वा꣢ दि꣣वो꣢꣫ वसू꣣तो꣡ पृ꣢थि꣣व्या꣡ अधि꣢꣯ ।
पु꣣नान꣡ इ꣢न्द꣣वा꣡ भ꣢र ॥ १७६४ ॥
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଆମ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ସମସ୍ତ ଧନ ଆଣ।