பகவத் கீதை · அத்தியாயம் 6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.1
अनाश्रितः कर्मफलं कार्यं कर्म करोति यः ।
स संन्यासी च योगी च न निरग्निर्न चाक्रियः ॥ ६.१ ॥
ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: கர்மபலனைச் சாராமல், செய்ய வேண்டிய கடமையைச் செய்பவனே சந்நியாசியும் யோகியும் ஆவான்; அக்னியைத் துறந்தவனோ, செயலற்றவனோ அல்லன்.
6.2
यं संन्यासमिति प्राहुर्योगं तं विद्धि पाण्डव ।
न ह्यसंन्यस्तसङ्कल्पो योगी भवति कश्चन ॥ ६.२ ॥
பாண்டவா, எதைச் சந்நியாசம் என்கிறார்களோ அதையே யோகம் என்று அறி; சங்கல்பங்களைத் துறக்காத எவனும் யோகி ஆவதில்லை.
6.3
आरुरुक्षोर्मुनेर्योगं कर्म कारणमुच्यते ।
योगारूढस्य तस्यैव शमः कारणमुच्यते ॥ ६.३ ॥
யோகத்தில் ஏற விரும்பும் முனிவனுக்குக் கர்மமே சாதனம் எனப்படுகிறது; யோகத்தில் ஏறிவிட்ட அவனுக்கே அமைதியே சாதனம் எனப்படுகிறது.
6.4
यदा हि नेन्द्रियार्थेषु न कर्मस्वनुषज्जते ।
सर्वसङ्कल्पसंन्यासी योगारूढस्तदोच्यते ॥ ६.४ ॥
ஒருவன் புலன் விஷயங்களிலும் செயல்களிலும் பற்றுக் கொள்ளாதபோது, எல்லாச் சங்கல்பங்களையும் துறந்த அவன் யோகாரூடன் எனப்படுகிறான்.
6.5
उद्धरेदात्मनाऽऽत्मानं नात्मानमवसादयेत् ।
आत्मैव ह्यात्मनो बन्धुरात्मैव रिपुरात्मनः ॥ ६.५ ॥
ஒருவன் தன்னைத் தானே உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டும்; தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில் தானே தனக்கு நண்பன், தானே தனக்குப் பகைவன்.
6.6
बन्धुरात्माऽऽत्मनस्तस्य येनात्मैवात्मना जितः ।
अनात्मनस्तु शत्रुत्वे वर्तेतात्मैव शत्रुवत् ॥ ६.६ ॥
தன்னால் தன்னை வென்றவனுக்கு, அவனே அவனுக்கு நண்பன்; ஆனால் தன்னை வெல்லாதவனுக்கு, அவனே பகைவனைப் போலப் பகைமையில் நடந்துகொள்கிறான்.
6.7
जितात्मनः प्रशान्तस्य परमात्मा समाहितः ।
शीतोष्णसुखदुःखेषु तथा मानापमानयोः ॥ ६.७ ॥
தன்னை வென்று அமைதியடைந்தவனின் பரமாத்மா குளிர் வெப்பம், இன்பம் துன்பம், மானம் அவமானம் ஆகியவற்றிலும் நிலைபெற்றிருக்கிறது.
6.8
ज्ञानविज्ञानतृप्तात्मा कूटस्थो विजितेन्द्रियः ।
युक्त इत्युच्यते योगी समलोष्टाश्मकाञ्चनः ॥ ६.८ ॥
ஞானத்தாலும் விஞ்ஞானத்தாலும் திருப்தியடைந்த மனமுடையவனும், அசையாதவனும், புலன்களை வென்றவனும், மண்கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றைச் சமமாகக் காண்பவனுமான யோகி யோகத்தில் நிலைத்தவன் எனப்படுகிறான்.
6.9
सुहृन्मित्रार्युदासीनमध्यस्थद्वेष्यबन्धुषु ।
साधुष्वपि च पापेषु समबुद्धिर्विशिष्यते ॥ ६.९ ॥
நலம் விரும்புவோர், நண்பர்கள், பகைவர்கள், அக்கறையற்றவர்கள், நடுநிலையாளர்கள், வெறுக்கத்தக்கவர்கள், உறவினர்கள், நல்லோர், தீயோர் ஆகிய அனைவரிடமும் சமபுத்தி உடையவன் சிறந்தவன்.
6.10
योगी युञ्जीत सततमात्मानं रहसि स्थितः ।
एकाकी यतचित्तात्मा निराशीरपरिग्रहः ॥ ६.१० ॥
யோகி தனிமையான இடத்தில் தங்கி, தனியாக, மனத்தையும் உடலையும் அடக்கி, ஆசையும் உடைமையும் இன்றி, இடைவிடாமல் தன்னை யோகத்தில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.
6.11
शुचौ देशे प्रतिष्ठाप्य स्थिरमासनमात्मनः ।
नात्युच्छ्रितं नातिनीचं चैलाजिनकुशोत्तरम् ॥ ६.११ ॥
தூய்மையான இடத்தில், மிக உயரமாகவும் மிகத் தாழ்வாகவும் இல்லாத, துணி, மான்தோல், தர்ப்பைப் புல் விரிக்கப்பட்ட தனது உறுதியான ஆசனத்தை அமைத்து,
6.12
तत्रैकाग्रं मनः कृत्वा यतचित्तेन्द्रियक्रियः ।
उपविश्यासने युञ्ज्याद्योगमात्मविशुद्धये ॥ ६.१२ ॥
அங்கே ஆசனத்தில் அமர்ந்து, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, சித்தம் மற்றும் புலன்களின் செயல்களை அடக்கி, தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ள யோகம் பயில வேண்டும்.
6.13
समं कायशिरोग्रीवं धारयन्नचलं स्थिरः ।
संप्रेक्ष्य नासिकाग्रं स्वं दिशश्चानवलोकयन् ॥ ६.१३ ॥
உடல், தலை, கழுத்து ஆகியவற்றை நேராகவும் அசையாமலும் வைத்து, உறுதியாக இருந்து, தன் மூக்கின் நுனியை நோக்கி, திசைகளைப் பார்க்காமல் இருக்க வேண்டும்.
6.14
प्रशान्तात्मा विगतभीर्ब्रह्मचारिव्रते स्थितः ।
मनः संयम्य मच्चित्तो युक्त आसीत मत्परः ॥ ६.१४ ॥
அமைதியான உள்ளத்துடன், அச்சமின்றி, பிரம்மசரிய விரதத்தில் நிலைத்து, மனத்தை அடக்கி, என்னிடம் சித்தத்தைச் செலுத்தி, என்னையே பரமமாகக் கொண்டு, யோகத்தில் இணைந்து அமர வேண்டும்.
6.15
युञ्जन्नेवं सदाऽऽत्मानं योगी नियतमानसः ।
शान्तिं निर्वाणपरमां मत्संस्थामधिगच्छति ॥ ६.१५ ॥
இவ்வாறு எப்போதும் தன்னை யோகத்தில் ஈடுபடுத்தி, மனத்தை அடக்கிய யோகி, என்னில் நிலைகொண்ட, நிர்வாணமே பரமமாகிய அமைதியை அடைகிறான்.
6.16
नात्यश्नतस्तु योगोऽस्ति न चैकान्तमनश्नतः ।
न चातिस्वप्नशीलस्य जाग्रतो नैव चार्जुन ॥ ६.१६ ॥
அர்ஜுனா, அளவுக்கு மீறி உண்பவனுக்கும், முற்றிலும் உண்ணாதவனுக்கும், மிகவும் உறங்குபவனுக்கும், மிகவும் விழித்திருப்பவனுக்கும் யோகம் கைகூடாது.
6.17
युक्ताहारविहारस्य युक्तचेष्टस्य कर्मसु ।
युक्तस्वप्नावबोधस्य योगो भवति दुःखहा ॥ ६.१७ ॥
உணவிலும் உலாவலிலும் அளவோடு இருப்பவனுக்கும், செயல்களில் அளவான முயற்சி உடையவனுக்கும், உறக்கத்திலும் விழிப்பிலும் அளவோடு இருப்பவனுக்கும் யோகம் துன்பத்தை அழிப்பதாகிறது.
6.18
यदा विनियतं चित्तमात्मन्येवावतिष्ठते ।
निःस्पृहः सर्वकामेभ्यो युक्त इत्युच्यते तदा ॥ ६.१८ ॥
நன்கு அடக்கப்பட்ட சித்தம் ஆத்மாவிலேயே நிலைபெறும்போது, எல்லா ஆசைகளிலிருந்தும் பற்றற்றவனாகும்போது, அவன் யோகத்தில் இணைந்தவன் எனப்படுகிறான்.
6.19
यथा दीपो निवातस्थो नेङ्गते सोपमा स्मृता ।
योगिनो यतचित्तस्य युञ्जतो योगमात्मनः ॥ ६.१९ ॥
காற்றில்லாத இடத்தில் உள்ள விளக்கு அசையாதது போல — இதுவே மனத்தை அடக்கி, ஆத்ம யோகத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் யோகிக்குச் சொல்லப்படும் உவமை.
6.20
यत्रोपरमते चित्तं निरुद्धं योगसेवया ।
यत्र चैवात्मनाऽऽत्मानं पश्यन्नात्मनि तुष्यति ॥ ६.२० ॥
யோகப் பயிற்சியால் அடக்கப்பட்ட மனம் அமைதியடையும் போதும், ஆத்மாவால் ஆத்மாவைக் கண்டு ஆத்மாவிலேயே திருப்தி அடையும் போதும்,
6.21
सुखमात्यन्तिकं यत्तद्बुद्धिग्राह्यमतीन्द्रियम् ।
वेत्ति यत्र न चैवायं स्थितश्चलति तत्त्वतः ॥ ६.२१ ॥
புத்தியால் அறியக்கூடியதும் புலன்களைக் கடந்ததுமான அந்த முடிவற்ற இன்பத்தை அவன் அறியும் போதும், அதில் நிலைத்து உண்மையிலிருந்து ஒருபோதும் விலகாத போதும்,
6.22
यं लब्ध्वा चापरं लाभं मन्यते नाधिकं ततः ।
यस्मिन्स्थितो न दुःखेन गुरुणापि विचाल्यते ॥ ६.२२ ॥
எதைப் பெற்றபின் வேறு எந்த லாபத்தையும் அதைவிடப் பெரியதாகக் கருதுவதில்லையோ, எதில் நிலைத்தபின் பெரும் துன்பத்தாலும் அசைக்கப்படுவதில்லையோ,
6.23
तं विद्याद् दुःखसंयोगवियोगं योगसंज्ञितम् ।
स निश्चयेन योक्तव्यो योगोऽनिर्विण्णचेतसा ॥ ६.२३ ॥
துன்பத்துடனான தொடர்பிலிருந்து விடுபடுதலே யோகம் எனப்படுவது என்று அறிக. இந்த யோகத்தை உறுதியுடனும் சோர்வற்ற மனத்துடனும் பயில வேண்டும்.
6.24
सङ्कल्पप्रभवान्कामांस्त्यक्त्वा सर्वानशेषतः ।
मनसैवेन्द्रियग्रामं विनियम्य समन्ततः ॥ ६.२४ ॥
சங்கல்பத்திலிருந்து தோன்றும் எல்லா ஆசைகளையும் முழுமையாகத் துறந்து, மனத்தாலேயே புலன்களின் கூட்டத்தை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அடக்கி,
6.25
शनैः शनैरुपरमेद् बुद्ध्या धृतिगृहीतया ।
आत्मसंस्थं मनः कृत्वा न किञ्चिदपि चिन्तयेत् ॥ ६.२५ ॥
மெல்ல மெல்ல, உறுதியால் பற்றப்பட்ட புத்தியால் அமைதி அடைய வேண்டும்; மனத்தை ஆத்மாவில் நிலைநிறுத்தி, வேறு எதையும் சிந்திக்கக் கூடாது.
6.26
यतो यतो निश्चरति मनश्चञ्चलमस्थिरम् ।
ततस्ततो नियम्यैतदात्मन्येव वशं नयेत् ॥ ६.२६ ॥
நிலையற்று அலையும் இந்த மனம் எங்கெங்கே வெளியே ஓடுகிறதோ, அங்கங்கிருந்து அதை அடக்கி, ஆத்மாவிலேயே வசப்படுத்த வேண்டும்.
6.27
प्रशान्तमनसं ह्येनं योगिनं सुखमुत्तमम् ।
उपैति शान्तरजसं ब्रह्मभूतमकल्मषम् ॥ ६.२७ ॥
மனம் முழுமையாக அமைதியடைந்த, ரஜோகுணம் தணிந்த, பிரம்மமாகிய, களங்கமற்ற இந்த யோகியை உயர்ந்த இன்பம் வந்தடைகிறது.
6.28
युञ्जन्नेवं सदाऽऽत्मानं योगी विगतकल्मषः ।
सुखेन ब्रह्मसंस्पर्शमत्यन्तं सुखमश्नुते ॥ ६.२८ ॥
இவ்வாறு எப்போதும் தன்னை யோகத்தில் ஈடுபடுத்தி, களங்கம் நீங்கிய யோகி, பிரம்மத்தின் தொடர்பாகிய எல்லையற்ற இன்பத்தை எளிதாக அனுபவிக்கிறான்.
6.29
सर्वभूतस्थमात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि ।
ईक्षते योगयुक्तात्मा सर्वत्र समदर्शनः ॥ ६.२९ ॥
யோகத்தில் இணைந்த மனமுடையவன், எங்கும் சமமாகக் காண்பவன், ஆத்மாவை எல்லா உயிர்களிலும், எல்லா உயிர்களையும் ஆத்மாவிலும் காண்கிறான்.
6.30
यो मां पश्यति सर्वत्र सर्वं च मयि पश्यति ।
तस्याहं न प्रणश्यामि स च मे न प्रणश्यति ॥ ६.३० ॥
என்னை எங்கும் காண்பவனும், எல்லாவற்றையும் என்னிடம் காண்பவனும் ஆகியவனுக்கு நான் இழக்கப்படுவதில்லை; அவனும் எனக்கு இழக்கப்படுவதில்லை.
6.31
सर्वभूतस्थितं यो मां भजत्येकत्वमास्थितः ।
सर्वथा वर्तमानोऽपि स योगी मयि वर्तते ॥ ६.३१ ॥
ஒருமையில் நிலைபெற்று, எல்லா உயிர்களிலும் உறையும் என்னை வழிபடுபவன், எவ்வாறு வாழ்ந்தாலும் அந்த யோகி என்னிலேயே வாழ்கிறான்.
6.32
आत्मौपम्येन सर्वत्र समं पश्यति योऽर्जुन ।
सुखं वा यदि वा दुःखं सः योगी परमो मतः ॥ ६.३२ ॥
அர்ஜுனா, தன்னைப் போலவே எங்கும் எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காண்பவன், இன்பமாயினும் துன்பமாயினும், அந்த யோகியே மிக உயர்ந்தவன் எனக் கருதப்படுகிறான்.
6.33
योऽयं योगस्त्वया प्रोक्तः साम्येन मधुसूदन ।
एतस्याहं न पश्यामि चञ्चलत्वात् स्थितिं स्थिराम् ॥ ६.३३ ॥
அர்ஜுனன் கூறினான்: மதுசூதனா, சமநிலையாக நீ கூறிய இந்த யோகத்தின் நிலையான நிலையை, மனதின் சஞ்சலத்தால் நான் காணவில்லை.
6.34
चञ्चलं हि मनः कृष्ण प्रमाथि बलवद्दृढम् ।
तस्याहं निग्रहं मन्ये वायोरिव सुदुष्करम् ॥ ६.३४ ॥
கிருஷ்ணா, மனம் உண்மையில் சஞ்சலமானது, கலக்குவது, வலிமையானது, பிடிவாதமானது. அதை அடக்குவது காற்றை அடக்குவது போல மிகக் கடினம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
6.35
असंशयं महाबाहो मनो दुर्निग्रहं चलं ।
अभ्यासेन तु कौन्तेय वैराग्येण च गृह्यते ॥ ६.३५ ॥
ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: மஹாபாஹுவே, சந்தேகமின்றி மனம் அடக்குவதற்கு அரியது, சஞ்சலமானது. ஆனால் கௌந்தேயா, பயிற்சியாலும் வைராக்கியத்தாலும் அது அடக்கப்படுகிறது.
6.36
असंयतात्मना योगो दुष्प्राप इति मे मतिः ।
वश्यात्मना तु यतता शक्योऽवाप्तुमुपायतः ॥ ६.३६ ॥
தன்னை அடக்காதவனுக்கு யோகம் அடைவதற்கு அரியது என்பது என் கருத்து. ஆனால் தன்னை வசப்படுத்தி முயல்பவன் சரியான வழிமுறையால் அதை அடைய முடியும்.
6.37
अयतिः श्रद्धयोपेतो योगाच्चलितमानसः ।
अप्राप्य योगसंसिद्धिं कां गतिं कृष्ण गच्छति ॥ ६.३७ ॥
அர்ஜுனன் சொன்னான்: கிருஷ்ணா, நம்பிக்கை உடையவனாயினும் முயற்சியற்றவனாய், யோகத்திலிருந்து மனம் விலகியவன், யோகத்தின் முழு நிறைவை அடையாமல் எந்த கதியை அடைகிறான்?
6.38
कच्चिन्नोभयविभ्रष्टश्छिन्नाभ्रमिव नश्यति ।
अप्रतिष्ठो महाबाहो विमूढो ब्रह्मणः पथि ॥ ६.३८ ॥
மகாபாஹோ, இரண்டிலிருந்தும் வீழ்ந்து, ஆதாரமற்று, பிரம்மத்தின் பாதையில் மயங்கியவனாய், சிதறிய மேகம் போல் அவன் அழிந்துவிடுவதில்லையா?
6.39
एतन्मे संशयं कृष्ण छेत्तुमर्हस्यशेषतः ।
त्वदन्यः संशयस्यास्य छेत्ता न ह्युपपद्यते ॥ ६.३९ ॥
கிருஷ்ணா, என் இந்தச் சந்தேகத்தை நீ முழுமையாக நீக்க வேண்டும்; உன்னைத் தவிர இந்தச் சந்தேகத்தைப் போக்கக்கூடியவர் வேறு யாரும் இல்லை.
6.40
पार्थ नैवेह नामुत्र विनाशस्तस्य विद्यते ।
नहि कल्याणकृत्कश्चिद्दुर्गतिं तात गच्छति ॥ ६.४० ॥
ஸ்ரீ பகவான் சொன்னார்: பார்த்தா, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவனுக்கு அழிவு இல்லை; அன்பனே, நன்மை செய்யும் எவனும் தீய கதியை அடைவதில்லை.
6.41
प्राप्य पुण्यकृतां लोकानुषित्वा शाश्वतीः समाः ।
शुचीनां श्रीमतां गेहे योगभ्रष्टोऽभिजायते ॥ ६.४१ ॥
யோகத்திலிருந்து வழுவியவன் புண்ணியம் செய்தோரின் உலகங்களை அடைந்து, அங்கு எண்ணற்ற ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, தூய்மையும் செல்வமும் உடையோரின் இல்லத்தில் பிறக்கிறான்.
6.42
अथवा योगिनामेव कुले भवति धीमताम् ।
एतद्धि दुर्लभतरं लोके जन्म यदीदृशम् ॥ ६.४२ ॥
அல்லது, ஞானமுள்ள யோகிகளின் குலத்திலேயே அவன் பிறக்கிறான்; இத்தகைய பிறப்பு உலகில் மேலும் அரிதானது.
6.43
तत्र तं बुद्धिसंयोगं लभते पौर्वदेहिकम् ।
यतते च ततो भूयः संसिद्धौ कुरुनन्दन ॥ ६.४३ ॥
குருநந்தனா, அங்கே அவன் முந்தைய உடலில் பெற்ற அந்த அறிவுத் தொடர்பை மீண்டும் அடைகிறான்; அங்கிருந்து நிறைவுக்காக மேலும் முயல்கிறான்.
6.44
पूर्वाभ्यासेन तेनैव ह्रियते ह्यवशोऽपि सः ।
जिज्ञासुरपि योगस्य शब्दब्रह्मातिवर्तते ॥ ६.४४ ॥
அதே முந்தைய பயிற்சியால் அவன் தன் விருப்பமின்றியே இழுக்கப்படுகிறான். யோகத்தை அறிய விரும்புபவனும் சப்தப்பிரம்மத்தைக் கடந்து செல்கிறான்.
6.45
प्रयत्नाद्यतमानस्तु योगी संशुद्धकिल्बिषः ।
अनेकजन्मसंसिद्धस्ततो याति परां गतिम् ॥ ६.४५ ॥
ஆனால் முயற்சியுடன் பாடுபடும் யோகி, பாவங்கள் நீங்கித் தூய்மையடைந்து, பல பிறவிகளில் நிறைவு பெற்று, பின்னர் பரம கதியை அடைகிறான்.
6.46
तपस्विभ्योऽधिको योगी ज्ञानिभ्योऽपि मतोऽधिकः ।
कर्मिभ्यश्चाधिको योगी तस्माद्योगी भवार्जुन ॥ ६.४६ ॥
யோகி தவசிகளைவிட மேலானவன்; ஞானிகளைவிடவும் மேலானவனாகக் கருதப்படுகிறான்; கர்மம் செய்பவர்களைவிடவும் யோகி மேலானவன். ஆகவே அர்ஜுனா, நீ யோகியாகு.
6.47
योगिनामपि सर्वेषां मद्गतेनान्तरात्मना ।
श्रद्धावान्भजते यो मां स मे युक्ततमो मतः ॥ ६.४७ ॥
எல்லா யோகிகளிலும், என்னிடம் ஒன்றிய உள்ளத்துடன் நம்பிக்கையோடு என்னை வழிபடுபவனே மிகச் சிறந்த யோகயுக்தன் என்று நான் கருதுகிறேன்.