ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 2.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.12.1379
उ꣣पप्रय꣡न्तो꣢ अध्व꣣रं꣡ मन्त्रं꣢꣯ वोचेमा꣣ग्न꣡ये꣢ ।
आ꣣रे꣢ अ꣣स्मे꣡ च꣢ शृण्व꣣ते꣢ ॥ १३७९ ॥
ଯଜ୍ଞ ଆଡ଼େ ଅଗ୍ରସର ହେଉ ଥିବା ଆମେ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର କହିବା; ଦୂରରେ ହେଉ କିମ୍ବା ଏଠାରେ, ଶୁଣୁଥିବା ଅଗ୍ନି ପାଇଁ।
2.12.1380
यः꣡ स्नीहि꣢꣯तीषु पू꣣र्व्यः꣡ सं꣢जग्मा꣣ना꣡सु꣢ कृ꣣ष्टि꣡षु꣢ ।
अ꣡र꣢क्षद्दा꣣शु꣢षे꣣ ग꣡य꣢म् ॥ १३८० ॥
ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ଯେ ପ୍ରାଚୀନ ସେ ଦାତାଙ୍କ ଘର ଓ ଧନ ରକ୍ଷା କଲେ।
2.12.1381
स꣢ नो꣣ वे꣡दो꣢ अ꣣मा꣡त्य꣢म꣣ग्नी꣡ र꣢क्षतु꣣ श꣡न्त꣢मः ।
उ꣣ता꣢꣫स्मान्पा꣣त्व꣡ꣳह꣢सः ॥ १३८१ ॥
ସେହି ଅତି ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଅଗ୍ନି ଆମର ଧନ ଓ ପରିବାରକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ପାପରୁ ଆମକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ।
2.12.1382
उ꣣त꣡ ब्रु꣢वन्तु ज꣣न्त꣢व꣣ उ꣢द꣣ग्नि꣡र्वृ꣢त्र꣣हा꣡ज꣢नि ।
ध꣣नञ्जयो꣡ रणे꣢꣯रणे ॥ १३८२ ॥
ଲୋକମାନେ କହନ୍ତୁ: ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଅଗ୍ନି ଉଦିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ପ୍ରତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନ ଜିତନ୍ତି।
2.12.1383
अ꣡ग्ने꣢ यु꣣ङ्क्ष्वा꣡ हि ये तवाश्वा꣢꣯सो देव सा꣣ध꣡वः꣢ ।
अ꣢रं꣣ व꣡ह꣢न्त्या꣣श꣡वः꣢ ॥ १३८३ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଦେବ, ତୁମ ଦ୍ରୁତ ଓ ଦକ୍ଷ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଯୋଡ଼; ସେମାନେ ଭଲ ଭାବେ ବହନ କରିବେ।
2.12.1384
अ꣡च्छा꣢ नो या꣣ह्या꣡ व꣢हा꣣भि꣡ प्रया꣢꣯ꣳसि वी꣣त꣡ये꣢ ।
आ꣢ दे꣣वा꣡न्त्सोम꣢꣯पीतये ॥ १३८४ ॥
ଆମ ପ୍ରତି ଆସ; ଭୋଗ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ ଆଣ; ସୋମପାନ ପାଇଁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଣ।
2.12.1385
उ꣡द꣢ग्ने भारत द्यु꣣म꣡दज꣢꣯स्रेण꣣ द꣡वि꣢द्युतत् ।
शो꣢चा꣣ वि꣡ भा꣢ह्यजर ॥ १३८५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଭରଣକାରୀ, ଅକ୍ଷୟ ତେଜରେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଜଳ; ପ୍ରକାଶ ହୁଅ, ଜରାରହିତ ହୋଇ।
2.12.1386
प्र꣡ सु꣢न्वा꣣ना꣡यान्ध꣢꣯सो꣣ मर्तो꣣ न꣡ व꣢ष्ट꣣ त꣡द्वचः꣢꣯ ।
अ꣢प꣣ श्वा꣡न꣢मरा꣣ध꣡स꣢ꣳ ह꣣ता꣢ म꣣खं꣡ न भृग꣢꣯वः ॥ १३८६ ॥
ସୋମରସ ନିଷ୍କାଶନକାରୀ ପାଇଁ ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ଯେପରି ନିଜ ବାଣୀ ଚାହେଁ; କୃପଣ କୁକୁରକୁ ଦୂର କର, ଭୃଗୁମାନେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାକୁ ଯେପରି ମାରନ୍ତି।
2.12.1387
आ꣢ जा꣣मि꣡रत्के꣢꣯ अव्यत भु꣣जे꣢꣫ न पु꣣त्र꣢ ओ꣣꣬ण्योः꣢꣯ ।
स꣡र꣢ज्जा꣣रो꣡ न योष꣢꣯णां व꣣रो꣢ न योनि꣢꣯मा꣣स꣡द꣢म् ॥ १३८७ ॥
ଭଉଣୀ ଯେପରି ବସ୍ତ୍ରରେ ଗତି କରେ, ପୁତ୍ର ଯେପରି ସୁଖ ପାଇଁ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଆସେ, ପ୍ରେମୀ ଯେପରି ସ୍ତ୍ରୀ ନିକଟକୁ ଓ ବର ନିଜ ସ୍ଥାନେ ବସେ, ସେପରି ସୋମ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।
2.12.1388
स꣢ वी꣣रो꣡ द꣢क्ष꣣सा꣡ध꣢नो꣣ वि꣢꣫ यस्त꣣स्त꣢म्भ꣣ रो꣡द꣢सी ।
ह꣡रिः꣢ प꣣वि꣡त्रे꣢ अव्यत वे꣣धा꣡ न योनि꣢꣯मा꣣स꣡द꣢म् ॥ १३८८ ॥
ସେ ବୀର, ବଳ ସାଧକ, ଯିଏ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ହରିତ ସୋମ ପବିତ୍ରରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ବିଧାତା ନିଜ ସ୍ଥାନେ ବସିବା ପରି।
2.12.1389
अ꣣भ्रातृव्यो꣢ अ꣣ना꣡ त्वमना꣢꣯पिरिन्द्र ज꣣नु꣡षा꣢ स꣣ना꣡द꣢सि ।
यु꣣धे꣡दा꣢पि꣣त्व꣡मि꣢च्छसे ॥ १३८९ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜନ୍ମରୁ ଶତ୍ରୁହୀନ, ନିୟନ୍ତ୍ରଣହୀନ, ଆତ୍ମୀୟହୀନ; ଯୁଦ୍ଧରେ ହିଁ ତୁମେ ମିତ୍ରତା ଚାହଁ।
2.12.1390
न꣡ की꣢ रे꣣व꣡न्त꣢ꣳस꣣ख्या꣡य꣢ विन्दसे꣣ पी꣡य꣢न्ति ते सुरा꣣꣬श्वः꣢꣯ ।
य꣣दा꣢ कृ꣣णो꣡षि꣢ नद꣣नु꣡ꣳसमू꣢꣯ह꣣स्या꣢꣫दित्पि꣣ते꣡व꣢ हूयसे ॥ १३९० ॥
ତୁମେ ଧନବାନଙ୍କୁ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ପାଅ ନାହିଁ; ତୁମର ସୋମରସ ପିଆଯାଏ, ତୁମ ଅଶ୍ୱମାନେ ମଧ୍ୟ। ତୁମେ ଗର୍ଜି ସମୂହ ଏକତ୍ର କଲେ ପିତା ପରି ଡକାଯାଅ।
2.12.1391
आ꣡ त्वा꣢ स꣣ह꣢स्र꣣मा꣢ श꣣तं꣢ यु꣣क्ता꣡ रथे꣢꣯ हिर꣣ण्य꣡ये꣢ ।
ब्र꣣ह्मयु꣢जो꣣ ह꣡र꣢य इन्द्र के꣣शि꣢नो꣣ व꣡ह꣢न्तु꣣ सो꣡म꣢पीतये ॥ १३९१ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୁନା ରଥରେ ହଜାର ଓ ଶହେ ଯୋଜିତ, ମନ୍ତ୍ରରେ ଯୋଜିତ, ଲମ୍ବା କେଶର ହରି ଘୋଡ଼ାମାନେ ସୋମପାନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ବହନ କରନ୍ତୁ।
2.12.1392
आ꣢ त्वा꣣ र꣡थे꣢ हिर꣣ण्य꣢ये꣣ ह꣡री꣢ म꣣यू꣡र꣢शेप्या ।
शि꣣तिपृष्ठा꣡ व꣢हतां꣣ म꣢ध्वो꣣ अ꣡न्ध꣢सो वि꣣व꣡क्ष꣢णस्य पी꣣त꣡ये꣢ ॥ १३९२ ॥
ସୁନା ରଥରେ ମୟୂରପୁଚ୍ଛ, ଧଳା ପିଠିର ଦୁଇ ହରି ଘୋଡ଼ା ମଧୁର, ଉଲ୍ଲାସକର ସୋମରସ ପାନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ବହନ କରନ୍ତୁ।
2.12.1393
पि꣢बा꣣ त्व꣢꣣ऽ.स्य गि꣢र्वणः सु꣣त꣡स्य꣢ पू꣣र्व꣡पा꣢ इ꣢व ।
प꣡रि꣢ष्कृतस्य र꣣सि꣡न꣢ इ꣣य꣡मा꣢सु꣣ति꣢꣫श्चारु꣣र्म꣡दा꣢य पत्यते ॥ १३९३ ॥
ସ୍ତୁତିରେ ପୂଜିତ ହେ, ନିଚୋଡ଼ା ଏହି ସୋମ ପାନ କର, ପ୍ରଥମ ପାନକାରୀମାନେ ପାନ କରିଥିଲେ ତଦ୍ରୂପ; ଶୁଦ୍ଧ, ରସଭରା ଏହି ସୁନ୍ଦର ଅଭିଷବ ଉଲ୍ଲାସ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
2.12.1394
आ꣡ सो꣢ता꣣ प꣡रि꣢ षिञ्च꣣ता꣢श्वं꣣ न꣡ स्तोम꣢꣯म꣣प्तु꣡र꣢ꣳरज꣣स्तु꣡र꣢म् ।
व꣣नप्रक्ष꣡मु꣢द꣣प्रु꣡त꣢म् ॥ १३९४ ॥
ଆ, ସୋମ ନିଚୋଡ଼, ଚାରିପଟେ ଢାଳ; ଘୋଡ଼ା ପରି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର — ଦ୍ରୁତ, ଆକାଶ ଦେଇ ଦୌଡ଼ୁଥିବା, ବନକୁ ଚଳାଉଥିବା, ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ପ୍ରବାହିତ।
2.12.1395
स꣣ह꣡स्र꣢धारं वृष꣣भं꣡ प꣢यो꣣दु꣡हं꣢ प्रि꣣यं꣢ दे꣣वा꣢य꣣ ज꣡न्म꣢ने ।
ऋ꣣ते꣢न꣣ य꣢ ऋ꣣त꣡जा꣢तो विवावृ꣣धे꣡ राजा꣢꣯ दे꣣व꣢ ऋ꣣तं꣢ बृ꣣ह꣢त् ॥ १३९५ ॥
ହଜାର ଧାରାର, ବୃଷଭ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା, ପ୍ରିୟ ସୋମକୁ ଦେବତାର ଜନ୍ମ ପାଇଁ (ସ୍ତୁତି କରେ); ଋତରୁ ଜନ୍ମି ଋତରେ ବଢ଼ିଥିବା ସେ ରାଜା, ହେ ଦେବ, ମହାନ ଋତକୁ (ବଢ଼ାଏ)।
2.12.1396
अ꣣ग्नि꣢र्वृ꣣त्रा꣡णि꣢ जङ्घनद्द्रविण꣣स्यु꣡र्वि꣢प꣣न्य꣡या꣢ ।
स꣡मि꣢द्धः शु꣣क्र꣡ आहु꣢꣯तः ॥ १३९६ ॥
ଅଗ୍ନି, ଧନ ଇଚ୍ଛୁକ, ପ୍ରଶଂସନୀୟ ବାଣୀରେ, ବାଧାମାନଙ୍କୁ (ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ) ନଷ୍ଟ କରେ; ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆହୁତ।
2.12.1397
ग꣡र्भे꣢ मा꣣तुः꣢ पि꣣तुः꣢ पि꣣ता꣡ वि꣢दिद्युता꣣नो꣢ अ꣣क्ष꣡रे꣢ ।
सी꣡द꣢न्नृ꣣त꣢स्य꣣ यो꣢नि꣣मा꣢ ॥ १३९७ ॥
ମାତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ, ପିତାଙ୍କ ପିତା, ଅକ୍ଷରରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଋତର ସ୍ଥାନରେ ବସୁଥିବା।
2.12.1398
ब्र꣡ह्म꣢ प्र꣣जा꣢व꣣दा꣡ भ꣢र꣣ जा꣡त꣢वेदो꣣ वि꣡च꣢र्षणे ।
अ꣢ग्ने꣣ य꣢द्दी꣣द꣡य꣢द्दि꣣वि꣢ ॥ १३९८ ॥
ହେ ଜାତବେଦ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ସନ୍ତାନ ଦେଉଥିବା ବ୍ରହ୍ମ (ମନ୍ତ୍ର) ଆଣ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜ୍ୱଳ।
2.12.1399
अ꣣स्य꣢ प्रे꣣षा꣢ हे꣣म꣡ना꣢ पू꣣य꣡मा꣢नो दे꣣वो꣢ दे꣣वे꣢भिः꣣ स꣡म꣢पृक्त꣣ र꣡स꣢म् ।
सु꣣तः꣢ प꣣वि꣢त्रं꣣ प꣡र्ये꣢ति꣣ रे꣡भ꣢न्मि꣣ते꣢व꣣ स꣡द्म꣢ पशु꣣म꣢न्ति꣣ हो꣡ता꣢ ॥ १३९९ ॥
ଏହାର ପ୍ରେରଣା ସୁନାପରି; ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ଦେବ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ରସ ସଂଯୁକ୍ତ କରେ। ନିଚୋଡ଼ା ସୋମ ଛାଣି ଭିତରେ ଗର୍ଜନ କରି ଯାଏ, ପଶୁପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନରେ ହୋତା ପରି।
2.12.1400
भ꣣द्रा꣡ वस्त्रा꣢꣯ सम꣣न्या꣢꣣ऽ. व꣡सा꣢नो म꣣हा꣢न्क꣣वि꣢र्नि꣣व꣡च꣢नानि श꣡ꣳस꣢न्॥ आ꣡ व꣢च्यस्व च꣣꣬म्वोः꣢꣯ पू꣣य꣡मा꣢नो विचक्ष꣣णो꣡ जागृ꣢꣯विर्दे꣣व꣡वी꣢तौ ॥ १४०० ॥
ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ପରିହିତ, ମହାକବି, ସ୍ତୁତିବଚନ ଉଚ୍ଚାରଣକାରୀ; ଦୁଇ ପାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସର୍ବଦର୍ଶୀ ଓ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ ଦେବତାଙ୍କ ଭୋଜରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅ।
2.12.1401
स꣡मु꣢ प्रि꣣यो꣡ मृ꣢ज्यते꣣ सा꣢नो꣣ अ꣡व्ये꣢ य꣣श꣡स्त꣢रो य꣣श꣢सां꣣ क्षै꣡तो꣢ अ꣣स्मे꣢ ।
अ꣣भि꣡ स्व꣢र꣣ ध꣡न्वा꣢ पू꣣य꣡मा꣢नो यू꣣यं꣡ पा꣢त स्व꣣स्ति꣢भिः꣣ स꣡दा꣢ नः ॥ १४०१ ॥
ପ୍ରିୟ ସୋମ ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରେ ପଶମ ଛାଣିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଯଶସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ଯଶସ୍ୱୀ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରୁଥିବା। ହେ ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ, ସ୍ୱର୍ଗ ଆଡ଼କୁ ମରୁଭୂମି ଦେଇ ଗର୍ଜ; ମଙ୍ଗଳ ସହିତ ସଦା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
2.12.1402
ए꣢तो꣣ न्वि꣢न्द्र꣣ꣳ स्त꣡वा꣢म शु꣣द्ध꣢ꣳशु꣣द्धे꣢न꣣ सा꣡म्ना꣢ ।
शु꣣द्धै꣢रु꣣क्थै꣡र्वा꣢वृ꣣ध्वा꣡ꣳस꣢ꣳशु꣣द्धै꣢शी꣣र्वा꣡न्म꣢मत्तु ॥ १४०२ ॥
ଆସ ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା, ଶୁଦ୍ଧ ସାମ ଓ ଶୁଦ୍ଧ (ମନ୍ତ୍ର) ଦ୍ୱାରା; ଶୁଦ୍ଧ ଉକ୍ଥରେ ବଢ଼ୁଥିବା ତାଙ୍କୁ, ଶୁଦ୍ଧ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ।
2.12.1403
इ꣡न्द्र꣢ शु꣣द्धो꣡ न꣣ आ꣡ ग꣢हि शु꣣द्धः꣢ शु꣣द्धा꣡भि꣢रू꣣ति꣡भिः꣢ ।
शु꣣द्धो꣢ र꣣यिं꣡ वि धा꣢꣯रय शु꣣द्धो꣡ म꣢मद्धि सोम्य ॥ १४०३ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ଶୁଦ୍ଧ ରକ୍ଷାସହ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଆସ। ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଧନ ସ୍ଥାପନ କର; ହେ ସୋମପ୍ରିୟ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ।
2.12.1404
इ꣡न्द्र꣢ शु꣣द्धो꣡ हि नो꣢꣯ र꣣यि꣢ꣳ शु꣣द्धो꣡ रत्ना꣢꣯नि दा꣣शु꣡षे꣢ ।
शु꣣द्धो꣢ वृ꣣त्रा꣡णि꣢ जिघ्नसे शु꣣द्धो꣡ वाज꣢꣯ सिषाससि ॥ १४०४ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ତୁମେ ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ; ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଦାତାକୁ ରତ୍ନ ଦିଅ। ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବଧ କର; ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ବଳ ଜିତିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର।
2.12.1405
अ꣣ग्ने꣡ स्तोमं꣢꣯ मनामहे सि꣣ध्र꣢म꣣द्य꣡ दि꣢वि꣣स्पृ꣡शः꣢ ।
दे꣣व꣡स्य꣢ द्रविण꣣स्य꣡वः꣢ ॥ १४०५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ ସ୍ତୋତ୍ର ରଚୁ; ତାହା ସଫଳ ହେଉ ଏବଂ ଆକାଶ ସ୍ପର୍ଶ କରୁ; ଦେବତାଙ୍କ ଧନ ଇଚ୍ଛୁକ ଆମେ।
2.12.1406
अ꣣ग्नि꣡र्जु꣢षत नो꣣ गि꣢रो꣣ हो꣢ता꣣ यो꣡ मानु꣢꣯षे꣣ष्वा꣢ ।
स꣡ य꣢क्ष꣣द्दै꣢व्यं꣣ ज꣡न꣢म् ॥ १४०६ ॥
ଅଗ୍ନି ଆମର ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋତା। ସେ ଦୈବ ଜନଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତୁ।
2.12.1407
त्व꣡म꣢ग्ने स꣣प्र꣡था꣢ असि꣣ जु꣢ष्टो꣣ हो꣢ता꣣ व꣡रे꣢ण्यः ।
त्व꣡या꣢ य꣣ज्ञं꣡ वि त꣢꣯न्वते ॥ १४०७ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତୁମେ ପ୍ରିୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋତା। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
2.12.1408
अ꣣भि꣡ त्रि꣢पृ꣣ष्ठं꣡ वृष꣢꣯णं वयो꣣धा꣡मा꣢ङ्गो꣣षि꣡ण꣢मवावशंत꣣ वा꣡णीः꣢ ।
व꣢ना꣣ व꣡सा꣢नो꣣ व꣡रु꣢णो꣣ न꣢꣫ सिन्धू꣣र्वि꣡ र꣢त्न꣣धा꣡ द꣢यते꣣ वा꣡र्या꣢णि ॥ १४०८ ॥
ତ୍ରିପୃଷ୍ଠ, ବୃଷଭ, ଆୟୁଦାତା, ଗର୍ଜନକାରୀ ଦିଗରେ ବାଣୀମାନେ ଆଗ୍ରହରେ ଡାକନ୍ତି; ବନକୁ ବସ୍ତ୍ର ପରି ପିନ୍ଧୁଥିବା ବରୁଣ ନଦୀମାନଙ୍କ ପରି, ରତ୍ନଦାତା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ବାଣ୍ଟନ୍ତି।
2.12.1409
शू꣡र꣢ग्रामः꣣ स꣡र्व꣢वीरः꣣ स꣡हा꣢वा꣣न् जे꣡ता꣢ पवस्व꣣ स꣡नि꣢ता꣣ ध꣡ना꣢नि ।
ति꣣ग्मा꣡यु꣢धः क्षि꣣प्र꣡ध꣢न्वा स꣣म꣡त्स्वषा꣢꣯ढः सा꣣ह्वा꣡न्पृत꣢꣯नासु꣣ श꣡त्रू꣢न् ॥ १४०९ ॥
ବୀରମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିବା, ସର୍ବବୀର, ବଳବାନ, ବିଜେତା। ହେ ସୋମ, ଧନଦାତା, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆୟୁଧଧାରୀ, ଦ୍ରୁତ ଧନୁଧାରୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜେୟ, ସେନାରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପରାଜୟକାରୀ।
2.12.1410
उ꣣रु꣡ग꣢व्यूति꣣र꣡भ꣢यानि कृ꣣ण्व꣡न्त्स꣢मीची꣣ने꣡ आ प꣢꣯वस्वा꣣ पु꣡र꣢न्धी ।
अ꣣पः꣡ सिषा꣢꣯सन्नु꣣ष꣢सः꣣ स्व꣢ऽ३र्गाः꣡ सं चि꣢꣯क्रदो म꣣हो꣢ अ꣣स्म꣢भ्यं꣣ वा꣡जा꣢न् ॥ १४१० ॥
ବିଶାଳ ଚରାଚରଭୂମି ଥିବା, ଅଭୟ ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ମିଳନଶୀଳ ଲୋକରେ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ। ଜଳ ଓ ଉଷାମାନଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ହୋଇ, ସ୍ବର୍ଗପ୍ରକାଶ ପାଉଥିବା ତୁମେ, ଆମ ପାଇଁ ମହାନ ବଳ ଓ ପୁରସ୍କାର ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଘୋଷଣା କର।
2.12.1411
त्व꣡मि꣢न्द्र य꣣शा꣡ अ꣢स्यृजी꣣षी꣡ शव꣢꣯स꣣स्प꣡तिः꣢ ।
त्वं꣢ वृ꣣त्रा꣡णि꣢ हꣳ स्यप्र꣣ती꣢꣫न्येक꣣ इ꣢त्पु꣣र्व꣡नु꣢त्तश्चर्षणी꣣धृ꣡तिः꣢ ॥ १४११ ॥
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଶସ୍ୱୀ; ଋଜୀଷୀ ସୋମ ଛାଣିବାଲା; ବଳର ପ୍ରଭୁ। ତୁମେ ଏକା ଅତୁଳନୀୟ ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବଧ କର; ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିବାଲା ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା।
2.12.1412
त꣡मु꣢ त्वा नू꣣न꣡म꣢सुर꣣ प्र꣡चे꣢तस꣣ꣳ रा꣡धो꣢ भा꣣ग꣡मि꣢वेमहे ।
म꣣ही꣢व꣣ कृ꣡त्तिः꣢ शर꣣णा꣡ त꣢ इन्द्र꣣ प्र꣡ ते꣢ सु꣣म्ना꣡ नो꣢ अश्नवन् ॥ १४१२ ॥
ସେହି ତୁମକୁ, ହେ ଅସୁର, ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଧନର ଅଂଶ ପରି ଆମେ ଇଚ୍ଛା କରୁ। ବଡ଼ ଆବରଣ ପରି ତୁମ ଶରଣ ଅଛି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର କୃପା ଆମ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚୁ।
2.12.1413
य꣡जि꣢ष्ठं त्वा ववृमहे दे꣣वं꣡ दे꣢व꣣त्रा꣡ होता꣢꣯र꣣म꣡म꣢र्त्यम् ।
अ꣣स्य꣢ य꣣ज्ञ꣡स्य꣢ सु꣣क्र꣡तु꣢म् ॥ १४१३ ॥
ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୂଜନୀୟ ତୁମକୁ ଆମେ ବରଣ କରୁ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ହୋତା, ଅମର। ଏହି ଯଜ୍ଞର ଶୁଭ ସଂକଳ୍ପଧାରୀ।
2.12.1414
अ꣣पां꣡ नपा꣢꣯तꣳ सु꣣भ꣡ग꣢ꣳसु꣣दी꣡दि꣢तिम꣣ग्नि꣢मु꣣ श्रे꣡ष्ठ꣢शोचिषम् ।
स꣡ नो꣢ मि꣣त्र꣢स्य꣣ व꣡रु꣢णस्य सो꣢ अ꣣पा꣢꣫मा सु꣣म्नं꣡ य꣢क्षते दि꣣वि꣢ ॥ १४१४ ॥
ଜଳର ପୌତ୍ର, ସୌଭାଗ୍ୟବାନ, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖାଧାରୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ। ସେ ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଏବଂ ଜଳମାନଙ୍କ କୃପା ଦିବରେ ପୂଜାରେ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।
2.12.1415
य꣡म꣢ग्ने पृ꣣त्सु꣢꣫ मर्त्य꣣म꣢वा꣣ वा꣡जे꣢षु꣣ यं꣢ जु꣣नाः꣢ ।
स꣢꣫ यन्ता꣣ श꣡श्व꣢ती꣣रि꣡षः꣢ ॥ १४१५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କର ଏବଂ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଯାହାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ, ସେ ଚିରନ୍ତନ ଅନ୍ନର ନିୟନ୍ତା ହେଉ।
2.12.1416
न꣡ कि꣢रस्य सहन्त्य पर्ये꣣ता꣡ कय꣢꣯स्य चित् ।
वा꣡जो꣢ अस्ति श्र꣣वा꣡य्यः꣢ ॥ १४१६ ॥
ହେ ବିଜୟୀ, କେହି ତାକୁ ପଛରେ ପକାଇ ପାରେ ନାହିଁ; କୟର ବଳକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଅତିକ୍ରମ କରେ ନାହିଁ। ଏହି ବଳ ଯଶର ଯୋଗ୍ୟ।
2.12.1417
स꣡ वाजं꣢꣯ वि꣣श्व꣡च꣢र्षणि꣣र꣡र्व꣢द्भिरस्तु꣣ त꣡रु꣢ता ।
वि꣡प्रे꣢भिरस्तु꣣ स꣡नि꣢ता ॥ १४१७ ॥
ସେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଅଶ୍ୱ ସହିତ ବଳ ଜିତୁଥିବା ହେଉ; ବିପ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ସେ ଦାତା ହେଉ।
2.12.1418
सा꣣कमु꣡क्षो꣢ मर्जयन्त꣣ स्व꣡सा꣢रो꣣ द꣢श꣣ धी꣡र꣢स्य धी꣣त꣢यो꣣ ध꣡नु꣢त्रीः ।
ह꣢रिः꣣ प꣡र्य꣢द्र꣣वज्जाः꣡ सूर्य꣢꣯स्य꣣ द्रो꣡णं꣢ ननक्षे꣣ अ꣢त्यो꣣ न꣢ वा꣣जी꣢ ॥ १४१८ ॥
ବୃଷଭ ପରି ସୋମଧାରା ଏକତ୍ର ଶୁଦ୍ଧ କଲେ; ଧୀରଙ୍କ ଦଶ ଭଉଣୀ, ଧନୁ ପରି ଦ୍ରୁତ ଧୀତି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ଜାତ ହରି ଚାରିଦିଗରେ ଦୌଡ଼େ; ଦ୍ରୋଣ-ପାତ୍ରରେ ପହଞ୍ଚେ, ଅଶ୍ୱ ପରି, ଦ୍ରୁତ ଧାବକ ପରି।
2.12.1419
सं꣢ मा꣣तृ꣢भि꣣र्न꣡ शिशु꣢꣯र्वावशा꣣नो꣡ वृषा꣢꣯ दधन्वे पुरु꣣वा꣡रो꣢ अ꣣द्भिः꣢ ।
म꣢र्यो꣣ न꣡ योषा꣢꣯म꣣भि꣡ नि꣢ष्कृ꣣तं꣡ यन्त्सं ग꣢꣯च्छते क꣣ल꣡श꣢ उ꣣स्रि꣡या꣢भिः ॥ १४१९ ॥
ମାତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଶିଶୁ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବୃଷ, ବହୁଜନ-ଇଚ୍ଛିତ, ଜଳ ସହିତ ଦୌଡ଼େ। ମଣିଷ ଯେପରି ସଜ୍ଜିତା ନାରୀ ଆଡ଼କୁ ଯାଏ, ସେପରି କଳସ ଗାଭୀମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶେ।
2.12.1420
उ꣣त꣡ प्र पि꣢꣯प्य꣣ ऊ꣢ध꣣र꣡घ्न्या꣢या꣣ इ꣢न्दु꣣र्धा꣡रा꣢भिः सचते सुमे꣣धाः꣢ ।
मू꣣र्धा꣢नं꣣ गा꣢वः꣣ प꣡य꣢सा च꣣मू꣢ष्व꣣भि꣡ श्री꣢णन्ति꣣ व꣡सु꣢भि꣣र्न꣢ नि꣣क्तैः꣢ ॥ १४२० ॥
ଆଉ ସୋମ, ସୁମେଧା, ଊଧଘ୍ନୀ ଗାଈର ଦୁଧରେ ବଢ଼ି ଧାରା ସହିତ ମିଶେ। ଗାଈମାନେ ଦୁଧ ସହିତ ପାତ୍ରରେ ମସ୍ତକ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ସମ୍ପତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରି।
2.12.1421
पि꣡बा꣢ सु꣣त꣡स्य꣢ र꣣सि꣢नो꣣ म꣡त्स्वा꣢ न इन्द्र꣣ गो꣡म꣢तः ।
आ꣣पि꣡र्नो꣢ बोधि सध꣣मा꣡द्ये꣢ वृ꣣धे꣢꣣ऽ. ऽस्मा꣡ꣳ अ꣢वन्तु ते꣣ धि꣡यः꣢ ॥ १४२१ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରସପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମ ପାନ କର ଏବଂ ଗାଈ ସହିତ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କର। ଉତ୍ସବ ସଭାରେ ଆମର ବନ୍ଧୁ ହୋଇ, ଆମ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସଜାଗ ରୁହ; ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
2.12.1422
भू꣣या꣡म꣢ ते सुम꣣तौ꣢ वा꣣जि꣡नो꣢ व꣣यं꣡ मा न꣢꣯ स्तर꣣भि꣡मा꣢तये ।
अ꣣स्मां꣢ चि꣣त्रा꣡भि꣢रवताद꣣भि꣡ष्टि꣢भि꣣रा꣡ नः꣢ सु꣣म्ने꣡षु꣢ यामय ॥ १४२२ ॥
ଆମେ ବଳବାନ ହୋଇ ତୁମ ଅନୁକୂଳ କୃପାରେ ରହୁ; ଶତ୍ରୁ ଆଘାତ ପାଇଁ ଆମକୁ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦିଅ ନାହିଁ। ଅଦ୍ଭୁତ ସହାୟତାରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର ଏବଂ ତୁମ ବରଦାନ ଆଡ଼କୁ ଆମକୁ ନେଇ ଯାଅ।
2.12.1423
त्रि꣡र꣢स्मै स꣣प्त꣢ धे꣣न꣡वो꣢ दुदुह्रिरे स꣣त्या꣢मा꣣शि꣡रं꣢ पर꣣मे꣡ व्यो꣣मनि ।
च꣣त्वा꣢र्य꣣न्या꣡ भुव꣢꣯नानि नि꣣र्णि꣢जे꣣ चा꣡रू꣢णि चक्रे꣣ य꣢दृ꣣तै꣡रव꣢꣯र्धत ॥ १४२३ ॥
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସାତଗୋଟି ଧେନୁ ପରମ ଆକାଶରେ ତିନିଥର ସତ୍ୟ ଆଶିର (କ୍ଷୀର-ମିଶ୍ରିତ ଆହୁତି) ଦୁହିଲେ। ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ସେ ଅନ୍ୟ ଚାରି ଲୋକକୁ ସୁନ୍ଦର କଲେ; ଯେତେବେଳେ ସେ ଋତରେ ବଢ଼ିଲେ।
2.12.1424
स꣡ भक्ष꣢꣯माणो अ꣣मृ꣡त꣢स्य꣣ चा꣡रु꣢ण उ꣣भे꣢꣫ द्यावा꣣ का꣡व्ये꣢ना꣣ वि꣡ श꣢श्रथे ।
ते꣡जि꣢ष्ठा अ꣣पो꣢ म꣣ꣳह꣢ना꣣ प꣡रि꣢ व्यत꣣ य꣡दी꣢ दे꣣व꣢स्य꣣ श्र꣡व꣢सा꣣ स꣡दो꣢ वि꣣दुः꣢ ॥ १४२४ ॥
ସେ ଅମୃତର ସୁନ୍ଦର ରସ ଭକ୍ଷଣ କରି, ନିଜ କାବ୍ୟଶକ୍ତିରେ ଦୁଇ ଲୋକ (ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ)କୁ ଖୋଲନ୍ତି। ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଜଳକୁ ତାଙ୍କ ମହିମା ଚାରିଆଡ଼େ ବିସ୍ତାର କଲା; ଦେବଙ୍କ ଯଶରେ ସେମାନେ ଯେବେ ତାଙ୍କ ଆସନ ଜାଣନ୍ତି।
2.12.1425
ते꣡ अ꣢स्य सन्तु के꣣त꣡वोऽमृ꣢꣯त्य꣣वो꣡ऽदा꣢भ्यासो ज꣣नु꣡षी꣢ उ꣣भे꣡ अनु꣢꣯ ।
ये꣡भि꣢र्नृ꣣म्णा꣡ च꣢ दे꣣꣬व्या꣢꣯ च पुन꣣त꣡ आदिद्राजा꣢꣯नं म꣣न꣡ना꣢ अगृभ्णत ॥ १४२५ ॥
ତାଙ୍କ ସେହି କିରଣ ଅମର ଓ ଅଜେୟ ହେଉ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୁଇ ଜନ୍ମ (ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ)ର ଅନୁରୂପ ହେଉ। ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାନବୀୟ ଓ ଦୈବୀ ଶକ୍ତି ପବିତ୍ର ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ମନନଶୀଳ ଲୋକମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
2.12.1426
अ꣣भि꣢ वा꣣युं꣢ वी꣣꣬त्य꣢꣯र्षा गृणा꣣नो꣢꣣ऽ. ऽभि꣣ मि꣣त्रा꣡वरु꣢꣯णा पू꣣य꣡मा꣢नः ।
अ꣣भी꣡ नरं꣢꣯ धी꣣ज꣡व꣢नꣳ रथे꣣ष्ठा꣢म꣣भी꣢न्द्रं꣣ वृ꣡ष꣢णं꣣ व꣡ज्र꣢बाहुम् ॥ १४२६ ॥
ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆସୁଥିବା ବାୟୁ ଆଡ଼କୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଆଡ଼କୁ; ମନୋବେଗୀ ନେତା ଆଡ଼କୁ, ରଥରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଆଡ଼କୁ; ବୃଷଭ, ବଜ୍ରବାହୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଡ଼କୁ।
2.12.1427
अ꣣भि꣡ वस्त्रा꣢꣯ सुवस꣣ना꣡न्य꣢र्षा꣣भि꣢ धे꣣नूः꣢ सु꣣दु꣡घाः꣢ पू꣣य꣡मा꣢नः ।
अ꣣भि꣡ च꣣न्द्रा꣡ भर्त्त꣢꣯वे नो꣣ हि꣡र꣢ण्या꣣भ्य꣡श्वा꣢न्र꣣थि꣡नो꣢ देव सोम ॥ १४२७ ॥
ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ, ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ଆଡ଼କୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ସହଜରେ ଦୁହାଯାଉଥିବା ଗାଈ ଆଡ଼କୁ; ଆମ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ଆଡ଼କୁ, ସୁନା ଆଡ଼କୁ; ରଥଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଆଡ଼କୁ, ହେ ଦେବ ସୋମ।
2.12.1428
अ꣣भी꣡ नो꣢ अर्ष दि꣣व्या꣡ वसू꣢꣯न्य꣣भि꣢꣫ विश्वा꣣ पा꣡र्थि꣢वा पू꣣य꣡मा꣢नः ।
अ꣣भि꣢꣫ येन꣣ द्र꣡वि꣢णम꣣श्न꣡वा꣢मा꣣꣬भ्या꣢꣯र्षे꣣यं꣡ ज꣢मदग्नि꣣व꣡न्नः꣢ ॥ १४२८ ॥
ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ, ଆମ ଆଡ଼କୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ଦିବ୍ୟ ଧନ ଆଡ଼କୁ; ସମସ୍ତ ପାର୍ଥିବ ଧନ ଆଡ଼କୁ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଧନ ପାଇବା ସେଥି ଆଡ଼କୁ; ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପରି ଆମ ପାଇଁ ଋଷିମାନଙ୍କଠାରୁ ଜାତ ସ୍ତୁତି ଆଡ଼କୁ।
2.12.1429
य꣡ज्जाय꣢꣯था अपूर्व्य꣣ म꣡घ꣢वन्वृत्र꣣ह꣡त्या꣢य ।
त꣡त्पृ꣢थि꣣वी꣡म꣢प्रथय꣣स्त꣡द꣢स्तभ्ना उ꣣तो꣡ दिव꣢꣯म् ॥ १४२९ ॥
ହେ ଅପୂର୍ବ, ହେ ମଘବନ୍, ତୁମେ ବୃତ୍ର-ବଧ ପାଇଁ ଜନ୍ମିବା ବେଳେ ପୃଥିବୀକୁ ବିସ୍ତାର କଲ; ଏବଂ ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଧାରଣ କଲ।
2.12.1430
त꣡त्ते꣢ य꣣ज्ञो꣡ अ꣢जायत꣣ त꣢द꣣र्क꣢ उ꣣त꣡ हस्कृ꣢꣯तिः ।
त꣡द्विश्व꣢꣯मभि꣣भू꣡र꣢सि꣣ य꣢ज्जा꣣तं꣢꣫ यच्च꣣ ज꣡न्त्व꣢म् ॥ १४३० ॥
ତା'ପରେ ତୁମର ଯଜ୍ଞ ଜନ୍ମିଲା; ତା'ପରେ ଅର୍କ ଓ ହସ୍କୃତି ଜନ୍ମିଲେ। ଯାହା ଜନ୍ମିଛି ଏବଂ ଯାହା ଜନ୍ମିବ, ସେସବୁର ଅଭିଭୂ ତୁମେ।
2.12.1431
आ꣣मा꣡सु꣢ प꣣क्व꣡मैर꣢꣯य꣣ आ꣡ सूर्य꣢꣯ꣳ रोहयो दि꣣वि꣢ ।
घ꣣र्मं꣡ न सामं꣢꣯ तपता सुवृ꣣क्ति꣢भि꣣र्जु꣢ष्टं꣣ गि꣡र्व꣢णसे बृ꣣ह꣢त् ॥ १४३१ ॥
କଞ୍ଚା ପାତ୍ରରେ ପାଚିଲାକୁ ତୁମେ ପଠାଉଛ; ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦିତ କରୁଛ। ଘର୍ମ ପରି, ସାମରେ ତପାଇ, ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରିୟ ହୋଇ, ସ୍ତୁତିପ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ମହାନ ହୁଅ।
2.12.1432
म꣡त्स्यपा꣢꣯यि ते꣣ म꣢हः꣣ पा꣡त्र꣢स्येव हरिवो मत्स꣣रो꣡ मदः꣢꣯ ।
वृ꣡षा꣢ ते꣣ वृ꣢ष्ण꣣ इ꣡न्दु꣢र्वा꣣जी꣡ स꣢हस्र꣣सा꣡त꣢मः ॥ १४३२ ॥
ହେ ହରିବାନ୍, ତୁମ ପାଇଁ ଏହା ମହାନ ପାତ୍ରର ପାନୀୟ ପରି, ପିଇଲେ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ। ଉତ୍ତେଜକ ଓ ମଦକାରୀ ଏହି ସୋମ; ବର୍ଷଣକାରୀ, ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ସୋମବିନ୍ଦୁ, ବଳବାନ, ହଜାରୋଟି ଲୋକଙ୍କୁ ସର୍ବାଧିକ ଧନ ଦେଉଥିବା।
2.12.1433
आ꣡ न꣢स्ते गन्तु मत्स꣣रो꣢꣫ वृषा꣣ म꣢दो꣣ व꣡रे꣢ण्यः ।
स꣣हा꣡वा꣢ꣳ इन्द्र सान꣣सिः꣡ पृ꣢तना꣣षा꣢डम꣢꣯र्त्यः ॥ १४३३ ॥
ତୁମର ଉତ୍ତେଜକ, ବର୍ଷଣକାରୀ, ମଦକାରୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୋମ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳବାନ, ଧନ ଜିତୁଥିବା, ସେନା ଜିତୁଥିବା, ଅମର୍ତ୍ୟ।
2.12.1434
त्व꣢꣫ꣳ हि शूरः꣣ स꣡नि꣢ता चो꣣द꣢यो꣣ म꣡नु꣢षा꣣ र꣡थ꣢म् ।
स꣣हा꣢वा꣣न्द꣡स्यु꣢मव्र꣣त꣢꣫मोषः꣣ पा꣢त्रं꣣ न꣢ शो꣣चि꣡षा꣢ ॥ १४३४ ॥
ତୁମେ ହିଁ ଶୂର ଓ ଦାତା; ମନୁଷ୍ୟର ରଥକୁ ତୁମେ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ। ହେ ବଳବାନ, ନିୟମହୀନ ଶତ୍ରୁକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପାତ୍ର ପରି ଜାଳ।