Bhagavad Gītā · Kapitel 1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.1
धर्मक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे समवेता युयुत्सवः ।
मामकाः पाण्डवाश्चैव किमकुर्वत सञ्जय ॥ १.१ ॥
Dhṛtarāṣṭra sprach: Auf dem Feld des Dharma, in Kurukṣetra, versammelten sich meine Söhne und die Söhne Pāṇḍus, kampfbegierig. Was taten sie, Sañjaya?
1.2
दृष्ट्वा तु पाण्डवानीकं व्यूढं दुर्योधनस्तदा ।
आचार्यमुपसङ्गम्य राजा वचनमब्रवीत् ॥ १.२ ॥
Sañjaya sprach: Als König Duryodhana das Heer der Pāṇḍavas in Schlachtordnung sah, ging er zu seinem Lehrer Droṇa und sprach diese Worte.
1.3
पश्यैतां पाण्डुपुत्राणामाचार्य महतीं चमूम् ।
व्यूढां द्रुपदपुत्रेण तव शिष्येण धीमता ॥ १.३ ॥
Lehrer, sieh dieses gewaltige Heer der Söhne Pāṇḍus, aufgestellt von deinem eigenen klugen Schüler, dem Sohn Drupadas.
1.4
अत्र शूरा महेष्वासा भीमार्जुनसमा युधि ।
युयुधानो विराटश्च द्रुपदश्च महारथः ॥ १.४ ॥
Hier sind Helden und mächtige Bogenschützen, im Kampf Bhīma und Arjuna ebenbürtig: Yuyudhāna, Virāṭa und Drupada, der große Wagenkämpfer,
1.5
धृष्टकेतुश्चेकितानः काशिराजश्च वीर्यवान् ।
पुरुजित्कुन्तिभोजश्च शैब्यश्च नरपुङ्गवः ॥ १.५ ॥
Dhṛṣṭaketu, Cekitāna und der tapfere König von Kāśī; Purujit, Kuntibhoja und Śaibya, der Beste unter den Menschen;
1.6
युधामन्युश्च विक्रान्त उत्तमौजाश्च वीर्यवान् ।
सौभद्रो द्रौपदेयाश्च सर्व एव महारथाः ॥ १.६ ॥
der kühne Yudhāmanyu und der tapfere Uttamaujas, der Sohn der Subhadrā und die Söhne der Draupadī: allesamt große Wagenkämpfer.
1.7
अस्माकं तु विशिष्टा ये तान्निबोध द्विजोत्तम ।
नायका मम सैन्यस्य संज्ञार्थं तान्ब्रवीमि ते ॥ १.७ ॥
Höre nun, Bester der Zweimalgeborenen, wer auf unserer Seite hervorragt, die Anführer meines Heeres; ich nenne sie dir.
1.8
भवान्भीष्मश्च कर्णश्च कृपश्च समितिञ्जयः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च सौमदत्तिस्तथैव च ॥ १.८ ॥
Du selbst und Bhīṣma, Karṇa und Kṛpa, stets siegreich im Kampf; Aśvatthāmā, Vikarṇa und der Sohn des Somadatta;
1.9
अन्ये च बहवः शूरा मदर्थे त्यक्तजीविताः ।
नानाशस्त्रप्रहरणाः सर्वे युद्धविशारदाः ॥ १.९ ॥
und viele andere Helden, bereit, für mich ihr Leben zu geben, mit allerlei Waffen gerüstet, alle kriegserfahren.
1.10
अपर्याप्तं तदस्माकं बलं भीष्माभिरक्षितम् ।
पर्याप्तं त्विदमेतेषां बलं भीमाभिरक्षितम् ॥ १.१० ॥
Unsere Macht, von Bhīṣma beschützt, ist unermesslich; die ihre, von Bhīma beschützt, ist begrenzt. (Seit langem wird bemerkt, dass die Worte auch das Gegenteil sagen können: unsere reicht nicht, ihre reicht.)
1.11
अयनेषु च सर्वेषु यथाभागमवस्थिताः ।
भीष्ममेवाभिरक्षन्तु भवन्तः सर्व एव हि ॥ १.११ ॥
So schützt ihr alle, an euren Plätzen an jedem Zugang der Formation, vor allem Bhīṣma.
1.12
तस्य संजनयन्हर्षं कुरुवृद्धः पितामहः ।
सिंहनादं विनद्योच्चैः शङ्खं दध्मौ प्रतापवान् ॥ १.१२ ॥
Da brüllte, um Duryodhana zu erfreuen, der mächtige Ahnherr Bhīṣma, der Älteste der Kurus, wie ein Löwe und blies sein Muschelhorn.
1.13
ततः शङ्खाश्च भेर्यश्च पणवानकगोमुखाः ।
सहसैवाभ्यहन्यन्त स शब्दस्तुमुलोऽभवत् ॥ १.१३ ॥
Dann erklangen Muschelhörner, Pauken, Trommeln, Handtrommeln und Hörner alle zugleich, und der Lärm war gewaltig.
1.14
ततः श्वेतैर्हयैर्युक्ते महति स्यन्दने स्थितौ ।
माधवः पाण्डवश्चैव दिव्यौ शङ्खौ प्रदध्मतुः ॥ १.१४ ॥
Da bliesen Kṛṣṇa und Arjuna, auf ihrem großen, mit weißen Pferden bespannten Wagen stehend, ihre göttlichen Muschelhörner.
1.15
पाञ्चजन्यं हृषीकेशो देवदत्तं धनंजयः ।
पौण्ड्रं दध्मौ महाशङ्खं भीमकर्मा वृकोदरः ॥ १.१५ ॥
Kṛṣṇa blies Pāñcajanya, Arjuna blies Devadatta, und Bhīma, der Täter furchtbarer Taten, blies das große Muschelhorn Pauṇḍra.
1.16
अनन्तविजयं राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
नकुलः सहदेवश्च सुघोषमणिपुष्पकौ ॥ १.१६ ॥
König Yudhiṣṭhira, der Sohn der Kuntī, blies Anantavijaya; Nakula und Sahadeva bliesen Sughoṣa und Maṇipuṣpaka.
1.17
काश्यश्च परमेष्वासः शिखण्डी च महारथः ।
धृष्टद्युम्नो विराटश्च सात्यकिश्चापराजितः ॥ १.१७ ॥
Der König von Kāśī, ein vortrefflicher Bogenschütze, und Śikhaṇḍī, der große Wagenkämpfer; Dhṛṣṭadyumna, Virāṭa und der unbesiegte Sātyaki;
1.18
द्रुपदो द्रौपदेयाश्च सर्वशः पृथिवीपते ।
सौभद्रश्च महाबाहुः शङ्खान्दध्मुः पृथक्पृथक् ॥ १.१८ ॥
Drupada und die Söhne der Draupadī und der starkarmige Sohn der Subhadrā, o König, bliesen jeder sein Muschelhorn, von allen Seiten.
1.19
स घोषो धार्तराष्ट्राणां हृदयानि व्यदारयत् ।
नभश्च पृथिवीं चैव तुमुलो व्यनुनादयन् ॥ १.१९ ॥
Dieser donnernde Klang, der Himmel und Erde erbeben ließ, zerriss die Herzen der Söhne Dhṛtarāṣṭras.
1.20
अथ व्यवस्थितान् दृष्ट्वा धार्तराष्ट्रान्कपिध्वजः ।
प्रवृत्ते शस्त्रसंपाते धनुरुद्यम्य पाण्डवः ॥ १.२० ॥
Da sah Arjuna, dessen Banner Hanumān trägt, die Söhne Dhṛtarāṣṭras in ihren Reihen stehen, und als die Waffen eben aufeinanderprallen sollten, hob er seinen Bogen
1.21
हृषीकेशं तदा वाक्यमिदमाह महीपते ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये रथं स्थापय मेऽच्युत ॥ १.२१ ॥
und sprach zu Kṛṣṇa, o König: „Acyuta, stelle meinen Wagen zwischen die beiden Heere,
1.22
यावदेतान्निरीक्षेऽहं योद्धुकामानवस्थितान् ।
कैर्मया सह योद्धव्यमस्मिन्रणसमुद्यमे ॥ १.२२ ॥
damit ich diese Männer sehe, die hier kampfbegierig stehen, und erkenne, mit wem ich in diesem Krieg kämpfen muss,
1.23
योत्स्यमानानवेक्षेऽहं य एतेऽत्र समागताः ।
धार्तराष्ट्रस्य दुर्बुद्धेर्युद्धे प्रियचिकीर्षवः ॥ १.२३ ॥
und die betrachte, die sich hier zum Kampf versammelt haben, um dem übelgesinnten Sohn Dhṛtarāṣṭras zu gefallen.“
1.24
एवमुक्तो हृषीकेशो गुडाकेशेन भारत ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये स्थापयित्वा रथोत्तमम् ॥ १.२४ ॥
Sañjaya sprach: So von Arjuna angesprochen, o Bhārata, stellte Kṛṣṇa den herrlichen Wagen zwischen die beiden Heere,
1.25
भीष्मद्रोणप्रमुखतः सर्वेषां च महीक्षिताम् ।
उवाच पार्थ पश्यैतान्समवेतान्कुरूनिति ॥ १.२५ ॥
Bhīṣma, Droṇa und allen Königen gegenüber, und sprach: „Pārtha, sieh die hier versammelten Kurus.“
1.26
तत्रापश्यत्स्थितान्पार्थः पितृ़नथ पितामहान् ।
आचार्यान्मातुलान्भ्रातृ़न्पुत्रान्पौत्रान्सखींस्तथा ॥ १.२६ ॥
Dort sah Arjuna in beiden Heeren Väter und Großväter, Lehrer, Onkel, Brüder, Söhne, Enkel und Freunde stehen,
1.27
श्वशुरान्सुहृदश्चैव सेनयोरुभयोरपि ।
तान्समीक्ष्य स कौन्तेयः सर्वान्बन्धूनवस्थितान् ॥ १.२७ ॥
Schwiegerväter und Wohlgesinnte auf beiden Seiten. Als der Sohn der Kuntī all diese Verwandten zum Kampf aufgestellt sah,
1.28
कृपया परयाऽऽविष्टो विषीदन्निदमब्रवीत् ।
दृष्ट्वेमं स्वजनं कृष्ण युयुत्सुं समुपस्थितम् ॥ १.२८ ॥
wurde er von tiefem Mitleid ergriffen und sprach verzagt: „Kṛṣṇa, da ich meine eigenen Leute hier kampfbegierig versammelt sehe,
1.29
सीदन्ति मम गात्राणि मुखं च परिशुष्यति ।
वेपथुश्च शरीरे मे रोमहर्षश्च जायते ॥ १.२९ ॥
versagen mir die Glieder, und mein Mund wird trocken; mein Körper zittert, und mir sträuben sich die Haare.
1.30
गाण्डीवं स्रंसते हस्तात्त्वक्चैव परिदह्यते ।
न च शक्नोम्यवस्थातुं भ्रमतीव च मे मनः ॥ १.३० ॥
Gāṇḍīva gleitet mir aus der Hand, und meine Haut brennt; ich kann nicht fest stehen, und mein Geist taumelt.
1.31
निमित्तानि च पश्यामि विपरीतानि केशव ।
न च श्रेयोऽनुपश्यामि हत्वा स्वजनमाहवे ॥ १.३१ ॥
Ich sehe böse Vorzeichen, Keśava, und ich sehe nichts Gutes darin, meine eigenen Leute im Kampf zu töten.
1.32
न काङ्क्षे विजयं कृष्ण न च राज्यं सुखानि च ।
किं नो राज्येन गोविन्द किं भोगैर्जीवितेन वा ॥ १.३२ ॥
Ich will keinen Sieg, Kṛṣṇa, kein Königreich und keine Freuden. Was soll uns ein Königreich, Govinda, was Genuss, was selbst das Leben?
1.33
येषामर्थे काङ्क्षितं नो राज्यं भोगाः सुखानि च ।
त इमेऽवस्थिता युद्धे प्राणांस्त्यक्त्वा धनानि च ॥ १.३३ ॥
Gerade die, um derentwillen wir Königreich, Genuss und Freuden begehrten, stehen hier im Kampf, bereit, Leben und Besitz aufzugeben:
1.34
आचार्याः पितरः पुत्रास्तथैव च पितामहाः ।
मातुलाः श्वशुराः पौत्राः श्यालाः सम्बन्धिनस्तथा ॥ १.३४ ॥
Lehrer, Väter, Söhne und Großväter, Onkel, Schwiegerväter, Enkel, Schwäger und andere Verwandte.
1.35
एतान्न हन्तुमिच्छामि घ्नतोऽपि मधुसूदन ।
अपि त्रैलोक्यराज्यस्य हेतोः किं नु महीकृते ॥ १.३५ ॥
Ich will sie nicht töten, Madhusūdana, selbst wenn sie mich töten; nicht um die Herrschaft über die drei Welten, geschweige denn um diese Erde.
1.36
निहत्य धार्तराष्ट्रान्नः का प्रीतिः स्याज्जनार्दन ।
पापमेवाश्रयेदस्मान्हत्वैतानाततायिनः ॥ १.३६ ॥
Welche Freude hätten wir, Janārdana, die Söhne Dhṛtarāṣṭras zu töten? Auch wenn sie Angreifer sind, nur Sünde würde an uns haften, wenn wir sie töteten.
1.37
तस्मान्नार्हा वयं हन्तुं धार्तराष्ट्रान्स्वबान्धवान् ।
स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ॥ १.३७ ॥
Darum dürfen wir die Söhne Dhṛtarāṣṭras, unsere eigene Sippe, nicht töten. Wie könnten wir glücklich sein, Mādhava, nachdem wir die Unseren getötet haben?
1.38
यद्यप्येते न पश्यन्ति लोभोपहतचेतसः ।
कुलक्षयकृतं दोषं मित्रद्रोहे च पातकम् ॥ १.३८ ॥
Auch wenn sie, den Sinn von Gier überwältigt, das Unrecht der Vernichtung einer Familie und die Sünde des Verrats an Freunden nicht sehen,
1.39
कथं न ज्ञेयमस्माभिः पापादस्मान्निवर्तितुम् ।
कुलक्षयकृतं दोषं प्रपश्यद्भिर्जनार्दन ॥ १.३९ ॥
warum sollten wir, die wir das Unrecht der Vernichtung einer Familie klar erkennen, nicht wissen, uns von dieser Sünde abzuwenden, Janārdana?
1.40
कुलक्षये प्रणश्यन्ति कुलधर्माः सनातनाः ।
धर्मे नष्टे कुलं कृत्स्नमधर्मोऽभिभवत्युत ॥ १.४० ॥
Wird eine Familie vernichtet, so gehen ihre uralten Überlieferungen zugrunde; und geht ihr Dharma verloren, so überwältigt die Unordnung die ganze Familie.
1.41
अधर्माभिभवात्कृष्ण प्रदुष्यन्ति कुलस्त्रियः ।
स्त्रीषु दुष्टासु वार्ष्णेय जायते वर्णसङ्करः ॥ १.४१ ॥
Wenn die Unordnung überhandnimmt, Kṛṣṇa, gehen die Frauen der Familie in die Irre, und daraus, Vārṣṇeya, entsteht Verwirrung der gesellschaftlichen Ordnung.
1.42
सङ्करो नरकायैव कुलघ्नानां कुलस्य च ।
पतन्ति पितरो ह्येषां लुप्तपिण्डोदकक्रियाः ॥ १.४२ ॥
Diese Verwirrung führt die Familie wie auch ihre Zerstörer in die Hölle; auch ihre Ahnen fallen, der Gaben von Reis und Wasser beraubt.
1.43
दोषैरेतैः कुलघ्नानां वर्णसङ्करकारकैः ।
उत्साद्यन्ते जातिधर्माः कुलधर्माश्च शाश्वताः ॥ १.४३ ॥
Durch diese Vergehen derer, die die Familie zerstören und die gesellschaftliche Ordnung verwirren, werden die althergebrachten Pflichten von Gemeinschaft und Familie ausgelöscht.
1.44
उत्सन्नकुलधर्माणां मनुष्याणां जनार्दन ।
नरकेऽनियतं वासो भवतीत्यनुशुश्रुम ॥ १.४४ ॥
Menschen, deren Familienüberlieferungen zerstört sind, Janārdana, wohnen ohne Ende in der Hölle; so haben wir es gehört.
1.45
अहो बत महत्पापं कर्तुं व्यवसिता वयम् ।
यद्राज्यसुखलोभेन हन्तुं स्वजनमुद्यताः ॥ १.४५ ॥
Ach, welch große Sünde haben wir uns vorgenommen, bereit, die Unseren aus Gier nach den Freuden eines Königreichs zu töten!
1.46
यदि मामप्रतीकारमशस्त्रं शस्त्रपाणयः ।
धार्तराष्ट्रा रणे हन्युस्तन्मे क्षेमतरं भवेत् ॥ १.४६ ॥
Besser wäre es für mich, wenn die Söhne Dhṛtarāṣṭras, Waffen in der Hand, mich im Kampf töteten, unbewaffnet und ohne Gegenwehr.“
1.47
एवमुक्त्वाऽर्जुनः संख्ये रथोपस्थ उपाविशत् ।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥ १.४७ ॥
Sañjaya sprach: Nachdem er so auf dem Schlachtfeld gesprochen hatte, warf Arjuna Bogen und Pfeile fort und sank auf den Sitz seines Wagens, den Geist von Kummer überwältigt.