பகவத் கீதை · அத்தியாயம் 1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.1
धर्मक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे समवेता युयुत्सवः ।
मामकाः पाण्डवाश्चैव किमकुर्वत सञ्जय ॥ १.१ ॥
திருதராஷ்டிரன் கூறினான்: சஞ்சயா, தர்மபூமியான குருக்ஷேத்திரத்தில் போர் புரியும் ஆவலுடன் கூடிய என் மகன்களும் பாண்டுவின் மகன்களும் என்ன செய்தார்கள்?
1.2
दृष्ट्वा तु पाण्डवानीकं व्यूढं दुर्योधनस्तदा ।
आचार्यमुपसङ्गम्य राजा वचनमब्रवीत् ॥ १.२ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: போருக்கு அணிவகுத்து நின்ற பாண்டவப் படையைக் கண்டு, அரசன் துரியோதனன் ஆசான் துரோணரை அணுகி இவ்வாறு பேசினான்.
1.3
पश्यैतां पाण्डुपुत्राणामाचार्य महतीं चमूम् ।
व्यूढां द्रुपदपुत्रेण तव शिष्येण धीमता ॥ १.३ ॥
ஆசானே, உங்கள் அறிவுமிக்க மாணவனான துருபதனின் மகன் அணிவகுத்துள்ள பாண்டுவின் மகன்களின் இந்தப் பெரும் படையைப் பாருங்கள்.
1.4
अत्र शूरा महेष्वासा भीमार्जुनसमा युधि ।
युयुधानो विराटश्च द्रुपदश्च महारथः ॥ १.४ ॥
இங்கே போரில் பீமனுக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் நிகரான வீரர்களும் பெரும் வில்லாளிகளும் உள்ளனர்: யுயுதானன், விராடன், மகாரதனான துருபதன்,
1.5
धृष्टकेतुश्चेकितानः काशिराजश्च वीर्यवान् ।
पुरुजित्कुन्तिभोजश्च शैब्यश्च नरपुङ्गवः ॥ १.५ ॥
திருஷ்டகேது, சேகிதானன், வீரமிக்க காசி மன்னன்; புருஜித், குந்திபோஜன், மனிதருள் சிறந்த சைப்யன்;
1.6
युधामन्युश्च विक्रान्त उत्तमौजाश्च वीर्यवान् ।
सौभद्रो द्रौपदेयाश्च सर्व एव महारथाः ॥ १.६ ॥
துணிவுமிக்க யுதாமன்யு, வீரனான உத்தமௌஜன், சுபத்திரையின் மகன், திரௌபதியின் மகன்கள்: இவர்கள் அனைவரும் மகாரதர்கள்.
1.7
अस्माकं तु विशिष्टा ये तान्निबोध द्विजोत्तम ।
नायका मम सैन्यस्य संज्ञार्थं तान्ब्रवीमि ते ॥ १.७ ॥
இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவரே, இப்போது நம் பக்கத்துச் சிறந்தவர்களை, என் படையின் தலைவர்களைக் கேளுங்கள்; உங்களுக்காக அவர்கள் பெயர்களைச் சொல்கிறேன்.
1.8
भवान्भीष्मश्च कर्णश्च कृपश्च समितिञ्जयः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च सौमदत्तिस्तथैव च ॥ १.८ ॥
நீங்களும், பீஷ்மரும், கர்ணனும், போரில் எப்போதும் வெல்லும் கிருபரும்; அசுவத்தாமா, விகர்ணன், சோமதத்தனின் மகன்;
1.9
अन्ये च बहवः शूरा मदर्थे त्यक्तजीविताः ।
नानाशस्त्रप्रहरणाः सर्वे युद्धविशारदाः ॥ १.९ ॥
எனக்காக உயிரையும் கொடுக்கத் துணிந்த இன்னும் பல வீரர்கள், பலவகை ஆயுதங்கள் தாங்கியவர்கள், அனைவரும் போரில் தேர்ந்தவர்கள்.
1.10
अपर्याप्तं तदस्माकं बलं भीष्माभिरक्षितम् ।
पर्याप्तं त्विदमेतेषां बलं भीमाभिरक्षितम् ॥ १.१० ॥
பீஷ்மர் காக்கும் நம் வலிமை அளவற்றது; பீமன் காக்கும் அவர்களுடையது அளவுக்குட்பட்டது. (இச்சொற்கள் எதிர்ப்பொருளையும் தரும் என்று நெடுங்காலமாகக் கூறப்படுகிறது: நம்முடையது போதாது, அவர்களுடையது போதும்.)
1.11
अयनेषु च सर्वेषु यथाभागमवस्थिताः ।
भीष्ममेवाभिरक्षन्तु भवन्तः सर्व एव हि ॥ १.११ ॥
ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் அணிவகுப்பின் ஒவ்வொரு நுழைவாயிலிலும் உங்கள் இடத்தில் நின்று, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகப் பீஷ்மரைக் காக்க வேண்டும்.
1.12
तस्य संजनयन्हर्षं कुरुवृद्धः पितामहः ।
सिंहनादं विनद्योच्चैः शङ्खं दध्मौ प्रतापवान् ॥ १.१२ ॥
அப்போது துரியோதனனை மகிழ்விக்க, குருக்களில் மூத்தவரான வலிமைமிக்க பாட்டனார் பீஷ்மர் சிங்கம்போல் கர்ஜித்துத் தம் சங்கை முழங்கினார்.
1.13
ततः शङ्खाश्च भेर्यश्च पणवानकगोमुखाः ।
सहसैवाभ्यहन्यन्त स शब्दस्तुमुलोऽभवत् ॥ १.१३ ॥
பின்னர் சங்குகளும், பேரிகைகளும், தம்பட்டங்களும், முரசுகளும், கொம்புகளும் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்தன; அந்த ஓசை பேரிரைச்சலாக இருந்தது.
1.14
ततः श्वेतैर्हयैर्युक्ते महति स्यन्दने स्थितौ ।
माधवः पाण्डवश्चैव दिव्यौ शङ्खौ प्रदध्मतुः ॥ १.१४ ॥
பின்னர் வெண்குதிரைகள் பூட்டிய பெரும் தேரில் நின்ற கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் தங்கள் தெய்வீகச் சங்குகளை முழங்கினர்.
1.15
पाञ्चजन्यं हृषीकेशो देवदत्तं धनंजयः ।
पौण्ड्रं दध्मौ महाशङ्खं भीमकर्मा वृकोदरः ॥ १.१५ ॥
கிருஷ்ணன் பாஞ்சஜன்யத்தையும், அர்ஜுனன் தேவதத்தத்தையும், அஞ்சத்தக்க செயல்களைச் செய்யும் பீமன் பௌண்ட்ரம் என்ற பெரும் சங்கையும் முழங்கினர்.
1.16
अनन्तविजयं राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
नकुलः सहदेवश्च सुघोषमणिपुष्पकौ ॥ १.१६ ॥
குந்தியின் மகனான அரசன் யுதிஷ்டிரன் அனந்தவிஜயத்தையும், நகுலனும் சகதேவனும் சுகோஷத்தையும் மணிபுஷ்பகத்தையும் முழங்கினர்.
1.17
काश्यश्च परमेष्वासः शिखण्डी च महारथः ।
धृष्टद्युम्नो विराटश्च सात्यकिश्चापराजितः ॥ १.१७ ॥
சிறந்த வில்லாளியான காசி மன்னன், மகாரதனான சிகண்டி; திருஷ்டத்யும்னன், விராடன், வெல்லப்படாத சாத்யகி;
1.18
द्रुपदो द्रौपदेयाश्च सर्वशः पृथिवीपते ।
सौभद्रश्च महाबाहुः शङ्खान्दध्मुः पृथक्पृथक् ॥ १.१८ ॥
அரசே, துருபதனும், திரௌபதியின் மகன்களும், வலிய கரங்களுடைய சுபத்திரையின் மகனும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் தத்தம் சங்குகளை முழங்கினர்.
1.19
स घोषो धार्तराष्ट्राणां हृदयानि व्यदारयत् ।
नभश्च पृथिवीं चैव तुमुलो व्यनुनादयन् ॥ १.१९ ॥
வானையும் பூமியையும் எதிரொலிக்கச் செய்த அந்தப் பேரொலி திருதராஷ்டிரனின் மகன்களின் இதயங்களைப் பிளந்தது.
1.20
अथ व्यवस्थितान् दृष्ट्वा धार्तराष्ट्रान्कपिध्वजः ।
प्रवृत्ते शस्त्रसंपाते धनुरुद्यम्य पाण्डवः ॥ १.२० ॥
அப்போது அனுமனைக் கொடியில் கொண்ட அர்ஜுனன், அணிவகுத்து நின்ற திருதராஷ்டிரனின் மகன்களைக் கண்டு, ஆயுதங்கள் மோதத் தொடங்கும் வேளையில் தன் வில்லை உயர்த்தி,
1.21
हृषीकेशं तदा वाक्यमिदमाह महीपते ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये रथं स्थापय मेऽच्युत ॥ १.२१ ॥
அரசே, கிருஷ்ணனிடம் கூறினான்: 'அச்சுதா, என் தேரை இரு படைகளுக்கும் நடுவே நிறுத்து,
1.22
यावदेतान्निरीक्षेऽहं योद्धुकामानवस्थितान् ।
कैर्मया सह योद्धव्यमस्मिन्रणसमुद्यमे ॥ १.२२ ॥
போர் புரியும் ஆவலுடன் இங்கே நிற்கும் இவர்களைப் பார்த்து, இந்தப் போரில் நான் யாருடன் போரிட வேண்டும் என்று அறியும்படி,
1.23
योत्स्यमानानवेक्षेऽहं य एतेऽत्र समागताः ।
धार्तराष्ट्रस्य दुर्बुद्धेर्युद्धे प्रियचिकीर्षवः ॥ १.२३ ॥
தீய எண்ணமுடைய திருதராஷ்டிரனின் மகனை மகிழ்விக்க விரும்பி இங்கே போரிடக் கூடியிருப்பவர்களைப் பார்க்கும்படி.'
1.24
एवमुक्तो हृषीकेशो गुडाकेशेन भारत ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये स्थापयित्वा रथोत्तमम् ॥ १.२४ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: பாரதா, அர்ஜுனன் இவ்வாறு கூறியதும், கிருஷ்ணன் அந்தச் சிறந்த தேரை இரு படைகளுக்கும் நடுவே நிறுத்தி,
1.25
भीष्मद्रोणप्रमुखतः सर्वेषां च महीक्षिताम् ।
उवाच पार्थ पश्यैतान्समवेतान्कुरूनिति ॥ १.२५ ॥
பீஷ்மருக்கும், துரோணருக்கும், எல்லா மன்னர்களுக்கும் எதிரே, 'பார்த்தா, இங்கே கூடியிருக்கும் குருக்களைப் பார்' என்றான்.
1.26
तत्रापश्यत्स्थितान्पार्थः पितृ़नथ पितामहान् ।
आचार्यान्मातुलान्भ्रातृ़न्पुत्रान्पौत्रान्सखींस्तथा ॥ १.२६ ॥
அங்கே அர்ஜுனன் இரு படைகளிலும் நின்ற தந்தையரையும், பாட்டன்மாரையும், ஆசான்களையும், மாமன்களையும், சகோதரர்களையும், மகன்களையும், பேரன்களையும், நண்பர்களையும் கண்டான்,
1.27
श्वशुरान्सुहृदश्चैव सेनयोरुभयोरपि ।
तान्समीक्ष्य स कौन्तेयः सर्वान्बन्धूनवस्थितान् ॥ १.२७ ॥
இரு படைகளிலும் மாமனார்களையும் நலம் விரும்பிகளையும் கண்டான். போருக்கு அணிவகுத்து நின்ற இந்த உறவினர் அனைவரையும் கண்டு, குந்தியின் மகன்
1.28
कृपया परयाऽऽविष्टो विषीदन्निदमब्रवीत् ।
दृष्ट्वेमं स्वजनं कृष्ण युयुत्सुं समुपस्थितम् ॥ १.२८ ॥
ஆழ்ந்த இரக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, மனமுடைந்து கூறினான்: 'கிருஷ்ணா, போரிடும் ஆவலுடன் இங்கே நிற்கும் என் சொந்த மக்களைக் கண்டு,
1.29
सीदन्ति मम गात्राणि मुखं च परिशुष्यति ।
वेपथुश्च शरीरे मे रोमहर्षश्च जायते ॥ १.२९ ॥
என் உறுப்புகள் தளர்கின்றன, வாய் உலர்கிறது; உடல் நடுங்குகிறது, மயிர் சிலிர்க்கிறது.
1.30
गाण्डीवं स्रंसते हस्तात्त्वक्चैव परिदह्यते ।
न च शक्नोम्यवस्थातुं भ्रमतीव च मे मनः ॥ १.३० ॥
காண்டீபம் என் கையிலிருந்து நழுவுகிறது, தோல் எரிகிறது; என்னால் நிலையாக நிற்க முடியவில்லை, என் மனம் சுழல்கிறது.
1.31
निमित्तानि च पश्यामि विपरीतानि केशव ।
न च श्रेयोऽनुपश्यामि हत्वा स्वजनमाहवे ॥ १.३१ ॥
கேசவா, தீய சகுனங்களைக் காண்கிறேன்; போரில் என் சொந்த மக்களைக் கொல்வதில் எந்த நன்மையையும் நான் காணவில்லை.
1.32
न काङ्क्षे विजयं कृष्ण न च राज्यं सुखानि च ।
किं नो राज्येन गोविन्द किं भोगैर्जीवितेन वा ॥ १.३२ ॥
கிருஷ்ணா, எனக்கு வெற்றியும் வேண்டாம், அரசும் வேண்டாம், இன்பங்களும் வேண்டாம். கோவிந்தா, அரசால் என்ன பயன், இன்பத்தால் என்ன, உயிரால்தான் என்ன?
1.33
येषामर्थे काङ्क्षितं नो राज्यं भोगाः सुखानि च ।
त इमेऽवस्थिता युद्धे प्राणांस्त्यक्त्वा धनानि च ॥ १.३३ ॥
யாருக்காக நாம் அரசையும் இன்பத்தையும் சுகத்தையும் விரும்பினோமோ, அவர்களே உயிரையும் செல்வத்தையும் துறந்து இங்கே போரில் நிற்கின்றனர்:
1.34
आचार्याः पितरः पुत्रास्तथैव च पितामहाः ।
मातुलाः श्वशुराः पौत्राः श्यालाः सम्बन्धिनस्तथा ॥ १.३४ ॥
ஆசான்கள், தந்தையர், மகன்கள், பாட்டன்மார், மாமன்கள், மாமனார்கள், பேரன்கள், மைத்துனர்கள் மற்றும் பிற உறவினர்.
1.35
एतान्न हन्तुमिच्छामि घ्नतोऽपि मधुसूदन ।
अपि त्रैलोक्यराज्यस्य हेतोः किं नु महीकृते ॥ १.३५ ॥
மதுசூதனா, அவர்கள் என்னைக் கொன்றாலும் நான் அவர்களைக் கொல்ல விரும்பவில்லை; மூவுலக ஆட்சிக்காகவும் இல்லை, இந்தப் பூமிக்காக எப்படி?
1.36
निहत्य धार्तराष्ट्रान्नः का प्रीतिः स्याज्जनार्दन ।
पापमेवाश्रयेदस्मान्हत्वैतानाततायिनः ॥ १.३६ ॥
ஜனார்த்தனா, திருதராஷ்டிரனின் மகன்களைக் கொன்று நமக்கு என்ன மகிழ்ச்சி? அவர்கள் ஆக்கிரமிப்பாளர்களே என்றாலும், அவர்களைக் கொன்றால் பாவமே நம்மைப் பற்றும்.
1.37
तस्मान्नार्हा वयं हन्तुं धार्तराष्ट्रान्स्वबान्धवान् ।
स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ॥ १.३७ ॥
ஆகவே நம் சொந்த உறவினரான திருதராஷ்டிரனின் மகன்களை நாம் கொல்லக்கூடாது. மாதவா, சொந்த மக்களைக் கொன்றுவிட்டு நாம் எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருப்போம்?
1.38
यद्यप्येते न पश्यन्ति लोभोपहतचेतसः ।
कुलक्षयकृतं दोषं मित्रद्रोहे च पातकम् ॥ १.३८ ॥
பேராசையால் மனம் கெட்ட அவர்கள் குலத்தை அழிப்பதன் தீங்கையும் நண்பர்களுக்குத் துரோகம் செய்வதன் பாவத்தையும் காணாவிட்டாலும்,
1.39
कथं न ज्ञेयमस्माभिः पापादस्मान्निवर्तितुम् ।
कुलक्षयकृतं दोषं प्रपश्यद्भिर्जनार्दन ॥ १.३९ ॥
ஜனார்த்தனா, குலத்தை அழிப்பதன் தீங்கைத் தெளிவாகக் காணும் நாம் இந்தப் பாவத்திலிருந்து விலக ஏன் அறியக்கூடாது?
1.40
कुलक्षये प्रणश्यन्ति कुलधर्माः सनातनाः ।
धर्मे नष्टे कुलं कृत्स्नमधर्मोऽभिभवत्युत ॥ १.४० ॥
ஒரு குலம் அழியும்போது அதன் தொன்மையான மரபுகள் அழிகின்றன; தர்மம் அழிந்தால் அதர்மம் முழுக் குலத்தையும் ஆட்கொள்கிறது.
1.41
अधर्माभिभवात्कृष्ण प्रदुष्यन्ति कुलस्त्रियः ।
स्त्रीषु दुष्टासु वार्ष्णेय जायते वर्णसङ्करः ॥ १.४१ ॥
கிருஷ்ணா, அதர்மம் மேலோங்கும்போது குலப் பெண்கள் வழிதவறுகின்றனர்; வார்ஷ்ணேயா, அதிலிருந்து சமூக ஒழுங்கின் குழப்பம் பிறக்கிறது.
1.42
सङ्करो नरकायैव कुलघ्नानां कुलस्य च ।
पतन्ति पितरो ह्येषां लुप्तपिण्डोदकक्रियाः ॥ १.४२ ॥
இந்தக் குழப்பம் குலத்தையும் அதை அழிப்பவர்களையும் நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்கிறது; அன்னமும் நீரும் படைக்கப்படாமல் அவர்களின் முன்னோர்களும் வீழ்கின்றனர்.
1.43
दोषैरेतैः कुलघ्नानां वर्णसङ्करकारकैः ।
उत्साद्यन्ते जातिधर्माः कुलधर्माश्च शाश्वताः ॥ १.४३ ॥
குலத்தை அழித்து சமூக ஒழுங்கைக் குழப்புபவர்களின் இந்தத் தீங்குகளால், சமூகத்தின் கடமைகளும் குலத்தின் தொன்மையான மரபுகளும் அழிகின்றன.
1.44
उत्सन्नकुलधर्माणां मनुष्याणां जनार्दन ।
नरकेऽनियतं वासो भवतीत्यनुशुश्रुम ॥ १.४४ ॥
ஜனார்த்தனா, குல மரபுகள் அழிந்த மனிதர்கள் முடிவில்லாமல் நரகத்தில் வாழ்கின்றனர் என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.
1.45
अहो बत महत्पापं कर्तुं व्यवसिता वयम् ।
यद्राज्यसुखलोभेन हन्तुं स्वजनमुद्यताः ॥ १.४५ ॥
ஐயோ, அரசின் இன்பத்திற்கான பேராசையால் சொந்த மக்களைக் கொல்லத் தயாராகி, எத்தகைய பெரும் பாவத்தைச் செய்யத் துணிந்துவிட்டோம்!
1.46
यदि मामप्रतीकारमशस्त्रं शस्त्रपाणयः ।
धार्तराष्ट्रा रणे हन्युस्तन्मे क्षेमतरं भवेत् ॥ १.४६ ॥
ஆயுதமில்லாமல், எதிர்க்காமல் இருக்கும் என்னை ஆயுதம் தாங்கிய திருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் போரில் கொன்றாலும் அதுவே எனக்கு மேலானது.'
1.47
एवमुक्त्वाऽर्जुनः संख्ये रथोपस्थ उपाविशत् ।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥ १.४७ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: போர்க்களத்தில் இவ்வாறு கூறிய அர்ஜுனன், வில்லையும் அம்புகளையும் கீழே போட்டுவிட்டு, துயரத்தால் மனம் கலங்கித் தேர்த்தட்டில் அமர்ந்துவிட்டான்.