Bhagavad Gītā · Capítulo 1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.1
धर्मक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे समवेता युयुत्सवः ।
मामकाः पाण्डवाश्चैव किमकुर्वत सञ्जय ॥ १.१ ॥
Dhṛtarāṣṭra disse: No campo do dharma, em Kurukṣetra, meus filhos e os filhos de Pāṇḍu reuniram-se, ansiosos por lutar. O que fizeram, Sañjaya?
1.2
दृष्ट्वा तु पाण्डवानीकं व्यूढं दुर्योधनस्तदा ।
आचार्यमुपसङ्गम्य राजा वचनमब्रवीत् ॥ १.२ ॥
Sañjaya disse: Ao ver o exército dos Pāṇḍavas disposto para a batalha, o rei Duryodhana foi ter com o seu mestre Droṇa e disse estas palavras.
1.3
पश्यैतां पाण्डुपुत्राणामाचार्य महतीं चमूम् ।
व्यूढां द्रुपदपुत्रेण तव शिष्येण धीमता ॥ १.३ ॥
Mestre, vê este imenso exército dos filhos de Pāṇḍu, disposto pelo teu próprio e hábil discípulo, o filho de Drupada.
1.4
अत्र शूरा महेष्वासा भीमार्जुनसमा युधि ।
युयुधानो विराटश्च द्रुपदश्च महारथः ॥ १.४ ॥
Aqui há heróis e grandes arqueiros, iguais em batalha a Bhīma e Arjuna: Yuyudhāna, Virāṭa e Drupada, o grande guerreiro de carro,
1.5
धृष्टकेतुश्चेकितानः काशिराजश्च वीर्यवान् ।
पुरुजित्कुन्तिभोजश्च शैब्यश्च नरपुङ्गवः ॥ १.५ ॥
Dhṛṣṭaketu, Cekitāna e o valente rei de Kāśī; Purujit, Kuntibhoja e Śaibya, o melhor dos homens;
1.6
युधामन्युश्च विक्रान्त उत्तमौजाश्च वीर्यवान् ।
सौभद्रो द्रौपदेयाश्च सर्व एव महारथाः ॥ १.६ ॥
o audaz Yudhāmanyu e o valente Uttamaujas, o filho de Subhadrā e os filhos de Draupadī: todos grandes guerreiros de carro.
1.7
अस्माकं तु विशिष्टा ये तान्निबोध द्विजोत्तम ।
नायका मम सैन्यस्य संज्ञार्थं तान्ब्रवीमि ते ॥ १.७ ॥
Ouve agora, ó melhor dos nascidos duas vezes, quem se destaca do nosso lado, os chefes do meu exército; nomeio-os para ti.
1.8
भवान्भीष्मश्च कर्णश्च कृपश्च समितिञ्जयः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च सौमदत्तिस्तथैव च ॥ १.८ ॥
Tu mesmo e Bhīṣma, Karṇa e Kṛpa, sempre vitorioso em batalha; Aśvatthāmā, Vikarṇa e o filho de Somadatta;
1.9
अन्ये च बहवः शूरा मदर्थे त्यक्तजीविताः ।
नानाशस्त्रप्रहरणाः सर्वे युद्धविशारदाः ॥ १.९ ॥
e muitos outros heróis prontos a dar a vida por mim, munidos de toda a espécie de armas, todos peritos na guerra.
1.10
अपर्याप्तं तदस्माकं बलं भीष्माभिरक्षितम् ।
पर्याप्तं त्विदमेतेषां बलं भीमाभिरक्षितम् ॥ १.१० ॥
A nossa força, protegida por Bhīṣma, é imensa; a deles, protegida por Bhīma, é limitada. (Há muito se nota que as palavras também podem dizer o contrário: a nossa não basta, a deles basta.)
1.11
अयनेषु च सर्वेषु यथाभागमवस्थिताः ।
भीष्ममेवाभिरक्षन्तु भवन्तः सर्व एव हि ॥ १.११ ॥
Por isso, todos vós, firmes nos vossos postos em cada entrada da formação, protegei acima de tudo Bhīṣma.
1.12
तस्य संजनयन्हर्षं कुरुवृद्धः पितामहः ।
सिंहनादं विनद्योच्चैः शङ्खं दध्मौ प्रतापवान् ॥ १.१२ ॥
Então, para alegrar Duryodhana, o poderoso avô Bhīṣma, o mais velho dos Kurus, rugiu como um leão e soprou a sua concha.
1.13
ततः शङ्खाश्च भेर्यश्च पणवानकगोमुखाः ।
सहसैवाभ्यहन्यन्त स शब्दस्तुमुलोऽभवत् ॥ १.१३ ॥
Depois, conchas, timbales, tambores, tamborins e trompas soaram todos de uma vez, e o estrondo foi tremendo.
1.14
ततः श्वेतैर्हयैर्युक्ते महति स्यन्दने स्थितौ ।
माधवः पाण्डवश्चैव दिव्यौ शङ्खौ प्रदध्मतुः ॥ १.१४ ॥
Então, de pé no seu grande carro puxado por cavalos brancos, Kṛṣṇa e Arjuna sopraram as suas conchas divinas.
1.15
पाञ्चजन्यं हृषीकेशो देवदत्तं धनंजयः ।
पौण्ड्रं दध्मौ महाशङ्खं भीमकर्मा वृकोदरः ॥ १.१५ ॥
Kṛṣṇa soprou Pāñcajanya, Arjuna soprou Devadatta, e Bhīma, autor de feitos terríveis, soprou a grande concha Pauṇḍra.
1.16
अनन्तविजयं राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
नकुलः सहदेवश्च सुघोषमणिपुष्पकौ ॥ १.१६ ॥
O rei Yudhiṣṭhira, filho de Kuntī, soprou Anantavijaya; Nakula e Sahadeva sopraram Sughoṣa e Maṇipuṣpaka.
1.17
काश्यश्च परमेष्वासः शिखण्डी च महारथः ।
धृष्टद्युम्नो विराटश्च सात्यकिश्चापराजितः ॥ १.१७ ॥
O rei de Kāśī, arqueiro excelente, e Śikhaṇḍī, grande guerreiro de carro; Dhṛṣṭadyumna, Virāṭa e o invicto Sātyaki;
1.18
द्रुपदो द्रौपदेयाश्च सर्वशः पृथिवीपते ।
सौभद्रश्च महाबाहुः शङ्खान्दध्मुः पृथक्पृथक् ॥ १.१८ ॥
Drupada e os filhos de Draupadī, e o filho de Subhadrā, de braços poderosos, ó rei, sopraram cada um a sua concha, por todos os lados.
1.19
स घोषो धार्तराष्ट्राणां हृदयानि व्यदारयत् ।
नभश्च पृथिवीं चैव तुमुलो व्यनुनादयन् ॥ १.१९ ॥
Aquele som estrondoso, ecoando pelo céu e pela terra, dilacerou o coração dos filhos de Dhṛtarāṣṭra.
1.20
अथ व्यवस्थितान् दृष्ट्वा धार्तराष्ट्रान्कपिध्वजः ।
प्रवृत्ते शस्त्रसंपाते धनुरुद्यम्य पाण्डवः ॥ १.२० ॥
Então Arjuna, cujo estandarte traz Hanumān, viu os filhos de Dhṛtarāṣṭra formados nas suas fileiras e, quando as armas estavam prestes a chocar, ergueu o seu arco
1.21
हृषीकेशं तदा वाक्यमिदमाह महीपते ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये रथं स्थापय मेऽच्युत ॥ १.२१ ॥
e disse a Kṛṣṇa, ó rei: «Acyuta, coloca o meu carro entre os dois exércitos,
1.22
यावदेतान्निरीक्षेऽहं योद्धुकामानवस्थितान् ।
कैर्मया सह योद्धव्यमस्मिन्रणसमुद्यमे ॥ १.२२ ॥
para que eu veja estes homens que aqui estão ansiosos por combater, e saiba contra quem devo lutar nesta guerra,
1.23
योत्स्यमानानवेक्षेऽहं य एतेऽत्र समागताः ।
धार्तराष्ट्रस्य दुर्बुद्धेर्युद्धे प्रियचिकीर्षवः ॥ १.२३ ॥
e olhe para os que aqui se reuniram para lutar, desejosos de agradar ao malévolo filho de Dhṛtarāṣṭra.»
1.24
एवमुक्तो हृषीकेशो गुडाकेशेन भारत ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये स्थापयित्वा रथोत्तमम् ॥ १.२४ ॥
Sañjaya disse: Assim interpelado por Arjuna, ó Bhārata, Kṛṣṇa deteve aquele excelente carro entre os dois exércitos,
1.25
भीष्मद्रोणप्रमुखतः सर्वेषां च महीक्षिताम् ।
उवाच पार्थ पश्यैतान्समवेतान्कुरूनिति ॥ १.२५ ॥
diante de Bhīṣma, de Droṇa e de todos os reis, e disse: «Pārtha, vê os Kurus aqui reunidos.»
1.26
तत्रापश्यत्स्थितान्पार्थः पितृ़नथ पितामहान् ।
आचार्यान्मातुलान्भ्रातृ़न्पुत्रान्पौत्रान्सखींस्तथा ॥ १.२६ ॥
Ali Arjuna viu, em ambos os exércitos, pais e avós, mestres, tios, irmãos, filhos, netos e amigos,
1.27
श्वशुरान्सुहृदश्चैव सेनयोरुभयोरपि ।
तान्समीक्ष्य स कौन्तेयः सर्वान्बन्धूनवस्थितान् ॥ १.२७ ॥
sogros e benfeitores num e noutro lado. Ao ver todos estes parentes dispostos para a batalha, o filho de Kuntī
1.28
कृपया परयाऽऽविष्टो विषीदन्निदमब्रवीत् ।
दृष्ट्वेमं स्वजनं कृष्ण युयुत्सुं समुपस्थितम् ॥ १.२८ ॥
foi tomado de profunda compaixão e disse, abatido: «Kṛṣṇa, ao ver aqui a minha própria gente, ansiosa por lutar,
1.29
सीदन्ति मम गात्राणि मुखं च परिशुष्यति ।
वेपथुश्च शरीरे मे रोमहर्षश्च जायते ॥ १.२९ ॥
os meus membros desfalecem e a boca seca-se-me; o corpo treme e os pelos eriçam-se.
1.30
गाण्डीवं स्रंसते हस्तात्त्वक्चैव परिदह्यते ।
न च शक्नोम्यवस्थातुं भ्रमतीव च मे मनः ॥ १.३० ॥
Gāṇḍīva escapa-me da mão e a pele arde-me; não consigo manter-me de pé e a mente gira-me.
1.31
निमित्तानि च पश्यामि विपरीतानि केशव ।
न च श्रेयोऽनुपश्यामि हत्वा स्वजनमाहवे ॥ १.३१ ॥
Vejo maus presságios, Keśava, e não vejo nenhum bem em matar a minha própria gente em batalha.
1.32
न काङ्क्षे विजयं कृष्ण न च राज्यं सुखानि च ।
किं नो राज्येन गोविन्द किं भोगैर्जीवितेन वा ॥ १.३२ ॥
Não quero a vitória, Kṛṣṇa, nem um reino, nem os seus prazeres. De que nos serve um reino, Govinda, ou os gozos, ou a própria vida?
1.33
येषामर्थे काङ्क्षितं नो राज्यं भोगाः सुखानि च ।
त इमेऽवस्थिता युद्धे प्राणांस्त्यक्त्वा धनानि च ॥ १.३३ ॥
Aqueles por quem desejávamos reino, gozos e prazeres estão aqui em batalha, prontos a abdicar da vida e dos bens:
1.34
आचार्याः पितरः पुत्रास्तथैव च पितामहाः ।
मातुलाः श्वशुराः पौत्राः श्यालाः सम्बन्धिनस्तथा ॥ १.३४ ॥
mestres, pais, filhos e avós, tios, sogros, netos, cunhados e outros parentes.
1.35
एतान्न हन्तुमिच्छामि घ्नतोऽपि मधुसूदन ।
अपि त्रैलोक्यराज्यस्य हेतोः किं नु महीकृते ॥ १.३५ ॥
Não desejo matá-los, Madhusūdana, ainda que eles me matem; nem pelo domínio dos três mundos, quanto mais por esta terra.
1.36
निहत्य धार्तराष्ट्रान्नः का प्रीतिः स्याज्जनार्दन ।
पापमेवाश्रयेदस्मान्हत्वैतानाततायिनः ॥ १.३६ ॥
Que alegria teríamos, Janārdana, em matar os filhos de Dhṛtarāṣṭra? Mesmo sendo agressores, só o pecado nos ficaria se os matássemos.
1.37
तस्मान्नार्हा वयं हन्तुं धार्तराष्ट्रान्स्वबान्धवान् ।
स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ॥ १.३७ ॥
Por isso não devemos matar os filhos de Dhṛtarāṣṭra, a nossa própria família. Como poderíamos ser felizes, Mādhava, depois de matar os nossos?
1.38
यद्यप्येते न पश्यन्ति लोभोपहतचेतसः ।
कुलक्षयकृतं दोषं मित्रद्रोहे च पातकम् ॥ १.३८ ॥
Ainda que eles, com a mente vencida pela cobiça, não vejam o mal de destruir uma família nem o pecado de trair os amigos,
1.39
कथं न ज्ञेयमस्माभिः पापादस्मान्निवर्तितुम् ।
कुलक्षयकृतं दोषं प्रपश्यद्भिर्जनार्दन ॥ १.३९ ॥
porque é que nós, que vemos claramente o mal de destruir uma família, não haveríamos de saber afastar-nos deste pecado, Janārdana?
1.40
कुलक्षये प्रणश्यन्ति कुलधर्माः सनातनाः ।
धर्मे नष्टे कुलं कृत्स्नमधर्मोऽभिभवत्युत ॥ १.४० ॥
Quando uma família é destruída, perecem as suas tradições antigas; e quando o seu dharma se perde, a desordem toma conta de toda a família.
1.41
अधर्माभिभवात्कृष्ण प्रदुष्यन्ति कुलस्त्रियः ।
स्त्रीषु दुष्टासु वार्ष्णेय जायते वर्णसङ्करः ॥ १.४१ ॥
Quando a desordem prevalece, Kṛṣṇa, as mulheres da família desencaminham-se, e daí, Vārṣṇeya, nasce a confusão da ordem social.
1.42
सङ्करो नरकायैव कुलघ्नानां कुलस्य च ।
पतन्ति पितरो ह्येषां लुप्तपिण्डोदकक्रियाः ॥ १.४२ ॥
Tal confusão leva ao inferno tanto a família como quem a destrói; também os seus antepassados caem, privados das oferendas de arroz e água.
1.43
दोषैरेतैः कुलघ्नानां वर्णसङ्करकारकैः ।
उत्साद्यन्ते जातिधर्माः कुलधर्माश्च शाश्वताः ॥ १.४३ ॥
Por estas faltas dos que destroem a família e confundem a ordem social, apagam-se os deveres ancestrais da comunidade e da família.
1.44
उत्सन्नकुलधर्माणां मनुष्याणां जनार्दन ।
नरकेऽनियतं वासो भवतीत्यनुशुश्रुम ॥ १.४४ ॥
As pessoas cujas tradições familiares foram destruídas, Janārdana, habitam no inferno sem fim; assim ouvimos dizer.
1.45
अहो बत महत्पापं कर्तुं व्यवसिता वयम् ।
यद्राज्यसुखलोभेन हन्तुं स्वजनमुद्यताः ॥ १.४५ ॥
Ai, que grande pecado resolvemos cometer, prontos a matar os nossos por cobiça dos prazeres de um reino!
1.46
यदि मामप्रतीकारमशस्त्रं शस्त्रपाणयः ।
धार्तराष्ट्रा रणे हन्युस्तन्मे क्षेमतरं भवेत् ॥ १.४६ ॥
Melhor seria para mim que os filhos de Dhṛtarāṣṭra, de armas na mão, me matassem em batalha, desarmado e sem resistir.»
1.47
एवमुक्त्वाऽर्जुनः संख्ये रथोपस्थ उपाविशत् ।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥ १.४७ ॥
Sañjaya disse: Tendo assim falado no campo de batalha, Arjuna largou o arco e as flechas e deixou-se cair no assento do carro, com a mente vencida pela dor.