ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 2.8
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.8.1116
प्र꣡ काव्य꣢꣯मु꣣श꣡ने꣢व ब्रुवा꣣णो꣢ दे꣣वो꣢ दे꣣वा꣢नां꣣ ज꣡नि꣢मा विवक्ति ।
म꣡हि꣢व्रतः꣣ शु꣡चि꣢बन्धुः पाव꣣कः꣢ प꣣दा꣡ व꣢रा꣣हो꣢ अ꣣꣬भ्ये꣢꣯ति꣣ रे꣡भ꣢न् ॥ १११६ ॥
କବି ଉଶନସଙ୍କ ପରି କଥା କହୁଥିବା ଦେବ ସୋମ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଜନ୍ମର ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ମହାବ୍ରତ, ଶୁଚିବନ୍ଧୁ, ପାବନ ବରାହ ପରି ନିଜ ପାଦରେ ଗର୍ଜନ କରି ଆଗକୁ ଆସନ୍ତି।
2.8.1117
प्र꣢ ह꣣ꣳसा꣡स꣢स्तृ꣣प꣡ला꣢ व꣣ग्नु꣢꣫मच्छा꣣मा꣢꣫दस्तं꣣ वृ꣡ष꣢गणा अयासुः ।
आ꣣ङ्गोषि꣢णं꣣ प꣡व꣢मान꣣ꣳ स꣡खा꣢यो दु꣣र्म꣡र्षं꣢ वा꣣णं꣡ प्र व꣢꣯दन्ति सा꣣क꣢म् ॥ १११७ ॥
ହଂସ ପରି, ତୃପ୍ତିଦାୟକ ବୃଷଭ ଦଳ ମଧୁର ସୋମଙ୍କ ଦିଗରେ ଘରକୁ ଗଲେ। ସାଥୀମାନେ ଗର୍ଜନଶୀଳ, ପାବନ, ଦୁର୍ଧର୍ଷ ବାଣୀ ଏକାଠି ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।
2.8.1118
स꣡यो꣢जत उरुगा꣣य꣡स्य꣢ जू꣣तिं꣢ वृथा꣣ क्री꣡ड꣢न्तं मिमते꣣ न꣡ गावः꣢꣯ ।
प꣣रीणसं꣡ कृ꣢णुते ति꣣ग्म꣡शृ꣢ङ्गो꣣ दि꣢वा꣣ ह꣢रि꣣र्द꣡दृ꣢शे꣣ न꣡क्त꣢मृ꣣ज्रः꣢ ॥ १११८ ॥
ସେ ଉରୁଗାୟଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ପ୍ରେରଣାକୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତି। ଖେଳୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଗାଈମାନେ ବୃଥା ମାପନ୍ତି ପରି ଦିଶେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନାସିକା ବିଶିଷ୍ଟ ହରି ଦିନରେ ଦେଖାଯାଏ, ରାତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
2.8.1119
प्र꣢ स्वा꣣ना꣢सो꣣ र꣡था꣢ इ꣣वा꣡र्व꣢न्तो꣣ न꣡ श्र꣢व꣣स्य꣡वः꣢ ।
सो꣡मा꣢सो रा꣣ये꣡ अ꣢क्रमुः ॥ १११९ ॥
ଧ୍ୱନିତ ସୋମମାନେ ରଥ ପରି, ସାହାଯ୍ୟ ଇଚ୍ଛୁକ ଅଶ୍ୱ ପରି, ଧନ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
2.8.1120
हि꣣न्वाना꣢सो꣣ र꣡था꣢ इव दधन्वि꣣रे꣡ गभ꣢꣯स्त्योः ।
भ꣡रा꣢सः का꣣रि꣡णा꣢मिव ॥ ११२० ॥
ପ୍ରେରିତ ରଥ ପରି ସେମାନେ ଦୁଇ ହାତରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, କର୍ମକାରୀଙ୍କ ଭାର ବହନକାରୀ ପରି।
2.8.1121
रा꣡जा꣢नो꣣ न꣡ प्रश꣢꣯स्तिभिः꣣ सो꣡मा꣢सो गो꣡भि꣢रञ्जते ।
य꣣ज्ञो꣡उ न स꣣प्त꣢ धा꣣तृ꣡भिः꣢ ॥ ११२१ ॥
ରାଜାଙ୍କ ପରି ପ୍ରଶଂସାରେ ସୋମମାନେ କ୍ଷୀରରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ସାତ ଧାରକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ପରି।
2.8.1122
प꣡रि꣢ स्वा꣣ना꣢स꣣ इ꣡न्द꣢वो꣣ म꣡दा꣢य ब꣣र्ह꣡णा꣢ गि꣣रा꣢ ।
म꣡धो꣢ अर्षन्ति꣣ धा꣡र꣢या ॥ ११२२ ॥
ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ବଳବର୍ଦ୍ଧକ ଗୀତ ସହ, ଚାରିପାଖେ ଶବ୍ଦ କରି ସୋମବିନ୍ଦୁ ମଧୁ ଧାରାରେ ବହନ୍ତି।
2.8.1123
आ꣣पाना꣡सो꣢ वि꣣व꣡स्व꣢तो꣣ जि꣡न्व꣢न्त उ꣣ष꣢सो꣣ भ꣡ग꣢म् ।
सू꣢रा꣣ अ꣢ण्वं꣣ वि꣡ त꣢न्वते ॥ ११२३ ॥
ପାନକାରୀମାନେ ବିବସ୍ୱାନ ଓ ଉଷାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟକୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି; ଗାୟକମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ସୋମରସ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି।
2.8.1124
अ꣢प꣣ द्वा꣡रा꣢ मती꣣नां꣢ प्र꣣त्ना꣡ ऋ꣢ण्वन्ति का꣣र꣡वः꣢ ।
वृ꣢ष्णो꣣ ह꣡र꣢स आ꣣य꣡वः꣢ ॥ ११२४ ॥
ପ୍ରାଚୀନ କବିମାନେ ଚିନ୍ତାର ଦ୍ୱାର ଖୋଲନ୍ତି; ବୃଷ ସୋମର ଧାରା ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ (କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି)।
2.8.1125
स꣣मीचीना꣡स꣢ आशत꣣ हो꣡ता꣢रः स꣣प्त꣡जा꣢नयः ।
प꣣द꣡मेक꣢꣯स्य꣣ पि꣡प्र꣢तः ॥ ११२५ ॥
ଏକତ୍ର ଆସିଥିବା, ସପ୍ତଜନ୍ମା ହୋତାମାନେ ଜଣେ ଜଣଙ୍କ ସ୍ଥାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ପହଞ୍ଚିଲେ।
2.8.1126
ना꣡भा꣢ ना꣡भिं꣢ न꣣ आ꣡ द꣢दे꣣ च꣡क्षु꣢षा꣣ सू꣡र्यं꣢ दृ꣣शे꣢ ।
क꣣वे꣡रप꣢꣯त्य꣣मा꣡ दु꣢हे ॥ ११२६ ॥
ନାଭିରେ ନାଭି ପରି ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରେ; ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଚକ୍ଷୁରେ କବିଙ୍କ ସନ୍ତାନ (ରସ) ଦୋହନ କରେ।
2.8.1127
अ꣣भि꣢ प्रि꣣यं꣢ दि꣣व꣢स्प꣣द꣡म꣢ध्व꣣र्यु꣢भि꣣र्गु꣡हा꣢ हि꣣त꣢म् ।
सू꣡रः꣢ पश्यति꣣ च꣡क्ष꣢सा ॥ ११२७ ॥
ଅଧ୍ୱର୍ଯୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୁମ୍ଫାରେ ରଖାଯାଇଥିବା, ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନର ପ୍ରିୟ (ସୋମ) ପ୍ରତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁରେ ତାହା ଦେଖେ।
2.8.1128
अ꣡सृ꣢ग्र꣣मि꣡न्द꣢वः प꣣था꣡ धर्म꣢꣯न्नृ꣣त꣡स्य꣢ सु꣣श्रि꣡यः꣢ ।
वि꣣दाना꣡ अ꣢स्य꣣ यो꣡ज꣢ना ॥ ११२८ ॥
ଋତର ଧର୍ମପଥରେ ସୋମବିନ୍ଦୁ ପ୍ରେରିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ସୁନ୍ଦର ଓ ତେଜସ୍ୱୀ; ସେମାନେ ଏହାର ପଥ ଜାଣନ୍ତି।
2.8.1129
प्र꣢꣫ धारा꣣ म꣡धो꣢ अग्रि꣣यो꣢ म꣣ही꣢र꣣पो꣡ वि गा꣢꣯हते ।
ह꣣वि꣢र्ह꣣विः꣢षु꣣ व꣡न्द्यः꣢ ॥ ११२९ ॥
ମଧୁର ସୋମର ପ୍ରଥମ ଧାରା ମହାଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ହବିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ତାହା ବନ୍ଦନୀୟ।
2.8.1130
प्र꣢ यु꣣जा꣢ वा꣣चो꣡ अ꣢ग्रि꣣यो꣡ वृषो꣢꣯ अचिक्रद꣣द्व꣡ने꣢ ।
स꣢द्मा꣣भि꣢ स꣣त्यो꣡ अ꣢ध्व꣣रः꣢ ॥ ११३० ॥
ବାଣୀର ଯୋଗରେ ପ୍ରଥମ ବୃଷ ସୋମ ବନରେ ଗର୍ଜନ କରେ; ସେ ସତ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞ; ନିଜ ଆସନ ଦିଗରେ ଯାଏ।
2.8.1131
प꣢रि꣣ य꣡त्काव्या꣢꣯ क꣣वि꣢र्नृ꣣म्णा꣡ पु꣢ना꣣नो꣡ अर्ष꣢꣯ति ।
स्व꣢꣯र्वा꣣जी꣡ सि꣢षासति ॥ ११३१ ॥
କବି ସୋମ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି ନିଜ କାବ୍ୟ ଚାରିପାଶରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ, ସେ ଆଲୋକ ଓ ଧନ-ବିଜୟ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।
2.8.1132
प꣡व꣢मानो अ꣣भि꣢꣫ स्पृधो꣣ वि꣢शो꣣ रा꣡जे꣢व सीदति ।
य꣡दी꣢मृ꣣ण्व꣡न्ति꣢ वे꣣ध꣡सः꣢ ॥ ११३२ ॥
ପବମାନ ସୋମ ଶତ୍ରୁ ଓ ପ୍ରଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରାଜାଙ୍କ ପରି ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗତି ଦେଲେ।
2.8.1133
अ꣡व्या꣢ वा꣢रे꣣ प꣡रि꣢ प्रि꣣यो꣢꣫ हरि꣣र्व꣡ने꣢षु सीदति ।
रे꣣भो꣡ व꣢नुष्यते म꣣ती꣢ ॥ ११३३ ॥
ପଶମ ଛାଣିରେ ପ୍ରିୟ ହରି ସୋମ ବନରେ (ପାତ୍ରରେ) ବସନ୍ତି; ଗାୟକ ସ୍ତୁତି-ମତିରେ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
2.8.1134
स꣢ वा꣣यु꣡मिन्द्र꣢꣯म꣣श्वि꣡ना꣢ सा꣣कं꣡ मदे꣢꣯न गच्छति ।
र꣢णा꣣ यो꣡ अ꣢स्य꣣ ध꣡र्म꣢णा ॥ ११३४ ॥
ସେ ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଯାଆନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଧର୍ମରେ ସେ ରମଣୀୟ।
2.8.1135
आ꣢ मि꣣त्रे꣡ वरु꣢꣯णे꣣ भ꣢गे꣣ म꣡धोः꣢ पवन्त उ꣣र्म꣡यः꣢ ।
वि꣣दाना꣡ अ꣢स्य꣣ श꣡क्म꣢भिः ॥ ११३५ ॥
ମଧୁର ତରଙ୍ଗ ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଭଗଙ୍କ ଦିଗକୁ ବହି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଜାଣି।
2.8.1136
अ꣣स्म꣡भ्य꣢ꣳ रोदसी र꣣यिं꣢꣫ मध्वो꣣ वा꣡ज꣢स्य सा꣣त꣡ये꣢ ।
श्र꣢वो꣣ व꣡सू꣢नि꣣ स꣡ञ्जि꣢तम् ॥ ११३६ ॥
ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଆମକୁ ମଧୁର ବଳରେ ଧନ, ବିଜୟ, ଯଶ, ବସୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
2.8.1137
आ꣢ ते꣣ द꣡क्षं꣢ मयो꣣भु꣢वं꣣ व꣡ह्नि꣢म꣣द्या꣡ वृ꣢णीमहे ।
पा꣢न्त꣣मा꣡ पु꣢रु꣣स्पृ꣡ह꣢म् ॥ ११३७ ॥
ଆଜି ଆମେ ତୁମ ବଳକୁ ବରଣ କରୁ; ତାହା ସୁଖଦାୟକ, ହବି ବହନକାରୀ; ରକ୍ଷକ, ଅତି କାମ୍ୟ।
2.8.1138
आ꣢ म꣣न्द्र꣡मा वरे꣢꣯ण्य꣣मा꣢꣫ विप्र꣣मा꣡ म꣢नी꣣षि꣡ण꣢म् ।
पा꣢न्त꣣मा꣡ पु꣢रु꣣स्पृ꣡ह꣢म् ॥ ११३८ ॥
ଆସ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ; ଆସ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଆସ, ପ୍ରେରିତ ଋଷି; ଆସ, ମନୀଷୀ; ରକ୍ଷକ, ଅତି କାମ୍ୟ।
2.8.1139
आ꣢ र꣣यि꣡मा सु꣢꣯चे꣣तु꣢न꣣मा꣡ सु꣢क्रतो त꣣नू꣢ष्वा ।
पा꣢न्त꣣मा꣡ पु꣢रु꣣स्पृ꣡ह꣢म् ॥ ११३९ ॥
ଆସ, ଧନକୁ; ଆସ, ସୁଚେତସକୁ; ଆସ, ସୁକ୍ରତୁ, ଶରୀରରେ; ଆସ, ରକ୍ଷକ, ଅତି କାମ୍ୟ।
2.8.1140
मू꣣र्धा꣡नं꣢ दि꣣वो꣡ अ꣢र꣣तिं꣡ पृ꣢थि꣣व्या꣡ वै꣢श्वान꣣र꣢मृ꣣त꣢꣯ आ जा꣣त꣢म꣣ग्नि꣢म् ।
क꣣वि꣢ꣳ स꣣म्रा꣢ज꣣म꣡ति꣢थिं꣣ ज꣡ना꣢नामा꣣स꣢न्नः꣣ पा꣡त्रं꣢ जनयन्त दे꣣वाः꣢ ॥ ११४० ॥
ଆକାଶର ମସ୍ତକ, ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ବୈଶ୍ୱାନର, ଋତରେ ଜାତ ଅଗ୍ନି; କବି, ସମ୍ରାଟ, ଲୋକମାନଙ୍କର ଅତିଥି; ନିକଟରେ ଥିବା, ପାତ୍ର; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
2.8.1141
त्वां꣡ विश्वे꣢꣯ अमृतं꣣ जा꣡य꣢मान꣣ꣳ शि꣢शुं꣣ न꣢ दे꣣वा꣢ अ꣣भि꣡ सं न꣢꣯वन्ते ।
त꣢व꣣ क्र꣡तु꣢भिरमृत꣣त्व꣡मा꣢य꣣न् वै꣡श्वा꣢नर꣣ य꣢त्पि꣣त्रो꣡रदी꣢꣯दे ॥ ११४१ ॥
ହେ ଅମର, ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶିଶୁ ପରି ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି; ତୁମ କର୍ମରେ ସେମାନେ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଲେ; ହେ ବୈଶ୍ୱାନର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମାତାପିତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତ ହେଲ।
2.8.1142
ना꣡भिं꣢ य꣣ज्ञा꣢ना꣣ꣳ स꣡द꣢नꣳ रयी꣣णां꣢ म꣣हा꣡मा꣢हा꣣व꣢म꣣भि꣡ सं न꣢꣯वन्त ।
वै꣣श्वानर꣢ꣳ र꣣꣬थ्य꣢꣯मध्व꣣रा꣡णां꣢ य꣣ज्ञ꣡स्य꣢ के꣣तुं꣡ ज꣢नयन्त दे꣣वाः꣢ ॥ ११४२ ॥
ଯଜ୍ଞର ନାଭି, ଧନର ବାସସ୍ଥାନ, ମହାନ ଆହ୍ୱାନ ଦିଗରେ ସମସ୍ତେ ନତ ହୁଅନ୍ତି; ଅଧ୍ୱରର ରଥ୍ୟ ବୈଶ୍ୱାନର, ଯଜ୍ଞର ଧ୍ୱଜା; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
2.8.1143
प्र꣡ वो꣢ मि꣣त्रा꣡य꣢ गायत꣣ व꣡रु꣢णाय वि꣣पा꣢ गि꣣रा꣢ ।
म꣡हि꣢क्षत्रावृ꣣तं꣢ बृ꣣ह꣢त् ॥ ११४३ ॥
ମିତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ, ବିପା ବାଣୀରେ ଗାଅ; ମହାକ୍ଷତ୍ର ଥିବା, ଋତ, ବିଶାଳ।
2.8.1144
स꣣म्रा꣢जा꣣ या꣢ घृ꣣त꣡यो꣢नी मि꣣त्र꣢श्चो꣣भा꣡ वरु꣢꣯णश्च ।
दे꣣वा꣢ दे꣣वे꣡षु꣢ प्रश꣣स्ता꣢ ॥ ११४४ ॥
ଦୁଇ ସମ୍ରାଟ, ଘୃତର ଉତ୍ସ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ।
2.8.1145
ता꣡ नः꣢ शक्तं꣣ पा꣡र्थि꣢वस्य म꣣हो꣢ रा꣣यो꣢ दि꣣व्य꣡स्य꣢ ।
म꣡हि꣢ वां क्ष꣣त्रं꣢ दे꣣वे꣡षु꣢ ॥ ११४५ ॥
ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଆମକୁ ପୃଥିବୀର ଓ ଦିବ୍ୟ ମହାଧନ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ମହାକ୍ଷତ୍ର ଅଛି।
2.8.1146
इ꣡न्द्रा या꣢꣯हि चित्रभानो सु꣣ता꣢ इ꣣मे꣢ त्वा꣣य꣡वः꣢ ।
अ꣡ण्वी꣢भि꣣स्त꣡ना꣢ पू꣣ता꣡सः꣢ ॥ ११४६ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ, ହେ ବିଚିତ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ। ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଏହି ସୋମରସ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ; ସୂକ୍ଷ୍ମ ଛାଣୁଣିର ସୂତାରେ ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି।
2.8.1147
इ꣡न्द्रा या꣢꣯हि धि꣣ये꣢षि꣣तो꣡ विप्र꣢꣯जूतः सु꣣ता꣡व꣢तः ।
उ꣢प꣣ ब्र꣡ह्मा꣢णि वा꣣घ꣡तः꣢ ॥ ११४७ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ। ବୁଦ୍ଧିରେ ପ୍ରେରିତ, ବିପ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼କ ନିକଟକୁ, ଋତ୍ୱିଜଙ୍କ ସ୍ତୋତ୍ର ନିକଟକୁ ଆସ।
2.8.1148
इ꣡न्द्रा या꣢꣯हि꣣ तू꣡तु꣢जान꣣ उ꣢प꣣ ब्र꣡ह्मा꣢णि हरिवः ।
सु꣣ते꣡ द꣢धिष्व न꣣श्च꣡नः꣢ ॥ ११४८ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଆସ। ହେ ହରିବାନ୍, ଆମ ସ୍ତୋତ୍ର ନିକଟକୁ ଆସ; ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମରେ ଆମ ଆନନ୍ଦ ରଖ।
2.8.1149
त꣡मी꣢डिष्व꣣ यो꣢ अ꣣र्चि꣢षा꣣ व꣢ना꣣ वि꣡श्वा꣢ परि꣣ष्व꣡ज꣢त् ।
कृ꣣ष्णा꣢ कृ꣣णो꣡ति꣢ जि꣣ह्व꣡या꣢ ॥ ११४९ ॥
ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର, ଯିଏ ଶିଖାରେ ସମସ୍ତ ବନକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ ଓ ଜିହ୍ୱାରେ ସେମାନଙ୍କୁ କଳା କରେ।
2.8.1150
य꣢ इ꣣द्ध꣢ आ꣣वि꣡वा꣢सति सु꣣म्न꣡मिन्द्र꣢꣯स्य꣣ म꣡र्त्यः꣢ ।
द्यु꣣म्ना꣡य꣢ सु꣣त꣡रा꣢ अ꣣पः꣢ ॥ ११५० ॥
ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହର ସେବା କରେ, ସେ ତେଜ ପାଇଁ ଜଳକୁ ସହଜରେ ପାର ହୁଏ।
2.8.1151
ता꣢ नो꣣ वा꣡ज꣢वती꣣रि꣡ष꣢ आ꣣शू꣡न् पि꣢पृत꣣म꣡र्व꣢तः ।
ए꣡न्द्र꣢म꣣ग्निं꣢ च꣣ वो꣡ढ꣢वे ॥ ११५१ ॥
ସେହି ବଳଯୁକ୍ତ ଅନ୍ନ ଆମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ଦ୍ରୁତ ଅଶ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବହନ କରିବା ପାଇଁ।
2.8.1152
प्रो꣡ अ꣢यासी꣣दि꣢न्दु꣣रि꣡न्द्र꣢स्य निष्कृ꣣त꣢꣫ सखा꣣ स꣢ख्यु꣣र्न꣡ प्र मि꣢꣯नाति स꣣ङ्गि꣡र꣢म् ।
म꣡र्य꣢ इव युव꣣ति꣢भिः꣣ स꣡म꣢र्षति꣣ सो꣡मः꣢ क꣣ल꣡शे꣢ श꣣त꣡या꣢मना प꣣था꣢ ॥ ११५२ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସଜ୍ଜିତ ସୋମବିନ୍ଦୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; ବନ୍ଧୁ ଯେପରି ବନ୍ଧୁକୁ ବାଧା ଦିଏ ନାହିଁ, ସେପରି ତାହା ଯୁଦ୍ଧଧ୍ୱନିକୁ ବାଧା ଦିଏ ନାହିଁ। ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ସହ ମଣିଷ ମିଳିତ ହେଉଥିବା ପରି, ସୋମ କଳସରେ ଶହେ ପଥରେ ମିଳିତ ହୁଏ।
2.8.1153
प्र꣢ वो꣣ धि꣡यो꣢ मन्द्र꣣यु꣡वो꣢ विप꣣न्यु꣡वः꣢ पन꣣स्यु꣡वः꣢ सं꣣व꣡र꣢णेष्वक्रमुः ।
ह꣢रिं꣣ क्री꣡ड꣢न्तम꣣꣬भ्य꣢꣯नूषत꣣ स्तु꣢भो꣣ऽभि꣢ धे꣣न꣢वः꣣ प꣢य꣣से꣡द꣢शिश्रयुः ॥ ११५३ ॥
ତୁମର ଧ୍ୟାନ ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ଯୌବନମୟ, ପ୍ରଶଂସା ଓ ଖ୍ୟାତି ଖୋଜୁଥିବା; ସେମାନେ ଯଜ୍ଞବେଷ୍ଟନ ମଧ୍ୟରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଖେଳୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ (ସୋମ) ସ୍ତୁତି କରାଗଲା; ସ୍ତୋଭ-ସ୍ୱର ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଉଠିଲା, ଦୁଧ ପାଇଁ ଗାଈମାନେ ଦଶଗୁଣ ଯୋଡ଼ାଗଲେ।
2.8.1154
आ꣡ नः꣢ सोम सं꣣य꣡तं꣢ पि꣣प्यु꣢षी꣣मि꣢ष꣣मि꣢न्दो꣣ प꣡व꣢स्व꣣ प꣡व꣢मान ऊ꣣र्मि꣡णा꣢ ।
या꣢ नो꣣ दो꣡ह꣢ते꣣ त्रि꣢उह꣣न्न꣡स꣢श्चुषी क्षु꣣म꣡द्वाज꣢꣯व꣣न्म꣡धु꣢मत्सु꣣वी꣡र्य꣢म् ॥ ११५४ ॥
ହେ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ସଂଯତ ଓ ପୋଷକ ଅନ୍ନ ଆଣ; ହେ ବିନ୍ଦୁ, ତରଙ୍ଗ ସହିତ ପବିତ୍ର ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ। ଦିନରେ ତିନିଥର ଆମକୁ ଦୁହୁଥିବା ଏହା କଦାପି ନ ଶୁଖୁ, ଅନ୍ନ, ବଳ, ମଧୁରତା ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
2.8.1155
न꣢ कि꣣ष्टं꣡ कर्म꣢꣯णा नश꣣द्य꣢श्च꣣का꣡र꣢ स꣣दा꣡वृ꣢धम् ।
इ꣢न्द्रं꣣ न꣢ य꣣ज्ञै꣢र्वि꣣श्व꣡गू꣢र्त्त꣣मृ꣡भ्व꣢स꣣म꣡धृ꣢ष्टं धृ꣣ष्णु꣡मोज꣢꣯सा ॥ ११५५ ॥
ଯିଏ ସଦା ବଢ଼ୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ତା ପ୍ରତି କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଅନିଷ୍ଟ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ। ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଶଂସିତ, ଋଭୁମାନଙ୍କ ପରି ଦକ୍ଷ ମୁଖଧାରୀ, ଅଜେୟ ଓ ସାହସୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ (ବଳ ସହିତ ସ୍ତୁତି କର)।
2.8.1156
अ꣡षा꣢ढमु꣣ग्रं꣡ पृत꣢꣯नासु सास꣣हिं꣡ यस्मि꣢꣯न्म꣣ही꣡रु꣢रु꣣ज्र꣡यः꣢ ।
सं꣢ धे꣣न꣢वो꣣ जा꣡य꣢माने अनोनवुर्द्या.?.वः꣣ क्षा꣡मी꣢रनोनवुः ॥ ११५६ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜେୟ, ଉଗ୍ର, ବିଜୟୀ; ଯାହାର ଜନ୍ମରେ ମହାନ ଗାଈମାନେ ଏକତ୍ର ଗର୍ଜନ କଲେ; ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
2.8.1157
स꣡खा꣢य꣣ आ꣡ नि षी꣢꣯दत पुना꣣ना꣢य꣣ प्र꣡गा꣢यत ।
शि꣢शुं꣣ न꣢ य꣣ज्ञैः꣡ परि꣢꣯ भूषत श्रि꣣ये꣢ ॥ ११५७ ॥
ହେ ସଖାମାନେ, ଆସ ବସ; ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା (ସୋମ) ପାଇଁ ଆଗରେ ଗାଅ। ଶିଶୁକୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସଜାଯାଏ ପରି, ଶୋଭା ପାଇଁ (ସୋମକୁ) ଅଳଙ୍କୃତ କର।
2.8.1158
स꣡मी꣢ व꣣त्सं꣢꣫ न मा꣣तृ꣡भिः꣢ सृ꣢ज꣡ता꣢ गय꣣सा꣡ध꣢नम् ।
दे꣣वाव्य꣣क꣣ऽ.म꣡द꣢म꣣भि꣡ द्विश꣢꣯वसम् ॥ ११५८ ॥
ମାଆମାନେ ଗୋବତ୍ସକୁ ଯେପରି ପଠାନ୍ତି, ସେପରି ଗୃହସାଧକ, ଦେବରକ୍ଷକ, ଦ୍ୱିବଳ ସୋମକୁ ଆନନ୍ଦ ଆଡ଼କୁ ପଠାଅ।
2.8.1159
पु꣣ना꣡ता꣢ दक्ष꣣सा꣡ध꣢नं꣣ य꣢था꣣ श꣡र्धा꣢य वी꣣त꣡ये꣢ ।
य꣡था꣢ मि꣣त्रा꣢य꣣ व꣡रु꣢णाय꣣ श꣡न्त꣢मम् ॥ ११५९ ॥
ବଳ ସାଧନକାରୀକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର; ସେନା ଓ ଭୋଗ ପାଇଁ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ମଙ୍ଗଳକର ହେବା ପାଇଁ।
2.8.1160
प्र꣢ वा꣣꣬ज्य꣢꣯क्षाः स꣣ह꣡स्र꣢धारस्ति꣣रः꣢ प꣣वि꣢त्रं꣣ वि꣢꣫ वार꣣म꣡व्य꣢म् ॥ ११६० ॥
ବେଗବାନ, ସହସ୍ରଧାରା ସୋମ ପଶମ ଛାଣିଆ ଭିତର ଦେଇ ଆଡ଼ୁଆ ଆଗକୁ ବହୁ।
2.8.1161
स꣢ वा꣣꣬ज्य꣢꣯क्षाः स꣣ह꣡स्र꣢रेता अ꣣द्भि꣡र्मृ꣢जा꣣नो꣡ गोभिः꣢꣯ श्रीणा꣣नः꣢ ॥ ११६१ ॥
ସେ ବେଗବାନ, ସହସ୍ରବୀର୍ଯ୍ୟ; ଜଳରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିବା, ଗୋଦୁଗ୍ଧ ସହ ମିଶ୍ରିତ ହେଉଥିବା।
2.8.1162
प्र꣡ सो꣢म या꣣ही꣡न्द्र꣢स्य कु꣣क्षा꣡ नृभि꣢꣯र्येमा꣣नो꣡ अद्रि꣢꣯भिः सु꣣तः꣢ ॥ ११६२ ॥
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କୁକ୍ଷି ଆଡ଼କୁ ଆଗକୁ ଆସ; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ପଥରରେ ନିଚୋଡ଼ା ଯାଇଥିବା।
2.8.1163
ये꣡ सोमा꣢꣯सः परा꣣व꣢ति꣣ ये꣡ अ꣢र्वा꣣व꣡ति꣢ सुन्वि꣣रे꣢ ।
ये꣢ वा꣣दः꣡ श꣢र्य꣣णा꣡व꣢ति ॥ ११६३ ॥
ଯେଉଁ ସୋମ ଦୂର ଦେଶରେ, ଯେଉଁ ନିକଟ ଦେଶରେ ନିଚୋଡ଼ାଗଲେ, ଏବଂ ବାଦ ନଦୀ କୂଳରେ, ଶର୍ୟଣାବତରେ।
2.8.1164
य꣡ आ꣢र्जी꣣के꣢षु꣣ कृ꣡त्व꣢सु꣣ ये꣡ मध्ये꣢꣯ प꣣꣬स्त्या꣢꣯नाम् ।
ये꣢ वा꣣ ज꣡ने꣢षु प꣣ञ्च꣡सु꣢ ॥ ११६४ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଆର୍ଜୀକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କୃତ୍ବସୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପସ୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଝିରେ, କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି।
2.8.1165
ते꣡ नो꣢ वृ꣣ष्टिं꣢ दि꣣व꣢꣫स्परि꣣ प꣡व꣢न्ता꣣मा꣢ सु꣣वी꣡र्य꣢म् ।
स्वा꣣ना꣢ दे꣣वा꣢स꣣ इ꣡न्द꣢वः ॥ ११६५ ॥
ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ବର୍ଷାଉନ୍ତୁ, ଏଠାକୁ ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଆଣନ୍ତୁ; ଶବ୍ଦ କରି ଦେବ ସୋମବିନ୍ଦୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉନ୍ତୁ।
2.8.1166
आ꣡ ते꣢ व꣣त्सो꣡ मनो꣢꣯ यमत्पर꣣मा꣡च्चि꣢त्स꣣ध꣡स्था꣢त् ।
अ꣢ग्ने꣣ त्वां꣡ का꣢मये गि꣣रा꣢ ॥ ११६६ ॥
ତୁମର ବାଛୁରି (ମନ) ଦୂରରୁ, ସାଧାରଣ ନିବାସରୁ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଟାଣି ଆଣୁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୁତିବାଣୀରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କାମନା କରେ।
2.8.1167
पु꣣रुत्रा꣢꣫ हि स꣣दृ꣢꣫ङ्ङसि꣣ दि꣢शो꣣ वि꣢श्वा꣣ अ꣡नु꣢ प्र꣣भुः꣢ ।
स꣣म꣡त्सु꣢ त्वा हवामहे ॥ ११६७ ॥
ତୁମେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଏକା ପରି; ସମସ୍ତ ଦିଗର ପ୍ରଭୁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁ।
2.8.1168
स꣣म꣢त्स्व꣣ग्नि꣡मव꣢꣯से वाज꣣य꣡न्तो꣢ हवामहे ।
वा꣡जे꣢षु चि꣣त्र꣡रा꣢धसम् ॥ ११६८ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଜୟ କାମନା କରି ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁ; ପୁରସ୍କାର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନବାନଙ୍କୁ।
2.8.1169
त्वं꣡ न꣢ इ꣣न्द्रा꣡ भ꣢र꣣ ओ꣡जो꣢ नृ꣣म्ण꣡ꣳ श꣢तक्रतो विचर्षणे ।
आ꣢ वी꣣रं꣡ पृ꣢तना꣣स꣡ह꣢म् ॥ ११६९ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମକୁ ଓଜ ଓ ପୌରୁଷ ଦିଅ; ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ହେ ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ସେନାମାନଙ୍କୁ ଜିତୁଥିବା ବୀରକୁ ଆମ ପାଇଁ ଆଣ।
2.8.1170
त्व꣡ हि नः꣢꣯ पि꣣ता꣡ व꣢सो꣣ त्वं꣢ मा꣣ता꣡ श꣢तक्रतो ब꣣भू꣡वि꣢थ ।
अ꣡था꣢ ते सु꣣म्न꣡मी꣢महे ॥ ११७० ॥
ହେ ବସୁ, ତୁମେ ହିଁ ଆମର ପିତା; ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ତୁମେ ହିଁ ଆମର ମାତା ହୋଇଛ। ତେଣୁ ଆମେ ତୁମ୍ଭର ଅନୁଗ୍ରହ ଖୋଜୁ।
2.8.1171
त्वा꣡ꣳ शु꣢ष्मिन्पुरुहूत वाज꣣य꣢न्त꣣मु꣡प꣢ ब्रुवे सहस्कृत ।
स꣡ नो꣢ रास्व सु꣣वी꣡र्य꣢म् ॥ ११७१ ॥
ହେ ଶୁଷ୍ମିନ୍, ହେ ପୁରୁହୂତ, ହେ ସହସ୍କୃତ, ବଳ ଚାହୁଁଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ନିକଟକୁ ଡାକେ। ତୁମେ ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦିଅ।
2.8.1172
य꣡दि꣢न्द्र चित्र म इ꣣ह꣢꣫ नास्ति꣣ त्वा꣡दा꣢तमद्रिवः ।
रा꣢ध꣣स्त꣡न्नो꣢ विदद्वस उभयाह꣣स्त्या꣡ भ꣢र ॥ ११७२ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାରେ ମୋ ପାଖରେ ନଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ — ତାହା ତୁମେ ଦେଇଥିବା, ହେ ଅଦ୍ରିବାନ୍। ହେ ବସୁ, ସେହି ଧନ ଆମେ ପାଇଥାଉ; ଦୁଇ ହାତରେ ଆଣ।
2.8.1173
य꣡न्मन्य꣢꣯से꣣ व꣡रे꣢ण्य꣣मि꣡न्द्र꣢ द्यु꣣क्षं꣡ तदा भ꣢꣯र ।
वि꣣द्या꣢म꣣ त꣡स्य꣢ ते व꣣य꣡मकू꣢꣯पारस्य दा꣣व꣡नः꣢ ॥ ११७३ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯାହାକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଧନ ମନେ କର, ତାହା ଆଣ। ଅପାର ଦାତା ତୁମ୍ଭର ସେହି ଧନ ଆମେ ପାଇବା।
2.8.1174
य꣡त्ते꣢ दि꣣क्षु꣢ प्र꣣रा꣢ध्यं꣣ म꣢नो꣣ अ꣡स्ति꣢ श्रु꣣तं꣢ बृ꣣ह꣢त् ।
ते꣡न꣢ दृ꣣ढा꣡ चि꣢दद्रिव꣣ आ꣡ वाजं꣢꣯ दर्षि सा꣣त꣡ये꣢ ॥ ११७४ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦିଗରେ ତୁମର ଯେଉଁ ମହାନ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମନ ସିଦ୍ଧ କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ, ତାହା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଦ୍ରିବାନ୍, ଦୃଢ଼କୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗି ବିଜୟ ପାଇଁ ବଳ ଖୋଲ।