Yajurveda · Adhyāya 13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1
मयि गृह्णाम्य् अग्रे ऽ अग्निꣳ रायस्पोषाय सुप्रजास्त्वाय सुवीर्याय ।
माम् उ देवताः सचन्ताम् ॥ १३.१ ॥
Para el sustento de la riqueza, para una buena descendencia y un buen vigor, tomo primero en mí a Agni. Que los dioses se unan a mí.
13.2
अपां पृष्ठम् असि योनिर् अग्नेः समुद्रम् अभितः पिन्वमानम् ।
वर्धमानो महाँ२ ऽ आ च पुष्करे दिवो मात्रया वरिम्णा प्रथस्व ॥ १३.२ ॥
Eres el lomo de las aguas, el origen de Agni, el océano que fluye por todos lados. Creciendo y grande, extiéndete en el loto, por la medida y la amplitud del cielo.
13.3
ब्रह्म जज्ञानं प्रथमं पुरस्ताद् वि सीमतः सुरुचो वेन ऽ आवः ।
स बुध्न्या ऽ उपमा ऽ अस्य विष्ठाः सतश् च योनिम् असतश् च वि वः ॥ १३.३ ॥
Brahman, nacido primero en el oriente, brilló separado de los límites; el radiante Vena lo reveló. Surgiendo de la base, situado en sus lugares más cercanos, él abrió para vosotros la fuente de lo que es y la fuente de lo que no es.
13.4
हिरण्यगर्भः सम् अवर्तताग्रे भूतस्य जातः पतिर् एक ऽ आसीत् ।
स दाधार पृथिवीं द्याम् उतेमां कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ १३.४ ॥
Al principio surgió el útero dorado; nacido, fue el único señor de todos los seres. Sostuvo la tierra y este cielo. ¿A qué dios ofreceremos con oblación?
13.5
द्रप्सश् चस्कन्द पृथिवीम् अनु द्याम् इमं च योनिम् अनु यश् च पूर्वः ।
समानं योनिम् अनु संचरन्तं द्रप्सं जुहोम्य् अनु सप्त होत्राः ॥ १३.५ ॥
La gota cayó sobre la tierra y sobre este cielo, avanzando juntamente hacia el mismo lugar que antes. A esa gota la ofrezco, siguiendo a los siete hotṛ.
13.6
नमोऽस्तु सर्पेभ्यो ये के च पृथिवीम् अनु ।
ये ऽ अन्तरिक्षे ये दिवि तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.६ ॥
Homenaje a las serpientes que están sobre la tierra. Homenaje a aquellas serpientes que están en el antariksa y en el cielo.
13.7
या ऽ इषवो यातुधानानां ये वा वनस्पतीꣳ१ ऽरनु ।
ये वावटषु शेरते तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.७ ॥
Homenaje a aquellas serpientes que son las flechas de los yātudhānas, que recorren los árboles, o que yacen en los hoyos.
13.8
ये वामी रोचने दिवो ये वा सूर्यस्य रश्मिषु ।
येषाम् अप्सु सदस् कृतं तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.८ ॥
Aquellas serpientes que están en la región luminosa del cielo, en los rayos del sol, y cuyo asiento está hecho en las aguas: homenaje a ellas.
13.9
कृणुष्व पाजः प्रसितिं न पृथ्वीं याहि राजेवामवाँ२ ऽ इभेन ।
तृष्वीम् अनु प्रसितिं द्रूणानो ऽस्तासि विध्य रक्षसस् तपिष्ठैः ॥ १३.९ ॥
Extiende tu fuerza como una red sobre la tierra ancha. Avanza poderoso, como un rey con su séquito de elefantes. Siguiendo rápidamente la red, apresurándote, atraviesa a los rakṣas con las armas más abrasadoras.
13.10
तव भ्रमास ऽ आशुया पतन्त्य् अनु स्पृश धृषता शोशुचानः ।
तपूꣳष्य् अग्ने जुह्वा पतङ्गान् असंदितो वि सृज विष्वग् उल्काः ॥ १३.१० ॥
Tus llamas giratorias caen rápidamente. Oh Agni, ardiendo con audacia, tócalos. Oh Agni, libre de ataduras, lanza las llamas abrasadoras sobre los que vuelan con la juhū; dispersa las ascuas en todas direcciones.
13.11
प्रति स्पशो वि सृज तूर्णितमो भवा पायुर् विशो ऽ अस्या अदब्धः ।
यो नो दूरे ऽ अघशꣳसो यो ऽ अन्त्य् अग्ने माकिष् टे व्यथिर् आ दधर्षीत् ॥ १३.११ ॥
¡Oh Agni, aleja a los espías! Sé el más veloz, el protector infalible de este pueblo. Que el que desea el mal para nosotros, lejos o cerca, no te alcance con su daño, oh Agni.
13.12
उद् अग्ने तिष्ठ प्रत्य् आ तनुष्व न्य् अमित्राँ२ ऽ ओषतात् तिग्महेते ।
यो नो ऽ अरातिꣳ समिधान चक्रे नीचा तं धक्ष्य् अतसं न शुष्कम् ॥ १३.१२ ॥
¡Oh Agni, levántate, avanza y extiende tu poder; consume a los enemigos con tus llamas afiladas. Oh Agni encendido, a quien se ha vuelto hostil hacia nosotros, derríbalo y quémalo como leña seca.
13.13
ऊर्ध्वो भव प्रति विध्याध्य् अस्मद् आविष् कृणुष्व दैव्यान्य् अग्ने ।
अव स्थिरा तनुहि यातुजूनां जामिम् अजामिं प्र मृणीहि शत्रून् ।
अग्नेष् ट्वा तेजसा सादयामि ॥ १३.१३ ॥
¡Oh Agni, ponte alto; atraviesa a los enemigos manteniéndote lejos de nosotros; oh Agni, manifiesta los poderes divinos. Doblega las armas firmes de los hechiceros; destruye a los enemigos, parientes o no. Con el esplendor de Agni te establezco.
13.14
अग्निर् मूर्धा दिवः ककुत् पतिः पृथिव्या ऽ अयम् ।
अपाꣳ रेताꣳसि जिन्वति ।
इन्द्रस्य त्वौजसा सादयामि ॥ १३.१४ ॥
Este Agni es la cabeza del cielo, la cima y señor de la tierra; él impulsa las semillas de las aguas. Con el poder de Indra te establezco.
13.15
भुवो यज्ञस्य रजसश् च नेता यत्रा नियुद्भिः सचसे शिवाभिः ।
दिवि मूर्धानं दधिषे स्वर्षां जिह्वाम् अग्ने चक्रिषे हव्यवाहम् ॥ १३.१५ ॥
Tú eres guía del mundo, del sacrificio y del espacio intermedio, donde te unes a los veloces y propicios corceles. Oh Agni, sostienes tu cabeza en el cielo; has hecho la lengua que lleva la ofrenda.
13.16
ध्रुवासि धरुणास्तृता विश्वकर्मणा ।
मा त्वा समुद्रऽउद् वधीन् मा सुपर्णोऽव्यथमाना पृथिवीं दृꣳह ॥ १३.१६ ॥
Eres firme y sostenedora, extendida por Viśvakarman. Que el océano no te golpee hacia arriba, ni el águila; inmóvil, afirma la tierra.
13.17
प्रजापतिष् ट्वा सादयत्व् अपा पृष्ठे समुद्रस्येमन् ।
व्यचस्वतीं प्रथस्वतीं प्रथस्व पृथिव्यसि ॥ १३.१७ ॥
Que Prajāpati te asiente sobre el dorso de las aguas del océano. Extiéndete, ancha y dilatada; eres la tierra.
13.18
भूर् असि भूमिर् अस्य् अदितिर् असि विश्वधाया विश्वस्य भुवनस्य धर्त्री ।
पृथिवीं यच्छ पृथिवीं दृꣳह पृथिवीं मा हिꣳसीः ॥ १३.१८ ॥
Eres Bhū, el suelo, Aditi, la que todo lo sostiene, sustentadora de todos los mundos. Sostén la tierra, afirma la tierra, no dañes la tierra.
13.19
विश्वस्मै प्राणायापानाय व्यानायोदानाय प्रतिष्ठायै चरित्राय ।
अग्निष् ट्वाभि पातु मह्या स्वस्त्या छर्दिषा शंतमेन तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १३.१९ ॥
Para todos, para el aliento inspirado, el espirado, el difuso y el ascendente, para mantenerse firme y para moverse. Que Agni te proteja con gran bienestar y refugio, con esa deidad muy propicia; siéntate firme como los Aṅgirasas.
13.20
काण्डात्-काण्डात् प्ररोहन्ती परुषः-परुषस् परि ।
एवा नो दूर्वे प्र तनु सहस्रेण शतेन च ॥ १३.२० ॥
Oh hierba durvā, que brotas de nudo en nudo y te extiendes alrededor de cada articulación, así para nosotros extiéndete con mil y con cien.
13.21
या शतेन प्रतनोषि सहस्रेण विरोहसि ।
तस्यास् ते देवीष्टके विधेम हविषा वयम् ॥ १३.२१ ॥
Tú que te extiendes con cien y creces con mil, oh diosa ladrillo iṣṭakā, a ti te veneramos con la oblación.
13.22
यास् ते ऽ अग्ने सूर्ये रुचो दिवम् आतन्वन्ति रश्मिभिः ।
ताभिर् नो ऽ अद्य सर्वाभी रुचे जनाय नस् कृधि ॥ १३.२२ ॥
Oh Agni, aquellos resplandores tuyos en el sol que extienden el cielo con sus rayos, con todos ellos haznos resplandecientes hoy, haz brillar a nuestro pueblo.
13.23
या वो देवाः सूर्ये रुचो गोष्व् अश्वेषु या रुचः ।
इन्द्राग्नी ताभिः सर्वाभी रुचं नो धत्त बृहस्पते ॥ १३.२३ ॥
Oh dioses, aquellos resplandores vuestros en el sol, en las vacas y en los caballos, oh Indra y Agni, oh Bṛhaspati, con todos esos resplandores otorgadnos esplendor.
13.24
विराड् ज्योतिर् अधारयत् ।
स्वराड् ज्योतिर् अधारयत् ।
प्रजापतिष् ट्वा सादयतु पृष्ठे पृथिव्या ज्योतिष्मतीम् ।
विश्वस्मै प्राणायापानाय व्यानाय विश्वं ज्योतिर् यच्छ ।
अग्निष्टे ऽधिपतिस् तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १३.२४ ॥
Virāṭ sostuvo la luz; Svarāṭ sostuvo la luz. Que Prajāpati te asiente, llena de luz, sobre el lomo de la tierra. Para el aliento inspirado, espirado y difuso de todos, concede toda la luz. Agni es tu señor; con esa deidad, como los Aṅgiras, siéntate firme.
13.25
मधुश् च माधवश् च वासन्तिकाव् ऋतू ऽ अग्नेर् अन्तःश्लेषोऽसि कल्पेतां द्यावापृथिवी कल्पन्ताम् आप ऽ ओषधयः कल्पन्ताम् अग्नयः पृथङ् नम ज्यैष्ठ्याय सव्रताः ।
ये ऽ अग्नयः समनसो ऽन्तरा द्यावापृथिवी ऽ इमे वासन्तिकाव् ऋतू ऽअभिकल्पमाना ऽ इन्द्रम् इव देवा ऽ अभिसंविशन्तु तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवे सीदतम् ॥ १३.२५ ॥
Madhu y Mādhava, estas son las estaciones primaverales. Tú eres la unión interior de Agni. Que el cielo y la tierra sean dispuestos; que las aguas y las plantas sean dispuestas; que los fuegos sean dispuestos. Homenaje a los fuegos, cada uno por separado, que guardan el mismo voto, por la supremacía. Que los fuegos de una misma mente, entre el cielo y la tierra, preparando estas estaciones primaverales, entren como los dioses entran en Indra. Con esa deidad, siéntate firme como los Aṅgirasas.
13.26
अषाढासि सहमाना सहस्वारातीः सहस्व पृतनायतः ।
सहस्रवीर्यासि सा मा जिन्व ॥ १३.२६ ॥
Tú eres invencible, la que todo lo vence. Domina a los enemigos; domina a quienes buscan la batalla. Tú eres de mil poderes; que tú me vigorices.
13.27
मधु वाता ऽ ऋतायते मधु क्षरन्ति सिन्धवः ।
माध्वीर् नः सन्त्व् ओषधीः ॥ १३.२७ ॥
Los vientos, por el orden cósmico, soplan dulzura; los ríos derraman dulzura. Que las plantas sean dulces para nosotros.
13.28
मधु नक्तम् उतोषसो मधुमत् पार्थिवꣳ रजः ।
मधु द्यौर् अस्तु नः पिता ॥ १३.२८ ॥
Que la noche y las auroras sean dulces; que el reino terrestre esté lleno de dulzura. Que el cielo sea para nosotros un padre dulce.
13.29
मधुमान् नो वनस्पतिर् मधुमाँ२ऽ अस्तु सूर्यः ।
माध्वीर् गावो भवन्तु नः ॥ १३.२९ ॥
Que el señor del bosque sea dulce para nosotros; que el sol sea dulce. Que nuestras vacas sean dulces.
13.30
अपां गम्भन्त् सीद मा त्वा सूर्योऽभि ताप्सीन् माग्निर् वैश्वानरः ।
अच्छिन्नपत्राः प्रजा ऽ अनुवीक्षस्वानु त्वा दिव्या वृष्टिः सचताम् ॥ १३.३० ॥
Siéntate en la profundidad de las aguas; que el sol no te abrase ni el Agni Vaiśvānara. Que las criaturas de hojas intactas te miren con favor; que la lluvia divina te siga.
13.31
त्रीन्त् समुद्रान्त् सम् असृपत् स्वर्गान् अपां पतिर् वृषभ ऽ इष्टकानाम् ।
पुरीषं वसानः सुकृतस्य लोके तत्र गच्छ यत्र पूर्वे परेताः ॥ १३.३१ ॥
Que aquel que recorrió tres océanos y los cielos, señor de las aguas, toro de los ladrillos, vestido con el relleno de tierra, vaya en el mundo de las buenas obras allí donde partieron los antepasados.
13.32
मही द्यौः पृथिवी च न ऽ इमं यज्ञं मिमिक्षताम् ।
पिपृतां नो भरीमभिः ॥ १३.३२ ॥
Que el gran cielo y la tierra rocíen este nuestro sacrificio; que nos llenen con los medios de sustento.
13.33
विष्णोः कर्माणि पश्यत यतो व्रतानि पस्पशे ।
इन्द्रस्य युज्यः सखा ॥ १३.३३ ॥
Contemplad las obras de Viṣṇu, por las que ha contemplado los votos; él es el digno compañero y amigo de Indra.
13.34
ध्रुवासि धरुणेतो जज्ञे प्रथमम् एभ्यो योनिभ्यो ऽ अधि जातवेदाः ।
स गायत्र्या त्रिष्टुभानुष्टुभा च देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १३.३४ ॥
Eres firme y sustentador; primero de estos vientres nació Jātavedas. Que él, sabiendo, lleve la ofrenda a los dioses con los metros Gāyatrī, Triṣṭubh y Anuṣṭubh.
13.35
इषे राये रमस्व सहसे द्युम्न ऽ ऊर्जेऽ अपत्याय ।
सम्राड् असि स्वराड् असि सारस्वतौ त्वोत्सौ प्रावताम् ॥ १३.३५ ॥
Alégrate por el alimento, por la riqueza, por la fuerza, por el esplendor, por el vigor y por la descendencia. Eres el soberano, eres el autorregente. Que las dos fuentes sārasvatas te protejan.
13.36
अग्ने युक्ष्वा हि ये तवाश्वासो देव साधवः ।
अरं वहन्ति मन्यवे ॥ १३.३६ ॥
Oh Agni, uncе en verdad tus caballos diestros. Ellos llevan bien para el deseo del ánimo.
13.37
युक्ष्वा हि देवहूतमाँ२ऽ अश्वाँ२ऽ अग्ने रथीर् इव ।
नि होता पूर्व्यः सदः ॥ १३.३७ ॥
En verdad, unce los caballos más invocados por los dioses, oh Agni, como un auriga. Que el antiguo hotṛ se siente en su asiento.
13.38
सम्यक् स्रवन्ति सरितो न धेना ऽ अन्तर् हृदा मनसा पूयमानाः ।
घृतस्य धारा ऽ अभि चाकशीमि हिरण्ययो वेतसो मध्ये ऽ अग्नेः ॥ १३.३८ ॥
Como ríos y arroyos fluyen bien, purificados interiormente por el corazón y la mente. Contemplo los torrentes de ghee, la caña dorada en medio de Agni.
13.39
ऋचे त्वा रुचे त्वा भासे त्वा ज्योतिषे त्वा ।
अभूद् इदं विश्वस्य भुवनस्य वाजिनम् अग्नेर् वैश्वानरस्य च ॥ १३.३९ ॥
Para la ṛc te tomo, para el resplandor te tomo, para el brillo te tomo, para la luz te tomo. Esto se ha vuelto el vigor de todo el mundo, y de Agni Vaiśvānara.
13.40
अग्निर् ज्योतिषा ज्योतिष्मान् रुक्मो वर्चसा वर्चस्वान् ।
सहस्रदा ऽ असि सहस्राय त्वा ॥ १३.४० ॥
Agni está lleno de luz por la luz, dorado y lleno de esplendor por el esplendor. Eres el dador de mil; por mil te tomo.
13.41
आदित्यं गर्भं पयसा सम् अङ्धि सहस्रस्य प्रतिमां विश्वरूपम् ।
परि वृङ्धि हरसा माभि मꣳस्थाः शतायुषं कृणुहि चीयमानः ॥ १३.४१ ॥
¡Oh Agni, humedece con leche al embrión que es el Sol y rodea la imagen de Viśvarūpa, de mil formas. No te alces contra nosotros con tu fulgor; creciendo, concédeme cien años de vida.
13.42
वातस्य जूतिं वरुणस्य नाभिम् अश्वं जज्ञानꣳ सरिरस्य मध्ये ।
शिशुं नदीनाꣳ हरिम् अद्रिबुध्नम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ॥ १३.४२ ॥
¡Oh Agni, rapidez del viento, ombligo de Varuṇa, caballo nacido en medio de las aguas, niño de los ríos, de color rojizo, asentado en la base de la montaña! No nos dañes en el cielo supremo.
13.43
अजस्रम् इन्दुम् अरुषं भुरण्युम् अग्निम् ईडे पूर्वचित्तिं नमोभिः ।
स पर्वभिर् ऋतुशः कल्पमानो गां मा हिꣳसीर् अदितिं विराजम् ॥ १३.४३ ॥
A Agni incesante, brillante, rojizo y veloz lo alabo con reverencias, al de conciencia primera. Dando forma estación tras estación con sus articulaciones, que no dañe a la vaca (la tierra) ni a la radiante Aditi.
13.44
वरूत्रीं त्वष्टुर् वरुणस्य नाभिम् अविं जज्ञानाꣳ रजसः परस्मात् ।
महीꣳ साहस्रीम् असुरस्य मायाम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ॥ १३.४४ ॥
Ombligo de Tvaṣṭṛ y Varuṇa, la oveja protectora nacida más allá del reino, gran magia del Asura de mil poderes: ¡oh Agni, no nos dañes en el cielo supremo!
13.45
यो ऽ अग्निर् अग्नेर् अधिय् अजायत शोकात् पृथिव्या ऽ उत वा दिवस् परि ।
येन प्रजा विश्वकर्मा जजान तम् अग्ने हेडः परि ते वृणक्तु ॥ १३.४५ ॥
Aquel Agni que nació de Agni, de la llama de la tierra o del cielo, por quien Viśvakarman produjo las criaturas: ¡oh Agni, que tu ira se aparte de él!
13.46
चित्रं देवानाम् उद् अगाद् अनीकं चक्षुर् मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्रा द्यावापृथिवी ऽ अन्तरिक्षꣳ सूर्य ऽ आत्मा जगतस् तस्थुषश् च ॥ १३.४६ ॥
Ha surgido el brillo maravilloso de los dioses, ojo de Mitra, Varuṇa y Agni. Oh Agni, has llenado el cielo, la tierra y el espacio intermedio; el Sol es el alma del mundo móvil e inmóvil.
13.47
इमं मा हिꣳसीर् द्विपादं पशुꣳ सहस्राक्षो मेधाय चीयमानः ।
मयुं पशुं मेधम् अग्ने जुषस्व तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
मयुं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४७ ॥
No dañes a este animal de dos pies por mí, oh Agni de mil ojos, que eres apilado para el sacrificio. Oh Agni, acepta el animal mayu y el sacrificio; siendo apilado por él, siéntate en tu cuerpo. Que el dolor del mayu alcance a aquel que odiamos; que tu dolor le alcance.
13.48
इमं मा हिꣳसीर् एकशफं पशुं कनिक्रदं वाजिनं वाजिनेषु ।
गौरम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
गौरं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४८ ॥
No dañes a este animal de un solo casco por mí, el corcel veloz que relincha entre los veloces. Te asigno el animal salvaje y brillante; siendo apilado por él, siéntate en tu cuerpo. Que el dolor del brillante alcance a aquel que odiamos; que tu dolor le alcance.
13.49
इमꣳ साहस्रꣳ शतधारम् उत्सं व्यच्यमानꣳ सरिरस्य मध्ये ।
घृतं दुहानाम् अदितिं जनायाग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ।
गवयम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
गवयं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४९ ॥
Esta fuente de mil y cien corrientes que se extiende en medio del lago, que ordeña mantequilla, Aditi, para el pueblo, ¡oh Agni!, no dañes en el cielo supremo. Te asigno el gavaya salvaje; con él, adornando tu cuerpo, siéntate. Que el dolor ardiente del gavaya te alcance; que alcance a aquel a quien odiamos.
13.50
इममूर्णायुं वरुणस्य नाभिं त्वचं पशूनां द्विपदांचतुष्पदाम् ।
त्वष्टुः प्रजानां प्रथमं जनित्रम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ।
उष्ट्रम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
उष्ट्रं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.५० ॥
Este portador de lana, ombligo de Varuṇa, piel de los animales, de los bípedos y de los cuadrúpedos, primer lugar de nacimiento de las criaturas de Tvaṣṭṛ, ¡oh Agni!, no lo dañes en el cielo supremo. Te asigno el camello salvaje; con él, adornando tu cuerpo, siéntate. Que el dolor ardiente del camello te alcance; que alcance a aquel a quien odiamos.
13.51
अजो ह्य् अग्नेर् अजनिष्ट शोकात् सो ऽ अपश्यज् जनितारम् अग्रे ।
तेन देवा देवताम् अग्रम् आयꣳस् तेन रोहम् आयन्न् उप मेध्यासः ।
शरभम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
शरभं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.५१ ॥
Aja nació, en verdad, del calor de Agni. Él vio al progenitor en el principio. Por él los dioses alcanzaron la suprema divinidad; por él los puros llegaron a la ascensión. Te asigno tras el ciervo salvaje del bosque; construyendo con él, siéntate en tu cuerpo. Que tu pesar alcance al ciervo; que tu pesar alcance a aquel a quien odiamos.
13.52
त्वं यविष्ठ दाशुषो नॄꣳः पाहि शृणुधी गिरः ।
रक्षा तोकम् उत त्मना ॥ १३.५२ ॥
Oh el más joven, protege a los hombres que ofrecen dones; escucha nuestros cantos. Guarda a la descendencia por ti mismo.
13.53
अपां त्वेमन्त् सादयामि ।
अपां त्वोद्मन्त् सादयामि ।
अपां त्वा भस्मन्त् सादयामि ।
अपां त्वा ज्योतिषि सादयामि ।
अपां त्वायने सादयामि ।
अर्णवे त्वा सदने सादयामि ।
समुद्रे त्वा सदने सादयामि ।
सरिरे त्वा सदने सादयामि ।
अपां त्वा क्षये सादयामि ।
अपां त्वा सधिषि सादयामि ।
अपां त्वा सदने सादयामि ।
अपां त्वा सधस्थे सादयामि ।
अपां त्वा योनौ सादयामि ।
अपां त्वा पुरीषे सादयामि ।
अपां त्वा पाथसि सादयामि ।
गायत्रेण त्वा छन्दसा सादयामि ।
त्रैष्टुभेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
जागतेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
आनुष्टुभेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
पाश्रून त्वा छन्दसा सादयामि ॥ १३.५३ ॥
Te coloco en el curso de las aguas. Te coloco en el ascenso de las aguas. Te coloco en el estado semejante a la ceniza de las aguas. Te coloco en la luz de las aguas. Te coloco en el camino de las aguas. Te coloco en el asiento del océano. Te coloco en el asiento del mar. Te coloco en el asiento de lo que fluye. Te coloco en la morada de las aguas. Te coloco en el asiento común de las aguas. Te coloco en el asiento de las aguas. Te coloco en el lugar compartido de las aguas. Te coloco en el seno de las aguas. Te coloco en la plenitud de las aguas. Te coloco en las aguas. Te coloco con el metro Gāyatrī. Te coloco con el metro Triṣṭubh. Te coloco con el metro Jagatī. Te coloco con el metro Anuṣṭubh. Te coloco, ladrillos Pāśrū, con el metro.
13.54
अयं पुरो भुवः ।
तस्य प्राणो भौवनायः ।
वसन्तः प्राणायनः ।
गायत्री वासन्ती ।
गायत्र्यै गायत्रम् ।
गायत्राद् उपाꣳशुः ।
उपाꣳशोस् त्रिवृत् ।
त्रिवृतो रथन्तरम् ।
वसिष्ठ ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया प्राणं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५४ ॥
Este es el este, perteneciente a la atmósfera (bhuvaḥ). Su aliento es Bhauvanāya. La primavera es Prāṇāyana. El Gāyatrī es de la primavera. Para el Gāyatrī está el Gāyatra. Del Gāyatra procede el Upāṃśu. Del Upāṃśu procede el Trivṛt. Para el Trivṛt está el Rathantara. Vasiṣṭha es el vidente. Asido por Prajāpati, contigo tomo el aliento para las criaturas.
13.55
अयं दक्षिणा विश्वकर्मा ।
तस्य मनो वैश्वकर्मणम् ।
ग्रीष्मो मानसः ।
त्रिष्टुब् ग्रैष्मी ।
त्रिष्टुभः स्वारम् ।
स्वाराद् अन्तर्यामः ।
ऽअन्तर्यामात् पञ्चदशः ।
पञ्चदशाद् बृहत् ।
भरद्वाज ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया मनो गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५५ ॥
Este es el sur, Viśvakarmā. Su mente es Vaiśvakarmaṇa. El verano es el de la mente. El Triṣṭubh es del verano. Del Triṣṭubh procede el Svāra. Del Svāra procede el Antaryāma. Del Antaryāma procede el Pañcadaśa. Del Pañcadaśa procede el Bṛhat. Bharadvāja es el vidente. Asido por Prajāpati, contigo tomo la mente para las criaturas.
13.56
अयं पश्चाद् विश्वव्यचाः ।
तस्य चक्षुर् वैश्वव्यचसम् ।
वर्षाश् चाक्षुष्यः ।
जगती वार्षी ।
जगत्या ऽ ऋक्समम् ।
ऋक्समाच् छुक्रः ।
शुक्रात् सप्तदशः ।
सप्तदशाद् वैरूपम् ।
जमदग्निर् ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया चक्षुर् गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५६ ॥
Este, detrás, omnipresente. Su ojo pertenece al omnipresente. Las lluvias y lo relativo al ojo. El metro jagatī, perteneciente a las lluvias. Del jagatī, el ṛk-sāman. Del ṛk-sāman, el śukra. Del śukra, el diecisieteavo. Del diecisieteavo, el vairūpa. El vidente es Jamadagni. Seizado por Prajāpati, por ti tomo el ojo para el pueblo.
13.57
इदं उत्तरात् स्वः ।
तस्य श्रोत्रꣳ सौवम् ।
शरच् छ्रौत्री ।
अनुष्टुप् शारदी ।
अनुष्टुभ ऽ ऐडम् ।
ऐडान् मन्थी ।
मन्थिन ऽ एकविꣳशः ऽ ।
एकविꣳशाद् वैराजम् ।
विश्वामित्र ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया श्रोत्रं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५७ ॥
Este, desde el norte, el cielo. Su oído pertenece a Savitṛ. El otoño y lo relativo al oído. El metro anuṣṭubh, perteneciente al otoño. Del anuṣṭubh, el aiḍa. Del aiḍa, el manthin. Del manthin, el veintiuno. Del veintiuno, el vairāja. El vidente es Viśvāmitra. Seizado por Prajāpati, por ti tomo el oído para el pueblo.
13.58
इयं उपरि मतिः ।
तस्यै वाङ् मात्या ।
हेमन्तो वाच्यः ।
पङ्क्तिर् हैमन्ती ।
पङ्क्त्यै निधनवत् ।
निधनवत ऽ आग्रयणः ।
आग्रयणात् त्रिणवत्रयस्त्रिꣳशौ ।
त्रिणवत्रयस्त्रिꣳशाभ्याꣳ शाक्वररैवते ।
विश्वकर्म ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया वाचं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५८ ॥
Esta es la medida superior. Para ella la medida es el habla. El invierno ha de ser nombrado. La paṅkti pertenece al invierno. Para la paṅkti, con estribillo final. Del estribillo final procede el rito de las primicias. De las primicias proceden los estomas triṇava y trayastriṃśa. Con los estomas triṇava y trayastriṃśa, los śākvara y raivata. Viśvakarman es el vidente. Por ti, sostenida por Prajāpati, tomo el habla para el pueblo.