Yajurveda · Adhyāya 13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1
मयि गृह्णाम्य् अग्रे ऽ अग्निꣳ रायस्पोषाय सुप्रजास्त्वाय सुवीर्याय ।
माम् उ देवताः सचन्ताम् ॥ १३.१ ॥
Für die Nahrung des Reichtums, für gute Nachkommenschaft und gute Kraft nehme ich zuerst Agni in mich auf. Mögen die Götter sich mit mir verbinden.
13.2
अपां पृष्ठम् असि योनिर् अग्नेः समुद्रम् अभितः पिन्वमानम् ।
वर्धमानो महाँ२ ऽ आ च पुष्करे दिवो मात्रया वरिम्णा प्रथस्व ॥ १३.२ ॥
Du bist der Rücken der Wasser, der Ursprung Agnis, der Ozean, der ringsum fließt. Wachsend und groß, breite dich aus im Lotos, nach dem Maß und der Weite des Himmels.
13.3
ब्रह्म जज्ञानं प्रथमं पुरस्ताद् वि सीमतः सुरुचो वेन ऽ आवः ।
स बुध्न्या ऽ उपमा ऽ अस्य विष्ठाः सतश् च योनिम् असतश् च वि वः ॥ १३.३ ॥
Brahman, zuerst im Osten geboren, leuchtete abgesondert von den Grenzen; der strahlende Vena offenbarte es. Aus dem Grund aufsteigend, in dessen nächsten Stätten weilend, öffnete er euch den Ursprung des Seienden und den Ursprung des Nichtseienden.
13.4
हिरण्यगर्भः सम् अवर्तताग्रे भूतस्य जातः पतिर् एक ऽ आसीत् ।
स दाधार पृथिवीं द्याम् उतेमां कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ १३.४ ॥
Im Anfang erhob sich der goldene Keim; geboren, war er der einzige Herr aller Wesen. Er trug die Erde und diesen Himmel. Welchem Gott wollen wir mit der Opfergabe dienen?
13.5
द्रप्सश् चस्कन्द पृथिवीम् अनु द्याम् इमं च योनिम् अनु यश् च पूर्वः ।
समानं योनिम् अनु संचरन्तं द्रप्सं जुहोम्य् अनु सप्त होत्राः ॥ १३.५ ॥
Der Tropfen fiel auf die Erde und auf diesen Himmel und bewegte sich gemeinsam zu demselben Ort wie zuvor. Diesen Tropfen opfere ich, den sieben Hotṛ folgend.
13.6
नमोऽस्तु सर्पेभ्यो ये के च पृथिवीम् अनु ।
ये ऽ अन्तरिक्षे ये दिवि तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.६ ॥
Verehrung sei den Schlangen, die auf der Erde sind. Verehrung sei jenen Schlangen, die im Luftraum und am Himmel sind.
13.7
या ऽ इषवो यातुधानानां ये वा वनस्पतीꣳ१ ऽरनु ।
ये वावटषु शेरते तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.७ ॥
Verehrung sei jenen Schlangen, die die Pfeile der Yātudhānas sind, die den Bäumen nachgehen oder in den Gruben liegen.
13.8
ये वामी रोचने दिवो ये वा सूर्यस्य रश्मिषु ।
येषाम् अप्सु सदस् कृतं तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.८ ॥
Jenen Schlangen, die in jener leuchtenden Himmelsgegend sind, in den Strahlen der Sonne, und deren Sitz im Wasser gemacht ist: Verehrung sei ihnen.
13.9
कृणुष्व पाजः प्रसितिं न पृथ्वीं याहि राजेवामवाँ२ ऽ इभेन ।
तृष्वीम् अनु प्रसितिं द्रूणानो ऽस्तासि विध्य रक्षसस् तपिष्ठैः ॥ १३.९ ॥
Breite deine Kraft wie ein Netz über die weite Erde aus. Zieh stark voran wie ein König mit seinem Elefantengefolge. Dem Netz schnell folgend, eilend, durchbohre die Rakṣas mit den glühendsten Waffen.
13.10
तव भ्रमास ऽ आशुया पतन्त्य् अनु स्पृश धृषता शोशुचानः ।
तपूꣳष्य् अग्ने जुह्वा पतङ्गान् असंदितो वि सृज विष्वग् उल्काः ॥ १३.१० ॥
Deine wirbelnden Flammen fallen schnell herab. O Agni, brennend in Kühnheit, berühre sie. O Agni, ungebunden, lass die glühenden Flammen auf jene los, die mit der juhū fliegen; zerstreue die Brände nach allen Seiten.
13.11
प्रति स्पशो वि सृज तूर्णितमो भवा पायुर् विशो ऽ अस्या अदब्धः ।
यो नो दूरे ऽ अघशꣳसो यो ऽ अन्त्य् अग्ने माकिष् टे व्यथिर् आ दधर्षीत् ॥ १३.११ ॥
O Agni, schick die feindlichen Späher zurück; werde der Schnellste, der unfehlbare Beschützer dieses Volkes. Möge der, der uns aus der Ferne oder aus der Nähe Böses wünscht, dich nicht mit seinem Schaden treffen, o Agni.
13.12
उद् अग्ने तिष्ठ प्रत्य् आ तनुष्व न्य् अमित्राँ२ ऽ ओषतात् तिग्महेते ।
यो नो ऽ अरातिꣳ समिधान चक्रे नीचा तं धक्ष्य् अतसं न शुष्कम् ॥ १३.१२ ॥
O Agni, erhebe dich, schreite voran und entfalte deine Kraft; verzehre die Feinde mit deinen scharfen Flammen. O entzündeter Agni, wer uns Feindschaft bereitet hat, den beuge nieder und verbrenne ihn wie dürres Holz.
13.13
ऊर्ध्वो भव प्रति विध्याध्य् अस्मद् आविष् कृणुष्व दैव्यान्य् अग्ने ।
अव स्थिरा तनुहि यातुजूनां जामिम् अजामिं प्र मृणीहि शत्रून् ।
अग्नेष् ट्वा तेजसा सादयामि ॥ १३.१३ ॥
O Agni, steh hoch; durchbohre die Feinde und halte dich fern von uns; o Agni, offenbare die göttlichen Kräfte. Beuge die festen Waffen der Zauberer; vernichte die Feinde, Verwandte oder nicht. Mit dem Glanz des Agni setze ich dich ein.
13.14
अग्निर् मूर्धा दिवः ककुत् पतिः पृथिव्या ऽ अयम् ।
अपाꣳ रेताꣳसि जिन्वति ।
इन्द्रस्य त्वौजसा सादयामि ॥ १३.१४ ॥
Dieser Agni ist das Haupt des Himmels, der Gipfel und Herr der Erde; er regt die Samen der Wasser an. Mit der Kraft des Indra setze ich dich ein.
13.15
भुवो यज्ञस्य रजसश् च नेता यत्रा नियुद्भिः सचसे शिवाभिः ।
दिवि मूर्धानं दधिषे स्वर्षां जिह्वाम् अग्ने चक्रिषे हव्यवाहम् ॥ १३.१५ ॥
Du bist der Führer der Welt, des Opfers und des Zwischenraums, wo du dich mit den schnellen, heilbringenden Rossen verbindest. O Agni, du hältst dein Haupt im Himmel; du hast die Zunge gemacht, die die Opfergabe trägt.
13.16
ध्रुवासि धरुणास्तृता विश्वकर्मणा ।
मा त्वा समुद्रऽउद् वधीन् मा सुपर्णोऽव्यथमाना पृथिवीं दृꣳह ॥ १३.१६ ॥
Du bist fest und tragend, ausgebreitet von Viśvakarman. Möge der Ozean dich nicht emporschlagen, noch der Adler; unerschüttert, festige die Erde.
13.17
प्रजापतिष् ट्वा सादयत्व् अपा पृष्ठे समुद्रस्येमन् ।
व्यचस्वतीं प्रथस्वतीं प्रथस्व पृथिव्यसि ॥ १३.१७ ॥
Möge Prajāpati dich auf den Rücken der Wasser des Ozeans setzen. Breite dich aus, weit und groß; du bist die Erde.
13.18
भूर् असि भूमिर् अस्य् अदितिर् असि विश्वधाया विश्वस्य भुवनस्य धर्त्री ।
पृथिवीं यच्छ पृथिवीं दृꣳह पृथिवीं मा हिꣳसीः ॥ १३.१८ ॥
Du bist Bhū, der Boden, Aditi, die alles Tragende, die Trägerin aller Welten. Halte die Erde, festige die Erde, schade der Erde nicht.
13.19
विश्वस्मै प्राणायापानाय व्यानायोदानाय प्रतिष्ठायै चरित्राय ।
अग्निष् ट्वाभि पातु मह्या स्वस्त्या छर्दिषा शंतमेन तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १३.१९ ॥
Für alle, für den Einatem, den Ausatem, den Atem der Verteilung, den aufsteigenden Atem, für das Feststehen und das Sich-Bewegen. Möge Agni dich mit großem Wohlergehen und Schutz bewahren, mit jener höchst gnädigen Gottheit; sitze fest wie die Aṅgiras.
13.20
काण्डात्-काण्डात् प्ररोहन्ती परुषः-परुषस् परि ।
एवा नो दूर्वे प्र तनु सहस्रेण शतेन च ॥ १३.२० ॥
O Durvā-Gras, das von Gelenk zu Gelenk sprießt und sich um jeden Knoten ausbreitet, so breite dich für uns aus mit tausend und mit hundert.
13.21
या शतेन प्रतनोषि सहस्रेण विरोहसि ।
तस्यास् ते देवीष्टके विधेम हविषा वयम् ॥ १३.२१ ॥
Du, der du dich mit hundert ausbreitest und mit tausend wächst, o Göttin Ziegel Iṣṭakā, dir wollen wir mit der Opfergabe dienen.
13.22
यास् ते ऽ अग्ने सूर्ये रुचो दिवम् आतन्वन्ति रश्मिभिः ।
ताभिर् नो ऽ अद्य सर्वाभी रुचे जनाय नस् कृधि ॥ १३.२२ ॥
O Agni, jene deine Strahlen in der Sonne, die den Himmel mit ihren Strahlen ausbreiten, mit all diesen Strahlen mache uns heute glänzend, mache das Volk leuchtend.
13.23
या वो देवाः सूर्ये रुचो गोष्व् अश्वेषु या रुचः ।
इन्द्राग्नी ताभिः सर्वाभी रुचं नो धत्त बृहस्पते ॥ १३.२३ ॥
O Götter, jene Strahlen von euch in der Sonne, in den Kühen und in den Pferden, o Indra und Agni, o Bṛhaspati, mit all diesen Strahlen gewährt uns Glanz.
13.24
विराड् ज्योतिर् अधारयत् ।
स्वराड् ज्योतिर् अधारयत् ।
प्रजापतिष् ट्वा सादयतु पृष्ठे पृथिव्या ज्योतिष्मतीम् ।
विश्वस्मै प्राणायापानाय व्यानाय विश्वं ज्योतिर् यच्छ ।
अग्निष्टे ऽधिपतिस् तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १३.२४ ॥
Virāj hat das Licht getragen; Svarāj hat das Licht getragen. Möge Prajāpati dich, voller Licht, auf den Rücken der Erde setzen. Für den Ein-, Aus- und Ausbreitungsatem aller gewähre alles Licht. Agni ist dein Herr; mit jener Gottheit sitze fest wie die Aṅgiras.
13.25
मधुश् च माधवश् च वासन्तिकाव् ऋतू ऽ अग्नेर् अन्तःश्लेषोऽसि कल्पेतां द्यावापृथिवी कल्पन्ताम् आप ऽ ओषधयः कल्पन्ताम् अग्नयः पृथङ् नम ज्यैष्ठ्याय सव्रताः ।
ये ऽ अग्नयः समनसो ऽन्तरा द्यावापृथिवी ऽ इमे वासन्तिकाव् ऋतू ऽअभिकल्पमाना ऽ इन्द्रम् इव देवा ऽ अभिसंविशन्तु तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवे सीदतम् ॥ १३.२५ ॥
Madhu und Mādhava, dies sind die Frühlingsjahreszeiten. Du bist die innere Fuge des Agni. Mögen Himmel und Erde tauglich werden; mögen Wasser und Pflanzen tauglich werden; mögen die Feuer tauglich werden. Verehrung den Feuern, jedem einzeln, die dasselbe Gelübde halten, für die Vorherrschaft. Mögen die Feuer eines Sinnes, zwischen Himmel und Erde, diese Frühlingszeiten bereitend, eintreten, wie die Götter in Indra eintreten. Mit jener Gottheit setze dich fest wie die Aṅgirasas.
13.26
अषाढासि सहमाना सहस्वारातीः सहस्व पृतनायतः ।
सहस्रवीर्यासि सा मा जिन्व ॥ १३.२६ ॥
Du bist unbesiegbar, alles überwältigend. Überwältige die Feinde; überwältige jene, die den Kampf suchen. Du bist von tausend Kräften; mögest du mich beleben.
13.27
मधु वाता ऽ ऋतायते मधु क्षरन्ति सिन्धवः ।
माध्वीर् नः सन्त्व् ओषधीः ॥ १३.२७ ॥
Die Winde wehen für die kosmische Ordnung Süße; die Flüsse strömen Süße aus. Mögen die Pflanzen für uns süß sein.
13.28
मधु नक्तम् उतोषसो मधुमत् पार्थिवꣳ रजः ।
मधु द्यौर् अस्तु नः पिता ॥ १३.२८ ॥
Mögen Nacht und Morgenröten süß sein; möge das irdische Reich voll Süße sein. Möge der Himmel uns ein süßer Vater sein.
13.29
मधुमान् नो वनस्पतिर् मधुमाँ२ऽ अस्तु सूर्यः ।
माध्वीर् गावो भवन्तु नः ॥ १३.२९ ॥
Möge der Herr des Waldes für uns süß sein; möge die Sonne süß sein. Mögen unsere Kühe süß sein.
13.30
अपां गम्भन्त् सीद मा त्वा सूर्योऽभि ताप्सीन् माग्निर् वैश्वानरः ।
अच्छिन्नपत्राः प्रजा ऽ अनुवीक्षस्वानु त्वा दिव्या वृष्टिः सचताम् ॥ १३.३० ॥
Setze dich in die Tiefe der Gewässer; möge die Sonne dich nicht versengen, noch Agni Vaiśvānara. Mögen die Geschöpfe mit unversehrten Blättern dich gnädig ansehen; möge der göttliche Regen dir folgen.
13.31
त्रीन्त् समुद्रान्त् सम् असृपत् स्वर्गान् अपां पतिर् वृषभ ऽ इष्टकानाम् ।
पुरीषं वसानः सुकृतस्य लोके तत्र गच्छ यत्र पूर्वे परेताः ॥ १३.३१ ॥
Möge er, der drei Meere und die Himmel durchschritten hat, Herr der Gewässer, Stier unter den Ziegeln, mit der Erdfüllung bekleidet, in der Welt der guten Werke dorthin gehen, wo die Vorfahren hingegangen sind.
13.32
मही द्यौः पृथिवी च न ऽ इमं यज्ञं मिमिक्षताम् ।
पिपृतां नो भरीमभिः ॥ १३.३२ ॥
Mögen der große Himmel und die Erde dieses unser Opfer besprengen; mögen sie uns mit den Mitteln des Lebensunterhalts erfüllen.
13.33
विष्णोः कर्माणि पश्यत यतो व्रतानि पस्पशे ।
इन्द्रस्य युज्यः सखा ॥ १३.३३ ॥
Schaut die Taten Viṣṇus, durch die er die Gelübde erblickt hat; er ist der würdige Gefährte und Freund Indras.
13.34
ध्रुवासि धरुणेतो जज्ञे प्रथमम् एभ्यो योनिभ्यो ऽ अधि जातवेदाः ।
स गायत्र्या त्रिष्टुभानुष्टुभा च देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १३.३४ ॥
Du bist fest und tragend; zuerst aus diesen Schößen wurde Jātavedas geboren. Möge er, wissend, mit den Metren Gāyatrī, Triṣṭubh und Anuṣṭubh die Opfergabe zu den Göttern tragen.
13.35
इषे राये रमस्व सहसे द्युम्न ऽ ऊर्जेऽ अपत्याय ।
सम्राड् असि स्वराड् असि सारस्वतौ त्वोत्सौ प्रावताम् ॥ १३.३५ ॥
Freue dich über Nahrung, Reichtum, Kraft, Glanz, Lebenskraft und Nachkommen. Du bist der Herrscher, du bist der Selbstherrscher. Mögen dich die beiden Sārasvata-Quellen schützen.
13.36
अग्ने युक्ष्वा हि ये तवाश्वासो देव साधवः ।
अरं वहन्ति मन्यवे ॥ १३.३६ ॥
O Agni, spanne fürwahr deine tüchtigen Rosse ein. Sie tragen gut für das Verlangen des Geistes.
13.37
युक्ष्वा हि देवहूतमाँ२ऽ अश्वाँ२ऽ अग्ने रथीर् इव ।
नि होता पूर्व्यः सदः ॥ १३.३७ ॥
Spanne fürwahr die von den Göttern am meisten angerufenen Rosse ein, o Agni, wie ein Wagenlenker. Möge sich der alte Hotar auf seinen Sitz niederlassen.
13.38
सम्यक् स्रवन्ति सरितो न धेना ऽ अन्तर् हृदा मनसा पूयमानाः ।
घृतस्य धारा ऽ अभि चाकशीमि हिरण्ययो वेतसो मध्ये ऽ अग्नेः ॥ १३.३८ ॥
Wie Flüsse und Bäche fließen sie gut dahin, innerlich gereinigt durch Herz und Geist. Ich schaue die Ghee-Ströme, das goldene Rohr inmitten Agnis.
13.39
ऋचे त्वा रुचे त्वा भासे त्वा ज्योतिषे त्वा ।
अभूद् इदं विश्वस्य भुवनस्य वाजिनम् अग्नेर् वैश्वानरस्य च ॥ १३.३९ ॥
Für die Ṛc nehme ich dich, für den Glanz nehme ich dich, für den Schein nehme ich dich, für das Licht nehme ich dich. Dies ist zur Kraft der ganzen Welt geworden, und des Agni Vaiśvānara.
13.40
अग्निर् ज्योतिषा ज्योतिष्मान् रुक्मो वर्चसा वर्चस्वान् ।
सहस्रदा ऽ असि सहस्राय त्वा ॥ १३.४० ॥
Agni ist durch Licht lichtvoll, golden und durch Glanz glanzvoll. Du bist der Spender von Tausend; für Tausend nehme ich dich.
13.41
आदित्यं गर्भं पयसा सम् अङ्धि सहस्रस्य प्रतिमां विश्वरूपम् ।
परि वृङ्धि हरसा माभि मꣳस्थाः शतायुषं कृणुहि चीयमानः ॥ १३.४१ ॥
O Agni, benetze mit Milch den Embryo, der die Sonne ist, und umschließe das Bild des Viśvarūpa mit tausend Gestalten. Quäle mich nicht mit deiner Glut; wachsend verleihe mir ein Leben von hundert Jahren.
13.42
वातस्य जूतिं वरुणस्य नाभिम् अश्वं जज्ञानꣳ सरिरस्य मध्ये ।
शिशुं नदीनाꣳ हरिम् अद्रिबुध्नम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ॥ १३.४२ ॥
O Agni, Eile des Windes, Nabel des Varuṇa, Pferd, geboren inmitten der Gewässer, Kind der Flüsse, rötlich, am Fuß der Berge gegründet! Verletze uns nicht im höchsten Himmel.
13.43
अजस्रम् इन्दुम् अरुषं भुरण्युम् अग्निम् ईडे पूर्वचित्तिं नमोभिः ।
स पर्वभिर् ऋतुशः कल्पमानो गां मा हिꣳसीर् अदितिं विराजम् ॥ १३.४३ ॥
Den unablässigen, leuchtenden, rötlichen, schnellen Agni preise ich mit Verehrung, den der ersten Einsicht. Indem er Jahreszeit für Jahreszeit mit seinen Gelenken formt, möge er die Kuh (die Erde) nicht verletzen, noch die strahlende Aditi.
13.44
वरूत्रीं त्वष्टुर् वरुणस्य नाभिम् अविं जज्ञानाꣳ रजसः परस्मात् ।
महीꣳ साहस्रीम् असुरस्य मायाम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ॥ १३.४४ ॥
Nabel des Tvaṣṭṛ und Varuṇa, das schützende, aus dem Jenseits geborene Schaf, die große Täuschung des Asura von tausend Kräften: O Agni, verletze uns nicht im höchsten Himmel!
13.45
यो ऽ अग्निर् अग्नेर् अधिय् अजायत शोकात् पृथिव्या ऽ उत वा दिवस् परि ।
येन प्रजा विश्वकर्मा जजान तम् अग्ने हेडः परि ते वृणक्तु ॥ १३.४५ ॥
Jener Agni, der aus Agni geboren wurde, aus der Flamme der Erde oder des Himmels, durch den Viśvakarman die Geschöpfe hervorbrachte: O Agni, möge dein Zorn sich von ihm abwenden!
13.46
चित्रं देवानाम् उद् अगाद् अनीकं चक्षुर् मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्रा द्यावापृथिवी ऽ अन्तरिक्षꣳ सूर्य ऽ आत्मा जगतस् तस्थुषश् च ॥ १३.४६ ॥
Der wunderbare Glanz der Götter ist aufgegangen, das Auge von Mitra, Varuṇa und Agni. O Agni, du hast Himmel, Erde und Luftraum erfüllt; die Sonne ist die Seele der bewegten und unbewegten Welt.
13.47
इमं मा हिꣳसीर् द्विपादं पशुꣳ सहस्राक्षो मेधाय चीयमानः ।
मयुं पशुं मेधम् अग्ने जुषस्व तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
मयुं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४७ ॥
Verletze nicht dieses zweifüßige Tier für mich, o Agni der tausend Augen, der für das Opfer aufgeschichtet wird. O Agni, nimm das Mayu-Tier und das Opfer an; aufgeschichtet durch es, setze dich in deinen Leib. Der Schmerz des Mayu treffe den, den wir hassen; dein Schmerz treffe ihn.
13.48
इमं मा हिꣳसीर् एकशफं पशुं कनिक्रदं वाजिनं वाजिनेषु ।
गौरम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
गौरं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४८ ॥
Verletze nicht dieses einhufige Tier für mich, das wiehernde Ross unter den schnellen. Ich weise dir das helle wilde Tier zu; aufgeschichtet durch es, setze dich in deinen Leib. Der Schmerz des Hellen treffe den, den wir hassen; dein Schmerz treffe ihn.
13.49
इमꣳ साहस्रꣳ शतधारम् उत्सं व्यच्यमानꣳ सरिरस्य मध्ये ।
घृतं दुहानाम् अदितिं जनायाग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ।
गवयम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
गवयं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४९ ॥
Diese tausendfache, hundertströmige Quelle, die sich mitten im See ausbreitet, die Ghee melkt, Aditi, für die Menschen, o Agni, verletze sie nicht im höchsten Himmel. Ich weise dir den wilden Gavaya zu; damit deinen Leib schmückend, setze dich nieder. Der brennende Schmerz des Gavaya treffe dich; er treffe den, den wir hassen.
13.50
इममूर्णायुं वरुणस्य नाभिं त्वचं पशूनां द्विपदांचतुष्पदाम् ।
त्वष्टुः प्रजानां प्रथमं जनित्रम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ।
उष्ट्रम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
उष्ट्रं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.५० ॥
Diesen Wollträger, Nabel des Varuṇa, Haut der Tiere, der Zweifüßer und Vierfüßer, erste Geburtsstätte der Geschöpfe des Tvaṣṭṛ, o Agni, verletze nicht im höchsten Himmel. Ich weise dir das wilde Kamel zu; damit deinen Leib schmückend, setze dich nieder. Der brennende Schmerz des Kamels treffe dich; er treffe den, den wir hassen.
13.51
अजो ह्य् अग्नेर् अजनिष्ट शोकात् सो ऽ अपश्यज् जनितारम् अग्रे ।
तेन देवा देवताम् अग्रम् आयꣳस् तेन रोहम् आयन्न् उप मेध्यासः ।
शरभम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
शरभं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.५१ ॥
Aja wurde wahrlich aus der Glut Agnis geboren. Er sah den Erzeuger am Anfang. Durch ihn erlangten die Götter höchste Göttlichkeit; durch ihn erreichten die Reinen den Aufstieg. Ich bestimme dich nach dem wilden Hirsch des Waldes; baue mit ihm und setze dich in deinen Körper. Dein Schmerz erreiche den Hirsch; dein Schmerz erreiche den, den wir hassen.
13.52
त्वं यविष्ठ दाशुषो नॄꣳः पाहि शृणुधी गिरः ।
रक्षा तोकम् उत त्मना ॥ १३.५२ ॥
O Jüngster, schütze die Männer, die Gaben darbringen; höre unsere Lieder. Behüte die Nachkommen durch dich selbst.
13.53
अपां त्वेमन्त् सादयामि ।
अपां त्वोद्मन्त् सादयामि ।
अपां त्वा भस्मन्त् सादयामि ।
अपां त्वा ज्योतिषि सादयामि ।
अपां त्वायने सादयामि ।
अर्णवे त्वा सदने सादयामि ।
समुद्रे त्वा सदने सादयामि ।
सरिरे त्वा सदने सादयामि ।
अपां त्वा क्षये सादयामि ।
अपां त्वा सधिषि सादयामि ।
अपां त्वा सदने सादयामि ।
अपां त्वा सधस्थे सादयामि ।
अपां त्वा योनौ सादयामि ।
अपां त्वा पुरीषे सादयामि ।
अपां त्वा पाथसि सादयामि ।
गायत्रेण त्वा छन्दसा सादयामि ।
त्रैष्टुभेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
जागतेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
आनुष्टुभेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
पाश्रून त्वा छन्दसा सादयामि ॥ १३.५३ ॥
Ich setze dich in den Lauf der Wasser. Ich setze dich in den Aufstieg der Wasser. Ich setze dich in den aschenartigen Zustand der Wasser. Ich setze dich in das Licht der Wasser. Ich setze dich in den Weg der Wasser. Ich setze dich in den Sitz des Ozeans. Ich setze dich in den Sitz des Meeres. Ich setze dich in den Sitz des Fließenden. Ich setze dich in die Wohnstätte der Wasser. Ich setze dich in den gemeinsamen Sitz der Wasser. Ich setze dich in den Sitz der Wasser. Ich setze dich in den geteilten Ort der Wasser. Ich setze dich in den Schoß der Wasser. Ich setze dich in die Fülle der Wasser. Ich setze dich in die Wasser. Ich setze dich mit dem Metrum Gāyatrī. Ich setze dich mit dem Metrum Triṣṭubh. Ich setze dich mit dem Metrum Jagatī. Ich setze dich mit dem Metrum Anuṣṭubh. Ich setze dich, Pāśrū-Ziegel, mit dem Metrum.
13.54
अयं पुरो भुवः ।
तस्य प्राणो भौवनायः ।
वसन्तः प्राणायनः ।
गायत्री वासन्ती ।
गायत्र्यै गायत्रम् ।
गायत्राद् उपाꣳशुः ।
उपाꣳशोस् त्रिवृत् ।
त्रिवृतो रथन्तरम् ।
वसिष्ठ ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया प्राणं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५४ ॥
Dies ist der Osten, zur Atmosphäre (bhuvaḥ) gehörig. Sein Atem ist Bhauvanāya. Der Frühling ist Prāṇāyana. Die Gāyatrī gehört dem Frühling. Zur Gāyatrī gehört das Gāyatra. Aus dem Gāyatra kommt der Upāṃśu. Aus dem Upāṃśu kommt das Trivṛt. Zum Trivṛt gehört das Rathantara. Vasiṣṭha ist der Seher. Von Prajāpati ergriffen, nehme ich mit dir den Atem für die Geschöpfe.
13.55
अयं दक्षिणा विश्वकर्मा ।
तस्य मनो वैश्वकर्मणम् ।
ग्रीष्मो मानसः ।
त्रिष्टुब् ग्रैष्मी ।
त्रिष्टुभः स्वारम् ।
स्वाराद् अन्तर्यामः ।
ऽअन्तर्यामात् पञ्चदशः ।
पञ्चदशाद् बृहत् ।
भरद्वाज ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया मनो गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५५ ॥
Dies ist der Süden, Viśvakarmā. Sein Geist ist Vaiśvakarmaṇa. Der Sommer ist der des Geistes. Die Triṣṭubh gehört dem Sommer. Aus der Triṣṭubh kommt das Svāra. Aus dem Svāra kommt der Antaryāma. Aus dem Antaryāma kommt das Pañcadaśa. Aus dem Pañcadaśa kommt das Bṛhat. Bharadvāja ist der Seher. Von Prajāpati ergriffen, nehme ich mit dir den Geist für die Geschöpfe.
13.56
अयं पश्चाद् विश्वव्यचाः ।
तस्य चक्षुर् वैश्वव्यचसम् ।
वर्षाश् चाक्षुष्यः ।
जगती वार्षी ।
जगत्या ऽ ऋक्समम् ।
ऋक्समाच् छुक्रः ।
शुक्रात् सप्तदशः ।
सप्तदशाद् वैरूपम् ।
जमदग्निर् ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया चक्षुर् गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५६ ॥
Dieser, hinten, allumfassend. Sein Auge gehört dem Allumfassenden. Die Regen und das Auge Betreffende. Das Metrum jagatī, zu den Regen gehörig. Aus dem jagatī das ṛk-sāman. Aus dem ṛk-sāman das śukra. Aus dem śukra das Siebzehnfache. Aus dem Siebzehnfachen das vairūpa. Der Seher ist Jamadagni. Von Prajāpati ergriffen, nehme ich durch dich das Auge für die Menschen.
13.57
इदं उत्तरात् स्वः ।
तस्य श्रोत्रꣳ सौवम् ।
शरच् छ्रौत्री ।
अनुष्टुप् शारदी ।
अनुष्टुभ ऽ ऐडम् ।
ऐडान् मन्थी ।
मन्थिन ऽ एकविꣳशः ऽ ।
एकविꣳशाद् वैराजम् ।
विश्वामित्र ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया श्रोत्रं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५७ ॥
Dieser, vom Norden, der Himmel. Sein Ohr gehört Savitṛ. Der Herbst und das Hören Betreffende. Das Metrum anuṣṭubh, zum Herbst gehörig. Aus dem anuṣṭubh das aiḍa. Aus dem aiḍa das manthin. Aus dem manthin das Einundzwanzigfache. Aus dem Einundzwanzigfachen das vairāja. Der Seher ist Viśvāmitra. Von Prajāpati ergriffen, nehme ich durch dich das Ohr für die Menschen.
13.58
इयं उपरि मतिः ।
तस्यै वाङ् मात्या ।
हेमन्तो वाच्यः ।
पङ्क्तिर् हैमन्ती ।
पङ्क्त्यै निधनवत् ।
निधनवत ऽ आग्रयणः ।
आग्रयणात् त्रिणवत्रयस्त्रिꣳशौ ।
त्रिणवत्रयस्त्रिꣳशाभ्याꣳ शाक्वररैवते ।
विश्वकर्म ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया वाचं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५८ ॥
Dies ist das obere Maß. Für sie ist das Maß die Rede. Der Winter ist zu nennen. Die Paṅkti gehört zum Winter. Für die Paṅkti, mit Schlussrefrain. Vom Schlussrefrain kommt das Erstlingsopfer. Vom Erstlingsopfer kommen die Stomas triṇava und trayastriṃśa. Mit den Stomas triṇava und trayastriṃśa die Śākvara und Raivata. Viśvakarman ist der Seher. Durch dich, von Prajāpati ergriffen, ergreife ich die Rede für die Menschen.