யஜுர் வேதம் · அத்தியாயம் 13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1
मयि गृह्णाम्य् अग्रे ऽ अग्निꣳ रायस्पोषाय सुप्रजास्त्वाय सुवीर्याय ।
माम् उ देवताः सचन्ताम् ॥ १३.१ ॥
செல்வ வளர்ச்சிக்காகவும், நல்ல மக்கட்பேறுக்காகவும், நல்ல வீரியத்திற்காகவும் நான் முதலில் அக்னியை என்னுள் ஏற்கிறேன். தேவர்கள் என்னுடன் இணையட்டும்.
13.2
अपां पृष्ठम् असि योनिर् अग्नेः समुद्रम् अभितः पिन्वमानम् ।
वर्धमानो महाँ२ ऽ आ च पुष्करे दिवो मात्रया वरिम्णा प्रथस्व ॥ १३.२ ॥
நீ நீர்களின் முதுகு, அக்னியின் தோற்றிடம், எங்கும் பெருகிப் பாயும் கடல். வளர்ந்து, பெரியவனாய், தாமரையிலும் வானத்தின் அளவிலும் விரிவடைவாயாக.
13.3
ब्रह्म जज्ञानं प्रथमं पुरस्ताद् वि सीमतः सुरुचो वेन ऽ आवः ।
स बुध्न्या ऽ उपमा ऽ अस्य विष्ठाः सतश् च योनिम् असतश् च वि वः ॥ १३.३ ॥
முன்பு கிழக்கில் முதலில் தோன்றிய பிரம்மம் எல்லைகளிலிருந்து வேறுபட்டு ஒளிர்ந்தது; அந்த ஒளிரும் வேனன் வெளிப்படுத்தினான். அடியிலிருந்து எழுந்து இதன் அருகிலுள்ள நிலைகளில் நிலைத்திருப்பவன், சத்தின் மூலத்தையும் அசத்தின் மூலத்தையும் உங்களுக்காகத் திறக்கிறான்.
13.4
हिरण्यगर्भः सम् अवर्तताग्रे भूतस्य जातः पतिर् एक ऽ आसीत् ।
स दाधार पृथिवीं द्याम् उतेमां कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ १३.४ ॥
ஆரம்பத்தில் பொன்னிற கர்ப்பம் தோன்றியது; பிறந்த உயிரினங்கள் அனைத்துக்கும் அவனே ஒரே தலைவனாக இருந்தான். அவன் பூமியையும் இந்த வானத்தையும் தாங்கினான். எந்தத் தேவனுக்கு ஹவிஸால் வழிபடுவோம்?
13.5
द्रप्सश् चस्कन्द पृथिवीम् अनु द्याम् इमं च योनिम् अनु यश् च पूर्वः ।
समानं योनिम् अनु संचरन्तं द्रप्सं जुहोम्य् अनु सप्त होत्राः ॥ १३.५ ॥
துளி பூமியிலும் இந்த வானத்திலும் விழுந்தது; முன்பிருந்த அதே இடத்தை நோக்கி ஒன்றாகச் செல்கிறது. அந்தத் துளியை நான் ஏழு ஹோதாக்களைத் தொடர்ந்து ஹோமம் செய்கிறேன்.
13.6
नमोऽस्तु सर्पेभ्यो ये के च पृथिवीम् अनु ।
ये ऽ अन्तरिक्षे ये दिवि तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.६ ॥
பூமியில் ஊர்ந்து செல்லும் எந்தப் பாம்புகளுக்கும் வணக்கம். அந்தரிக்ஷத்திலும் திவியிலும் உள்ள அந்தப் பாம்புகளுக்கு வணக்கம்.
13.7
या ऽ इषवो यातुधानानां ये वा वनस्पतीꣳ१ ऽरनु ।
ये वावटषु शेरते तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.७ ॥
யாதுதானர்களின் அம்புகளாக இருப்பவையும், மரங்களில் ஊர்பவையும், குழிகளில் படுத்திருப்பவையும் ஆன அந்தப் பாம்புகளுக்கு வணக்கம்.
13.8
ये वामी रोचने दिवो ये वा सूर्यस्य रश्मिषु ।
येषाम् अप्सु सदस् कृतं तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.८ ॥
வானின் ஒளிரும் பகுதியில் உள்ளவையும், சூரியனின் கதிர்களில் உள்ளவையும், நீரில் தங்கள் இருப்பிடம் கொண்டவையுமான அந்தப் பாம்புகளுக்கு வணக்கம்.
13.9
कृणुष्व पाजः प्रसितिं न पृथ्वीं याहि राजेवामवाँ२ ऽ इभेन ।
तृष्वीम् अनु प्रसितिं द्रूणानो ऽस्तासि विध्य रक्षसस् तपिष्ठैः ॥ १३.९ ॥
உன் வலிமையை விரித்த வலைபோல் பரப்புக. அரசனைப் போல் ஆற்றலுடன் யானைப் படையோடு செல். விரைவாக வலையைத் தொடர்ந்து சென்று, மிக வெப்பமான ஆயுதங்களால் அரக்கர்களை துளைத்திடு.
13.10
तव भ्रमास ऽ आशुया पतन्त्य् अनु स्पृश धृषता शोशुचानः ।
तपूꣳष्य् अग्ने जुह्वा पतङ्गान् असंदितो वि सृज विष्वग् उल्काः ॥ १३.१० ॥
உன் சுழலும் சுடர்கள் வேகமாக விழுகின்றன. அக்னியே, துணிவுடன் எரிந்து தொடு. அக்னியே, தளையற்றவனாய் ஜுஹுவால் பறக்கும் அரக்கர்கள் மீது வெப்பமானவற்றை ஏவு, தீப்பொறிகளை எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறடி.
13.11
प्रति स्पशो वि सृज तूर्णितमो भवा पायुर् विशो ऽ अस्या अदब्धः ।
यो नो दूरे ऽ अघशꣳसो यो ऽ अन्त्य् अग्ने माकिष् टे व्यथिर् आ दधर्षीत् ॥ १३.११ ॥
அக்னியே, எதிரிகளின் உளவாளிகளைத் திருப்பி அனுப்பு; மிக வேகமானவனாக இரு, இந்த மக்களின் தவறாத காவலனாக இரு. தொலைவிலிருந்தோ அருகிலிருந்தோ நமக்குத் தீங்கு கூறுபவன் — அக்னியே, உன் துன்பம் எங்களை அடையாதிருக்கட்டும்.
13.12
उद् अग्ने तिष्ठ प्रत्य् आ तनुष्व न्य् अमित्राँ२ ऽ ओषतात् तिग्महेते ।
यो नो ऽ अरातिꣳ समिधान चक्रे नीचा तं धक्ष्य् अतसं न शुष्कम् ॥ १३.१२ ॥
அக்னியே, மேலெழு, முன்னேறு, உன் ஆற்றலை விரிவாக்கு; கூர்மையான சுடர்களால் எதிரிகளைப் பொசுக்கு. பற்றி எரிபவனே, நமக்குப் பகையானவனைத் தாழ்த்தி, உலர்ந்த விறகைப் போல எரித்துவிடு.
13.13
ऊर्ध्वो भव प्रति विध्याध्य् अस्मद् आविष् कृणुष्व दैव्यान्य् अग्ने ।
अव स्थिरा तनुहि यातुजूनां जामिम् अजामिं प्र मृणीहि शत्रून् ।
अग्नेष् ट्वा तेजसा सादयामि ॥ १३.१३ ॥
அக்னியே, உயர்ந்து நில்; எங்களிடமிருந்து விலகி எதிரிகளைத் துளைத்துவிடு; அக்னியே, தெய்வீக ஆற்றல்களை வெளிப்படுத்து. யாதுதானர்களின் நிலையான ஆயுதங்களை வளைத்துவிடு; உறவினரும் அல்லாதவருமான பகைவர்களை அழித்துவிடு. அக்னியின் தேஜஸால் நான் உன்னை நிறுவுகிறேன்.
13.14
अग्निर् मूर्धा दिवः ककुत् पतिः पृथिव्या ऽ अयम् ।
अपाꣳ रेताꣳसि जिन्वति ।
इन्द्रस्य त्वौजसा सादयामि ॥ १३.१४ ॥
இந்த அக்னி வானத்தின் தலை, பூமியின் உச்சியும் தலைவனும்; இவன் நீரின் விதைகளைத் தூண்டுகிறான். இந்திரனின் ஓஜஸால் நான் உன்னை நிறுவுகிறேன்.
13.15
भुवो यज्ञस्य रजसश् च नेता यत्रा नियुद्भिः सचसे शिवाभिः ।
दिवि मूर्धानं दधिषे स्वर्षां जिह्वाम् अग्ने चक्रिषे हव्यवाहम् ॥ १३.१५ ॥
நீ உலகத்துக்கும் யாகத்துக்கும் வெளிக்கும் தலைவன்; விரைந்த மங்கல குதிரைகளோடு நீ இணைகிறாய். அக்னியே, நீ விண்ணில் உன் தலையை நிலைநிறுத்துகிறாய்; அவிகளைச் சுமக்கும் நாவை உண்டாக்கினாய்.
13.16
ध्रुवासि धरुणास्तृता विश्वकर्मणा ।
मा त्वा समुद्रऽउद् वधीन् मा सुपर्णोऽव्यथमाना पृथिवीं दृꣳह ॥ १३.१६ ॥
நீ உறுதியானவள், தாங்குபவள், விஸ்வகர்மாவால் விரிக்கப்பட்டவள். கடல் உன்னை எழுப்பி அடிக்காது, கருடனும் அடிக்காது; அசையாமல் பூமியை உறுதிப்படுத்து.
13.17
प्रजापतिष् ट्वा सादयत्व् अपा पृष्ठे समुद्रस्येमन् ।
व्यचस्वतीं प्रथस्वतीं प्रथस्व पृथिव्यसि ॥ १३.१७ ॥
பிரஜாபதி உன்னைக் கடல் நீரின் முதுகில் நிலைநிறுத்தட்டும். விரிந்தும் பரவியும் பரவு; நீ பூமி.
13.18
भूर् असि भूमिर् अस्य् अदितिर् असि विश्वधाया विश्वस्य भुवनस्य धर्त्री ।
पृथिवीं यच्छ पृथिवीं दृꣳह पृथिवीं मा हिꣳसीः ॥ १३.१८ ॥
நீ பூ, பூமி, அதிதி; எல்லாவற்றையும் தாங்குபவள், உலகம் அனைத்தையும் தாங்குபவள். பூமியை நிலைநிறுத்து, பூமியை உறுதிப்படுத்து, பூமிக்குத் தீங்கு செய்யாதே.
13.19
विश्वस्मै प्राणायापानाय व्यानायोदानाय प्रतिष्ठायै चरित्राय ।
अग्निष् ट्वाभि पातु मह्या स्वस्त्या छर्दिषा शंतमेन तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १३.१९ ॥
எல்லாவற்றுக்கும், பிராணனுக்கும், அபானனுக்கும், வியானனுக்கும், உதானனுக்கும், நிலைத்தலுக்கும், இயக்கத்துக்கும். அக்னி பெரிய நலத்தோடும் பாதுகாப்போடும் மிகுந்த மங்கல தெய்வத்தோடும் உன்னைக் காக்கட்டும்; அங்கிரசர்களைப் போல உறுதியாக அமர்.
13.20
काण्डात्-काण्डात् प्ररोहन्ती परुषः-परुषस् परि ।
एवा नो दूर्वे प्र तनु सहस्रेण शतेन च ॥ १३.२० ॥
ஒவ்வொரு கணுவிலிருந்தும் முளைத்து, ஒவ்வொரு முடிச்சிலும் சுற்றிப் படரும் அருகம்புல்லே, இவ்வாறே எங்களுக்காக ஆயிரத்தோடும் நூறோடும் விரிந்து பரவு.
13.21
या शतेन प्रतनोषि सहस्रेण विरोहसि ।
तस्यास् ते देवीष्टके विधेम हविषा वयम् ॥ १३.२१ ॥
நூறோடு விரிந்து, ஆயிரத்தோடு வளரும் நீ; தேவியான செங்கல்லே, அந்த உன்னை நாங்கள் அவியுடன் வழிபடுவோம்.
13.22
यास् ते ऽ अग्ने सूर्ये रुचो दिवम् आतन्वन्ति रश्मिभिः ।
ताभिर् नो ऽ अद्य सर्वाभी रुचे जनाय नस् कृधि ॥ १३.२२ ॥
அக்னியே, சூரியனில் உள்ள உன் ஒளிகள் கதிர்களுடன் வானத்தை விரிக்கின்றனவே, அந்த அனைத்து ஒளிகளாலும் இன்று எங்களையும் மக்களையும் ஒளிரச் செய்.
13.23
या वो देवाः सूर्ये रुचो गोष्व् अश्वेषु या रुचः ।
इन्द्राग्नी ताभिः सर्वाभी रुचं नो धत्त बृहस्पते ॥ १३.२३ ॥
தேவர்களே, சூரியனில், பசுக்களில், குதிரைகளில் உள்ள உங்கள் ஒளிகள் எவையோ, இந்திராக்னிகளே, பிருஹஸ்பதியே, அந்த அனைத்து ஒளிகளாலும் எங்களுக்கு ஒளி தாருங்கள்.
13.24
विराड् ज्योतिर् अधारयत् ।
स्वराड् ज्योतिर् अधारयत् ।
प्रजापतिष् ट्वा सादयतु पृष्ठे पृथिव्या ज्योतिष्मतीम् ।
विश्वस्मै प्राणायापानाय व्यानाय विश्वं ज्योतिर् यच्छ ।
अग्निष्टे ऽधिपतिस् तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १३.२४ ॥
விராட் ஒளியைத் தாங்கினான்; ஸ்வராட் ஒளியைத் தாங்கினான். பிரஜாபதி உன்னைப் பூமியின் முதுகில் ஒளிமிக்கதாக அமர்த்தட்டும். அனைவரின் பிராணன், அபானன், வ்யானனுக்காக முழு ஒளியையும் அளி. அக்னி உன் அதிபதி; அந்த தேவதையுடன் அங்கிரசர்களைப் போல உறுதியாக அமர்.
13.25
मधुश् च माधवश् च वासन्तिकाव् ऋतू ऽ अग्नेर् अन्तःश्लेषोऽसि कल्पेतां द्यावापृथिवी कल्पन्ताम् आप ऽ ओषधयः कल्पन्ताम् अग्नयः पृथङ् नम ज्यैष्ठ्याय सव्रताः ।
ये ऽ अग्नयः समनसो ऽन्तरा द्यावापृथिवी ऽ इमे वासन्तिकाव् ऋतू ऽअभिकल्पमाना ऽ इन्द्रम् इव देवा ऽ अभिसंविशन्तु तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवे सीदतम् ॥ १३.२५ ॥
மதுவும் மாதவமும் ஆகிய இவ்விரு வசந்த ருதுக்கள். நீ அக்னியின் உள் இணைப்பு. த்யாவாப்ருதிவி சக்தி பெறட்டும்; நீர்களும் ஓஷதிகளும் சக்தி பெறட்டும்; அக்னிகள் சக்தி பெறட்டும். மேன்மைக்காக, ஒரே விரதமுள்ள அக்னிகளுக்குத் தனித்தனியாக வணக்கம். ஒரே மனமுள்ள அக்னிகள், த்யாவாப்ருதிவிக்கு இடையே, இவ் வசந்த ருதுக்களை ஏற்படுத்தி, இந்திரனில் தேவர்கள் நுழைவது போல் நுழையட்டும். அந்த தேவதையுடன், அங்கிரஸ்களைப் போல், உறுதியாக அமருங்கள்.
13.26
अषाढासि सहमाना सहस्वारातीः सहस्व पृतनायतः ।
सहस्रवीर्यासि सा मा जिन्व ॥ १३.२६ ॥
நீ வெல்ல முடியாதவள், எதையும் அடக்கி வெல்பவள். பகைவர்களை அடக்கு; போரை விரும்பும் எதிரிகளை அடக்கு. நீ ஆயிரம் வலிமை கொண்டவள்; அவளாகிய நீ என்னை வலுப்படுத்து.
13.27
मधु वाता ऽ ऋतायते मधु क्षरन्ति सिन्धवः ।
माध्वीर् नः सन्त्व् ओषधीः ॥ १३.२७ ॥
காற்றுகள் ருதத்தின் பொருட்டு இனிமையைப் பரப்புகின்றன; ஆறுகள் இனிமையைப் பொழிகின்றன. எங்களுக்கு ஓஷதிகள் இனியவையாகட்டும்.
13.28
मधु नक्तम् उतोषसो मधुमत् पार्थिवꣳ रजः ।
मधु द्यौर् अस्तु नः पिता ॥ १३.२८ ॥
இரவும் உஷஸும் இனியவையாகட்டும்; பார்த்திவ உலகம் இனிமையால் நிறையட்டும். எங்களுக்கு த்யௌ இனிய தந்தையாகட்டும்.
13.29
मधुमान् नो वनस्पतिर् मधुमाँ२ऽ अस्तु सूर्यः ।
माध्वीर् गावो भवन्तु नः ॥ १३.२९ ॥
எங்களுக்கு வனஸ்பதி இனியவராகட்டும்; சூரியன் இனியவனாகட்டும். எங்கள் பசுக்கள் இனியவையாகட்டும்.
13.30
अपां गम्भन्त् सीद मा त्वा सूर्योऽभि ताप्सीन् माग्निर् वैश्वानरः ।
अच्छिन्नपत्राः प्रजा ऽ अनुवीक्षस्वानु त्वा दिव्या वृष्टिः सचताम् ॥ १३.३० ॥
நீரின் ஆழத்தில் அமர். சூரியன் உன்னை எரிக்கட்டும்; வைஸ்வானர அக்னியும் உன்னை எரிக்கட்டும். முறியாத இலைகளுடைய குலங்கள் உன்னைக் கவனிக்கட்டும்; தெய்வீக மழை உன்னைப் பின்தொடரட்டும்.
13.31
त्रीन्त् समुद्रान्त् सम् असृपत् स्वर्गान् अपां पतिर् वृषभ ऽ इष्टकानाम् ।
पुरीषं वसानः सुकृतस्य लोके तत्र गच्छ यत्र पूर्वे परेताः ॥ १३.३१ ॥
மூன்று கடல்களையும் சொர்க்கங்களையும் அடைந்த, நீர்களின் தலைவனும் செங்கற்களில் காளையுமான அவன், புரீஷத்தை அணிந்து, நற்செயலின் உலகில் முன்னோர் சென்ற அங்கே செல்லட்டும்.
13.32
मही द्यौः पृथिवी च न ऽ इमं यज्ञं मिमिक्षताम् ।
पिपृतां नो भरीमभिः ॥ १३.३२ ॥
பெரிய வானமும் பூமியும் நம் இந்த யாகத்தை நனைக்கட்டும்; ஆதரவுப் பொருட்களால் நம்மை நிரப்பட்டும்.
13.33
विष्णोः कर्माणि पश्यत यतो व्रतानि पस्पशे ।
इन्द्रस्य युज्यः सखा ॥ १३.३३ ॥
விஷ்ணுவின் செயல்களைப் பாருங்கள்; அவரிடமிருந்து விரதங்களை அவர் கண்டார். அவர் இந்திரனின் தோழனும் துணைவனும் ஆவார்.
13.34
ध्रुवासि धरुणेतो जज्ञे प्रथमम् एभ्यो योनिभ्यो ऽ अधि जातवेदाः ।
स गायत्र्या त्रिष्टुभानुष्टुभा च देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १३.३४ ॥
நீ நிலையானவன், தாங்குபவன்; முதலில் இந்த யோனிகளிலிருந்து ஜாதவேதஸ் பிறந்தான். அவன் காயத்ரி, த்ரிஷ்டுப், அனுஷ்டுப் சந்தங்களோடு, அறிந்தவனாய், தேவர்களுக்கு ஹவிஸை கொண்டு செல்லட்டும்.
13.35
इषे राये रमस्व सहसे द्युम्न ऽ ऊर्जेऽ अपत्याय ।
सम्राड् असि स्वराड् असि सारस्वतौ त्वोत्सौ प्रावताम् ॥ १३.३५ ॥
உணவுக்காக, செல்வத்திற்காக, வலிமைக்காக, ஒளிக்காக, ஆற்றலுக்காக, மக்கட்செல்வத்திற்காக மகிழ்வாயாக. நீ சம்ராட், நீ ஸ்வராட். சாரஸ்வத இரு ஊற்றுகள் உன்னைக் காக்கட்டும்.
13.36
अग्ने युक्ष्वा हि ये तवाश्वासो देव साधवः ।
अरं वहन्ति मन्यवे ॥ १३.३६ ॥
அக்னியே, நிச்சயமாக உன்னுடைய திறமையான குதிரைகளை பூட்டு. அவை மனத்தின் விருப்பத்திற்காக நன்றாக சுமந்து செல்கின்றன.
13.37
युक्ष्वा हि देवहूतमाँ२ऽ अश्वाँ२ऽ अग्ने रथीर् इव ।
नि होता पूर्व्यः सदः ॥ १३.३७ ॥
நிச்சயமாக தேவர்களால் மிகவும் அழைக்கப்படும் குதிரைகளைப் பூட்டு, அக்னியே, தேரோட்டியைப் போல. பழைய ஹோதா தன் இருக்கையில் அமரட்டும்.
13.38
सम्यक् स्रवन्ति सरितो न धेना ऽ अन्तर् हृदा मनसा पूयमानाः ।
घृतस्य धारा ऽ अभि चाकशीमि हिरण्ययो वेतसो मध्ये ऽ अग्नेः ॥ १३.३८ ॥
ஆறுகளும் பசுக்களும் போல நன்றாக ஓடுகின்றன, இதயத்துடனும் மனத்துடனும் உள்ளே தூய்மையாக்கப்படுகின்றன. நெய்யின் தாரைகளை நான் காண்கிறேன், அக்னியின் நடுவே பொன்னிற வேதசம்.
13.39
ऋचे त्वा रुचे त्वा भासे त्वा ज्योतिषे त्वा ।
अभूद् इदं विश्वस्य भुवनस्य वाजिनम् अग्नेर् वैश्वानरस्य च ॥ १३.३९ ॥
ருக்குக்காக உன்னை, ஒளிக்காக உன்னை, பிரகாசத்திற்காக உன்னை, ஜோதிக்காக உன்னை. உலகமனைத்தின் இந்த வாஜினம் ஆகிவிட்டது, வைசுவானர அக்னியின் பொருட்டும்.
13.40
अग्निर् ज्योतिषा ज्योतिष्मान् रुक्मो वर्चसा वर्चस्वान् ।
सहस्रदा ऽ असि सहस्राय त्वा ॥ १३.४० ॥
அக்னி ஒளியால் ஒளிமிக்கவன், பொன்னிறமானவன், பிரகாசத்தால் பிரகாசமானவன். நீ ஆயிரம் அளிப்பவன், ஆயிரத்திற்காக உன்னை (எடுக்கிறேன்).
13.41
आदित्यं गर्भं पयसा सम् अङ्धि सहस्रस्य प्रतिमां विश्वरूपम् ।
परि वृङ्धि हरसा माभि मꣳस्थाः शतायुषं कृणुहि चीयमानः ॥ १३.४१ ॥
அக்னியே, சூரியனாகிய கருவைப் பாலால் நன்கு நனை; ஆயிரம் வடிவங்களுடைய விஸ்வரூபத்தின் உருவத்தைச் சுற்றி அணை. ஒளியால் துன்புறாதே; வளர்ந்தவாறே எனக்கு நூறு ஆண்டு ஆயுளை அளி.
13.42
वातस्य जूतिं वरुणस्य नाभिम् अश्वं जज्ञानꣳ सरिरस्य मध्ये ।
शिशुं नदीनाꣳ हरिम् अद्रिबुध्नम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ॥ १३.४२ ॥
காற்றின் வேகமும், வருணனின் நாபியும், கடலின் நடுவில் பிறந்த குதிரையும், ஆறுகளின் குழந்தையும், பழுப்பானவனும், மலைவேரில் நிலைத்தவனுமான அக்னியே, உன்னத வானத்தில் எங்களைத் துன்புறுத்தாதே.
13.43
अजस्रम् इन्दुम् अरुषं भुरण्युम् अग्निम् ईडे पूर्वचित्तिं नमोभिः ।
स पर्वभिर् ऋतुशः कल्पमानो गां मा हिꣳसीर् अदितिं विराजम् ॥ १३.४३ ॥
இடைவிடாத, ஒளிரும், செந்நிறமான, விரைவான அக்னியை வணக்கத்துடன் போற்றுகிறேன், முதற்சிந்தனை உடையவனை. அவன் பருவங்கள் தோறும் மூட்டுகளால் உருவாக்கி பசுவை (பூமியை) துன்புறுத்தாதிருக்கட்டும்; ஒளிரும் அதிதியையும்.
13.44
वरूत्रीं त्वष्टुर् वरुणस्य नाभिम् अविं जज्ञानाꣳ रजसः परस्मात् ।
महीꣳ साहस्रीम् असुरस्य मायाम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ॥ १३.४४ ॥
த்வஷ்டாவும் வருணனுமுடைய நாபியான, தொலை உலகிலிருந்து பிறந்த, காப்பளிக்கும் செம்மறி (அல்லது ஆடை வடிவ) மகத்தான ஆயிரம் மாயையுடைய அசுரனின் ஆற்றல் — அக்னியே, உன்னத வானத்தில் எங்களைத் துன்புறுத்தாதே.
13.45
यो ऽ अग्निर् अग्नेर् अधिय् अजायत शोकात् पृथिव्या ऽ उत वा दिवस् परि ।
येन प्रजा विश्वकर्मा जजान तम् अग्ने हेडः परि ते वृणक्तु ॥ १३.४५ ॥
அக்னியிலிருந்து அக்னியாகப் பிறந்தவன் — பூமியின் அல்லது வானத்தின் ஒளியிலிருந்து — எதனால் விஸ்வகர்மா குலங்களை உண்டாக்கினானோ, அந்த அக்னியை, அக்னியே, உன் கோபம் விலகட்டும்.
13.46
चित्रं देवानाम् उद् अगाद् अनीकं चक्षुर् मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्रा द्यावापृथिवी ऽ अन्तरिक्षꣳ सूर्य ऽ आत्मा जगतस् तस्थुषश् च ॥ १३.४६ ॥
தேவர்களின் அற்புத ஒளி எழுந்தது; மித்திரன், வருணன், அக்னியின் கண்ணாக. அக்னியே, நீ வானையும் பூமியையும் அந்தரிக்ஷத்தையும் நிரப்பினாய்; சூரியன் அசையும் மற்றும் அசையாத உலகின் ஆத்மா.
13.47
इमं मा हिꣳसीर् द्विपादं पशुꣳ सहस्राक्षो मेधाय चीयमानः ।
मयुं पशुं मेधम् अग्ने जुषस्व तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
मयुं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४७ ॥
இந்த இருகால் விலங்கை என்னைக் கொல்லாதே. ஆயிரம் கண்ணான அக்னியே, யாகத்திற்காக அடுக்கப்படுபவனே. அக்னியே, மயு விலங்கையும் யாகத்தையும் ஏற்றுக்கொள்; அதனால் அடுக்கப்பட்டு உன் உடலில் அமர். உன் மயு-துயர் நாம் வெறுப்பவனை அடையட்டும்; உன் துயர் அவனை அடையட்டும்.
13.48
इमं मा हिꣳसीर् एकशफं पशुं कनिक्रदं वाजिनं वाजिनेषु ।
गौरम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
गौरं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४८ ॥
இந்த ஒற்றைக் குளம்பு விலங்கை என்னைக் கொல்லாதே; அது கனைக்கும், குதிரைகளில் சிறந்த குதிரை. காட்டு கௌர விலங்கை உனக்காக நியமிக்கிறேன்; அதனால் அடுக்கப்பட்டு உன் உடலில் அமர். உன் கௌர-துயர் நாம் வெறுப்பவனை அடையட்டும்; உன் துயர் அவனை அடையட்டும்.
13.49
इमꣳ साहस्रꣳ शतधारम् उत्सं व्यच्यमानꣳ सरिरस्य मध्ये ।
घृतं दुहानाम् अदितिं जनायाग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ।
गवयम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
गवयं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४९ ॥
ஆயிரம், நூறு தாரைகளுடைய இந்த ஊற்றை, குளத்தின் நடுவே பரவுவதை, நெய்யைக் கறக்கும் அதிதியை, மக்களுக்காக, அக்னியே, உயர்ந்த வானில் கொல்லாதே. காட்டு மாடாகிய கவயத்தை உனக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்; அதனால் உடலை அலங்கரித்து அமர்ந்திரு. கவயத்தின் வேதனை உனக்கு வரட்டும்; நாம் வெறுப்பவனுக்கு அது வரட்டும்.
13.50
इममूर्णायुं वरुणस्य नाभिं त्वचं पशूनां द्विपदांचतुष्पदाम् ।
त्वष्टुः प्रजानां प्रथमं जनित्रम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ।
उष्ट्रम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
उष्ट्रं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.५० ॥
இந்த கம்பளி அணிந்தவனும், வருணனின் தொப்புளும், விலங்குகளின் தோலும், இருகால், நாற்கால் உயிர்களின் தோலும், த்வஷ்டாவின் உயிரினங்களின் முதல் பிறப்பிடமுமான இதை, அக்னியே, உயர்ந்த வானில் கொல்லாதே. காட்டு ஒட்டகத்தை உனக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்; அதனால் உடலை அலங்கரித்து அமர்ந்திரு. ஒட்டகத்தின் வேதனை உனக்கு வரட்டும்; நாம் வெறுப்பவனுக்கு அது வரட்டும்.
13.51
अजो ह्य् अग्नेर् अजनिष्ट शोकात् सो ऽ अपश्यज् जनितारम् अग्रे ।
तेन देवा देवताम् अग्रम् आयꣳस् तेन रोहम् आयन्न् उप मेध्यासः ।
शरभम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
शरभं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.५१ ॥
அஜன் நிச்சயமாக அக்னியின் வெப்பத்திலிருந்து பிறந்தான். அவன் ஆதியில் படைப்பாளியைக் கண்டான். அவனால் தேவர்கள் உயர்ந்த தேவத்துவத்தை அடைந்தனர்; அவனால் தூய்மையானவர்கள் ஏற்றத்தை அடைந்தனர். காட்டின் சரபத்தின் பின்னே உன்னை நியமிக்கிறேன்; அதனால் கட்டி உன் உடலில் அமர். உன் துயரம் சரபத்தை அடையட்டும்; நாம் வெறுக்கும் அவனை உன் துயரம் அடையட்டும்.
13.52
त्वं यविष्ठ दाशुषो नॄꣳः पाहि शृणुधी गिरः ।
रक्षा तोकम् उत त्मना ॥ १३.५२ ॥
இளையவனே, கொடையளிக்கும் மனிதர்களைக் காப்பாற்று; துதிகளைக் கேள். நீயே மகனைக் காப்பாற்று.
13.53
अपां त्वेमन्त् सादयामि ।
अपां त्वोद्मन्त् सादयामि ।
अपां त्वा भस्मन्त् सादयामि ।
अपां त्वा ज्योतिषि सादयामि ।
अपां त्वायने सादयामि ।
अर्णवे त्वा सदने सादयामि ।
समुद्रे त्वा सदने सादयामि ।
सरिरे त्वा सदने सादयामि ।
अपां त्वा क्षये सादयामि ।
अपां त्वा सधिषि सादयामि ।
अपां त्वा सदने सादयामि ।
अपां त्वा सधस्थे सादयामि ।
अपां त्वा योनौ सादयामि ।
अपां त्वा पुरीषे सादयामि ।
अपां त्वा पाथसि सादयामि ।
गायत्रेण त्वा छन्दसा सादयामि ।
त्रैष्टुभेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
जागतेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
आनुष्टुभेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
पाश्रून त्वा छन्दसा सादयामि ॥ १३.५३ ॥
நான் உன்னை நீரின் செல்லலில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை நீரின் மேல்நோக்கிய எழுச்சியில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை நீரின் சாம்பல் போன்ற நிலையில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை நீரின் ஒளியில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை நீரின் பாதையில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை கடலின் இருக்கையில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை சமுத்திரத்தின் இருக்கையில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை ஓடும் நீரின் இருக்கையில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை நீரின் உறைவிடத்தில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை நீரின் பொது இருக்கையில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை நீரின் இருக்கையில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை நீரின் பொதுவிடத்தில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை நீரின் கருவில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை நீரின் நிறைவில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை நீரில் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை காயத்ரி சந்தத்தால் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை த்ரிஷ்டுப் சந்தத்தால் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை ஜகதி சந்தத்தால் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை அனுஷ்டுப் சந்தத்தால் அமர்த்துகிறேன். நான் உன்னை பாஷ்ரூ செங்கற்களை சந்தத்தால் அமர்த்துகிறேன்.
13.54
अयं पुरो भुवः ।
तस्य प्राणो भौवनायः ।
वसन्तः प्राणायनः ।
गायत्री वासन्ती ।
गायत्र्यै गायत्रम् ।
गायत्राद् उपाꣳशुः ।
उपाꣳशोस् त्रिवृत् ।
त्रिवृतो रथन्तरम् ।
वसिष्ठ ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया प्राणं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५४ ॥
இது கிழக்குத் திசை, புவஸ் உலகைச் சேர்ந்தது. அதன் பிராணன் பௌவனாயம். வசந்தம் பிராணாயனம். காயத்ரி வாசந்தி. காயத்ரிக்குக் காயத்ரம். காயத்ரத்திலிருந்து உபாம்சு. உபாம்சுவிலிருந்து த்ரிவ்ருத். த்ரிவ்ருத்துக்கு ரதந்தரம். வசிஷ்டர் ரிஷி. பிரஜாபதியால் பற்றப்பட்ட உன்னால் பிரஜைகளுக்காக பிராணனை எடுத்துக்கொள்கிறேன்.
13.55
अयं दक्षिणा विश्वकर्मा ।
तस्य मनो वैश्वकर्मणम् ।
ग्रीष्मो मानसः ।
त्रिष्टुब् ग्रैष्मी ।
त्रिष्टुभः स्वारम् ।
स्वाराद् अन्तर्यामः ।
ऽअन्तर्यामात् पञ्चदशः ।
पञ्चदशाद् बृहत् ।
भरद्वाज ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया मनो गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५५ ॥
இது தெற்குத் திசை, விஸ்வகர்மா. அதன் மனம் வைச்வகர்மணம். கிரீஷ்மம் மானசம். த்ரிஷ்டுப் கிரைஷ்மி. த்ரிஷ்டுப்பிலிருந்து ஸ்வாரம். ஸ்வாரத்திலிருந்து அந்தர்யாமம். அந்தர்யாமத்திலிருந்து பஞ்சதசம். பஞ்சதசத்திலிருந்து பிருஹத். பரத்வாஜர் ரிஷி. பிரஜாபதியால் பற்றப்பட்ட உன்னால் பிரஜைகளுக்காக மனதை எடுத்துக்கொள்கிறேன்.
13.56
अयं पश्चाद् विश्वव्यचाः ।
तस्य चक्षुर् वैश्वव्यचसम् ।
वर्षाश् चाक्षुष्यः ।
जगती वार्षी ।
जगत्या ऽ ऋक्समम् ।
ऋक्समाच् छुक्रः ।
शुक्रात् सप्तदशः ।
सप्तदशाद् वैरूपम् ।
जमदग्निर् ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया चक्षुर् गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५६ ॥
இது மேற்கில் அனைத்தையும் வியாபிக்கும். அவனுடைய கண் வைஶ்வவ்யசஸம். மழைகளும் சாக்ஷுஷ்யமும். ஜகதீ சந்தஸ், மழைக்குரியது. ஜகதியிலிருந்து ரக்சாமம். ரக்சாமத்திலிருந்து சுக்ரம். சுக்ரத்திலிருந்து சப்தదశம். சப்தదशத்திலிருந்து வைரூபம். ரிஷி ஜமதக்னி. பிரஜாபதியால் ஏற்கப்பட்ட உன்னால் கண்ணை பிரஜைகளுக்காக ஏற்கிறேன்.
13.57
इदं उत्तरात् स्वः ।
तस्य श्रोत्रꣳ सौवम् ।
शरच् छ्रौत्री ।
अनुष्टुप् शारदी ।
अनुष्टुभ ऽ ऐडम् ।
ऐडान् मन्थी ।
मन्थिन ऽ एकविꣳशः ऽ ।
एकविꣳशाद् वैराजम् ।
विश्वामित्र ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया श्रोत्रं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५७ ॥
இது வடக்கிலிருந்து சுவர்க்கம். அவனுடைய காது சௌவம். சரத்தும் சிரோத்ரியும். அனுஷ்டுப் சந்தஸ், சரத்துக்குரியது. அனுஷ்டுப்பிலிருந்து ஐடம். ஐடத்திலிருந்து மந்தி. மந்தியிலிருந்து ஏகவிம்சம். ஏகவிம்சத்திலிருந்து வைராஜம். ரிஷி விசுவாமித்திரர். பிரஜாபதியால் ஏற்கப்பட்ட உன்னால் காதை பிரஜைகளுக்காக ஏற்கிறேன்.
13.58
इयं उपरि मतिः ।
तस्यै वाङ् मात्या ।
हेमन्तो वाच्यः ।
पङ्क्तिर् हैमन्ती ।
पङ्क्त्यै निधनवत् ।
निधनवत ऽ आग्रयणः ।
आग्रयणात् त्रिणवत्रयस्त्रिꣳशौ ।
त्रिणवत्रयस्त्रिꣳशाभ्याꣳ शाक्वररैवते ।
विश्वकर्म ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया वाचं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५८ ॥
இது மேலுள்ள மதி. அவளுக்கு வாக் அளவு. ஹேமந்தம் வாச்யம். பங்க்தி ஹைமந்தீ. பங்க்திக்கு நிதனவத். நிதனவத்திலிருந்து ஆக்ரயணம். ஆக்ரயணத்திலிருந்து த்ரிணவம் மற்றும் த்ரயஸ்த்ரிம்சம். த்ரிணவ, த்ரயஸ்த்ரிம்சங்களால் சாக்வர, ரைவத. விச்வகர்மா ரிஷி. பிரஜாபதியால் ஏற்கப்பட்ட உன்னால் நான் வாக்கை மக்களுக்காக எடுத்துக்கொள்கிறேன்.