യജുർവേദം · അധ്യായം 13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1
मयि गृह्णाम्य् अग्रे ऽ अग्निꣳ रायस्पोषाय सुप्रजास्त्वाय सुवीर्याय ।
माम् उ देवताः सचन्ताम् ॥ १३.१ ॥
സമ്പത്തിന്റെ പോഷണത്തിനും നല്ല സന്താനത്തിനും നല്ല വീര്യത്തിനുമായി ഞാൻ ആദ്യം അഗ്നിയെ എന്നിൽ സ്വീകരിക്കുന്നു. ദേവന്മാർ എന്നോടു ചേരട്ടെ.
13.2
अपां पृष्ठम् असि योनिर् अग्नेः समुद्रम् अभितः पिन्वमानम् ।
वर्धमानो महाँ२ ऽ आ च पुष्करे दिवो मात्रया वरिम्णा प्रथस्व ॥ १३.२ ॥
നീ ജലങ്ങളുടെ പുറംഭാഗം, അഗ്നിയുടെ ഉത്ഭവസ്ഥാനം, ചുറ്റും ഒഴുകുന്ന സമുദ്രം. വളർന്ന്, മഹാനായി, താമരയിലും ആകാശത്തിന്റെ അളവിലും വ്യാപിക്കുക.
13.3
ब्रह्म जज्ञानं प्रथमं पुरस्ताद् वि सीमतः सुरुचो वेन ऽ आवः ।
स बुध्न्या ऽ उपमा ऽ अस्य विष्ठाः सतश् च योनिम् असतश् च वि वः ॥ १३.३ ॥
മുമ്പ് കിഴക്ക് ആദ്യം ഉദിച്ച ബ്രഹ്മം അതിരുകളിൽ നിന്ന് വേറിട്ട് തിളങ്ങി; ആ തിളങ്ങുന്ന വേനൻ അത് വെളിപ്പെടുത്തി. അടിത്തറയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന്, ഇതിന്റെ സമീപസ്ഥിതികളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന അവൻ, സത്തിന്റെ ഉറവയും അസത്തിന്റെ ഉറവയും നിങ്ങൾക്കായി തുറന്നു.
13.4
हिरण्यगर्भः सम् अवर्तताग्रे भूतस्य जातः पतिर् एक ऽ आसीत् ।
स दाधार पृथिवीं द्याम् उतेमां कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ १३.४ ॥
ആദ്യം ഹിരണ്യഗർഭൻ ഉദിച്ചു; ജനിച്ച സകലജീവികൾക്കും അവനൊരാളേ നാഥനായിരുന്നു. അവൻ ഭൂമിയെയും ഈ ആകാശത്തെയും താങ്ങി. ഏത് ദേവന് ഹവിസ്സോടെ ആരാധിക്കും?
13.5
द्रप्सश् चस्कन्द पृथिवीम् अनु द्याम् इमं च योनिम् अनु यश् च पूर्वः ।
समानं योनिम् अनु संचरन्तं द्रप्सं जुहोम्य् अनु सप्त होत्राः ॥ १३.५ ॥
തുള്ളി ഭൂമിയിലും ഈ ആകാശത്തിലും വീണു; മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന അതേ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഒന്നിച്ചു നീങ്ങുന്നു. ആ തുള്ളിയെ ഏഴ് ഹോതാക്കളെ അനുസരിച്ച് ഞാൻ ഹോമിക്കുന്നു.
13.6
नमोऽस्तु सर्पेभ्यो ये के च पृथिवीम् अनु ।
ये ऽ अन्तरिक्षे ये दिवि तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.६ ॥
ഭൂമിയിൽ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്ന ഏതു സർപ്പങ്ങൾക്കും നമസ്കാരം. അന്തരീക്ഷത്തിലും ദ്യുലോകത്തിലുമുള്ള ആ സർപ്പങ്ങൾക്കു നമസ്കാരം.
13.7
या ऽ इषवो यातुधानानां ये वा वनस्पतीꣳ१ ऽरनु ।
ये वावटषु शेरते तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.७ ॥
യാതുധാനരുടെ അമ്പുകളായവയും, വനസ്പതികളോടൊപ്പം ഇഴയുന്നവയും, കുഴികളിൽ കിടക്കുന്നവയുമായ ആ സർപ്പങ്ങൾക്കു നമസ്കാരം.
13.8
ये वामी रोचने दिवो ये वा सूर्यस्य रश्मिषु ।
येषाम् अप्सु सदस् कृतं तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.८ ॥
ദ്യുലോകത്തിലെ ആ പ്രകാശിക്കുന്ന മേഖലയിലുള്ളവയും, സൂര്യരശ്മികളിലുള്ളവയും, ജലത്തിൽ ഇരിപ്പിടം ഉണ്ടാക്കിയവയുമായ ആ സർപ്പങ്ങൾക്കു നമസ്കാരം.
13.9
कृणुष्व पाजः प्रसितिं न पृथ्वीं याहि राजेवामवाँ२ ऽ इभेन ।
तृष्वीम् अनु प्रसितिं द्रूणानो ऽस्तासि विध्य रक्षसस् तपिष्ठैः ॥ १३.९ ॥
നിന്റെ ബലം വിശാലമായ ഭൂമിയിൽ വലപോലെ വിരിക്കുക. രാജാവിനെപ്പോലെ ശക്തനായി ആനപ്പടയോടുകൂടി മുന്നോട്ടു പോവുക. വേഗത്തിൽ വലയെ പിന്തുടർന്ന്, അതിതപ്തമായ ആയുധങ്ങളാൽ രാക്ഷസരെ തുളയ്ക്കുക.
13.10
तव भ्रमास ऽ आशुया पतन्त्य् अनु स्पृश धृषता शोशुचानः ।
तपूꣳष्य् अग्ने जुह्वा पतङ्गान् असंदितो वि सृज विष्वग् उल्काः ॥ १३.१० ॥
നിന്റെ ചുഴലുന്ന ജ്വാലകൾ വേഗത്തിൽ വീഴുന്നു. അഗ്നേ, ധൈര്യത്തോടെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട് സ്പർശിക്കുക. അഗ്നേ, ബന്ധനമില്ലാത്തവനായി ജുഹുവിനാൽ പറക്കുന്നവരുടെമേൽ തപിക്കുന്നവയെ അയയ്ക്കുക, തീപ്പൊരികൾ എല്ലാ ദിക്കിലേക്കും ചിതറിക്കുക.
13.11
प्रति स्पशो वि सृज तूर्णितमो भवा पायुर् विशो ऽ अस्या अदब्धः ।
यो नो दूरे ऽ अघशꣳसो यो ऽ अन्त्य् अग्ने माकिष् टे व्यथिर् आ दधर्षीत् ॥ १३.११ ॥
അഗ്നേ, ശത്രുക്കളുടെ ഒറ്റുകാരെ പിന്തിരിപ്പിക്കുക; അതിവേഗനായിരിക്കുക, ഈ ജനങ്ങളുടെ അജയ്യനായ രക്ഷകനാകുക. ദൂരെയോ അടുത്തോ നമുക്ക് ദോഷം ആശംസിക്കുന്നവൻ — അഗ്നേ, നിന്റെ പീഡ നമ്മെ ബാധിക്കാതിരിക്കട്ടെ.
13.12
उद् अग्ने तिष्ठ प्रत्य् आ तनुष्व न्य् अमित्राँ२ ऽ ओषतात् तिग्महेते ।
यो नो ऽ अरातिꣳ समिधान चक्रे नीचा तं धक्ष्य् अतसं न शुष्कम् ॥ १३.१२ ॥
അഗ്നേ, ഉയർന്നുനിൽക്കുക, മുന്നോട്ടുവരിക, നിന്റെ ശക്തി വ്യാപിപ്പിക്കുക; മൂർച്ചയുള്ള ജ്വാലകളാൽ ശത്രുക്കളെ ദഹിപ്പിക്കുക. ജ്വലിക്കുന്നവനേ, ഞങ്ങളോട് വൈരമുള്ളവനെ താഴ്ത്തി, ഉണങ്ങിയ വിറകുപോലെ ദഹിപ്പിച്ചുകളയുക.
13.13
ऊर्ध्वो भव प्रति विध्याध्य् अस्मद् आविष् कृणुष्व दैव्यान्य् अग्ने ।
अव स्थिरा तनुहि यातुजूनां जामिम् अजामिं प्र मृणीहि शत्रून् ।
अग्नेष् ट्वा तेजसा सादयामि ॥ १३.१३ ॥
അഗ്നേ, ഉയർന്നുനിൽക്കുക; ഞങ്ങളിൽ നിന്നകന്ന് ശത്രുക്കളെ തുളയ്ക്കുക; അഗ്നേ, ദിവ്യശക്തികളെ പ്രകടമാക്കുക. യാതുധാനരുടെ ഉറച്ച ആയുധങ്ങൾ താഴ്ത്തുക; ബന്ധുക്കളായാലും അല്ലെങ്കിലും ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുക. അഗ്നിയുടെ തേജസ്സോടെ ഞാൻ നിന്നെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.
13.14
अग्निर् मूर्धा दिवः ककुत् पतिः पृथिव्या ऽ अयम् ।
अपाꣳ रेताꣳसि जिन्वति ।
इन्द्रस्य त्वौजसा सादयामि ॥ १३.१४ ॥
ഈ അഗ്നി ആകാശത്തിന്റെ ശിരസ്സും ഭൂമിയുടെ ശിഖരവും നാഥനുമാണ്; ജലത്തിലെ ബീജങ്ങളെ ഇവൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രന്റെ ഓജസ്സോടെ ഞാൻ നിന്നെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.
13.15
भुवो यज्ञस्य रजसश् च नेता यत्रा नियुद्भिः सचसे शिवाभिः ।
दिवि मूर्धानं दधिषे स्वर्षां जिह्वाम् अग्ने चक्रिषे हव्यवाहम् ॥ १३.१५ ॥
നീ ലോകത്തിന്റെയും യജ്ഞത്തിന്റെയും അന്തരീക്ഷത്തിന്റെയും നേതാവാണ്; ശുഭകരമായ വേഗമുള്ള കുതിരകളോടൊപ്പം നീ ചേരുന്നു. അഗ്നേ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നീ നിന്റെ ശിരസ്സ് ധരിക്കുന്നു; ഹവ്യം വഹിക്കുന്ന നാവ് നീ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു.
13.16
ध्रुवासि धरुणास्तृता विश्वकर्मणा ।
मा त्वा समुद्रऽउद् वधीन् मा सुपर्णोऽव्यथमाना पृथिवीं दृꣳह ॥ १३.१६ ॥
നീ സ്ഥിരയാണ്, താങ്ങുന്നവളാണ്, വിശ്വകർമ്മാവാൽ വിരിക്കപ്പെട്ടവളാണ്. സമുദ്രം നിന്നെ ഉയർത്തി അടിക്കാതിരിക്കട്ടെ, ഗരുഡനും അടിക്കാതിരിക്കട്ടെ; ഇളകാതെ ഭൂമിയെ ഉറപ്പിക്കൂ.
13.17
प्रजापतिष् ट्वा सादयत्व् अपा पृष्ठे समुद्रस्येमन् ।
व्यचस्वतीं प्रथस्वतीं प्रथस्व पृथिव्यसि ॥ १३.१७ ॥
പ്രജാപതി നിന്നെ സമുദ്രജലത്തിന്റെ പുറത്ത് സ്ഥാപിക്കട്ടെ. വിശാലമായി വ്യാപിച്ച് വ്യാപിക്കൂ; നീ ഭൂമിയാണ്.
13.18
भूर् असि भूमिर् अस्य् अदितिर् असि विश्वधाया विश्वस्य भुवनस्य धर्त्री ।
पृथिवीं यच्छ पृथिवीं दृꣳह पृथिवीं मा हिꣳसीः ॥ १३.१८ ॥
നീ ഭൂ, ഭൂമി, അദിതി; വിശ്വധായയും സകല ലോകങ്ങളെയും ധരിക്കുന്നവളും ആകുന്നു. ഭൂമിയെ പിടിച്ചുനിർത്തൂ, ഭൂമിയെ ഉറപ്പിക്കൂ, ഭൂമിയെ ഹിംസിക്കരുത്.
13.19
विश्वस्मै प्राणायापानाय व्यानायोदानाय प्रतिष्ठायै चरित्राय ।
अग्निष् ट्वाभि पातु मह्या स्वस्त्या छर्दिषा शंतमेन तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १३.१९ ॥
എല്ലാവർക്കും, പ്രാണന്, അപാനന്, വ്യാനന്, ഉദാനന്, പ്രതിഷ്ഠയ്ക്ക്, ചലനത്തിന്. അഗ്നി വലിയ ക്ഷേമത്തോടും സംരക്ഷണത്തോടും അത്യന്തം ശുഭമായ ആ ദേവതയോടും കൂടി നിന്നെ കാക്കട്ടെ; അംഗിരസ്സുകളെപ്പോലെ ഉറച്ചിരിക്കൂ.
13.20
काण्डात्-काण्डात् प्ररोहन्ती परुषः-परुषस् परि ।
एवा नो दूर्वे प्र तनु सहस्रेण शतेन च ॥ १३.२० ॥
ഓരോ സന്ധിയിൽനിന്നും ഓരോ മുട്ടിൽനിന്നും മുളച്ചുവളരുന്ന ദൂർവ്വേ, ഇപ്രകാരം ഞങ്ങൾക്കായി ആയിരവും നൂറും കൊണ്ട് പടർന്നുവിരിയുക.
13.21
या शतेन प्रतनोषि सहस्रेण विरोहसि ।
तस्यास् ते देवीष्टके विधेम हविषा वयम् ॥ १३.२१ ॥
നൂറുകൊണ്ട് പടരുകയും ആയിരംകൊണ്ട് വളരുകയും ചെയ്യുന്ന നീ; ദേവിയായ ഇഷ്ടകേ, ആ നിന്നെ ഞങ്ങൾ ഹവിസ്സോടെ ആരാധിക്കുന്നു.
13.22
यास् ते ऽ अग्ने सूर्ये रुचो दिवम् आतन्वन्ति रश्मिभिः ।
ताभिर् नो ऽ अद्य सर्वाभी रुचे जनाय नस् कृधि ॥ १३.२२ ॥
അഗ്നേ, സൂര്യനിലുള്ള നിന്റെ പ്രകാശങ്ങൾ രശ്മികളാൽ ആകാശത്തെ വിരിക്കുന്നു; ആ സകല പ്രകാശങ്ങളാൽ ഇന്ന് ഞങ്ങളെയും ജനത്തെയും തെളിയിക്കുക.
13.23
या वो देवाः सूर्ये रुचो गोष्व् अश्वेषु या रुचः ।
इन्द्राग्नी ताभिः सर्वाभी रुचं नो धत्त बृहस्पते ॥ १३.२३ ॥
ദേവന്മാരേ, സൂര്യനിലും പശുക്കളിലും കുതിരകളിലുമുള്ള നിങ്ങളുടെ പ്രകാശങ്ങൾ ഏതോ, ഇന്ദ്രാഗ്നികളേ, ബൃഹസ്പതേ, ആ സകല പ്രകാശങ്ങളാൽ ഞങ്ങൾക്ക് തേജസ്സ് നൽകുക.
13.24
विराड् ज्योतिर् अधारयत् ।
स्वराड् ज्योतिर् अधारयत् ।
प्रजापतिष् ट्वा सादयतु पृष्ठे पृथिव्या ज्योतिष्मतीम् ।
विश्वस्मै प्राणायापानाय व्यानाय विश्वं ज्योतिर् यच्छ ।
अग्निष्टे ऽधिपतिस् तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १३.२४ ॥
വിരാട് പ്രകാശം ധരിച്ചു; സ്വരാട് പ്രകാശം ധരിച്ചു. പ്രജാപതി നിന്നെ ഭൂമിയുടെ പുറത്ത് തേജോമയമായി ഇരുത്തട്ടെ. എല്ലാവരുടെയും പ്രാണ-അപാന-വ്യാനങ്ങൾക്കായി സമസ്ത പ്രകാശവും നൽകുക. അഗ്നി നിന്റെ അധിപതി; ആ ദേവതയോടെ അംഗിരസ്സുകളെപ്പോലെ സ്ഥിരമായി ഇരിക്കുക.
13.25
मधुश् च माधवश् च वासन्तिकाव् ऋतू ऽ अग्नेर् अन्तःश्लेषोऽसि कल्पेतां द्यावापृथिवी कल्पन्ताम् आप ऽ ओषधयः कल्पन्ताम् अग्नयः पृथङ् नम ज्यैष्ठ्याय सव्रताः ।
ये ऽ अग्नयः समनसो ऽन्तरा द्यावापृथिवी ऽ इमे वासन्तिकाव् ऋतू ऽअभिकल्पमाना ऽ इन्द्रम् इव देवा ऽ अभिसंविशन्तु तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवे सीदतम् ॥ १३.२५ ॥
മധുവും മാധവവും, ഇവ വസന്ത ഋതുക്കൾ. നീ അഗ്നിയുടെ അന്തഃശ്ലേഷം ആകുന്നു. ദ്യാവാപൃഥിവികൾ സമർഥമാകട്ടെ; ജലങ്ങളും ഓഷധികളും സമർഥമാകട്ടെ; അഗ്നികൾ സമർഥമാകട്ടെ. ശ്രേഷ്ഠതയ്ക്കായി, ഒരേ വ്രതമുള്ള അഗ്നികൾക്ക് വെവ്വേറെ നമസ്കാരം. ഒരേ മനസ്സുള്ള അഗ്നികൾ, ദ്യാവാപൃഥിവികൾക്കിടയിൽ, ഈ വസന്ത ഋതുക്കളെ സജ്ജമാക്കി, ഇന്ദ്രനിൽ ദേവന്മാർ പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ പ്രവേശിക്കട്ടെ. ആ ദേവതയോടൊപ്പം, അംഗിരസ്സുകളെപ്പോലെ, ഉറച്ചിരിക്കുക.
13.26
अषाढासि सहमाना सहस्वारातीः सहस्व पृतनायतः ।
सहस्रवीर्यासि सा मा जिन्व ॥ १३.२६ ॥
നീ ജയിക്കാനാവാത്തവൾ, എല്ലാത്തിനെയും കീഴടക്കുന്നവൾ. ശത്രുക്കളെ അടക്കുക; യുദ്ധമാഗ്രഹിക്കുന്നവരെ അടക്കുക. നീ ആയിരം വീര്യങ്ങളുള്ളവൾ; ആ നീ എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക.
13.27
मधु वाता ऽ ऋतायते मधु क्षरन्ति सिन्धवः ।
माध्वीर् नः सन्त्व् ओषधीः ॥ १३.२७ ॥
ഋതത്തിനായി കാറ്റുകൾ മധുരം വീശുന്നു; നദികൾ മധുരം ഒഴുക്കുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് ഓഷധികൾ മധുരമാകട്ടെ.
13.28
मधु नक्तम् उतोषसो मधुमत् पार्थिवꣳ रजः ।
मधु द्यौर् अस्तु नः पिता ॥ १३.२८ ॥
രാത്രിയും ഉഷസ്സുകളും മധുരമാകട്ടെ; പാർഥിവലോകം മധുരത്താൽ നിറയട്ടെ. ഞങ്ങൾക്ക് ദ്യൗ മധുരമായ പിതാവാകട്ടെ.
13.29
मधुमान् नो वनस्पतिर् मधुमाँ२ऽ अस्तु सूर्यः ।
माध्वीर् गावो भवन्तु नः ॥ १३.२९ ॥
ഞങ്ങൾക്ക് വനസ്പതി മധുരമാകട്ടെ; സൂര്യൻ മധുരമാകട്ടെ. ഞങ്ങളുടെ പശുക്കൾ മധുരമാകട്ടെ.
13.30
अपां गम्भन्त् सीद मा त्वा सूर्योऽभि ताप्सीन् माग्निर् वैश्वानरः ।
अच्छिन्नपत्राः प्रजा ऽ अनुवीक्षस्वानु त्वा दिव्या वृष्टिः सचताम् ॥ १३.३० ॥
ജലത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ഇരിക്കുക. സൂര്യൻ നിന്നെ ചുടാതിരിക്കട്ടെ; വൈശ്വാനര അഗ്നിയും ചുടാതിരിക്കട്ടെ. മുറിയാത്ത ഇലകളുള്ള പ്രജകൾ നിന്നെ കടാക്ഷിക്കട്ടെ; ദിവ്യമായ മഴ നിന്നെ അനുഗമിക്കട്ടെ.
13.31
त्रीन्त् समुद्रान्त् सम् असृपत् स्वर्गान् अपां पतिर् वृषभ ऽ इष्टकानाम् ।
पुरीषं वसानः सुकृतस्य लोके तत्र गच्छ यत्र पूर्वे परेताः ॥ १३.३१ ॥
മൂന്ന് സമുദ്രങ്ങളും സ്വർഗ്ഗങ്ങളും പ്രാപിച്ച, ജലങ്ങളുടെ നാഥനും ഇഷ്ടകകളിലെ വൃഷഭനുമായവൻ, പുരീഷം ധരിച്ച്, സുകൃതലോകത്തിൽ പൂർവികർ പോയിടത്തേക്ക് പോകട്ടെ.
13.32
मही द्यौः पृथिवी च न ऽ इमं यज्ञं मिमिक्षताम् ।
पिपृतां नो भरीमभिः ॥ १३.३२ ॥
മഹത്തായ ദ്യുലോകവും ഭൂമിയും നമ്മുടെ ഈ യജ്ഞം നനയ്ക്കട്ടെ; പോഷണവസ്തുക്കളാൽ നമ്മെ നിറയ്ക്കട്ടെ.
13.33
विष्णोः कर्माणि पश्यत यतो व्रतानि पस्पशे ।
इन्द्रस्य युज्यः सखा ॥ १३.३३ ॥
വിഷ്ണുവിന്റെ കർമ്മങ്ങളെ കാണുക; അവനിൽനിന്നാണ് വ്രതങ്ങളെ അവൻ കണ്ടത്. അവൻ ഇന്ദ്രന്റെ സഖാവും സഹചാരിയുമാണ്.
13.34
ध्रुवासि धरुणेतो जज्ञे प्रथमम् एभ्यो योनिभ्यो ऽ अधि जातवेदाः ।
स गायत्र्या त्रिष्टुभानुष्टुभा च देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १३.३४ ॥
നീ സ്ഥിരനും താങ്ങുന്നവനുമാണ്; ആദ്യം ഈ യോനികളിൽനിന്ന് ജാതവേദസ് ജനിച്ചു. അവൻ ഗായത്രി, ത്രിഷ്ടുപ്, അനുഷ്ടുപ് ഛന്ദസ്സുകളോടെ, അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ദേവന്മാർക്ക് ഹവ്യം വഹിക്കട്ടെ.
13.35
इषे राये रमस्व सहसे द्युम्न ऽ ऊर्जेऽ अपत्याय ।
सम्राड् असि स्वराड् असि सारस्वतौ त्वोत्सौ प्रावताम् ॥ १३.३५ ॥
ആഹാരത്തിനായി, സമ്പത്തിനായി, ബലത്തിനായി, തേജസ്സിനായി, ഓജസ്സിനായി, സന്താനത്തിനായി ആനന്ദിക്കുക. നീ സമ്രാട്ട്, നീ സ്വരാട്ട്. സാരസ്വതമായ രണ്ട് ഉറവകൾ നിന്നെ കാക്കട്ടെ.
13.36
अग्ने युक्ष्वा हि ये तवाश्वासो देव साधवः ।
अरं वहन्ति मन्यवे ॥ १३.३६ ॥
അഗ്നേ, നിശ്ചയമായും നിന്റെ സമർത്ഥരായ കുതിരകളെ കെട്ടുക. അവ മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹത്തിനായി നന്നായി വഹിക്കുന്നു.
13.37
युक्ष्वा हि देवहूतमाँ२ऽ अश्वाँ२ऽ अग्ने रथीर् इव ।
नि होता पूर्व्यः सदः ॥ १३.३७ ॥
നിശ്ചയമായും ദേവന്മാർ ഏറ്റവും വിളിക്കുന്ന കുതിരകളെ കെട്ടുക, അഗ്നേ, തേരാളിയെപ്പോലെ. പുരാതനനായ ഹോതാവ് തന്റെ ആസനത്തിൽ ഇരിക്കട്ടെ.
13.38
सम्यक् स्रवन्ति सरितो न धेना ऽ अन्तर् हृदा मनसा पूयमानाः ।
घृतस्य धारा ऽ अभि चाकशीमि हिरण्ययो वेतसो मध्ये ऽ अग्नेः ॥ १३.३८ ॥
നദികളും പശുക്കളും പോലെ നന്നായി ഒഴുകുന്നു, ഹൃദയത്തോടും മനസ്സോടും കൂടി ഉള്ളിൽ ശുദ്ധമാക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ട്. നെയ്യിന്റെ ധാരകളെ ഞാൻ കാണുന്നു, അഗ്നിയുടെ നടുവിൽ സ്വർണ്ണവേതസം.
13.39
ऋचे त्वा रुचे त्वा भासे त्वा ज्योतिषे त्वा ।
अभूद् इदं विश्वस्य भुवनस्य वाजिनम् अग्नेर् वैश्वानरस्य च ॥ १३.३९ ॥
ഋക്കിനായി നിന്നെ, രുചിക്കായി നിന്നെ, ഭാസത്തിനായി നിന്നെ, ജ്യോതിസ്സിനായി നിന്നെ. വിശ്വഭുവനത്തിന്റെ ഈ വാജിനം ആയി, വൈശ്വാനര അഗ്നിക്കും.
13.40
अग्निर् ज्योतिषा ज्योतिष्मान् रुक्मो वर्चसा वर्चस्वान् ।
सहस्रदा ऽ असि सहस्राय त्वा ॥ १३.४० ॥
അഗ്നി ജ്യോതിസ്സിനാൽ ജ്യോതിഷ്മാൻ, സ്വർണ്ണ തേജസ്സിനാൽ തേജസ്വി. നീ സഹസ്രദാതാവാണ്, സഹസ്രത്തിനായി നിന്നെ (എടുക്കുന്നു).
13.41
आदित्यं गर्भं पयसा सम् अङ्धि सहस्रस्य प्रतिमां विश्वरूपम् ।
परि वृङ्धि हरसा माभि मꣳस्थाः शतायुषं कृणुहि चीयमानः ॥ १३.४१ ॥
അഗ്നേ, സൂര്യനെന്ന ഗർഭത്തെ പാലുകൊണ്ട് നന്നായി നനയ്ക്കുക; ആയിരം രൂപങ്ങളുള്ള വിശ്വരൂപത്തിന്റെ പ്രതിമയെ ചുറ്റി ആവരിക്കുക. തേജസ്സുകൊണ്ട് പീഡിപ്പിക്കരുത്; വളർന്നുകൊണ്ട് എനിക്ക് നൂറു വർഷത്തെ ആയുസ്സ് നൽകുക.
13.42
वातस्य जूतिं वरुणस्य नाभिम् अश्वं जज्ञानꣳ सरिरस्य मध्ये ।
शिशुं नदीनाꣳ हरिम् अद्रिबुध्नम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ॥ १३.४२ ॥
വായുവിന്റെ വേഗം, വരുണന്റെ നാഭി, സരസ്സിന്റെ മധ്യത്തിൽ ജനിച്ച കുതിര, നദികളുടെ ശിശു, പിംഗവർണ്ണൻ, പർവതമൂലത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന അഗ്നേ, പരമാകാശത്തിൽ ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കരുത്.
13.43
अजस्रम् इन्दुम् अरुषं भुरण्युम् अग्निम् ईडे पूर्वचित्तिं नमोभिः ।
स पर्वभिर् ऋतुशः कल्पमानो गां मा हिꣳसीर् अदितिं विराजम् ॥ १३.४३ ॥
ഇടവിടാത്ത, തിളങ്ങുന്ന, ചുവന്ന, വേഗമുള്ള അഗ്നിയെ നമസ്കാരങ്ങളോടെ സ്തുതിക്കുന്നു, പൂർവചേതനനെ. അവൻ ഋതുക്കൾതോറും സന്ധികളാൽ രൂപപ്പെടുത്തി പശുവിനെ (ഭൂമിയെ) ഹിംസിക്കാതിരിക്കട്ടെ; പ്രകാശമുള്ള അദിതിയെയും.
13.44
वरूत्रीं त्वष्टुर् वरुणस्य नाभिम् अविं जज्ञानाꣳ रजसः परस्मात् ।
महीꣳ साहस्रीम् असुरस्य मायाम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ॥ १३.४४ ॥
ത്വഷ്ടാവിന്റെയും വരുണന്റെയും നാഭി, ദൂരലോകത്തുനിന്ന് ജനിച്ച, രക്ഷിക്കുന്ന ചെമ്മരിയാട് (അല്ലെങ്കിൽ വസ്ത്രരൂപം) മഹത്തായ സഹസ്രമായയുള്ള അസുരന്റെ മായ — അഗ്നേ, പരമാകാശത്തിൽ ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കരുത്.
13.45
यो ऽ अग्निर् अग्नेर् अधिय् अजायत शोकात् पृथिव्या ऽ उत वा दिवस् परि ।
येन प्रजा विश्वकर्मा जजान तम् अग्ने हेडः परि ते वृणक्तु ॥ १३.४५ ॥
അഗ്നിയിൽനിന്ന് അഗ്നിയായി ജനിച്ചവൻ — ഭൂമിയുടെയോ ദ്യുലോകത്തിന്റെയോ ജ്വാലയിൽനിന്ന് — ആരാൽ വിശ്വകർമാവ് പ്രജകളെ സൃഷ്ടിച്ചുവോ, ആ അഗ്നിയുടെ കോപം, അഗ്നേ, നിന്റെ കോപം അകറ്റട്ടെ.
13.46
चित्रं देवानाम् उद् अगाद् अनीकं चक्षुर् मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्रा द्यावापृथिवी ऽ अन्तरिक्षꣳ सूर्य ऽ आत्मा जगतस् तस्थुषश् च ॥ १३.४६ ॥
ദേവന്മാരുടെ അത്ഭുത തേജസ്സ് ഉദിച്ചു; മിത്രന്റെയും വരുണന്റെയും അഗ്നിയുടെയും കണ്ണായി. അഗ്നേ, നീ ദ്യാവാപൃഥിവിയെയും അന്തരീക്ഷത്തെയും നിറച്ചു; ചലിക്കുന്നതിന്റെയും നിശ്ചലമായതിന്റെയും ആത്മാവ് സൂര്യൻ.
13.47
इमं मा हिꣳसीर् द्विपादं पशुꣳ सहस्राक्षो मेधाय चीयमानः ।
मयुं पशुं मेधम् अग्ने जुषस्व तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
मयुं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४७ ॥
ഈ ദ്വിപാദ പശുവിനെ എന്നെ ഹിംസിക്കരുതേ. സഹസ്രാക്ഷനായ അഗ്നേ, യജ്ഞത്തിനായി കൂട്ടിവെക്കപ്പെടുന്നവനേ. അഗ്നേ, മയു പശുവിനെയും യജ്ഞത്തെയും സ്വീകരിക്കൂ; അതിനാൽ കൂട്ടിവെക്കപ്പെട്ട് നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇരിക്കൂ. ഞങ്ങൾ വെറുക്കുന്നവനിൽ നിന്റെ മയു-ദുഃഖം എത്തട്ടെ; നിന്റെ ദുഃഖം അവനിൽ എത്തട്ടെ.
13.48
इमं मा हिꣳसीर् एकशफं पशुं कनिक्रदं वाजिनं वाजिनेषु ।
गौरम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
गौरं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४८ ॥
ഈ ഏകശഫ പശുവിനെ എന്നെ ഹിംസിക്കരുതേ; അത് ചിനയ്ക്കുന്നു, കുതിരകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കുതിര. കാട്ടിലെ ഗൗര പശുവിനെ നിനക്കായി ഞാൻ നിയോഗിക്കുന്നു; അതിനാൽ കൂട്ടിവെക്കപ്പെട്ട് നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇരിക്കൂ. ഞങ്ങൾ വെറുക്കുന്നവനിൽ നിന്റെ ഗൗര-ദുഃഖം എത്തട്ടെ; നിന്റെ ദുഃഖം അവനിൽ എത്തട്ടെ.
13.49
इमꣳ साहस्रꣳ शतधारम् उत्सं व्यच्यमानꣳ सरिरस्य मध्ये ।
घृतं दुहानाम् अदितिं जनायाग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ।
गवयम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
गवयं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४९ ॥
ആയിരം, നൂറ് ധാരകളുള്ള ഈ ഉറവയെ, സരസ്സിന്റെ നടുവിൽ പരക്കുന്നതിനെ, നെയ്യ് കറക്കുന്ന അദിതിയെ, ജനങ്ങൾക്കായി, അഗ്നേ, പരമമായ ആകാശത്തിൽ ഹിംസിക്കരുതേ. കാട്ടുപോത്തായ ഗവയത്തെ നിനക്കായി സമർപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ ശരീരം അലങ്കരിച്ച് ഇരിക്കുക. ഗവയത്തിന്റെ വേദന നിന്നിൽ എത്തട്ടെ; നാം വെറുക്കുന്നവനിൽ അത് എത്തട്ടെ.
13.50
इममूर्णायुं वरुणस्य नाभिं त्वचं पशूनां द्विपदांचतुष्पदाम् ।
त्वष्टुः प्रजानां प्रथमं जनित्रम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ।
उष्ट्रम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
उष्ट्रं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.५० ॥
ഈ കമ്പിളി ധരിച്ചവനെ, വരുണന്റെ നാഭിയെ, മൃഗങ്ങളുടെയും ദ്വിപദ-ചതുഷ്പദങ്ങളുടെയും തൊലിയെ, ത്വഷ്ടാവിന്റെ പ്രജകളുടെ ആദ്യ ജന്മസ്ഥാനത്തെ, അഗ്നേ, പരമമായ ആകാശത്തിൽ ഹിംസിക്കരുതേ. കാട്ടൊട്ടകത്തെ നിനക്കായി സമർപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ ശരീരം അലങ്കരിച്ച് ഇരിക്കുക. ഒട്ടകത്തിന്റെ വേദന നിന്നിൽ എത്തട്ടെ; നാം വെറുക്കുന്നവനിൽ അത് എത്തട്ടെ.
13.51
अजो ह्य् अग्नेर् अजनिष्ट शोकात् सो ऽ अपश्यज् जनितारम् अग्रे ।
तेन देवा देवताम् अग्रम् आयꣳस् तेन रोहम् आयन्न् उप मेध्यासः ।
शरभम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
शरभं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.५१ ॥
അജൻ നിശ്ചയമായും അഗ്നിയുടെ താപത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു. അവൻ ആദിയിൽ ജനകനെ കണ്ടു. അവനാൽ ദേവന്മാർ ഉന്നതമായ ദേവത്വം നേടി; അവനാൽ പവിത്രർ ആരോഹണത്തിൽ എത്തി. കാട്ടിലെ ശരഭത്തിന് പിന്നാലെ നിന്നെ നിയോഗിക്കുന്നു; അതിനാൽ നിർമ്മിച്ചുകൊണ്ട് നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇരിക്കുക. നിന്റെ ദുഃഖം ശരഭത്തിലെത്തട്ടെ; ഞങ്ങൾ വെറുക്കുന്നവനിൽ നിന്റെ ദുഃഖം എത്തട്ടെ.
13.52
त्वं यविष्ठ दाशुषो नॄꣳः पाहि शृणुधी गिरः ।
रक्षा तोकम् उत त्मना ॥ १३.५२ ॥
ഓ യുവതമാ, ദാനം നൽകുന്ന മനുഷ്യരെ സംരക്ഷിക്കുക; സ്തുതികൾ കേൾക്കുക. നിന്റെ സ്വരൂപത്താൽ സന്തതിയെ രക്ഷിക്കുക.
13.53
अपां त्वेमन्त् सादयामि ।
अपां त्वोद्मन्त् सादयामि ।
अपां त्वा भस्मन्त् सादयामि ।
अपां त्वा ज्योतिषि सादयामि ।
अपां त्वायने सादयामि ।
अर्णवे त्वा सदने सादयामि ।
समुद्रे त्वा सदने सादयामि ।
सरिरे त्वा सदने सादयामि ।
अपां त्वा क्षये सादयामि ।
अपां त्वा सधिषि सादयामि ।
अपां त्वा सदने सादयामि ।
अपां त्वा सधस्थे सादयामि ।
अपां त्वा योनौ सादयामि ।
अपां त्वा पुरीषे सादयामि ।
अपां त्वा पाथसि सादयामि ।
गायत्रेण त्वा छन्दसा सादयामि ।
त्रैष्टुभेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
जागतेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
आनुष्टुभेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
पाश्रून त्वा छन्दसा सादयामि ॥ १३.५३ ॥
നിന്നെ ജലത്തിന്റെ ഗമനത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജലത്തിന്റെ ഊർധ്വഗമനത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജലത്തിന്റെ ഭസ്മസമാന അവസ്ഥയിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജലത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജലത്തിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ സമുദ്രത്തിന്റെ ആസനത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ സാഗരത്തിന്റെ ആസനത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ഒഴുകുന്ന ആസനത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജലത്തിന്റെ വാസസ്ഥാനത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജലത്തിന്റെ പൊതു ആസനത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജലത്തിന്റെ ആസനത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജലത്തിന്റെ പങ്കിട്ട സ്ഥാനത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജലത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജലത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജലത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ഗായത്രി ഛന്ദസ്സിനാൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ത്രിഷ്ടുപ് ഛന്ദസ്സിനാൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ ജഗതി ഛന്ദസ്സിനാൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ അനുഷ്ടുപ് ഛന്ദസ്സിനാൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. നിന്നെ പാശ്രൂ ഇഷ്ടികകളെ ഛന്ദസ്സിനാൽ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു.
13.54
अयं पुरो भुवः ।
तस्य प्राणो भौवनायः ।
वसन्तः प्राणायनः ।
गायत्री वासन्ती ।
गायत्र्यै गायत्रम् ।
गायत्राद् उपाꣳशुः ।
उपाꣳशोस् त्रिवृत् ।
त्रिवृतो रथन्तरम् ।
वसिष्ठ ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया प्राणं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५४ ॥
ഇത് കിഴക്കുദിക്ക്, ഭുവഃ ലോകത്തിൽപ്പെട്ടത്. അതിന്റെ പ്രാണൻ ഭൗവനായം. വസന്തം പ്രാണായനം. ഗായത്രി വാസന്തി. ഗായത്രിക്ക് ഗായത്രം. ഗായത്രത്തിൽ നിന്ന് ഉപാംശു. ഉപാംശുവിൽ നിന്ന് ത്രിവൃത്. ത്രിവൃത്തിന് രഥന്തരം. വസിഷ്ഠൻ ഋഷി. പ്രജാപതിയാൽ ഗൃഹീതയായ നിന്നാൽ പ്രജകൾക്കായി പ്രാണനെ ഗ്രഹിക്കുന്നു.
13.55
अयं दक्षिणा विश्वकर्मा ।
तस्य मनो वैश्वकर्मणम् ।
ग्रीष्मो मानसः ।
त्रिष्टुब् ग्रैष्मी ।
त्रिष्टुभः स्वारम् ।
स्वाराद् अन्तर्यामः ।
ऽअन्तर्यामात् पञ्चदशः ।
पञ्चदशाद् बृहत् ।
भरद्वाज ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया मनो गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५५ ॥
ഇത് ദക്ഷിണദിക്ക്, വിശ്വകർമാവ്. അതിന്റെ മനസ്സ് വൈശ്വകർമണം. ഗ്രീഷ്മം മാനസം. ത്രിഷ്ടുപ് ഗ്രൈഷ്മി. ത്രിഷ്ടുപ്പിൽ നിന്ന് സ്വാരം. സ്വാരത്തിൽ നിന്ന് അന്തര്യാമം. അന്തര്യാമത്തിൽ നിന്ന് പഞ്ചദശം. പഞ്ചദശത്തിൽ നിന്ന് ബൃഹത്. ഭരദ്വാജൻ ഋഷി. പ്രജാപതിയാൽ ഗൃഹീതയായ നിന്നാൽ പ്രജകൾക്കായി മനസ്സിനെ ഗ്രഹിക്കുന്നു.
13.56
अयं पश्चाद् विश्वव्यचाः ।
तस्य चक्षुर् वैश्वव्यचसम् ।
वर्षाश् चाक्षुष्यः ।
जगती वार्षी ।
जगत्या ऽ ऋक्समम् ।
ऋक्समाच् छुक्रः ।
शुक्रात् सप्तदशः ।
सप्तदशाद् वैरूपम् ।
जमदग्निर् ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया चक्षुर् गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५६ ॥
ഇത് പശ്ചിമത്തിൽ സർവ്വവ്യാപിയാണ്. അതിന്റെ കണ്ണ് വൈശ്വവ്യചസം. മഴകളും ചാക്ഷുഷ്യവും. ജഗതീ ഛന്ദസ്സ്, മഴയുടേതു്. ജഗതിയിൽ നിന്ന് ഋക്സാമം. ഋക്സാമത്തിൽ നിന്ന് ശുക്രം. ശുക്രത്തിൽ നിന്ന് സപ്തദശം. സപ്തദശത്തിൽ നിന്ന് വൈരൂപം. ഋഷി ജമദഗ്നി. പ്രജാപതിയാൽ ഗൃഹീതമായ നിന്നാൽ പ്രജകൾക്കായി കണ്ണ് ഗ്രഹിക്കുന്നു.
13.57
इदं उत्तरात् स्वः ।
तस्य श्रोत्रꣳ सौवम् ।
शरच् छ्रौत्री ।
अनुष्टुप् शारदी ।
अनुष्टुभ ऽ ऐडम् ।
ऐडान् मन्थी ।
मन्थिन ऽ एकविꣳशः ऽ ।
एकविꣳशाद् वैराजम् ।
विश्वामित्र ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया श्रोत्रं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५७ ॥
ഇത് ഉത്തരത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വർഗ്ഗം. അതിന്റെ ചെവി സൗവം. ശരത്തും ശ്രൗത്രിയും. അനുഷ്ടുപ് ഛന്ദസ്സ്, ശരത്തിന്റേതു്. അനുഷ്ടുപ്പിൽ നിന്ന് ഐഡം. ഐഡത്തിൽ നിന്ന് മന്ഥി. മന്ഥിയിൽ നിന്ന് ഏകവിംശം. ഏകവിംശത്തിൽ നിന്ന് വൈരാജം. ഋഷി വിശ്വാമിത്രൻ. പ്രജാപതിയാൽ ഗൃഹീതമായ നിന്നാൽ പ്രജകൾക്കായി ചെവി ഗ്രഹിക്കുന്നു.
13.58
इयं उपरि मतिः ।
तस्यै वाङ् मात्या ।
हेमन्तो वाच्यः ।
पङ्क्तिर् हैमन्ती ।
पङ्क्त्यै निधनवत् ।
निधनवत ऽ आग्रयणः ।
आग्रयणात् त्रिणवत्रयस्त्रिꣳशौ ।
त्रिणवत्रयस्त्रिꣳशाभ्याꣳ शाक्वररैवते ।
विश्वकर्म ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया वाचं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५८ ॥
ഇതു മുകളിലെ മതി. അവൾക്ക് വാക് മാത്യ. ഹേമന്തം വാച്യം. പങ്തി ഹൈമന്തി. പങ്തിക്ക് നിധനവത്. നിധനവത്തിൽനിന്ന് ആഗ്രയണം. ആഗ്രയണത്തിൽനിന്ന് ത്രിണവ, ത്രയസ്ത്രിംശം. ത്രിണവ, ത്രയസ്ത്രിംശങ്ങളാൽ ശാക്വര, രൈവത. വിശ്വകർമ്മാവ് ഋഷി. പ്രജാപതിയാൽ ഗൃഹീതയായ നിന്നാൽ പ്രജകൾക്കായി വാക്കിനെ ഞാൻ ഗ്രഹിക്കുന്നു.