Yajurveda · Adhyāya 13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1
मयि गृह्णाम्य् अग्रे ऽ अग्निꣳ रायस्पोषाय सुप्रजास्त्वाय सुवीर्याय ।
माम् उ देवताः सचन्ताम् ॥ १३.१ ॥
Para o sustento da riqueza, para boa descendência e bom vigor, primeiro tomo Agni em mim. Que os deuses se unam a mim.
13.2
अपां पृष्ठम् असि योनिर् अग्नेः समुद्रम् अभितः पिन्वमानम् ।
वर्धमानो महाँ२ ऽ आ च पुष्करे दिवो मात्रया वरिम्णा प्रथस्व ॥ १३.२ ॥
Tu és o dorso das águas, a origem de Agni, o oceano que flui por todos os lados. Crescendo e grande, espalha-te no lótus, pela medida e amplitude do céu.
13.3
ब्रह्म जज्ञानं प्रथमं पुरस्ताद् वि सीमतः सुरुचो वेन ऽ आवः ।
स बुध्न्या ऽ उपमा ऽ अस्य विष्ठाः सतश् च योनिम् असतश् च वि वः ॥ १३.३ ॥
Brahman, nascido primeiro no oriente, brilhou separado dos limites; o radiante Vena o revelou. Surgindo da base, estando em seus lugares mais próximos, ele abriu para vós a fonte do que é e a fonte do que não é.
13.4
हिरण्यगर्भः सम् अवर्तताग्रे भूतस्य जातः पतिर् एक ऽ आसीत् ।
स दाधार पृथिवीं द्याम् उतेमां कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ १३.४ ॥
No princípio surgiu o germe de ouro; nascido, foi o único senhor de todos os seres. Sustentou a terra e este céu. A qual deus ofereceremos com a oblação?
13.5
द्रप्सश् चस्कन्द पृथिवीम् अनु द्याम् इमं च योनिम् अनु यश् च पूर्वः ।
समानं योनिम् अनु संचरन्तं द्रप्सं जुहोम्य् अनु सप्त होत्राः ॥ १३.५ ॥
A gota caiu sobre a terra e sobre este céu, movendo-se juntamente para o mesmo lugar de antes. Essa gota eu ofereço, seguindo os sete hotṛ.
13.6
नमोऽस्तु सर्पेभ्यो ये के च पृथिवीम् अनु ।
ये ऽ अन्तरिक्षे ये दिवि तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.६ ॥
Homenagem às serpentes que estão sobre a terra. Homenagem àquelas serpentes que estão no antarikṣa e no céu.
13.7
या ऽ इषवो यातुधानानां ये वा वनस्पतीꣳ१ ऽरनु ।
ये वावटषु शेरते तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.७ ॥
Homenagem àquelas serpentes que são as flechas dos yātudhānas, que percorrem as árvores, ou que jazem nas cavidades.
13.8
ये वामी रोचने दिवो ये वा सूर्यस्य रश्मिषु ।
येषाम् अप्सु सदस् कृतं तेभ्यः सर्पेभ्यो नमः ॥ १३.८ ॥
Àquelas serpentes que estão na região luminosa do céu, nos raios do sol, e cujo assento foi feito nas águas: homenagem a elas.
13.9
कृणुष्व पाजः प्रसितिं न पृथ्वीं याहि राजेवामवाँ२ ऽ इभेन ।
तृष्वीम् अनु प्रसितिं द्रूणानो ऽस्तासि विध्य रक्षसस् तपिष्ठैः ॥ १३.९ ॥
Estende a tua força como uma rede sobre a terra vasta. Avança poderoso, como um rei com sua comitiva de elefantes. Seguindo rapidamente a rede, apressando-te, transpassa os rakṣas com as armas mais ardentes.
13.10
तव भ्रमास ऽ आशुया पतन्त्य् अनु स्पृश धृषता शोशुचानः ।
तपूꣳष्य् अग्ने जुह्वा पतङ्गान् असंदितो वि सृज विष्वग् उल्काः ॥ १३.१० ॥
Tuas chamas giratórias caem rapidamente. Ó Agni, ardendo com audácia, toca-os. Ó Agni, livre de amarras, solta as chamas ardentes sobre os que voam com a juhū; espalha as brasas em todas as direções.
13.11
प्रति स्पशो वि सृज तूर्णितमो भवा पायुर् विशो ऽ अस्या अदब्धः ।
यो नो दूरे ऽ अघशꣳसो यो ऽ अन्त्य् अग्ने माकिष् टे व्यथिर् आ दधर्षीत् ॥ १३.११ ॥
Ó Agni, afasta os espiões inimigos; sê o mais veloz, o protetor infalível deste povo. Que aquele que nos deseja o mal, de longe ou de perto, não te alcance com seu dano, ó Agni.
13.12
उद् अग्ने तिष्ठ प्रत्य् आ तनुष्व न्य् अमित्राँ२ ऽ ओषतात् तिग्महेते ।
यो नो ऽ अरातिꣳ समिधान चक्रे नीचा तं धक्ष्य् अतसं न शुष्कम् ॥ १३.१२ ॥
Ó Agni, levanta-te, avança e estende o teu poder; consome os inimigos com as tuas chamas afiadas. Ó Agni aceso, àquele que nos fez hostilidade, abate-o e queima-o como lenha seca.
13.13
ऊर्ध्वो भव प्रति विध्याध्य् अस्मद् आविष् कृणुष्व दैव्यान्य् अग्ने ।
अव स्थिरा तनुहि यातुजूनां जामिम् अजामिं प्र मृणीहि शत्रून् ।
अग्नेष् ट्वा तेजसा सादयामि ॥ १३.१३ ॥
Ó Agni, ergue-te alto; trespassa os inimigos mantendo-te longe de nós; ó Agni, revela os poderes divinos. Dobra as armas firmes dos feiticeiros; destrói os inimigos, parentes ou não. Com o esplendor de Agni, estabeleço-te.
13.14
अग्निर् मूर्धा दिवः ककुत् पतिः पृथिव्या ऽ अयम् ।
अपाꣳ रेताꣳसि जिन्वति ।
इन्द्रस्य त्वौजसा सादयामि ॥ १३.१४ ॥
Este Agni é a cabeça do céu, o cume e senhor da terra; ele impulsiona as sementes das águas. Com o vigor de Indra, estabeleço-te.
13.15
भुवो यज्ञस्य रजसश् च नेता यत्रा नियुद्भिः सचसे शिवाभिः ।
दिवि मूर्धानं दधिषे स्वर्षां जिह्वाम् अग्ने चक्रिषे हव्यवाहम् ॥ १३.१५ ॥
Tu és o guia do mundo, do sacrifício e do espaço intermédio, onde te unes aos velozes e auspiciosos corcéis. Ó Agni, sustentas a tua cabeça no céu; fizeste a língua que transporta a oferenda.
13.16
ध्रुवासि धरुणास्तृता विश्वकर्मणा ।
मा त्वा समुद्रऽउद् वधीन् मा सुपर्णोऽव्यथमाना पृथिवीं दृꣳह ॥ १३.१६ ॥
És firme e sustentadora, estendida por Viśvakarman. Que o oceano não te arremesse para cima, nem a águia; inabalável, firma a terra.
13.17
प्रजापतिष् ट्वा सादयत्व् अपा पृष्ठे समुद्रस्येमन् ।
व्यचस्वतीं प्रथस्वतीं प्रथस्व पृथिव्यसि ॥ १३.१७ ॥
Que Prajāpati te assente sobre o dorso das águas do oceano. Estende-te, larga e vasta; és a terra.
13.18
भूर् असि भूमिर् अस्य् अदितिर् असि विश्वधाया विश्वस्य भुवनस्य धर्त्री ।
पृथिवीं यच्छ पृथिवीं दृꣳह पृथिवीं मा हिꣳसीः ॥ १३.१८ ॥
És Bhū, o chão, Aditi, a que tudo sustenta, a sustentadora de todos os mundos. Segura a terra, firma a terra, não feras a terra.
13.19
विश्वस्मै प्राणायापानाय व्यानायोदानाय प्रतिष्ठायै चरित्राय ।
अग्निष् ट्वाभि पातु मह्या स्वस्त्या छर्दिषा शंतमेन तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १३.१९ ॥
Para todos, para o alento inspirado, o expirado, o difuso, o ascendente, para firmar-se e para mover-se. Que Agni te proteja com grande bem-estar e abrigo, com essa divindade muito propícia; senta-te firme como os Aṅgiras.
13.20
काण्डात्-काण्डात् प्ररोहन्ती परुषः-परुषस् परि ।
एवा नो दूर्वे प्र तनु सहस्रेण शतेन च ॥ १३.२० ॥
Ó capim dūrvā, que brotas de nó em nó e te espalhas em torno de cada articulação, assim para nós estende-te com mil e com cem.
13.21
या शतेन प्रतनोषि सहस्रेण विरोहसि ।
तस्यास् ते देवीष्टके विधेम हविषा वयम् ॥ १३.२१ ॥
Tu que te estendes com cem e cresces com mil, ó deusa tijolo iṣṭakā, a ti veneramos com a oblação.
13.22
यास् ते ऽ अग्ने सूर्ये रुचो दिवम् आतन्वन्ति रश्मिभिः ।
ताभिर् नो ऽ अद्य सर्वाभी रुचे जनाय नस् कृधि ॥ १३.२२ ॥
Ó Agni, aqueles teus brilhos no sol que estendem o céu com raios, com todos esses brilhos torna-nos resplandecentes hoje, torna o povo luminoso.
13.23
या वो देवाः सूर्ये रुचो गोष्व् अश्वेषु या रुचः ।
इन्द्राग्नी ताभिः सर्वाभी रुचं नो धत्त बृहस्पते ॥ १३.२३ ॥
Ó deuses, aqueles vossos brilhos no sol, nas vacas e nos cavalos, ó Indra e Agni, ó Bṛhaspati, com todos esses brilhos concedei-nos esplendor.
13.24
विराड् ज्योतिर् अधारयत् ।
स्वराड् ज्योतिर् अधारयत् ।
प्रजापतिष् ट्वा सादयतु पृष्ठे पृथिव्या ज्योतिष्मतीम् ।
विश्वस्मै प्राणायापानाय व्यानाय विश्वं ज्योतिर् यच्छ ।
अग्निष्टे ऽधिपतिस् तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १३.२४ ॥
Virāj sustentou a luz; Svarāj sustentou a luz. Que Prajāpati te assente, cheia de luz, sobre o dorso da terra. Para o sopro inspirado, expirado e difuso de todos, concede toda a luz. Agni é teu senhor; com essa divindade, como os Aṅgiras, senta-te firme.
13.25
मधुश् च माधवश् च वासन्तिकाव् ऋतू ऽ अग्नेर् अन्तःश्लेषोऽसि कल्पेतां द्यावापृथिवी कल्पन्ताम् आप ऽ ओषधयः कल्पन्ताम् अग्नयः पृथङ् नम ज्यैष्ठ्याय सव्रताः ।
ये ऽ अग्नयः समनसो ऽन्तरा द्यावापृथिवी ऽ इमे वासन्तिकाव् ऋतू ऽअभिकल्पमाना ऽ इन्द्रम् इव देवा ऽ अभिसंविशन्तु तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवे सीदतम् ॥ १३.२५ ॥
Madhu e Mādhava, estas são as estações da primavera. Tu és a junção interior de Agni. Que o céu e a terra sejam preparados; que as águas e as plantas sejam preparadas; que os fogos sejam preparados. Homenagem aos fogos, cada um à parte, que guardam o mesmo voto, pela supremacia. Que os fogos de uma só mente, entre o céu e a terra, preparando estas estações primaveris, entrem como os deuses entram em Indra. Com essa divindade, senta-te firme como os Aṅgirasas.
13.26
अषाढासि सहमाना सहस्वारातीः सहस्व पृतनायतः ।
सहस्रवीर्यासि सा मा जिन्व ॥ १३.२६ ॥
Tu és invencível, a que tudo subjuga. Subjuga os inimigos; subjuga os que buscam a batalha. És de mil poderes; que me revigores.
13.27
मधु वाता ऽ ऋतायते मधु क्षरन्ति सिन्धवः ।
माध्वीर् नः सन्त्व् ओषधीः ॥ १३.२७ ॥
Os ventos, pela ordem cósmica, sopram doçura; os rios derramam doçura. Que as plantas sejam doces para nós.
13.28
मधु नक्तम् उतोषसो मधुमत् पार्थिवꣳ रजः ।
मधु द्यौर् अस्तु नः पिता ॥ १३.२८ ॥
Que a noite e as auroras sejam doces; que o reino terrestre esteja cheio de doçura. Que o céu seja para nós um pai doce.
13.29
मधुमान् नो वनस्पतिर् मधुमाँ२ऽ अस्तु सूर्यः ।
माध्वीर् गावो भवन्तु नः ॥ १३.२९ ॥
Que o senhor da floresta seja doce para nós; que o sol seja doce. Que as nossas vacas sejam doces.
13.30
अपां गम्भन्त् सीद मा त्वा सूर्योऽभि ताप्सीन् माग्निर् वैश्वानरः ।
अच्छिन्नपत्राः प्रजा ऽ अनुवीक्षस्वानु त्वा दिव्या वृष्टिः सचताम् ॥ १३.३० ॥
Senta-te na profundidade das águas; que o sol não te queime, nem Agni Vaiśvānara. Que as criaturas de folhas intactas te olhem com favor; que a chuva divina te acompanhe.
13.31
त्रीन्त् समुद्रान्त् सम् असृपत् स्वर्गान् अपां पतिर् वृषभ ऽ इष्टकानाम् ।
पुरीषं वसानः सुकृतस्य लोके तत्र गच्छ यत्र पूर्वे परेताः ॥ १३.३१ ॥
Que aquele que percorreu três oceanos e os céus, senhor das águas, touro entre os tijolos, vestido com o recheio de terra, vá no mundo das boas obras para onde partiram os antepassados.
13.32
मही द्यौः पृथिवी च न ऽ इमं यज्ञं मिमिक्षताम् ।
पिपृतां नो भरीमभिः ॥ १३.३२ ॥
Que o grande céu e a terra aspergam este nosso sacrifício; que nos encham com os meios de sustento.
13.33
विष्णोः कर्माणि पश्यत यतो व्रतानि पस्पशे ।
इन्द्रस्य युज्यः सखा ॥ १३.३३ ॥
Contemplai as obras de Viṣṇu, pelas quais ele viu os votos; ele é o companheiro digno e amigo de Indra.
13.34
ध्रुवासि धरुणेतो जज्ञे प्रथमम् एभ्यो योनिभ्यो ऽ अधि जातवेदाः ।
स गायत्र्या त्रिष्टुभानुष्टुभा च देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १३.३४ ॥
És firme e sustentador; primeiro destes ventres nasceu Jātavedas. Que ele, sabendo, leve a oferenda aos deuses com os metros Gāyatrī, Triṣṭubh e Anuṣṭubh.
13.35
इषे राये रमस्व सहसे द्युम्न ऽ ऊर्जेऽ अपत्याय ।
सम्राड् असि स्वराड् असि सारस्वतौ त्वोत्सौ प्रावताम् ॥ १३.३५ ॥
Alegra-te pelo alimento, pela riqueza, pela força, pelo esplendor, pelo vigor e pela descendência. És o soberano, és o autorregente. Que as duas fontes sārasvatas te protejam.
13.36
अग्ने युक्ष्वा हि ये तवाश्वासो देव साधवः ।
अरं वहन्ति मन्यवे ॥ १३.३६ ॥
Ó Agni, de fato atrela os teus cavalos hábeis. Eles carregam bem para o desejo do espírito.
13.37
युक्ष्वा हि देवहूतमाँ२ऽ अश्वाँ२ऽ अग्ने रथीर् इव ।
नि होता पूर्व्यः सदः ॥ १३.३७ ॥
Em verdade, atrela os cavalos mais invocados pelos deuses, ó Agni, como um condutor de carro. Que o antigo hotṛ se assente no seu lugar.
13.38
सम्यक् स्रवन्ति सरितो न धेना ऽ अन्तर् हृदा मनसा पूयमानाः ।
घृतस्य धारा ऽ अभि चाकशीमि हिरण्ययो वेतसो मध्ये ऽ अग्नेः ॥ १३.३८ ॥
Como rios e ribeiros, correm bem, purificados interiormente pelo coração e pela mente. Contemplo as correntes de ghee, o caniço dourado no meio de Agni.
13.39
ऋचे त्वा रुचे त्वा भासे त्वा ज्योतिषे त्वा ।
अभूद् इदं विश्वस्य भुवनस्य वाजिनम् अग्नेर् वैश्वानरस्य च ॥ १३.३९ ॥
Para o ṛc te tomo, para o brilho te tomo, para o esplendor te tomo, para a luz te tomo. Isto se tornou o vigor de todo o mundo, e de Agni Vaiśvānara.
13.40
अग्निर् ज्योतिषा ज्योतिष्मान् रुक्मो वर्चसा वर्चस्वान् ।
सहस्रदा ऽ असि सहस्राय त्वा ॥ १३.४० ॥
Agni é cheio de luz pela luz, dourado e cheio de esplendor pelo esplendor. Tu és o doador de mil; por mil te tomo.
13.41
आदित्यं गर्भं पयसा सम् अङ्धि सहस्रस्य प्रतिमां विश्वरूपम् ।
परि वृङ्धि हरसा माभि मꣳस्थाः शतायुषं कृणुहि चीयमानः ॥ १३.४१ ॥
Ó Agni, umedece com leite o embrião que é o Sol e rodeia a imagem de Viśvarūpa, de mil formas. Não te ergas contra nós com o teu brilho; crescendo, concede-me cem anos de vida.
13.42
वातस्य जूतिं वरुणस्य नाभिम् अश्वं जज्ञानꣳ सरिरस्य मध्ये ।
शिशुं नदीनाꣳ हरिम् अद्रिबुध्नम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ॥ १३.४२ ॥
Ó Agni, rapidez do vento, umbigo de Varuṇa, cavalo nascido no meio das águas, criança dos rios, fulvo, firmado na base das montanhas! Não nos firas no céu supremo.
13.43
अजस्रम् इन्दुम् अरुषं भुरण्युम् अग्निम् ईडे पूर्वचित्तिं नमोभिः ।
स पर्वभिर् ऋतुशः कल्पमानो गां मा हिꣳसीर् अदितिं विराजम् ॥ १३.४३ ॥
Ao Agni incessante, brilhante, rubro, veloz, eu o louvo com reverência, aquele de consciência primeira. Formando estação após estação com as suas articulações, que não fira a vaca (a terra) nem a radiante Aditi.
13.44
वरूत्रीं त्वष्टुर् वरुणस्य नाभिम् अविं जज्ञानाꣳ रजसः परस्मात् ।
महीꣳ साहस्रीम् असुरस्य मायाम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ॥ १३.४४ ॥
Umbigo de Tvaṣṭṛ e Varuṇa, a ovelha protetora nascida além do reino, a grande ilusão do Asura de mil poderes: ó Agni, não nos firas no céu supremo!
13.45
यो ऽ अग्निर् अग्नेर् अधिय् अजायत शोकात् पृथिव्या ऽ उत वा दिवस् परि ।
येन प्रजा विश्वकर्मा जजान तम् अग्ने हेडः परि ते वृणक्तु ॥ १३.४५ ॥
Aquele Agni que nasceu de Agni, da chama da terra ou do céu, pelo qual Viśvakarman gerou as criaturas: ó Agni, que a tua ira se afaste dele!
13.46
चित्रं देवानाम् उद् अगाद् अनीकं चक्षुर् मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्रा द्यावापृथिवी ऽ अन्तरिक्षꣳ सूर्य ऽ आत्मा जगतस् तस्थुषश् च ॥ १३.४६ ॥
Surgiu o esplendor maravilhoso dos deuses, olho de Mitra, Varuṇa e Agni. Ó Agni, preencheste o céu, a terra e o espaço intermédio; o Sol é a alma do mundo móvel e imóvel.
13.47
इमं मा हिꣳसीर् द्विपादं पशुꣳ सहस्राक्षो मेधाय चीयमानः ।
मयुं पशुं मेधम् अग्ने जुषस्व तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
मयुं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४७ ॥
Não fira este animal de dois pés por mim, ó Agni de mil olhos, que és empilhado para o sacrifício. Ó Agni, aceita o animal mayu e o sacrifício; empilhado por ele, senta-te no teu corpo. Que a dor do mayu atinja aquele que odiamos; que a tua dor o atinja.
13.48
इमं मा हिꣳसीर् एकशफं पशुं कनिक्रदं वाजिनं वाजिनेषु ।
गौरम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
गौरं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४८ ॥
Não fira este animal de um casco por mim, o cavalo veloz que relincha entre os velozes. Atribuo-te o animal selvagem e brilhante; empilhado por ele, senta-te no teu corpo. Que a dor do brilhante atinja aquele que odiamos; que a tua dor o atinja.
13.49
इमꣳ साहस्रꣳ शतधारम् उत्सं व्यच्यमानꣳ सरिरस्य मध्ये ।
घृतं दुहानाम् अदितिं जनायाग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ।
गवयम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
गवयं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.४९ ॥
Esta fonte de mil e cem correntes que se espalha no meio do lago, que ordenha manteiga clarificada, Aditi, para o povo, ó Agni, não a firas no céu supremo. Destino a ti o gavaya selvagem; com ele, adornando teu corpo, senta-te. Que a dor ardente do gavaya te alcance; que alcance aquele a quem odiamos.
13.50
इममूर्णायुं वरुणस्य नाभिं त्वचं पशूनां द्विपदांचतुष्पदाम् ।
त्वष्टुः प्रजानां प्रथमं जनित्रम् अग्ने मा हिꣳसीः परमे व्योमन् ।
उष्ट्रम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
उष्ट्रं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.५० ॥
Este portador de lã, umbigo de Varuṇa, pele dos animais, dos bípedes e dos quadrúpedes, primeiro lugar de nascimento das criaturas de Tvaṣṭṛ, ó Agni, não o firas no céu supremo. Destino a ti o camelo selvagem; com ele, adornando teu corpo, senta-te. Que a dor ardente do camelo te alcance; que alcance aquele a quem odiamos.
13.51
अजो ह्य् अग्नेर् अजनिष्ट शोकात् सो ऽ अपश्यज् जनितारम् अग्रे ।
तेन देवा देवताम् अग्रम् आयꣳस् तेन रोहम् आयन्न् उप मेध्यासः ।
शरभम् आरण्यम् अनु ते दिशामि तेन चिन्वानस् तन्वो नि षीद ।
शरभं ते शुग् ऋच्छतु यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १३.५१ ॥
Aja nasceu, de fato, do calor de Agni. Ele viu o progenitor no princípio. Por ele os deuses alcançaram a divindade suprema; por ele os puros chegaram à ascensão. Designo-te após o cervo selvagem da floresta; construindo com ele, senta-te em teu corpo. Que tua dor alcance o cervo; que tua dor alcance aquele que odiamos.
13.52
त्वं यविष्ठ दाशुषो नॄꣳः पाहि शृणुधी गिरः ।
रक्षा तोकम् उत त्मना ॥ १३.५२ ॥
Ó mais jovem, protege os homens que oferecem dons; ouve os nossos cantos. Guarda a descendência por ti mesmo.
13.53
अपां त्वेमन्त् सादयामि ।
अपां त्वोद्मन्त् सादयामि ।
अपां त्वा भस्मन्त् सादयामि ।
अपां त्वा ज्योतिषि सादयामि ।
अपां त्वायने सादयामि ।
अर्णवे त्वा सदने सादयामि ।
समुद्रे त्वा सदने सादयामि ।
सरिरे त्वा सदने सादयामि ।
अपां त्वा क्षये सादयामि ।
अपां त्वा सधिषि सादयामि ।
अपां त्वा सदने सादयामि ।
अपां त्वा सधस्थे सादयामि ।
अपां त्वा योनौ सादयामि ।
अपां त्वा पुरीषे सादयामि ।
अपां त्वा पाथसि सादयामि ।
गायत्रेण त्वा छन्दसा सादयामि ।
त्रैष्टुभेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
जागतेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
आनुष्टुभेन त्वा छन्दसा सादयामि ।
पाश्रून त्वा छन्दसा सादयामि ॥ १३.५३ ॥
Coloco-te no curso das águas. Coloco-te na subida das águas. Coloco-te no estado semelhante à cinza das águas. Coloco-te na luz das águas. Coloco-te no caminho das águas. Coloco-te no assento do oceano. Coloco-te no assento do mar. Coloco-te no assento do que flui. Coloco-te na morada das águas. Coloco-te no assento comum das águas. Coloco-te no assento das águas. Coloco-te no lugar compartilhado das águas. Coloco-te no ventre das águas. Coloco-te na plenitude das águas. Coloco-te nas águas. Coloco-te com o metro Gāyatrī. Coloco-te com o metro Triṣṭubh. Coloco-te com o metro Jagatī. Coloco-te com o metro Anuṣṭubh. Coloco-te, tijolos Pāśrū, com o metro.
13.54
अयं पुरो भुवः ।
तस्य प्राणो भौवनायः ।
वसन्तः प्राणायनः ।
गायत्री वासन्ती ।
गायत्र्यै गायत्रम् ।
गायत्राद् उपाꣳशुः ।
उपाꣳशोस् त्रिवृत् ।
त्रिवृतो रथन्तरम् ।
वसिष्ठ ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया प्राणं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५४ ॥
Este é o leste, pertencente à atmosfera (bhuvaḥ). Seu sopro é Bhauvanāya. A primavera é Prāṇāyana. A Gāyatrī é da primavera. Para a Gāyatrī está o Gāyatra. Do Gāyatra vem o Upāṃśu. Do Upāṃśu vem o Trivṛt. Para o Trivṛt está o Rathantara. Vasiṣṭha é o vidente. Tomado por Prajāpati, contigo tomo o sopro para as criaturas.
13.55
अयं दक्षिणा विश्वकर्मा ।
तस्य मनो वैश्वकर्मणम् ।
ग्रीष्मो मानसः ।
त्रिष्टुब् ग्रैष्मी ।
त्रिष्टुभः स्वारम् ।
स्वाराद् अन्तर्यामः ।
ऽअन्तर्यामात् पञ्चदशः ।
पञ्चदशाद् बृहत् ।
भरद्वाज ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया मनो गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५५ ॥
Este é o sul, Viśvakarmā. Sua mente é Vaiśvakarmaṇa. O verão é o da mente. O Triṣṭubh é do verão. Do Triṣṭubh vem o Svāra. Do Svāra vem o Antaryāma. Do Antaryāma vem o Pañcadaśa. Do Pañcadaśa vem o Bṛhat. Bharadvāja é o vidente. Tomado por Prajāpati, contigo tomo a mente para as criaturas.
13.56
अयं पश्चाद् विश्वव्यचाः ।
तस्य चक्षुर् वैश्वव्यचसम् ।
वर्षाश् चाक्षुष्यः ।
जगती वार्षी ।
जगत्या ऽ ऋक्समम् ।
ऋक्समाच् छुक्रः ।
शुक्रात् सप्तदशः ।
सप्तदशाद् वैरूपम् ।
जमदग्निर् ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया चक्षुर् गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५६ ॥
Este, atrás, onipresente. Seu olho pertence ao onipresente. As chuvas e o relativo ao olho. O metro jagatī, pertencente às chuvas. Do jagatī, o ṛk-sāman. Do ṛk-sāman, o śukra. Do śukra, o dezessete. Do dezessete, o vairūpa. O vidente é Jamadagni. Tomado por Prajāpati, por ti tomo o olho para o povo.
13.57
इदं उत्तरात् स्वः ।
तस्य श्रोत्रꣳ सौवम् ।
शरच् छ्रौत्री ।
अनुष्टुप् शारदी ।
अनुष्टुभ ऽ ऐडम् ।
ऐडान् मन्थी ।
मन्थिन ऽ एकविꣳशः ऽ ।
एकविꣳशाद् वैराजम् ।
विश्वामित्र ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया श्रोत्रं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५७ ॥
Este, do norte, o céu. Sua orelha pertence a Savitṛ. O outono e o relativo à audição. O metro anuṣṭubh, pertencente ao outono. Do anuṣṭubh, o aiḍa. Do aiḍa, o manthin. Do manthin, o vinte e um. Do vinte e um, o vairāja. O vidente é Viśvāmitra. Tomado por Prajāpati, por ti tomo a orelha para o povo.
13.58
इयं उपरि मतिः ।
तस्यै वाङ् मात्या ।
हेमन्तो वाच्यः ।
पङ्क्तिर् हैमन्ती ।
पङ्क्त्यै निधनवत् ।
निधनवत ऽ आग्रयणः ।
आग्रयणात् त्रिणवत्रयस्त्रिꣳशौ ।
त्रिणवत्रयस्त्रिꣳशाभ्याꣳ शाक्वररैवते ।
विश्वकर्म ऽ ऋषिः ।
प्रजापतिगृहीतया त्वया वाचं गृह्णामि प्रजाभ्यः ॥ १३.५८ ॥
Esta é a medida superior. Para ela a medida é a fala. O inverno deve ser proclamado. A paṅkti pertence ao inverno. Para a paṅkti, com refrão final. Do refrão final vem o rito das primícias. Das primícias vêm os estomas triṇava e trayastriṃśa. Com os estomas triṇava e trayastriṃśa, os śākvara e raivata. Viśvakarman é o vidente. Por ti, tomada por Prajāpati, tomo a fala para o povo.