Bhagavad Gītā · Chapter 11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.1
मदनुग्रहाय परमं गुह्यमध्यात्मसंज्ञितम् ।
यत्त्वयोक्तं वचस्तेन मोहोऽयं विगतो मम ॥ ११.१ ॥
Arjuna said: Out of grace toward me you have spoken the supreme secret called adhyātma; by those words this delusion of mine is gone.
11.2
भवाप्ययौ हि भूतानां श्रुतौ विस्तरशो मया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्ष माहात्म्यमपि चाव्ययम् ॥ ११.२ ॥
From you, lotus-eyed one, I have heard in detail of the coming into being and the passing away of beings, and also of your imperishable greatness.
11.3
एवमेतद्यथात्थ त्वमात्मानं परमेश्वर ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपमैश्वरं पुरुषोत्तम ॥ ११.३ ॥
It is just as you have declared yourself to be, Supreme Lord. I wish to see your sovereign divine form, Puruṣottama.
11.4
मन्यसे यदि तच्छक्यं मया द्रष्टुमिति प्रभो ।
योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयाऽत्मानमव्ययम् ॥ ११.४ ॥
If you think it possible for me to see it, Lord, then, Lord of yoga, show me your imperishable Self.
11.5
पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥ ११.५ ॥
The Lord said: Behold, Pārtha, my forms by the hundreds and thousands, of many kinds, divine, of many colors and shapes.
11.6
पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा ।
बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याऽश्चर्याणि भारत ॥ ११.६ ॥
Behold the Ādityas, the Vasus, the Rudras, the two Aśvins and the Maruts; behold many wonders never seen before, Bhārata.
11.7
इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् ।
मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छसि ॥ ११.७ ॥
Behold here today, Guḍākeśa, the entire universe, moving and unmoving, gathered in one place within my body, and whatever else you wish to see.
11.8
न तु मां शक्यसे द्रष्टुमनेनैव स्वचक्षुषा ।
दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे योगमैश्वरम् ॥ ११.८ ॥
But you cannot see me with these eyes of your own. I give you divine sight; behold my sovereign yoga.
11.9
एवमुक्त्वा ततो राजन्महायोगेश्वरो हरिः ।
दर्शयामास पार्थाय परमं रूपमैश्वरम् ॥ ११.९ ॥
Sañjaya said: Having spoken thus, O king, Hari, the great lord of yoga, then revealed to Pārtha his supreme sovereign form.
11.10
अनेकवक्त्रनयनमनेकाद्भुतदर्शनम् ।
अनेकदिव्याभरणं दिव्यानेकोद्यतायुधम् ॥ ११.१० ॥
With many mouths and eyes, many wondrous sights, many divine ornaments, and many divine weapons held aloft;
11.11
दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् ।
सर्वाश्चर्यमयं देवमनन्तं विश्वतोमुखम् ॥ ११.११ ॥
wearing divine garlands and garments, anointed with divine fragrances, full of every wonder, the God, infinite, facing in all directions.
11.12
दिवि सूर्यसहस्रस्य भवेद्युगपदुत्थिता ।
यदि भाः सदृशी सा स्याद्भासस्तस्य महात्मनः ॥ ११.१२ ॥
If the light of a thousand suns were to rise all at once in the sky, that might resemble the splendor of that great being.
11.13
तत्रैकस्थं जगत्कृत्स्नं प्रविभक्तमनेकधा ।
अपश्यद्देवदेवस्य शरीरे पाण्डवस्तदा ॥ ११.१३ ॥
There, in the body of the God of gods, the Pāṇḍava then saw the entire universe, divided in many ways, gathered in one place.
11.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ ११.१४ ॥
Then Dhanañjaya, filled with wonder, his hair standing on end, bowed his head to the God and spoke with joined palms.
11.15
पश्यामि देवांस्तव देव देहे ।
सर्वांस्तथा भूतविशेषसङ्घान् ।
ब्रह्माणमीशं कमलासनस्थ ।
मृषींश्च सर्वानुरगांश्च दिव्यान् ॥ ११.१५ ॥
Arjuna said: I see in your body, O God, all the gods and the hosts of various beings, Lord Brahmā seated on the lotus, all the sages and the divine serpents.
11.16
अनेकबाहूदरवक्त्रनेत्रं ।
पश्यामि त्वां सर्वतोऽनन्तरूपम् ।
नान्तं न मध्यं न पुनस्तवादिं ।
पश्यामि विश्वेश्वर विश्वरूप ॥ ११.१६ ॥
I see you everywhere, of endless form, with many arms, bellies, mouths and eyes. I see no end, no middle, and no beginning of you, O Lord of the universe, O universal form.
11.17
किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च ।
तेजोराशिं सर्वतोदीप्तिमन्तम् ।
पश्यामि त्वां दुर्निरीक्ष्यं समन्ता ।
द्दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेयम् ॥ ११.१७ ॥
I see you crowned, bearing mace and discus, a mass of radiance shining everywhere, hard to behold, blazing all around with the brilliance of flaming fire and sun, immeasurable.
11.18
त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं ।
त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता ।
सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ॥ ११.१८ ॥
You are the Imperishable, the supreme to be known; you are the supreme resting place of this universe. You are the undying guardian of the eternal dharma; you are, I believe, the primeval Person.
11.19
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य ।
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्रम् ।
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥ ११.१९ ॥
I see you without beginning, middle or end, of infinite power, with countless arms, the moon and sun your eyes, your mouth a blazing fire, scorching this universe with your own radiance.
11.20
द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि ।
व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः ।
दृष्ट्वाऽद्भुतं रूपमुग्रं तवेदं ।
लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥ ११.२० ॥
The space between heaven and earth, and all the directions, are pervaded by you alone. Seeing this wondrous and terrible form of yours, O great-souled one, the three worlds tremble.
11.21
अमी हि त्वां सुरसङ्घाः विशन्ति ।
केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणन्ति ।
स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसङ्घाः ।
स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥ ११.२१ ॥
These hosts of gods enter into you; some, in fear, praise you with joined palms. Crying "May it be well!", hosts of great seers and perfected ones praise you with abundant hymns.
11.22
रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या ।
विश्वेऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च ।
गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घा ।
वीक्षन्ते त्वां विस्मिताश्चैव सर्वे ॥ ११.२२ ॥
The Rudras, Ādityas, Vasus and Sādhyas, the Viśvedevas, the two Aśvins, the Maruts and the Ūṣmapas, and hosts of Gandharvas, Yakṣas, Asuras and Siddhas, all gaze at you in amazement.
11.23
रूपं महत्ते बहुवक्त्रनेत्रं ।
महाबाहो बहुबाहूरुपादम् ।
बहूदरं बहुदंष्ट्राकरालं ।
दृष्ट्वा लोकाः प्रव्यथितास्तथाऽहम् ॥ ११.२३ ॥
Seeing your immense form, O mighty-armed one, with many mouths and eyes, many arms, thighs and feet, many bellies, and terrible with many tusks, the worlds are shaken, and so am I.
11.24
नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं ।
व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्ट्वा हि त्वां प्रव्यथितान्तरात्मा ।
धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥ ११.२४ ॥
Seeing you touching the sky, blazing, of many colours, with gaping mouths and huge blazing eyes, my inmost self trembles, and I find neither steadiness nor peace, O Viṣṇu.
11.25
दंष्ट्राकरालानि च ते मुखानि ।
दृष्ट्वैव कालानलसन्निभानि ।
दिशो न जाने न लभे च शर्म ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ११.२५ ॥
Just seeing your mouths, terrible with tusks and like the fire of the end of time, I lose all sense of direction and find no peace. Be gracious, Lord of the gods, abode of the universe.
11.26
अमी च त्वां धृतराष्ट्रस्य पुत्राः ।
सर्वे सहैवावनिपालसङ्घैः ।
भीष्मो द्रोणः सूतपुत्रस्तथाऽसौ ।
सहास्मदीयैरपि योधमुख्यैः ॥ ११.२६ ॥
And all these sons of Dhṛtarāṣṭra, together with hosts of kings, Bhīṣma, Droṇa, and that son of the charioteer as well, along with the chief warriors on our side too —
11.27
वक्त्राणि ते त्वरमाणा विशन्ति ।
दंष्ट्राकरालानि भयानकानि ।
केचिद्विलग्ना दशनान्तरेषु ।
संदृश्यन्ते चूर्णितैरुत्तमाङ्गैः ॥ ११.२७ ॥
are rushing into your fearsome mouths, terrible with tusks. Some are seen caught between the teeth, their heads crushed to powder.
11.28
यथा नदीनां बहवोऽम्बुवेगाः ।
समुद्रमेवाभिमुखाः द्रवन्ति ।
तथा तवामी नरलोकवीरा ।
विशन्ति वक्त्राण्यभिविज्वलन्ति ॥ ११.२८ ॥
As the many torrents of rivers rush headlong toward the ocean alone, so these heroes of the world of men enter your blazing mouths.
11.29
यथा प्रदीप्तं ज्वलनं पतङ्गा ।
विशन्ति नाशाय समृद्धवेगाः ।
तथैव नाशाय विशन्ति लोका ।
स्तवापि वक्त्राणि समृद्धवेगाः ॥ ११.२९ ॥
As moths rush with great speed into a blazing fire to their destruction, so too the worlds rush with great speed into your mouths to their destruction.
11.30
लेलिह्यसे ग्रसमानः समन्ता ।
ल्लोकान्समग्रान्वदनैर्ज्वलद्भिः ।
तेजोभिरापूर्य जगत्समग्रं ।
भासस्तवोग्राः प्रतपन्ति विष्णो ॥ ११.३० ॥
Devouring all the worlds on every side with your flaming mouths, you lick your lips. Filling the whole universe with brilliance, your fierce rays scorch it, O Viṣṇu.
11.31
आख्याहि मे को भवानुग्ररूपो ।
नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद ।
विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यं ।
न हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥ ११.३१ ॥
Tell me who you are, so fierce in form. Salutations to you, best of gods; be gracious. I wish to know you, the Primal One, for I do not understand what you are doing.
11.32
कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो ।
लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः ।
ऋतेऽपि त्वां न भविष्यन्ति सर्वे ।
येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥ ११.३२ ॥
The Lord said: I am Time, grown mighty, the destroyer of worlds, engaged here in sweeping the worlds away. Even without you, all these warriors arrayed in the opposing ranks shall cease to be.
11.33
तस्मात्त्वमुत्तिष्ठ यशो लभस्व ।
जित्वा शत्रून् भुङ्क्ष्व राज्यं समृद्धम् ।
मयैवैते निहताः पूर्वमेव ।
निमित्तमात्रं भव सव्यसाचिन् ॥ ११.३३ ॥
Therefore arise and win glory; conquer your enemies and enjoy a prosperous kingdom. They have already been slain by me; be merely the instrument, Savyasācin.
11.34
द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं च ।
कर्णं तथाऽन्यानपि योधवीरान् ।
मया हतांस्त्वं जहि मा व्यथिष्ठा ।
युध्यस्व जेतासि रणे सपत्नान् ॥ ११.३४ ॥
Droṇa, Bhīṣma, Jayadratha, Karṇa and the other heroic warriors as well, already slain by me, you must slay; do not be troubled. Fight, and you will conquer your rivals in battle.
11.35
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य ।
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी ।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं ।
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥ ११.३५ ॥
Sañjaya said: Hearing these words of Keśava, Kirīṭin, trembling, with palms joined, paid homage and, bowing down again, overcome with fear, spoke once more to Kṛṣṇa in a faltering voice.
11.36
स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या ।
जगत् प्रहृष्यत्यनुरज्यते च ।
रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति ।
सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसङ्घाः ॥ ११.३६ ॥
Arjuna said: It is fitting, Hṛṣīkeśa, that the world rejoices and delights in your praise; the rākṣasas flee in fear in every direction, and all the hosts of siddhas bow down to you.
11.37
कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् ।
गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे ।
अनन्त देवेश जगन्निवास ।
त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥ ११.३७ ॥
And why should they not bow to you, O great-souled one, greater even than Brahmā, the original creator? O infinite one, lord of the gods, abode of the universe, you are the imperishable, being and non-being, and that which is beyond them.
11.38
त्वमादिदेवः पुरुषः पुराण ।
स्त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
वेत्तासि वेद्यं च परं च धाम ।
त्वया ततं विश्वमनन्तरूप ॥ ११.३८ ॥
You are the primal God, the ancient Person; you are the supreme resting place of this universe. You are the knower, the known, and the supreme abode. By you this universe is pervaded, O you of infinite forms.
11.39
वायुर्यमोऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः ।
प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च ।
नमो नमस्तेऽस्तु सहस्रकृत्वः ।
पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥ ११.३९ ॥
You are Vāyu, Yama, Agni, Varuṇa, the moon, Prajāpati, and the great-grandsire. Salutations, salutations to you a thousand times, and again and yet again salutations, salutations to you.
11.40
नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते ।
नमोऽस्तु ते सर्वत एव सर्व ।
अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वं ।
सर्वं समाप्नोषि ततोऽसि सर्वः ॥ ११.४० ॥
Salutations to you in front and behind; salutations to you on every side, O All. Infinite in vigor and immeasurable in might, you pervade everything; therefore you are everything.
11.41
सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं ।
हे कृष्ण हे यादव हे सखेति ।
अजानता महिमानं तवेदं ।
मया प्रमादात्प्रणयेन वापि ॥ ११.४१ ॥
Whatever I said rashly, thinking of you as a friend—"O Kṛṣṇa, O Yādava, O friend"—not knowing this greatness of yours, out of carelessness or even out of affection,
11.42
यच्चावहासार्थमसत्कृतोऽसि ।
विहारशय्यासनभोजनेषु ।
एकोऽथवाप्यच्युत तत्समक्षं ।
तत्क्षामये त्वामहमप्रमेयम् ॥ ११.४२ ॥
And whatever disrespect was shown to you in jest, while playing, resting, sitting, or eating, alone or in the presence of others, O Acyuta, for that I beg forgiveness of you, the immeasurable one.
11.43
पितासि लोकस्य चराचरस्य ।
त्वमस्य पूज्यश्च गुरुर्गरीयान् ।
न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्यो ।
लोकत्रयेऽप्यप्रतिमप्रभाव ॥ ११.४३ ॥
You are the father of this world, moving and unmoving; you are its object of worship and its most venerable teacher. O you of incomparable power, there is none equal to you even in the three worlds; how then could there be another greater?
11.44
तस्मात्प्रणम्य प्रणिधाय कायं ।
प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम् ।
पितेव पुत्रस्य सखेव सख्युः ।
प्रियः प्रियायार्हसि देव सोढुम् ॥ ११.४४ ॥
Therefore, bowing down and prostrating my body, I seek the grace of you, the Lord worthy of praise. As a father bears with a son, a friend with a friend, a lover with the beloved, so you should bear with me, O God.
11.45
अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा ।
भयेन च प्रव्यथितं मनो मे ।
तदेव मे दर्शय देव रूपं ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ११.४५ ॥
I rejoice at seeing what was never seen before, yet my mind is shaken with fear. Show me that same form of yours, O God; be gracious, Lord of gods, abode of the universe.
11.46
किरीटिनं गदिनं चक्रहस्त ।
मिच्छामि त्वां द्रष्टुमहं तथैव ।
तेनैव रूपेण चतुर्भुजेन ।
सहस्रबाहो भव विश्वमूर्ते ॥ ११.४६ ॥
I wish to see you just as before, crowned, bearing the mace, discus in hand. Take on that same four-armed form, O thousand-armed one, O universal form.
11.47
मया प्रसन्नेन तवार्जुनेदं ।
रूपं परं दर्शितमात्मयोगात् ।
तेजोमयं विश्वमनन्तमाद्यं ।
यन्मे त्वदन्येन न दृष्टपूर्वम् ॥ ११.४७ ॥
The Lord said: Pleased with you, Arjuna, I have shown you through my own yoga this supreme form, radiant, universal, infinite and primal, which no one but you has seen before.
11.48
न वेदयज्ञाध्ययनैर्न दानै ।
र्न च क्रियाभिर्न तपोभिरुग्रैः ।
एवंरूपः शक्य अहं नृलोके ।
द्रष्टुं त्वदन्येन कुरुप्रवीर ॥ ११.४८ ॥
Not by the Vedas, sacrifices or study, not by gifts, not by rituals, nor by severe austerities can I be seen in this form in the world of men by anyone but you, Kurupravīra.
11.49
मा ते व्यथा मा च विमूढभावो ।
दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्ममेदम् ।
व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं ।
तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥ ११.४९ ॥
Do not be distressed or bewildered at seeing this terrible form of mine. Free from fear and glad at heart, behold once more that same form of mine.
11.50
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा ।
स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः ।
आश्वासयामास च भीतमेनं ।
भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥ ११.५० ॥
Sañjaya said: Having spoken thus to Arjuna, Vāsudeva showed his own form once more; and the great-souled one, taking again a gentle form, consoled the frightened Arjuna.
11.51
दृष्ट्वेदं मानुषं रूपं तवसौम्यं जनार्दन ।
इदानीमस्मि संवृत्तः सचेताः प्रकृतिं गतः ॥ ११.५१ ॥
Arjuna said: Seeing this gentle human form of yours, Janārdana, I am now composed, my mind is restored, and I have returned to my normal state.
11.52
सुदुर्दर्शमिदं रूपं दृष्टवानसि यन्मम ।
देवा अप्यस्य रूपस्य नित्यं दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ११.५२ ॥
The Lord said: This form of mine that you have seen is very hard to behold. Even the gods constantly long for a sight of this form.
11.53
नाहं वेदैर्न तपसा न दानेन न चेज्यया ।
शक्य एवंविधो द्रष्टुं दृष्टवानसि मां यथा ॥ ११.५३ ॥
Not by the Vedas, nor by austerity, nor by charity, nor by sacrifice can I be seen in this way, as you have seen me.
11.54
भक्त्या त्वनन्यया शक्यमहमेवंविधोऽर्जुन ।
ज्ञातुं दृष्टुं च तत्त्वेन प्रवेष्टुं च परंतप ॥ ११.५४ ॥
But by undivided devotion, Arjuna, I can be known and seen in this way in truth, and entered into, Parantapa.
11.55
मत्कर्मकृन्मत्परमो मद्भक्तः सङ्गवर्जितः ।
निर्वैरः सर्वभूतेषु यः स मामेति पाण्डव ॥ ११.५५ ॥
Whoever does work for me, holds me as supreme, is devoted to me, is free from attachment and without enmity toward any being, comes to me, Pāṇḍava.