Bhagavad Gītā · Capítulo 11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.1
मदनुग्रहाय परमं गुह्यमध्यात्मसंज्ञितम् ।
यत्त्वयोक्तं वचस्तेन मोहोऽयं विगतो मम ॥ ११.१ ॥
Arjuna disse: Pela palavra que pronunciaste por graça para comigo, o segredo supremo chamado adhyātma, esta minha ilusão desapareceu.
11.2
भवाप्ययौ हि भूतानां श्रुतौ विस्तरशो मया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्ष माहात्म्यमपि चाव्ययम् ॥ ११.२ ॥
De ti, ó de olhos de lótus, ouvi em pormenor a origem e a dissolução dos seres, e também a tua grandeza imperecível.
11.3
एवमेतद्यथात्थ त्वमात्मानं परमेश्वर ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपमैश्वरं पुरुषोत्तम ॥ ११.३ ॥
É tal como te descreveste, Senhor Supremo. Desejo ver a tua forma soberana, Puruṣottama.
11.4
मन्यसे यदि तच्छक्यं मया द्रष्टुमिति प्रभो ।
योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयाऽत्मानमव्ययम् ॥ ११.४ ॥
Se julgas que me é possível vê-la, Senhor, então, Senhor do yoga, mostra-me o teu Ser imperecível.
11.5
पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥ ११.५ ॥
O Senhor disse: Contempla, Pārtha, as minhas formas às centenas e aos milhares, de muitas espécies, divinas, de muitas cores e feitios.
11.6
पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा ।
बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याऽश्चर्याणि भारत ॥ ११.६ ॥
Contempla os Ādityas, os Vasus, os Rudras, os dois Aśvins e os Maruts; contempla muitas maravilhas nunca antes vistas, Bhārata.
11.7
इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् ।
मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छसि ॥ ११.७ ॥
Contempla hoje aqui, Guḍākeśa, o universo inteiro, móvel e imóvel, reunido num só lugar no meu corpo, e tudo o mais que desejes ver.
11.8
न तु मां शक्यसे द्रष्टुमनेनैव स्वचक्षुषा ।
दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे योगमैश्वरम् ॥ ११.८ ॥
Mas não podes ver-me com estes teus próprios olhos. Dou-te uma visão divina; contempla o meu yoga soberano.
11.9
एवमुक्त्वा ततो राजन्महायोगेश्वरो हरिः ।
दर्शयामास पार्थाय परमं रूपमैश्वरम् ॥ ११.९ ॥
Sañjaya disse: Tendo assim falado, ó rei, Hari, o grande senhor do yoga, mostrou então a Pārtha a sua forma suprema e soberana.
11.10
अनेकवक्त्रनयनमनेकाद्भुतदर्शनम् ।
अनेकदिव्याभरणं दिव्यानेकोद्यतायुधम् ॥ ११.१० ॥
Com muitas bocas e olhos, muitas visões maravilhosas, muitos ornamentos divinos e muitas armas divinas erguidas;
11.11
दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् ।
सर्वाश्चर्यमयं देवमनन्तं विश्वतोमुखम् ॥ ११.११ ॥
trajando grinaldas e vestes divinas, ungido com fragrâncias divinas, todo maravilha, o Deus infinito, com faces voltadas para todos os lados.
11.12
दिवि सूर्यसहस्रस्य भवेद्युगपदुत्थिता ।
यदि भाः सदृशी सा स्याद्भासस्तस्य महात्मनः ॥ ११.१२ ॥
Se a luz de mil sóis surgisse de uma só vez no céu, talvez se assemelhasse ao esplendor daquele grande ser.
11.13
तत्रैकस्थं जगत्कृत्स्नं प्रविभक्तमनेकधा ।
अपश्यद्देवदेवस्य शरीरे पाण्डवस्तदा ॥ ११.१३ ॥
Ali, no corpo do Deus dos deuses, o Pāṇḍava viu então o universo inteiro, dividido de muitas formas, reunido num só lugar.
11.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ ११.१४ ॥
Então Dhanañjaya, tomado de assombro e com os pelos arrepiados, inclinou a cabeça diante do Deus e, de mãos postas, falou.
11.15
पश्यामि देवांस्तव देव देहे ।
सर्वांस्तथा भूतविशेषसङ्घान् ।
ब्रह्माणमीशं कमलासनस्थ ।
मृषींश्च सर्वानुरगांश्च दिव्यान् ॥ ११.१५ ॥
Arjuna disse: Vejo no teu corpo, ó Deus, todos os deuses e as multidões de seres diversos, o senhor Brahmā sentado no lótus, todos os sábios e as serpentes divinas.
11.16
अनेकबाहूदरवक्त्रनेत्रं ।
पश्यामि त्वां सर्वतोऽनन्तरूपम् ।
नान्तं न मध्यं न पुनस्तवादिं ।
पश्यामि विश्वेश्वर विश्वरूप ॥ ११.१६ ॥
Vejo-te por toda a parte, de forma infinita, com muitos braços, ventres, bocas e olhos. Não vejo o teu fim, nem o meio, nem o princípio, ó Senhor do universo, ó Forma universal.
11.17
किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च ।
तेजोराशिं सर्वतोदीप्तिमन्तम् ।
पश्यामि त्वां दुर्निरीक्ष्यं समन्ता ।
द्दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेयम् ॥ ११.१७ ॥
Vejo-te com coroa, maça e disco, massa de esplendor que brilha por toda a parte, difícil de contemplar, resplandecendo em redor com o fulgor do fogo ardente e do sol, imensurável.
11.18
त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं ।
त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता ।
सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ॥ ११.१८ ॥
Tu és o Imperecível, o supremo a ser conhecido; tu és o refúgio supremo deste universo. Tu és o guardião imutável do dharma eterno; tu és, creio eu, a Pessoa primordial.
11.19
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य ।
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्रम् ।
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥ ११.१९ ॥
Vejo-te sem princípio, meio ou fim, de poder infinito, com inúmeros braços, tendo a lua e o sol por olhos, a boca como fogo ardente, abrasando este universo com o teu próprio esplendor.
11.20
द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि ।
व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः ।
दृष्ट्वाऽद्भुतं रूपमुग्रं तवेदं ।
लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥ ११.२० ॥
O espaço entre o céu e a terra e todas as direções são preenchidos só por ti. Ao ver esta tua forma maravilhosa e terrível, ó Grande Alma, os três mundos tremem.
11.21
अमी हि त्वां सुरसङ्घाः विशन्ति ।
केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणन्ति ।
स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसङ्घाः ।
स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥ ११.२१ ॥
Estas hostes de deuses entram em ti; alguns, com medo, louvam-te de mãos postas. Dizendo «Que haja bem!», hostes de grandes sábios e seres perfeitos louvam-te com hinos abundantes.
11.22
रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या ।
विश्वेऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च ।
गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घा ।
वीक्षन्ते त्वां विस्मिताश्चैव सर्वे ॥ ११.२२ ॥
Os Rudras, Ādityas, Vasus e Sādhyas, os Viśvedevas, os dois Aśvins, os Maruts e os Ūṣmapas, e hostes de Gandharvas, Yakṣas, Asuras e Siddhas, todos te contemplam maravilhados.
11.23
रूपं महत्ते बहुवक्त्रनेत्रं ।
महाबाहो बहुबाहूरुपादम् ।
बहूदरं बहुदंष्ट्राकरालं ।
दृष्ट्वा लोकाः प्रव्यथितास्तथाऽहम् ॥ ११.२३ ॥
Ao ver a tua imensa forma, ó de braços poderosos, com muitas bocas e olhos, muitos braços, coxas e pés, muitos ventres, e terrível com muitas presas, os mundos estremecem, e eu também.
11.24
नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं ।
व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्ट्वा हि त्वां प्रव्यथितान्तरात्मा ।
धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥ ११.२४ ॥
Ao ver-te tocando o céu, resplandecente, de muitas cores, com as bocas escancaradas e enormes olhos ardentes, o meu íntimo treme, e não encontro firmeza nem paz, ó Viṣṇu.
11.25
दंष्ट्राकरालानि च ते मुखानि ।
दृष्ट्वैव कालानलसन्निभानि ।
दिशो न जाने न लभे च शर्म ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ११.२५ ॥
Só de ver as tuas bocas, terríveis de presas e semelhantes ao fogo do fim dos tempos, perco o sentido das direções e não encontro paz. Sê propício, Senhor dos deuses, morada do universo.
11.26
अमी च त्वां धृतराष्ट्रस्य पुत्राः ।
सर्वे सहैवावनिपालसङ्घैः ।
भीष्मो द्रोणः सूतपुत्रस्तथाऽसौ ।
सहास्मदीयैरपि योधमुख्यैः ॥ ११.२६ ॥
E todos estes filhos de Dhṛtarāṣṭra, com multidões de reis, Bhīṣma, Droṇa e também aquele filho do cocheiro, juntamente com os principais guerreiros do nosso lado —
11.27
वक्त्राणि ते त्वरमाणा विशन्ति ।
दंष्ट्राकरालानि भयानकानि ।
केचिद्विलग्ना दशनान्तरेषु ।
संदृश्यन्ते चूर्णितैरुत्तमाङ्गैः ॥ ११.२७ ॥
precipitam-se nas tuas bocas pavorosas, terríveis de presas. Alguns são vistos presos entre os dentes, com as cabeças esmagadas.
11.28
यथा नदीनां बहवोऽम्बुवेगाः ।
समुद्रमेवाभिमुखाः द्रवन्ति ।
तथा तवामी नरलोकवीरा ।
विशन्ति वक्त्राण्यभिविज्वलन्ति ॥ ११.२८ ॥
Como as muitas correntes dos rios correm em direção ao oceano, assim estes heróis do mundo dos homens entram nas tuas bocas flamejantes.
11.29
यथा प्रदीप्तं ज्वलनं पतङ्गा ।
विशन्ति नाशाय समृद्धवेगाः ।
तथैव नाशाय विशन्ति लोका ।
स्तवापि वक्त्राणि समृद्धवेगाः ॥ ११.२९ ॥
Como as mariposas se lançam a toda a velocidade no fogo ardente para a sua destruição, assim também os mundos entram a toda a velocidade nas tuas bocas para a sua destruição.
11.30
लेलिह्यसे ग्रसमानः समन्ता ।
ल्लोकान्समग्रान्वदनैर्ज्वलद्भिः ।
तेजोभिरापूर्य जगत्समग्रं ।
भासस्तवोग्राः प्रतपन्ति विष्णो ॥ ११.३० ॥
Devorando de todos os lados todos os mundos com as tuas bocas flamejantes, lambes os lábios. Enchendo o universo inteiro de esplendor, os teus raios ferozes o abrasam, ó Viṣṇu.
11.31
आख्याहि मे को भवानुग्ररूपो ।
नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद ।
विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यं ।
न हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥ ११.३१ ॥
Diz-me quem és tu, de forma tão terrível. Saudações a ti, ó melhor dos deuses; sê propício. Desejo conhecer-te, o Primordial, pois não compreendo o teu agir.
11.32
कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो ।
लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः ।
ऋतेऽपि त्वां न भविष्यन्ति सर्वे ।
येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥ ११.३२ ॥
O Senhor disse: Sou o Tempo, crescido e poderoso, destruidor dos mundos, empenhado aqui em aniquilar os mundos. Mesmo sem ti, todos estes guerreiros dispostos nas fileiras adversárias deixarão de existir.
11.33
तस्मात्त्वमुत्तिष्ठ यशो लभस्व ।
जित्वा शत्रून् भुङ्क्ष्व राज्यं समृद्धम् ।
मयैवैते निहताः पूर्वमेव ।
निमित्तमात्रं भव सव्यसाचिन् ॥ ११.३३ ॥
Portanto, levanta-te e conquista a glória; vence os teus inimigos e desfruta de um reino próspero. Eles já foram mortos por mim; sê apenas o instrumento, Savyasācin.
11.34
द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं च ।
कर्णं तथाऽन्यानपि योधवीरान् ।
मया हतांस्त्वं जहि मा व्यथिष्ठा ।
युध्यस्व जेतासि रणे सपत्नान् ॥ ११.३४ ॥
Droṇa, Bhīṣma, Jayadratha, Karṇa e também os outros guerreiros heroicos, já mortos por mim, mata-os tu; não te aflijas. Luta, e vencerás os teus rivais na batalha.
11.35
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य ।
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी ।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं ।
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥ ११.३५ ॥
Sañjaya disse: Ao ouvir estas palavras de Keśava, Kirīṭin, trémulo e de mãos postas, prestou homenagem e, prostrando-se de novo, tomado de temor, falou outra vez a Kṛṣṇa com voz embargada.
11.36
स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या ।
जगत् प्रहृष्यत्यनुरज्यते च ।
रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति ।
सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसङ्घाः ॥ ११.३६ ॥
Arjuna disse: Com razão, Hṛṣīkeśa, o mundo se alegra e se deleita no teu louvor; os rākṣasas fogem aterrorizados em todas as direções, e todas as hostes de siddhas se curvam diante de ti.
11.37
कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् ।
गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे ।
अनन्त देवेश जगन्निवास ।
त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥ ११.३७ ॥
E por que não se inclinariam diante de ti, ó grande alma, maior até que Brahmā, o criador original? Ó infinito, senhor dos deuses, morada do universo, tu és o imperecível, o ser e o não-ser, e aquilo que está além deles.
11.38
त्वमादिदेवः पुरुषः पुराण ।
स्त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
वेत्तासि वेद्यं च परं च धाम ।
त्वया ततं विश्वमनन्तरूप ॥ ११.३८ ॥
Tu és o Deus primordial, a Pessoa antiga; tu és o refúgio supremo deste universo. És o conhecedor, o que deve ser conhecido e a morada suprema. Por ti o universo é permeado, ó tu de formas infinitas.
11.39
वायुर्यमोऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः ।
प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च ।
नमो नमस्तेऽस्तु सहस्रकृत्वः ।
पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥ ११.३९ ॥
Tu és Vāyu, Yama, Agni, Varuṇa, a lua, Prajāpati e o bisavô. Saudações, saudações a ti mil vezes, e de novo e ainda mais, saudações, saudações a ti!
11.40
नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते ।
नमोऽस्तु ते सर्वत एव सर्व ।
अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वं ।
सर्वं समाप्नोषि ततोऽसि सर्वः ॥ ११.४० ॥
Saudações a ti pela frente e por trás; saudações a ti de todos os lados, ó Todo. Infinito em vigor e imensurável em poder, tu permeias tudo; por isso tu és tudo.
11.41
सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं ।
हे कृष्ण हे यादव हे सखेति ।
अजानता महिमानं तवेदं ।
मया प्रमादात्प्रणयेन वापि ॥ ११.४१ ॥
Tudo o que eu disse impetuosamente, considerando-te um amigo — «Ó Kṛṣṇa, ó Yādava, ó amigo!» —, sem conhecer esta tua grandeza, por descuido ou mesmo por afeto,
11.42
यच्चावहासार्थमसत्कृतोऽसि ।
विहारशय्यासनभोजनेषु ।
एकोऽथवाप्यच्युत तत्समक्षं ।
तत्क्षामये त्वामहमप्रमेयम् ॥ ११.४२ ॥
e qualquer desrespeito que te tenha sido feito por brincadeira, ao divertir-nos, ao repousar, ao sentar ou ao comer, a sós ou diante de outros, ó Acyuta, por isso peço perdão a ti, o imensurável.
11.43
पितासि लोकस्य चराचरस्य ।
त्वमस्य पूज्यश्च गुरुर्गरीयान् ।
न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्यो ।
लोकत्रयेऽप्यप्रतिमप्रभाव ॥ ११.४३ ॥
Tu és o pai deste mundo, do móvel e do imóvel; és o seu objeto de adoração e o seu mestre mais venerável. Ó tu de poder incomparável, nem nos três mundos há alguém igual a ti; como poderia haver outro maior?
11.44
तस्मात्प्रणम्य प्रणिधाय कायं ।
प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम् ।
पितेव पुत्रस्य सखेव सख्युः ।
प्रियः प्रियायार्हसि देव सोढुम् ॥ ११.४४ ॥
Por isso, inclinando-me e prostrando o meu corpo, imploro a tua graça, Senhor digno de louvor. Como um pai com o filho, um amigo com o amigo, um amante com a amada, assim deves suportar-me, ó Deus.
11.45
अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा ।
भयेन च प्रव्यथितं मनो मे ।
तदेव मे दर्शय देव रूपं ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ११.४५ ॥
Alegro-me por ver o que nunca antes foi visto, mas a minha mente está abalada pelo medo. Mostra-me aquela mesma forma, ó Deus; sê propício, Senhor dos deuses, morada do universo.
11.46
किरीटिनं गदिनं चक्रहस्त ।
मिच्छामि त्वां द्रष्टुमहं तथैव ।
तेनैव रूपेण चतुर्भुजेन ।
सहस्रबाहो भव विश्वमूर्ते ॥ ११.४६ ॥
Desejo ver-te tal como antes, coroado, com a maça e o disco na mão. Assume essa mesma forma de quatro braços, ó tu de mil braços, ó forma universal.
11.47
मया प्रसन्नेन तवार्जुनेदं ।
रूपं परं दर्शितमात्मयोगात् ।
तेजोमयं विश्वमनन्तमाद्यं ।
यन्मे त्वदन्येन न दृष्टपूर्वम् ॥ ११.४७ ॥
O Senhor disse: Satisfeito contigo, Arjuna, pelo meu próprio yoga mostrei-te esta forma suprema, radiante, universal, infinita e primordial, que ninguém além de ti viu antes.
11.48
न वेदयज्ञाध्ययनैर्न दानै ।
र्न च क्रियाभिर्न तपोभिरुग्रैः ।
एवंरूपः शक्य अहं नृलोके ।
द्रष्टुं त्वदन्येन कुरुप्रवीर ॥ ११.४८ ॥
Nem pelos Vedas, sacrifícios ou estudo, nem por dádivas, nem por ritos, nem por austeridades severas posso ser visto nesta forma no mundo dos homens por outro que não tu, Kurupravīra.
11.49
मा ते व्यथा मा च विमूढभावो ।
दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्ममेदम् ।
व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं ।
तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥ ११.४९ ॥
Não te aflijas nem te perturbes ao ver esta minha forma tão terrível. Livre do medo e de ânimo alegre, contempla de novo aquela mesma forma minha.
11.50
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा ।
स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः ।
आश्वासयामास च भीतमेनं ।
भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥ ११.५० ॥
Sañjaya disse: Tendo assim falado a Arjuna, Vāsudeva mostrou de novo a sua própria forma; e o de grande alma, assumindo outra vez uma forma serena, consolou o amedrontado Arjuna.
11.51
दृष्ट्वेदं मानुषं रूपं तवसौम्यं जनार्दन ।
इदानीमस्मि संवृत्तः सचेताः प्रकृतिं गतः ॥ ११.५१ ॥
Arjuna disse: Ao ver esta tua serena forma humana, Janārdana, estou agora sereno, recuperei o juízo e voltei ao meu estado natural.
11.52
सुदुर्दर्शमिदं रूपं दृष्टवानसि यन्मम ।
देवा अप्यस्य रूपस्य नित्यं दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ११.५२ ॥
O Senhor disse: Esta minha forma que viste é muito difícil de contemplar. Até os deuses anseiam sempre por ver esta forma.
11.53
नाहं वेदैर्न तपसा न दानेन न चेज्यया ।
शक्य एवंविधो द्रष्टुं दृष्टवानसि मां यथा ॥ ११.५३ ॥
Nem pelos Vedas, nem pela austeridade, nem pela caridade, nem pelo sacrifício posso ser visto desta maneira, como tu me viste.
11.54
भक्त्या त्वनन्यया शक्यमहमेवंविधोऽर्जुन ।
ज्ञातुं दृष्टुं च तत्त्वेन प्रवेष्टुं च परंतप ॥ ११.५४ ॥
Mas pela devoção exclusiva, Arjuna, posso ser assim conhecido e visto em verdade, e é possível entrar em mim, Parantapa.
11.55
मत्कर्मकृन्मत्परमो मद्भक्तः सङ्गवर्जितः ।
निर्वैरः सर्वभूतेषु यः स मामेति पाण्डव ॥ ११.५५ ॥
Quem realiza as suas obras para mim, me tem como supremo, me é devoto, está livre de apego e sem inimizade para com todos os seres, vem a mim, Pāṇḍava.