பகவத் கீதை · அத்தியாயம் 11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.1
मदनुग्रहाय परमं गुह्यमध्यात्मसंज्ञितम् ।
यत्त्वयोक्तं वचस्तेन मोहोऽयं विगतो मम ॥ ११.१ ॥
அர்ஜுனன் சொன்னான்: எனக்கு அருள் செய்வதற்காக நீர் கூறிய அத்யாத்மம் எனப்படும் பரம ரகசியமான சொற்களால் என்னுடைய இந்த மயக்கம் நீங்கிவிட்டது.
11.2
भवाप्ययौ हि भूतानां श्रुतौ विस्तरशो मया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्ष माहात्म्यमपि चाव्ययम् ॥ ११.२ ॥
தாமரைக் கண்ணனே, உயிர்களின் தோற்றமும் அழிவும் உம்மிடமிருந்து விரிவாக என்னால் கேட்கப்பட்டன; உமது அழியாத மகிமையும் கூட.
11.3
एवमेतद्यथात्थ त्वमात्मानं परमेश्वर ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपमैश्वरं पुरुषोत्तम ॥ ११.३ ॥
பரமேஸ்வரா, நீர் உம்மைப் பற்றிச் சொன்னது அப்படியே உண்மை. புருஷோத்தமா, உமது ஈஸ்வர ரூபத்தைக் காண விரும்புகிறேன்.
11.4
मन्यसे यदि तच्छक्यं मया द्रष्टुमिति प्रभो ।
योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयाऽत्मानमव्ययम् ॥ ११.४ ॥
பிரபுவே, அதை நான் காண இயலும் என்று நீர் கருதினால், யோகேஸ்வரா, உமது அழியாத தன்னை எனக்குக் காட்டுவீராக.
11.5
पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥ ११.५ ॥
ஸ்ரீ பகவான் சொன்னார்: பார்த்தா, நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான என் வடிவங்களைப் பார் — பலவகையான, தெய்வீகமான, பல நிறங்களும் உருவங்களும் கொண்டவை.
11.6
पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा ।
बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याऽश्चर्याणि भारत ॥ ११.६ ॥
பாரதா, ஆதித்யர்களையும் வசுக்களையும் ருத்ரர்களையும் இரு அஸ்வினிகளையும் மருத்துகளையும் பார்; இதற்கு முன் காணாத பல அதிசயங்களைப் பார்.
11.7
इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् ।
मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छसि ॥ ११.७ ॥
குடாகேசா, இன்று இங்கே என் உடலில் ஓரிடத்தில் நிலைத்திருக்கும், அசைவதும் அசையாததும் கூடிய முழு உலகத்தையும், நீ காண விரும்பும் வேறு எதையும் காண்.
11.8
न तु मां शक्यसे द्रष्टुमनेनैव स्वचक्षुषा ।
दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे योगमैश्वरम् ॥ ११.८ ॥
ஆனால் உன்னுடைய இந்தக் கண்களால் என்னைக் காண உன்னால் இயலாது. உனக்குத் தெய்வீகக் கண்ணைத் தருகிறேன்; என் ஈஸ்வர யோகத்தைக் காண்.
11.9
एवमुक्त्वा ततो राजन्महायोगेश्वरो हरिः ।
दर्शयामास पार्थाय परमं रूपमैश्वरम् ॥ ११.९ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: அரசே, இவ்வாறு கூறிய பின், மகா யோகேஸ்வரனான ஹரி பார்த்தனுக்குத் தமது பரம ஈஸ்வர ரூபத்தைக் காட்டினார்.
11.10
अनेकवक्त्रनयनमनेकाद्भुतदर्शनम् ।
अनेकदिव्याभरणं दिव्यानेकोद्यतायुधम् ॥ ११.१० ॥
எண்ணற்ற முகங்களும் கண்களும், எண்ணற்ற அற்புதக் காட்சிகளும், எண்ணற்ற தெய்வீக அணிகலன்களும், உயர்த்திய எண்ணற்ற தெய்வீக ஆயுதங்களும் கொண்டது;
11.11
दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् ।
सर्वाश्चर्यमयं देवमनन्तं विश्वतोमुखम् ॥ ११.११ ॥
தெய்வீக மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து, தெய்வீக நறுமணப் பூச்சு பூசி, எல்லா அதிசயங்களும் நிறைந்த, முடிவற்ற, எத்திசையிலும் முகம் கொண்ட தேவன்.
11.12
दिवि सूर्यसहस्रस्य भवेद्युगपदुत्थिता ।
यदि भाः सदृशी सा स्याद्भासस्तस्य महात्मनः ॥ ११.१२ ॥
வானில் ஆயிரம் சூரியன்களின் ஒளி ஒரே நேரத்தில் எழுமானால், அது அந்த மகாத்மாவின் பிரகாசத்துக்கு ஒப்பாகலாம்.
11.13
तत्रैकस्थं जगत्कृत्स्नं प्रविभक्तमनेकधा ।
अपश्यद्देवदेवस्य शरीरे पाण्डवस्तदा ॥ ११.१३ ॥
அப்போது பாண்டவன், தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனின் உடலில், பலவாறாகப் பிரிந்திருக்கும் முழு உலகமும் ஒரே இடத்தில் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டான்.
11.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ ११.१४ ॥
பின்னர் வியப்பில் ஆழ்ந்து, மயிர்க்கூச்செறிந்த தனஞ்சயன், தேவனைத் தலைவணங்கி, கைகூப்பிப் பேசினான்.
11.15
पश्यामि देवांस्तव देव देहे ।
सर्वांस्तथा भूतविशेषसङ्घान् ।
ब्रह्माणमीशं कमलासनस्थ ।
मृषींश्च सर्वानुरगांश्च दिव्यान् ॥ ११.१५ ॥
அர்ஜுனன் சொன்னான்: தேவா, உமது உடலில் எல்லாத் தேவர்களையும், பல்வேறு உயிரினக் கூட்டங்களையும், தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்த இறைவன் பிரம்மாவையும், எல்லா முனிவர்களையும், தெய்வீக நாகங்களையும் காண்கிறேன்.
11.16
अनेकबाहूदरवक्त्रनेत्रं ।
पश्यामि त्वां सर्वतोऽनन्तरूपम् ।
नान्तं न मध्यं न पुनस्तवादिं ।
पश्यामि विश्वेश्वर विश्वरूप ॥ ११.१६ ॥
விஸ்வேஸ்வரா, விஸ்வரூபா, பல கைகள், வயிறுகள், முகங்கள், கண்கள் கொண்டவராக, எங்கும் எல்லையற்ற வடிவினராக உம்மைக் காண்கிறேன். உமது முடிவையோ, நடுவையோ, தொடக்கத்தையோ நான் காணவில்லை.
11.17
किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च ।
तेजोराशिं सर्वतोदीप्तिमन्तम् ।
पश्यामि त्वां दुर्निरीक्ष्यं समन्ता ।
द्दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेयम् ॥ ११.१७ ॥
மகுடம், கதை, சக்கரம் தாங்கியவராக, எங்கும் ஒளிரும் ஒளிக்குவியலாக, காண்பதற்கு அரியவராக, சுற்றிலும் எரியும் நெருப்பும் சூரியனும் போன்ற ஒளியுடையவராக, அளவிட முடியாதவராக உம்மைக் காண்கிறேன்.
11.18
त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं ।
त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता ।
सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ॥ ११.१८ ॥
நீரே அறியப்பட வேண்டிய பரம அக்ஷரம்; நீரே இந்த உலகின் பரம புகலிடம். நீர் அழிவற்றவர், நிலையான தர்மத்தின் காவலர்; நீரே என்றுமுள்ள புருஷர் என்பது என் கருத்து.
11.19
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य ।
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्रम् ।
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥ ११.१९ ॥
தொடக்கமும் நடுவும் முடிவும் இல்லாதவராக, எல்லையற்ற வலிமையுடையவராக, எண்ணற்ற கைகளுடையவராக, சந்திரனையும் சூரியனையும் கண்களாகக் கொண்டவராக, எரியும் நெருப்பை வாயாகக் கொண்டவராக, உமது ஒளியால் இவ்வுலகை எரிப்பவராக உம்மைக் காண்கிறேன்.
11.20
द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि ।
व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः ।
दृष्ट्वाऽद्भुतं रूपमुग्रं तवेदं ।
लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥ ११.२० ॥
மகாத்மனே, வானுக்கும் பூமிக்கும் இடையிலான இந்த வெளியும் எல்லாத் திசைகளும் நீர் ஒருவராலேயே நிறைந்துள்ளன. உமது இந்த அற்புதமான, உக்கிரமான வடிவத்தைக் கண்டு மூவுலகங்களும் நடுங்குகின்றன.
11.21
अमी हि त्वां सुरसङ्घाः विशन्ति ।
केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणन्ति ।
स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसङ्घाः ।
स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥ ११.२१ ॥
இந்தத் தேவர் கூட்டங்கள் உம்முள் நுழைகின்றன; சிலர் அஞ்சிக் கைகூப்பித் துதிக்கின்றனர். மகரிஷிகளும் சித்தர்களும் கூட்டமாக "ஸ்வஸ்தி" என்று கூறி, நிறைந்த துதிப்பாடல்களால் உம்மைப் போற்றுகின்றனர்.
11.22
रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या ।
विश्वेऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च ।
गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घा ।
वीक्षन्ते त्वां विस्मिताश्चैव सर्वे ॥ ११.२२ ॥
ருத்திரர்கள், ஆதித்தியர்கள், வசுக்கள், சாத்தியர்கள், விசுவதேவர்கள், இரு அசுவினிகள், மருத்துக்கள், ஊஷ்மபர்கள், மற்றும் கந்தர்வர், யக்ஷர், அசுரர், சித்தர் கூட்டங்கள் — இவர்கள் அனைவரும் வியப்புடன் உம்மைப் பார்க்கின்றனர்.
11.23
रूपं महत्ते बहुवक्त्रनेत्रं ।
महाबाहो बहुबाहूरुपादम् ।
बहूदरं बहुदंष्ट्राकरालं ।
दृष्ट्वा लोकाः प्रव्यथितास्तथाऽहम् ॥ ११.२३ ॥
மகாபாகுவே, பல வாய்களும் கண்களும், பல கைகளும் தொடைகளும் பாதங்களும், பல வயிறுகளும் கொண்டு, பல கோரப் பற்களால் அச்சமூட்டும் உமது இந்தப் பெரிய வடிவத்தைக் கண்டு உலகங்கள் நடுங்குகின்றன; நானும் அவ்வாறே நடுங்குகிறேன்.
11.24
नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं ।
व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्ट्वा हि त्वां प्रव्यथितान्तरात्मा ।
धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥ ११.२४ ॥
விஷ்ணுவே, வானைத் தொடுபவராக, ஒளிர்பவராக, பல வண்ணங்களுடையவராக, அகலத் திறந்த வாய்களுடனும் ஒளிரும் பெரிய கண்களுடனும் உள்ள உம்மைக் கண்டு என் உள்ளம் நடுங்குகிறது; நான் உறுதியையும் அமைதியையும் பெறவில்லை.
11.25
दंष्ट्राकरालानि च ते मुखानि ।
दृष्ट्वैव कालानलसन्निभानि ।
दिशो न जाने न लभे च शर्म ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ११.२५ ॥
கோரைப் பற்களால் பயங்கரமான, ஊழிக்காலத் தீயைப் போன்ற உன் முகங்களைக் கண்டதுமே எனக்குத் திசைகள் தெரியவில்லை, அமைதியும் கிடைக்கவில்லை. தேவேசா, ஜகந்நிவாசா, அருள்புரிவாயாக.
11.26
अमी च त्वां धृतराष्ट्रस्य पुत्राः ।
सर्वे सहैवावनिपालसङ्घैः ।
भीष्मो द्रोणः सूतपुत्रस्तथाऽसौ ।
सहास्मदीयैरपि योधमुख्यैः ॥ ११.२६ ॥
திருதராஷ்டிரனின் இந்த மகன்கள் அனைவரும் அரசர் கூட்டங்களுடன், பீஷ்மர், துரோணர், அந்தச் சூதபுத்திரனும், நம் தரப்பின் முதன்மை வீரர்களுடன் சேர்ந்து —
11.27
वक्त्राणि ते त्वरमाणा विशन्ति ।
दंष्ट्राकरालानि भयानकानि ।
केचिद्विलग्ना दशनान्तरेषु ।
संदृश्यन्ते चूर्णितैरुत्तमाङ्गैः ॥ ११.२७ ॥
கோரைப் பற்களால் பயங்கரமான, அச்சமூட்டும் உன் வாய்களுக்குள் விரைந்து நுழைகிறார்கள். சிலர் பற்களின் இடையே சிக்கி, தலைகள் நொறுங்கியவர்களாகக் காணப்படுகிறார்கள்.
11.28
यथा नदीनां बहवोऽम्बुवेगाः ।
समुद्रमेवाभिमुखाः द्रवन्ति ।
तथा तवामी नरलोकवीरा ।
विशन्ति वक्त्राण्यभिविज्वलन्ति ॥ ११.२८ ॥
நதிகளின் பல நீர்ப்பெருக்குகள் கடலை நோக்கியே ஓடுவது போல, மனித உலகின் இந்த வீரர்கள் கொழுந்துவிட்டு எரியும் உன் வாய்களுக்குள் நுழைகிறார்கள்.
11.29
यथा प्रदीप्तं ज्वलनं पतङ्गा ।
विशन्ति नाशाय समृद्धवेगाः ।
तथैव नाशाय विशन्ति लोका ।
स्तवापि वक्त्राणि समृद्धवेगाः ॥ ११.२९ ॥
விட்டில் பூச்சிகள் அழிவதற்காகப் பெரும் வேகத்துடன் கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பில் நுழைவது போல, உலகங்களும் அழிவதற்காகப் பெரும் வேகத்துடன் உன் வாய்களுக்குள் நுழைகின்றன.
11.30
लेलिह्यसे ग्रसमानः समन्ता ।
ल्लोकान्समग्रान्वदनैर्ज्वलद्भिः ।
तेजोभिरापूर्य जगत्समग्रं ।
भासस्तवोग्राः प्रतपन्ति विष्णो ॥ ११.३० ॥
விஷ்ணுவே, கொழுந்துவிட்டு எரியும் உன் வாய்களால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் எல்லா உலகங்களையும் விழுங்கியபடி நக்குகிறாய். உன் கடுமையான ஒளிக்கதிர்கள் முழு உலகையும் ஒளியால் நிரப்பி எரிக்கின்றன.
11.31
आख्याहि मे को भवानुग्ररूपो ।
नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद ।
विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यं ।
न हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥ ११.३१ ॥
உக்கிர வடிவம் கொண்ட நீர் யார் என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள். தேவர்களில் சிறந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; அருள்புரியுங்கள். ஆதியானவரான உம்மை அறிய விரும்புகிறேன், ஏனெனில் உமது செயலின் நோக்கத்தை நான் அறியவில்லை.
11.32
कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो ।
लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः ।
ऋतेऽपि त्वां न भविष्यन्ति सर्वे ।
येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥ ११.३२ ॥
ஸ்ரீ பகவான் சொன்னார்: நான் உலகங்களை அழிக்கும், பெருகிய காலம்; இங்கே உலகங்களை அழிப்பதில் ஈடுபட்டுள்ளேன். நீ இல்லாவிட்டாலும், எதிர்ப் படைகளில் நிற்கும் இந்த வீரர்கள் அனைவரும் இல்லாமல் போவார்கள்.
11.33
तस्मात्त्वमुत्तिष्ठ यशो लभस्व ।
जित्वा शत्रून् भुङ्क्ष्व राज्यं समृद्धम् ।
मयैवैते निहताः पूर्वमेव ।
निमित्तमात्रं भव सव्यसाचिन् ॥ ११.३३ ॥
ஆகவே நீ எழுந்து புகழைப் பெறு; பகைவரை வென்று செழிப்பான அரசை அனுபவி. இவர்கள் ஏற்கனவே என்னால் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர்; சவ்யசாசியே, நீ ஒரு கருவியாக மட்டும் இரு.
11.34
द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं च ।
कर्णं तथाऽन्यानपि योधवीरान् ।
मया हतांस्त्वं जहि मा व्यथिष्ठा ।
युध्यस्व जेतासि रणे सपत्नान् ॥ ११.३४ ॥
துரோணர், பீஷ்மர், ஜயத்ரதன், கர்ணன் மற்றும் பிற வீர யோதர்களையும், என்னால் ஏற்கனவே கொல்லப்பட்டவர்களை, நீ கொல்; கலங்காதே. போர் செய்; போரில் பகைவரை வெல்வாய்.
11.35
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य ।
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी ।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं ।
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥ ११.३५ ॥
சஞ்சயன் சொன்னான்: கேசவனின் இந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, கிரீடி கூப்பிய கைகளுடன் நடுங்கியவனாய், வணங்கி, மிகவும் அஞ்சியவனாய், மீண்டும் பணிந்து, தழுதழுத்த குரலில் கிருஷ்ணனிடம் பேசினான்.
11.36
स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या ।
जगत् प्रहृष्यत्यनुरज्यते च ।
रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति ।
सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसङ्घाः ॥ ११.३६ ॥
அர்ஜுனன் சொன்னான்: ஹ்ருஷீகேசா, உமது புகழைப் பாடுவதால் உலகம் மகிழ்ந்து உம்மிடம் அன்பு கொள்வது தகுந்ததே; அரக்கர்கள் அஞ்சி திசைகளெங்கும் ஓடுகின்றனர், சித்தர்களின் கூட்டங்கள் அனைத்தும் உம்மை வணங்குகின்றன.
11.37
कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् ।
गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे ।
अनन्त देवेश जगन्निवास ।
त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥ ११.३७ ॥
மகாத்மாவே, பிரம்மாவைவிடவும் மேலானவரும் ஆதிகர்த்தாவுமான உம்மை அவர்கள் ஏன் வணங்காமல் இருப்பார்கள்? அனந்தனே, தேவர்களின் ஈசனே, உலகின் உறைவிடமே, நீரே அழிவற்றவர்; சத்தும் அசத்தும், அவற்றுக்கு அப்பாற்பட்டதும் நீரே.
11.38
त्वमादिदेवः पुरुषः पुराण ।
स्त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
वेत्तासि वेद्यं च परं च धाम ।
त्वया ततं विश्वमनन्तरूप ॥ ११.३८ ॥
நீரே ஆதிதேவர், புராதன புருஷர்; இந்த உலகின் பரம ஆதாரம் நீரே. அறிபவரும் அறியப்பட வேண்டியதும் பரம தாமமும் நீரே. அனந்த ரூபனே, உம்மால் இந்த உலகம் முழுவதும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது.
11.39
वायुर्यमोऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः ।
प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च ।
नमो नमस्तेऽस्तु सहस्रकृत्वः ।
पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥ ११.३९ ॥
நீரே வாயு, யமன், அக்னி, வருணன், சந்திரன், பிரஜாபதி, பிரபிதாமகர். உமக்கு ஆயிரம் முறை வணக்கம், வணக்கம்; மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு வணக்கம், வணக்கம்.
11.40
नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते ।
नमोऽस्तु ते सर्वत एव सर्व ।
अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वं ।
सर्वं समाप्नोषि ततोऽसि सर्वः ॥ ११.४० ॥
உமக்கு முன்னாலும் பின்னாலும் வணக்கம்; எல்லாமுமானவரே, எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் உமக்கு வணக்கம். அளவற்ற வீரியமும் அளவிட முடியாத ஆற்றலும் உடையவர் நீர்; எல்லாவற்றையும் நீர் நிறைத்திருக்கிறீர், ஆகவே நீரே எல்லாம்.
11.41
सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं ।
हे कृष्ण हे यादव हे सखेति ।
अजानता महिमानं तवेदं ।
मया प्रमादात्प्रणयेन वापि ॥ ११.४१ ॥
உமது இந்த மகிமையை அறியாமல், உம்மை நண்பர் என்று எண்ணி, கவனக்குறைவாலோ அன்பினாலோ "ஏ கிருஷ்ணா, ஏ யாதவா, ஏ நண்பா" என்று நான் துடுக்காகச் சொன்னவை எவையோ,
11.42
यच्चावहासार्थमसत्कृतोऽसि ।
विहारशय्यासनभोजनेषु ।
एकोऽथवाप्यच्युत तत्समक्षं ।
तत्क्षामये त्वामहमप्रमेयम् ॥ ११.४२ ॥
மேலும், அச்யுதா, விளையாட்டிலும் படுக்கையிலும் அமர்விலும் உணவிலும், தனியாகவோ பிறர் முன்னிலையிலோ, கேலிக்காக நீர் அவமதிக்கப்பட்டது எதுவோ, அதற்காக அளவிட முடியாத உம்மிடம் நான் மன்னிப்பு வேண்டுகிறேன்.
11.43
पितासि लोकस्य चराचरस्य ।
त्वमस्य पूज्यश्च गुरुर्गरीयान् ।
न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्यो ।
लोकत्रयेऽप्यप्रतिमप्रभाव ॥ ११.४३ ॥
நீயே அசைவன அசையாதன அனைத்தும் கொண்ட இவ்வுலகின் தந்தை; நீயே இதன் வழிபாட்டிற்குரியவனும் மேலான குருவும் ஆவாய். ஒப்பற்ற ஆற்றல் உடையவனே, மூவுலகிலும் உனக்கு நிகரானவர் இல்லை; உன்னை விட மேலானவர் எப்படி இருக்க முடியும்?
11.44
तस्मात्प्रणम्य प्रणिधाय कायं ।
प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम् ।
पितेव पुत्रस्य सखेव सख्युः ।
प्रियः प्रियायार्हसि देव सोढुम् ॥ ११.४४ ॥
ஆகவே உடலை வணங்கி விழுந்து, போற்றத்தக்க இறைவனான உன்னை அருள்புரியுமாறு வேண்டுகிறேன். தேவா, தந்தை மகனையும், நண்பன் நண்பனையும், அன்பன் அன்புக்குரியவளையும் பொறுப்பது போல நீ என்னைப் பொறுத்தருள வேண்டும்.
11.45
अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा ।
भयेन च प्रव्यथितं मनो मे ।
तदेव मे दर्शय देव रूपं ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ११.४५ ॥
முன் கண்டிராததைக் கண்டு மகிழ்கிறேன்; ஆயினும் என் மனம் அச்சத்தால் கலங்குகிறது. தேவா, உன் அந்த வடிவத்தையே எனக்குக் காட்டு; தேவர்களின் தலைவனே, உலகின் உறைவிடமே, அருள்புரி.
11.46
किरीटिनं गदिनं चक्रहस्त ।
मिच्छामि त्वां द्रष्टुमहं तथैव ।
तेनैव रूपेण चतुर्भुजेन ।
सहस्रबाहो भव विश्वमूर्ते ॥ ११.४६ ॥
மகுடம் அணிந்து, கதையும் கையில் சக்கரமும் ஏந்திய உன்னை முன்போலவே காண விரும்புகிறேன். ஆயிரம் கைகளுடையவனே, உலக வடிவினனே, அந்த நான்கு கைகளுடைய வடிவத்துடனேயே தோன்று.
11.47
मया प्रसन्नेन तवार्जुनेदं ।
रूपं परं दर्शितमात्मयोगात् ।
तेजोमयं विश्वमनन्तमाद्यं ।
यन्मे त्वदन्येन न दृष्टपूर्वम् ॥ ११.४७ ॥
ஸ்ரீ பகவான் சொன்னார்: அர்ஜுனா, மகிழ்ந்து என் யோக சக்தியால் இந்த மேலான வடிவத்தை உனக்குக் காட்டினேன்; ஒளிமயமான, பிரபஞ்சமான, முடிவற்ற, ஆதியான என் இவ்வடிவத்தை உன்னைத் தவிர வேறு எவரும் முன்பு கண்டதில்லை.
11.48
न वेदयज्ञाध्ययनैर्न दानै ।
र्न च क्रियाभिर्न तपोभिरुग्रैः ।
एवंरूपः शक्य अहं नृलोके ।
द्रष्टुं त्वदन्येन कुरुप्रवीर ॥ ११.४८ ॥
குருப்ரவீரா, வேதங்கள், யாகங்கள், கல்வி ஆகியவற்றாலோ, தானங்களாலோ, சடங்குகளாலோ, கடும் தவங்களாலோ மனித உலகில் உன்னைத் தவிர வேறு எவரும் இவ்வடிவில் என்னைக் காண இயலாது.
11.49
मा ते व्यथा मा च विमूढभावो ।
दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्ममेदम् ।
व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं ।
तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥ ११.४९ ॥
என்னுடைய இத்தகைய கோரமான இந்த உருவத்தைக் கண்டு நீ வருந்தாதே, மயங்காதே. அச்சம் நீங்கி, மகிழ்ந்த மனத்துடன் மீண்டும் என் அதே உருவத்தை இதோ காண்.
11.50
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा ।
स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः ।
आश्वासयामास च भीतमेनं ।
भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥ ११.५० ॥
சஞ்சயன் கூறினார்: அர்ஜுனனிடம் இவ்வாறு கூறி, வாசுதேவன் மீண்டும் தன் சொந்த உருவத்தைக் காட்டினார்; அந்த மகாத்மா மீண்டும் சாந்தமான வடிவம் கொண்டு அஞ்சியிருந்த அவனைத் தேற்றினார்.
11.51
दृष्ट्वेदं मानुषं रूपं तवसौम्यं जनार्दन ।
इदानीमस्मि संवृत्तः सचेताः प्रकृतिं गतः ॥ ११.५१ ॥
அர்ஜுனன் கூறினான்: ஜனார்த்தனா, உன்னுடைய இந்தச் சாந்தமான மனித உருவத்தைக் கண்டு, இப்போது நான் தெளிந்த மனமுடையவனாகி என் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினேன்.
11.52
सुदुर्दर्शमिदं रूपं दृष्टवानसि यन्मम ।
देवा अप्यस्य रूपस्य नित्यं दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ११.५२ ॥
ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: நீ கண்ட என்னுடைய இந்த உருவம் காண்பதற்கு மிக அரிதானது. தேவர்களும் இந்த உருவத்தைக் காண எப்போதும் ஏங்குகின்றனர்.
11.53
नाहं वेदैर्न तपसा न दानेन न चेज्यया ।
शक्य एवंविधो द्रष्टुं दृष्टवानसि मां यथा ॥ ११.५३ ॥
நீ என்னைக் கண்டது போல, இத்தகைய வடிவில் என்னை வேதங்களாலோ, தவத்தாலோ, தானத்தாலோ, வேள்வியாலோ காண இயலாது.
11.54
भक्त्या त्वनन्यया शक्यमहमेवंविधोऽर्जुन ।
ज्ञातुं दृष्टुं च तत्त्वेन प्रवेष्टुं च परंतप ॥ ११.५४ ॥
ஆனால் அர்ஜுனா, வேறொன்றை நாடாத பக்தியால் மட்டுமே இத்தகைய என்னை உண்மையாக அறியவும், காணவும், என்னுள் புகவும் இயலும், பரந்தபா.
11.55
मत्कर्मकृन्मत्परमो मद्भक्तः सङ्गवर्जितः ।
निर्वैरः सर्वभूतेषु यः स मामेति पाण्डव ॥ ११.५५ ॥
பாண்டவா, எனக்காகச் செயல்புரிபவனும், என்னையே பரமமாகக் கொண்டவனும், என் பக்தனும், பற்றற்றவனும், எல்லா உயிர்களிடத்தும் பகையற்றவனுமாகிய எவனோ, அவன் என்னை அடைகிறான்.