Bhagavad Gītā · Kapitel 11

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

11.1

मदनुग्रहाय परमं गुह्यमध्यात्मसंज्ञितम् ।
यत्त्वयोक्तं वचस्तेन मोहोऽयं विगतो मम ॥ ११.१ ॥

Arjuna sprach: Durch das Wort, das du mir aus Gnade gesprochen hast, das höchste Geheimnis namens adhyātma, ist diese meine Verblendung geschwunden.

11.2

भवाप्ययौ हि भूतानां श्रुतौ विस्तरशो मया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्ष माहात्म्यमपि चाव्ययम् ॥ ११.२ ॥

Von dir, Lotosäugiger, habe ich ausführlich vom Entstehen und Vergehen der Wesen gehört und auch von deiner unvergänglichen Größe.

11.3

एवमेतद्यथात्थ त्वमात्मानं परमेश्वर ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपमैश्वरं पुरुषोत्तम ॥ ११.३ ॥

So ist es, wie du dich selbst beschrieben hast, höchster Herr. Ich wünsche deine göttliche Herrschergestalt zu sehen, Puruṣottama.

11.4

मन्यसे यदि तच्छक्यं मया द्रष्टुमिति प्रभो ।
योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयाऽत्मानमव्ययम् ॥ ११.४ ॥

Wenn du meinst, dass es mir möglich ist, sie zu sehen, Herr, dann, Herr des Yoga, zeige mir dein unvergängliches Selbst.

11.5

पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥ ११.५ ॥

Der Erhabene sprach: Sieh, Pārtha, meine Gestalten zu Hunderten und Tausenden, vielfältig, göttlich, von vielerlei Farben und Formen.

11.6

पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा ।
बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याऽश्चर्याणि भारत ॥ ११.६ ॥

Sieh die Ādityas, die Vasus, die Rudras, die beiden Aśvins und die Maruts; sieh viele nie zuvor geschaute Wunder, Bhārata.

11.7

इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् ।
मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छसि ॥ ११.७ ॥

Schau heute hier, Guḍākeśa, die ganze Welt, das Bewegte und Unbewegte, an einem Ort in meinem Leib vereint, und was immer du sonst noch zu sehen wünschst.

11.8

न तु मां शक्यसे द्रष्टुमनेनैव स्वचक्षुषा ।
दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे योगमैश्वरम् ॥ ११.८ ॥

Doch mit diesen deinen eigenen Augen kannst du mich nicht sehen. Ich gebe dir ein göttliches Auge; schau meinen herrscherlichen Yoga.

11.9

एवमुक्त्वा ततो राजन्महायोगेश्वरो हरिः ।
दर्शयामास पार्थाय परमं रूपमैश्वरम् ॥ ११.९ ॥

Sañjaya sprach: Nachdem er so gesprochen hatte, o König, zeigte Hari, der große Herr des Yoga, dem Pārtha seine höchste, herrscherliche Gestalt.

11.10

अनेकवक्त्रनयनमनेकाद्भुतदर्शनम् ।
अनेकदिव्याभरणं दिव्यानेकोद्यतायुधम् ॥ ११.१० ॥

Mit vielen Mündern und Augen, vielen wundersamen Anblicken, vielem göttlichem Schmuck und vielen erhobenen göttlichen Waffen;

11.11

दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् ।
सर्वाश्चर्यमयं देवमनन्तं विश्वतोमुखम् ॥ ११.११ ॥

göttliche Kränze und Gewänder tragend, mit göttlichen Düften gesalbt, ganz aus Wundern bestehend, der unendliche Gott, nach allen Seiten gewandt.

11.12

दिवि सूर्यसहस्रस्य भवेद्युगपदुत्थिता ।
यदि भाः सदृशी सा स्याद्भासस्तस्य महात्मनः ॥ ११.१२ ॥

Wenn das Licht von tausend Sonnen zugleich am Himmel aufginge, so käme es vielleicht dem Glanz dieses großen Wesens gleich.

11.13

तत्रैकस्थं जगत्कृत्स्नं प्रविभक्तमनेकधा ।
अपश्यद्देवदेवस्य शरीरे पाण्डवस्तदा ॥ ११.१३ ॥

Dort, im Leib des Gottes der Götter, sah der Pāṇḍava da das ganze Universum, vielfach geteilt, an einem Ort vereint.

11.14

ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ ११.१४ ॥

Da verneigte sich Dhanañjaya, von Staunen ergriffen, mit gesträubtem Haar, mit dem Haupt vor dem Gott und sprach mit gefalteten Händen.

11.15

पश्यामि देवांस्तव देव देहे ।
सर्वांस्तथा भूतविशेषसङ्घान् ।
ब्रह्माणमीशं कमलासनस्थ ।
मृषींश्च सर्वानुरगांश्च दिव्यान् ॥ ११.१५ ॥

Arjuna sprach: Ich sehe in deinem Leib, o Gott, alle Götter und die Scharen vielfältiger Wesen, den Herrn Brahmā auf dem Lotossitz, alle Weisen und die göttlichen Schlangen.

11.16

अनेकबाहूदरवक्त्रनेत्रं ।
पश्यामि त्वां सर्वतोऽनन्तरूपम् ।
नान्तं न मध्यं न पुनस्तवादिं ।
पश्यामि विश्वेश्वर विश्वरूप ॥ ११.१६ ॥

Ich sehe dich überall, von unendlicher Gestalt, mit vielen Armen, Bäuchen, Mündern und Augen. Weder Ende noch Mitte noch Anfang sehe ich an dir, o Herr des Alls, o Allgestalt.

11.17

किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च ।
तेजोराशिं सर्वतोदीप्तिमन्तम् ।
पश्यामि त्वां दुर्निरीक्ष्यं समन्ता ।
द्दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेयम् ॥ ११.१७ ॥

Ich sehe dich mit Krone, Keule und Diskus, eine Masse von Glanz, überall strahlend, schwer anzuschauen, ringsum leuchtend wie loderndes Feuer und Sonne, unermesslich.

11.18

त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं ।
त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता ।
सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ॥ ११.१८ ॥

Du bist das Unvergängliche, das Höchste, das zu erkennen ist; du bist die höchste Zuflucht dieses Alls. Du bist der unwandelbare Hüter des ewigen Dharma; du bist, so meine ich, die urewige Person.

11.19

अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य ।
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्रम् ।
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥ ११.१९ ॥

Ich sehe dich ohne Anfang, Mitte und Ende, von unendlicher Kraft, mit unzähligen Armen, Mond und Sonne als Augen, dein Mund ein loderndes Feuer, wie du dieses Weltall mit deinem eigenen Glanz versengst.

11.20

द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि ।
व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः ।
दृष्ट्वाऽद्भुतं रूपमुग्रं तवेदं ।
लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥ ११.२० ॥

Der Raum zwischen Himmel und Erde und alle Himmelsrichtungen sind von dir allein durchdrungen. Beim Anblick dieser wunderbaren und schrecklichen Gestalt, o Großer Geist, erzittern die drei Welten.

11.21

अमी हि त्वां सुरसङ्घाः विशन्ति ।
केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणन्ति ।
स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसङ्घाः ।
स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥ ११.२१ ॥

Diese Scharen von Göttern gehen in dich ein; einige preisen dich voller Furcht mit gefalteten Händen. „Heil!“ rufend, preisen dich Scharen großer Seher und Vollendeter mit reichen Hymnen.

11.22

रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या ।
विश्वेऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च ।
गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घा ।
वीक्षन्ते त्वां विस्मिताश्चैव सर्वे ॥ ११.२२ ॥

Die Rudras, Ādityas, Vasus und Sādhyas, die Viśvedevas, die beiden Aśvins, die Maruts und die Ūṣmapas sowie Scharen von Gandharvas, Yakṣas, Asuras und Siddhas, sie alle schauen dich voller Staunen an.

11.23

रूपं महत्ते बहुवक्त्रनेत्रं ।
महाबाहो बहुबाहूरुपादम् ।
बहूदरं बहुदंष्ट्राकरालं ।
दृष्ट्वा लोकाः प्रव्यथितास्तथाऽहम् ॥ ११.२३ ॥

Beim Anblick deiner gewaltigen Gestalt, o Starkarmiger, mit vielen Mündern und Augen, vielen Armen, Schenkeln und Füßen, vielen Bäuchen, furchterregend durch viele Hauer, erbeben die Welten, und ebenso ich.

11.24

नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं ।
व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्ट्वा हि त्वां प्रव्यथितान्तरात्मा ।
धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥ ११.२४ ॥

Da ich dich sehe, den Himmel berührend, lodernd, vielfarbig, mit aufgerissenen Mündern und riesigen glühenden Augen, erbebt mein innerstes Selbst, und ich finde weder Festigkeit noch Frieden, o Viṣṇu.

11.25

दंष्ट्राकरालानि च ते मुखानि ।
दृष्ट्वैव कालानलसन्निभानि ।
दिशो न जाने न लभे च शर्म ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ११.२५ ॥

Schon beim Anblick deiner Münder, schrecklich mit Hauern und gleich dem Feuer am Ende der Zeit, kenne ich die Himmelsrichtungen nicht mehr und finde keinen Frieden. Sei gnädig, Herr der Götter, Wohnstatt der Welt.

11.26

अमी च त्वां धृतराष्ट्रस्य पुत्राः ।
सर्वे सहैवावनिपालसङ्घैः ।
भीष्मो द्रोणः सूतपुत्रस्तथाऽसौ ।
सहास्मदीयैरपि योधमुख्यैः ॥ ११.२६ ॥

Und all diese Söhne Dhṛtarāṣṭras samt den Scharen der Könige, Bhīṣma, Droṇa und auch jener Sohn des Wagenlenkers, zusammen mit den vornehmsten Kriegern auf unserer Seite —

11.27

वक्त्राणि ते त्वरमाणा विशन्ति ।
दंष्ट्राकरालानि भयानकानि ।
केचिद्विलग्ना दशनान्तरेषु ।
संदृश्यन्ते चूर्णितैरुत्तमाङ्गैः ॥ ११.२७ ॥

stürzen eilends in deine furchtbaren, mit Hauern schrecklichen Münder. Manche sieht man zwischen den Zähnen hängen, die Häupter zermalmt.

11.28

यथा नदीनां बहवोऽम्बुवेगाः ।
समुद्रमेवाभिमुखाः द्रवन्ति ।
तथा तवामी नरलोकवीरा ।
विशन्ति वक्त्राण्यभिविज्वलन्ति ॥ ११.२८ ॥

Wie die vielen Wasserströme der Flüsse dem Meer entgegeneilen, so gehen diese Helden der Menschenwelt in deine lodernden Münder ein.

11.29

यथा प्रदीप्तं ज्वलनं पतङ्गा ।
विशन्ति नाशाय समृद्धवेगाः ।
तथैव नाशाय विशन्ति लोका ।
स्तवापि वक्त्राणि समृद्धवेगाः ॥ ११.२९ ॥

Wie Motten mit höchster Eile in ein loderndes Feuer stürzen, um zugrunde zu gehen, so stürzen auch die Welten mit höchster Eile in deine Münder, um zugrunde zu gehen.

11.30

लेलिह्यसे ग्रसमानः समन्ता ।
ल्लोकान्समग्रान्वदनैर्ज्वलद्भिः ।
तेजोभिरापूर्य जगत्समग्रं ।
भासस्तवोग्राः प्रतपन्ति विष्णो ॥ ११.३० ॥

Ringsum alle Welten mit deinen flammenden Mündern verschlingend, leckst du dir die Lippen. Deine grimmigen Strahlen füllen die ganze Welt mit Glanz und versengen sie, o Viṣṇu.

11.31

आख्याहि मे को भवानुग्ररूपो ।
नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद ।
विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यं ।
न हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥ ११.३१ ॥

Sage mir, wer du bist in so furchtbarer Gestalt. Verehrung dir, Bester der Götter; sei gnädig. Ich möchte dich, den Uranfänglichen, erkennen, denn ich verstehe dein Wirken nicht.

11.32

कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो ।
लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः ।
ऋतेऽपि त्वां न भविष्यन्ति सर्वे ।
येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥ ११.३२ ॥

Der Erhabene sprach: Ich bin die Zeit, mächtig angewachsen, Zerstörerin der Welten, hier dabei, die Welten hinwegzuraffen. Auch ohne dich werden all diese Krieger, die in den feindlichen Reihen stehen, nicht mehr sein.

11.33

तस्मात्त्वमुत्तिष्ठ यशो लभस्व ।
जित्वा शत्रून् भुङ्क्ष्व राज्यं समृद्धम् ।
मयैवैते निहताः पूर्वमेव ।
निमित्तमात्रं भव सव्यसाचिन् ॥ ११.३३ ॥

Darum erhebe dich und erwirb Ruhm; besiege die Feinde und genieße ein blühendes Reich. Von mir sind sie längst schon erschlagen; sei nur das Werkzeug, Savyasācin.

11.34

द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं च ।
कर्णं तथाऽन्यानपि योधवीरान् ।
मया हतांस्त्वं जहि मा व्यथिष्ठा ।
युध्यस्व जेतासि रणे सपत्नान् ॥ ११.३४ ॥

Droṇa, Bhīṣma, Jayadratha, Karṇa und auch die anderen Heldenkrieger, die schon von mir erschlagen sind, töte du; sei nicht bekümmert. Kämpfe, und du wirst die Gegner im Kampf besiegen.

11.35

एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य ।
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी ।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं ।
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥ ११.३५ ॥

Sañjaya sprach: Als Kirīṭin diese Worte Keśavas hörte, verneigte er sich zitternd und mit gefalteten Händen, warf sich, von Furcht erfüllt, abermals nieder und sprach erneut mit stockender Stimme zu Kṛṣṇa.

11.36

स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या ।
जगत् प्रहृष्यत्यनुरज्यते च ।
रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति ।
सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसङ्घाः ॥ ११.३६ ॥

Arjuna sprach: Mit Recht, Hṛṣīkeśa, freut sich die Welt und findet Gefallen an deinem Lobpreis; die Rākṣasas fliehen voller Furcht in alle Richtungen, und alle Scharen der Siddhas verneigen sich vor dir.

11.37

कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् ।
गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे ।
अनन्त देवेश जगन्निवास ।
त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥ ११.३७ ॥

Und warum sollten sie sich nicht vor dir verneigen, o Großherziger, der du größer bist selbst als Brahmā, der erste Schöpfer? O Unendlicher, Herr der Götter, Wohnstatt der Welt, du bist das Unvergängliche, Sein und Nichtsein, und das, was darüber hinausgeht.