Yajurveda · Adhyāya 23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
23.1
हिरण्यगर्भः सम् अवर्तताग्रे भूतस्य जातः पतिर् एक ऽ आसीत् ।
स दाधार पृथिवीं द्याम् उतेमां कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ २३.१ ॥
Hiraṇyagarbha surgió al principio. Nacido como el único señor de todos los seres, sostuvo la tierra y este cielo. ¿A qué dios honraremos con la ofrenda?
23.2
उपयामगृहीतो ऽसि प्रजापतये त्वा जुष्टं गृह्णामि ।
एष ते योनिः सूर्यस् ते महिमा ।
यस् ते ऽहन्त् संवत्सरे महिमा संबभूव यस् ते वायाव् अन्तरिक्षे महिमा संबभूव यस् ते दिवि सूर्ये महिमा संबभूव तस्मै ते महिम्ने प्रजापतये स्वाहा देवेभ्यः ॥ २३.२ ॥
Estás tomado con la vasija upayāma. Te tomo, querido, para Prajāpati. Este es tu origen; el sol es tu grandeza. La grandeza que surgió en el día y el año, en el viento y la atmósfera, en el cielo y el sol, a esa tu grandeza: svāhā a Prajāpati, svāhā a los dioses.
23.3
यः प्राणतो निमिषतो महित्वैक ऽ इद् राजा जगतो बभूव ।
य ऽ ईशे ऽ अस्य द्विपदश् चतुष्पदः कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ २३.३ ॥
Aquel que, por su grandeza, se convirtió en el único rey del mundo que respira y parpadea; quien gobierna a estos seres bípedos y cuadrúpedos: ¿a qué dios honraremos con la ofrenda?
23.4
उपयामगृहीतो ऽसि प्रजापतये त्वा जुष्टं गृह्णामि ।
एष ते योनिश् चन्द्रस् ते महिमा ।
यस् ते रात्रौ संवत्सरे महिमा संबभूव यस् ते पृथिव्याम् अग्नौ महिमा संबभूव यस् ते नक्षत्रेषु चन्द्रमसि महिमा संबभूव तस्मै ते महिम्ने प्रजापतये देवेभ्यः स्वाहा ॥ २३.४ ॥
Estás tomado con la vasija upayāma; te tomo, agradable a Prajāpati. Este es tu lugar, la luna es tu grandeza. La grandeza que surgió en la noche y en el año, la que surgió en la tierra y en el fuego, la que surgió entre las estrellas y en la luna: a esa grandeza, a Prajāpati, a los dioses, svāhā.
23.5
युञ्जन्ति ब्रध्नम् अरुषं चरन्तं परि तस्थुषः ।
रोचन्ते रोचना दिवि ॥ २३.५ ॥
Uncen al brillante, rojizo, que se mueve alrededor de los que están quietos. Las luces resplandecientes brillan en el cielo.
23.6
युञ्जन्त्य् अस्य काम्या हरी विपक्षसा रथे ।
शोणा धृष्णू नृवाहसा ॥ २३.६ ॥
Uncen en el carro sus dos caballos bayos deseables, de alas variadas: rojos, audaces, portadores de hombres.
23.7
यद् वातो ऽ अपो ऽ अगनीगन् प्रियाम् इन्द्रस्य तन्वम् ।
एतꣳ स्तोतर् अनेन पथा पुनर् अश्वम् आ वर्तयासि नः ॥ २३.७ ॥
Cuando el viento ha ido entre las aguas hasta el querido cuerpo de Indra, oh alabador, por este mismo camino vuelve a traernos el caballo.
23.8
वसवस् त्वाञ्जन्तु गायत्रेण छन्दसा ।
रुद्रास् त्वाञ्जन्तु त्रैष्टुभेन छन्दसा ।
आदित्यास् त्वाञ्जन्तु जागतेन छन्दसा ।
भूर् भुवः स्वर् लाजी३ञ् छाची३न् यव्ये गव्यऽ एतद् अन्नम् अत्त देवा ऽ एतद् अन्नम् अद्धि प्रजापते ॥ २३.८ ॥
Que los Vasus te unjan con el metro Gāyatrī. Que los Rudras te unjan con el metro Triṣṭubh. Que los Ādityas te unjan con el metro Jagatī. Bhūḥ, bhuvaḥ, svaḥ. En cebada y en productos de vaca, come este alimento, oh dioses; come este alimento, oh Prajāpati.
23.9
कः स्विद् एकाकी चरति क ऽ उ स्विज् जायते पुनः ।
किꣳ स्विद्धिमस्य भेषजं किम् व् आवपनं महत् ॥ २३.९ ॥
¿Quién se mueve solo? ¿Y quién nace de nuevo? ¿Cuál es el remedio del frío? ¿Y cuál es el gran campo de siembra?
23.10
सूर्य ऽ एकाकी चरति चन्द्रमा जायते पुनः ।
अग्निर् हिमस्य भेषजं भूमिर् आवपनं महत् ॥ २३.१० ॥
El sol camina solo; la luna nace de nuevo. Agni es el remedio contra la escarcha; la tierra es el gran campo de siembra.
23.11
का स्विद् आसीत् पूर्वचित्तिः किꣳ स्विद् आसीद् बृहद् वयः ।
का स्विद् आसीत् पिलिप्पिला का स्विद् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.११ ॥
¿Qué fue la primera percepción? ¿Qué fue el gran aliento vital? ¿Qué fue Pilippilā? ¿Qué fue Piśaṅgilā?
23.12
द्यौर् आसीत् पूर्वचित्तिः अश्व ऽ आसीद् बृहद् वयः ।
अविर् आसीत् पिलिप्पिला रात्रिर् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.१२ ॥
El cielo fue la primera percepción; el caballo, el gran aliento vital. La oveja fue Pilippilā; la noche fue Piśaṅgilā.
23.13
वायुष् ट्वा पचतैर् अवतु ।
असितग्रीवश् छागैः ।
न्यग्रोधश् चमसैः ।
शल्मलिर् वृद्ध्या ।
एष स्य राथ्यो वृषा ।
पड्भिश् चतुर्भिर् एद् अगन् ।
ब्रह्माकृष्णश् च नो ऽवतु ।
नमो ऽग्नये ॥ २३.१३ ॥
Que Vāyu te cueza y te proteja. Asitagrīva con las cabras; el banyan con los cazos; el śalmali con el crecimiento. Aquí está aquel toro del carro; vino con seis y cuatro. Que el brillante Brahmā nos proteja. Homenaje a Agni.
23.14
सꣳशितो रश्मिना रथः सꣳशितो रश्मिना हयः ।
सꣳशितो अप्स्व् अप्सुजा ब्रह्मा सोमपुरोगवः ॥ २३.१४ ॥
El carro se afila con la rienda; el caballo se afila con la rienda. Brahmā, nacido de las aguas, se afila en las aguas, con Soma al frente.
23.15
स्वयं वाजिꣳस् तन्वं कल्पयस्व स्वयं यजस्व स्वयं जुषस्व ।
महिमा ते ऽन्येन न संनशे ॥ २३.१५ ॥
Oh corcel, adorna tu cuerpo por ti mismo; sacrifica por ti mismo; acepta (la ofrenda) por ti mismo. Que tu grandeza no sea destruida por otro.
23.16
न वा ऽ उ ऽ एतन् म्रियसे न रिष्यसि देवाꣳ२ऽ इद् एषि पथिभिः सुगेभिः ।
यत्रासते सुकृतो यत्र ते ययुस् तत्र त्वा देवः सविता दधातु ॥ २३.१६ ॥
Ciertamente no mueres ni perece; vas a los dioses por caminos fáciles. Donde habitan los justos y adonde ellos fueron, allí que el dios Savitṛ te establezca.
23.17
अग्निः पशुर् आसीत् तेनायजन्त स ऽ एतं लोकम् अजयद् यस्मिन्न् अग्निः स ते लोको भविष्यति तं जेष्यसि पिबैता ऽ अपः ।
वायुः पशुर् आसीत् तेनायजन्त स ऽ एतं लोकम् अजयद् यस्मिन् वायुः स ते लोको भविष्यति तं जेष्यसि पिबैता ऽ अपः ।
सूर्यः पशुर् आसीत् तेनायजन्त स ऽ एतं लोकम् अजयद् यस्मिन्त् सूर्यः स ते लोको भविष्यति तं जेष्यसि पिबैता ऽ अपः ॥ २३.१७ ॥
Agni fue el animal de sacrificio; con él sacrificaron, y él ganó este mundo en el que está Agni. Ese mundo será tuyo; lo ganarás. Bebe estas aguas. Vāyu fue el animal de sacrificio; con él sacrificaron, y él ganó este mundo en el que está Vāyu. Ese mundo será tuyo; lo ganarás. Bebe estas aguas. Sūrya fue el animal de sacrificio; con él sacrificaron, y él ganó este mundo en el que está Sūrya. Ese mundo será tuyo; lo ganarás. Bebe estas aguas.
23.18
प्राणाय स्वाहा ।
अपानाय स्वाहा ।
व्यानाय स्वाहा अम्बे ऽ अम्बिके ऽम्बालिके न मा नयति कश् चन ।
ससस्त्य् अश्वकः सुभद्रिकां काम्पीलवासिनीम् ॥ २३.१८ ॥
Al aliento inspirado, svāhā. Al aliento expulsado, svāhā. Al aliento difuso, svāhā. ¡Oh madre, oh Ambikā, oh Ambālikā, nadie me conduce! El caballista hace dormir a Subhadrikā, que habita en Kāmpīla.
23.19
गणानां त्वा गणपतिꣳ हवामहे प्रियाणां त्वा प्रियपतिꣳ हवामहे निधीनां त्वा निधिपतिꣳ हवामहे वसो मम ।
आहम् अजानि गर्भधम् आ त्वम् अजासि गर्भधम् ॥ २३.१९ ॥
Señor de las huestes, te invocamos; señor de los queridos, te invocamos; señor de los tesoros, te invocamos, ¡oh mi Vasu! Yo he conocido al que concede el embrión; tú naces como el que concede el embrión.
23.20
ता ऽ उभौ चतुरः पदः सम्प्र सारयाव स्वर्गे लोके प्रोर्णुवाथां वृषा वाजी रेतोधा रेतो दधातु ॥ २३.२० ॥
Extendamos nosotros dos nuestras cuatro patas. En el mundo celeste, cubrámonos ambos. Que el toro, el vigoroso, el portador de simiente, deposite la simiente.
23.21
उत्सक्थ्या ऽ अव गुदं धेहि सम् अञ्जिं चारया वृषन् ।
य स्त्रीणां जीवभोजनः ॥ २३.२१ ॥
¡Oh toro, coloca el ano hacia abajo junto al muslo; mueve bien la unción, tú que vives de la vida de las mujeres!
23.22
यकासकौ शकुन्तिकाहलग् इति वञ्चति ।
आ हन्ति गभे पसो निगल्गलीति धारका ॥ २३.२२ ॥
Yakā, aquella, Śakuntikā, Ahalag — así engaña. En el vientre golpea la carne — nigalgalī, así; la sostenedora.
23.23
यको ऽसकौ शकुन्तक ऽ आहलग् इति वञ्चति ।
विवक्षत ऽ इव ते मुखम् अध्वर्यो मा नस् त्वम् अभि भाषथाः ॥ २३.२३ ॥
Yako, aquel, Śakuntaka, Āhalag — así engaña. ¡Oh adhvaryu, como si tu boca quisiera hablar; no nos hables a nosotros!
23.24
माता च ते पिता च ते ऽग्रं वृक्षस्य रोहतः ।
प्रतिलामीति ते पिता गभे मुष्टिम् अतꣳसयत् ॥ २३.२४ ॥
Tu madre y tu padre son como la punta del árbol que crece. Diciendo «lo recupero», tu padre puso un puño en el vientre.
23.25
माता च ते पिता च ते ऽग्रे वृक्षस्य क्रीडतः ।
विवक्षत ऽइव ते मुखं ब्रह्मन् मा नस् त्वं वदो बहु ॥ २३.२५ ॥
Tu madre y tu padre juegan en la punta del árbol. Tu boca parece querer hablar; oh brahmán, no nos digas mucho.
23.26
ऊर्ध्वम् एनाम् उच्छ्रापय गिरौ भारꣳ हरन्न् इव ।
अथास्यै मध्यम् एधताꣳ शीते वाते पुनन्न् इव ॥ २३.२६ ॥
Álzala, como quien lleva una carga sobre una montaña. Luego que crezca su parte media, como quien purifica en el frío y el viento.
23.27
ऊर्ध्वम् एनम् उच्छ्रापय गिरौ भारꣳ हरन्न् इव ।
अथास्य मध्यम् एजतु शीते वाते पुनन्न् इव ॥ २३.२७ ॥
Álzalo, como quien lleva una carga sobre una montaña. Luego que se mueva su parte media, como quien purifica en el frío y el viento.
23.28
यद् अस्या ऽ अꣳहुभेद्याः कृधु स्थूलम् उपातसत् ।
मुष्काविदस्या ऽ एजतो गोशफे शकुलाव् इव ॥ २३.२८ ॥
Aquella parte gruesa suya, difícil de quebrar, se acercó. Sus dos testículos, temblando, son como dos cuerdas en la pezuña de la vaca.
23.29
यद् देवासो ललामगुं प्र विष्टीमिनम् आविषुः ।
सक्थ्ना देदिश्यते नारी सत्यस्याक्षिभुवो यथा ॥ २३.२९ ॥
Cuando los dioses hicieron entrar al marcado en el sol, la mujer queda marcada en el muslo, como la vista nacida del ojo de la verdad.
23.30
यद्धरिणो यवम् अत्ति न पुष्टं पशु मन्यते ।
शूद्रा यद् अर्यजारा न पोषाय धनायति ॥ २३.३० ॥
Como el antílope come cebada y no estima al animal bien cebado, así el śūdra, amante de la mujer del amo, no desea riqueza para su sustento.
23.31
यद्धरिणो यवम् अत्ति न पुष्टं बहु मन्यते ।
शूद्रो यद् अर्यायै जारो न पोषम् अनु मन्यते ॥ २३.३१ ॥
Como el antílope come cebada y no estima a muchos animales bien cebados, así el śūdra, amante de la mujer del amo, piensa solo en su sustento.
23.32
दधिक्राव्णो ऽ अकारिषं जिष्णोर् अश्वस्य वाजिनः ।
सुरभि नो मुखा करत् प्र ण ऽ आयूꣳषि तारिषत् ॥ २३.३२ ॥
He ofrecido al caballo Dadhikrāvan, victorioso y veloz. Que haga fragantes nuestras bocas y prolongue nuestras vidas.
23.33
गायत्री त्रिष्टुब् जगत्य् अनुष्टुप् पङ्क्त्या सह ।
बृहत्य् उष्णिहा ककुप् सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३३ ॥
Junto con los metros Gāyatrī, Triṣṭubh, Jagatī, Anuṣṭubh y Paṅkti; que los metros Bṛhatī, Uṣṇih y Kakubh te cosan con agujas.
23.34
द्विपदा याश् चतुष्पदास् त्रिपदा याश् च षट्पदाः ।
विच्छन्दा याश् च सच्छन्दाः सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३४ ॥
Que los de dos pies, cuatro pies, tres pies y seis pies, y los de metro irregular y regular, te cosan con agujas.
23.35
महानाम्न्यो रेवत्यो विश्वा आशाः प्रभूवरीः ।
मैघीर् विद्युतो वाचः सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३५ ॥
Que los versos Mahānāmnī y Revatī, todas las direcciones poderosas y las voces de los relámpagos de la nube te cosan con agujas.
23.36
नार्यस् ते पत्न्यो लोम विचिन्वन्तु मनीषया ।
देवानां पत्न्यो दिशः सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३६ ॥
Que tus mujeres recojan tu pelo con pensamiento. Que las direcciones, esposas de los dioses, te recorten con agujas.
23.37
रजता हरिणीः सीसा युजो युज्यन्ते कर्मभिः ।
अश्वस्य वाजिनस् त्वचि सिमाः शम्यन्तु शम्यन्तीः ॥ २३.३७ ॥
La plata, los adornos dorados y el plomo se uncen a los ritos. Sobre la piel del caballo veloz, las marcas: que aderecen a quienes aderezan.
23.38
कुविद् अङ्ग यवमन्तो यवं चिद् यथा दान्त्य् अनुपूर्वं वियूय ।
इहेहैषां कृणुहि भोजनानि ये बर्हिषो नम ऽ उक्तिं यजन्ति ॥ २३.३८ ॥
Querido, como quienes tienen cebada desgranan la cebada en orden, aquí y aquí prepara alimento para estos que ofrecen sobre la hierba sagrada con reverencia y palabra.
23.39
कस् त्वा छ्यति कस् त्वा वि शास्ति कस् ते गात्राणि शम्यति ।
क ऽ उ ते शमिता कविः ॥ २३.३९ ॥
¿Quién te corta? ¿Quién te instruye aparte? ¿Quién recorta tus miembros? ¿Y quién es tu recortador, el sabio?
23.40
ऋतवस्त ऽ ऋतुथा पर्व शमितारो वि शासतु ।
संवत्सरस्य तेजसा शमीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.४० ॥
Tus estaciones, estación tras estación, como recortadoras de tus articulaciones, que instruyan por separado. Con el esplendor del año, con varas de śamī, que te recorten.
23.41
अर्धमासाः परूꣳषि ते मासा ऽ आ च्छ्यन्तु शम्यन्तः ।
अहोरात्राणि मरुतो विलिष्टꣳ सूदयन्तु ते ॥ २३.४१ ॥
Las quincenas son tus articulaciones; que los meses te corten, recortando. Días y noches, Marutas, que preparen tu nudo.
23.42
दैव्या ऽ अध्वर्यवस् त्वा छ्यन्तु वि च आसतु ।
गात्राणि पर्वशस् ते सिमाः कृण्वन्तु शम्यन्तीः ॥ २३.४२ ॥
Que los adhvaryus divinos te corten y te dividan. Que preparen tus miembros articulación por articulación, para que sean aptos para el sacrificio.
23.43
द्यौस् ते पृथिव्यन्तरिक्षं वायुश् छिद्रं पृणातु ते ।
सूयस् ते नक्षत्रैः सह लोकं कृणोतु साधुया ॥ २३.४३ ॥
Que el cielo, la tierra y la atmósfera llenen tus aberturas; que el viento llene tus huecos. Que el sol, junto con las estrellas, haga para ti un buen mundo.
23.44
शं ते परेभ्यो गात्रेभ्यः शम् अस्त्व् अवरेभ्यः ।
शम् अस्थभ्यो मज्जभ्यः शम् व् अस्तु तन्वै तव ॥ २३.४४ ॥
Que haya bienestar para tus miembros anteriores y bienestar para tus miembros posteriores. Que haya bienestar para los huesos y la médula; que haya bienestar para tu cuerpo.
23.45
कः स्विद् एकाकी चरति क ऽ उ स्विज् जायते पुनः ।
किꣳ स्विद्धिमस्य भेषजं किम् व् आवपनं महत् ॥ २३.४५ ॥
¿Quién se mueve solo? ¿Quién vuelve a nacer? ¿Cuál es el remedio del frío? ¿Cuál es el gran campo de siembra?
23.46
सूर्य ऽ एकाकी चरति चन्द्रमा जायते पुनः ।
अग्निर् हिमस्य भेषजं भूमिर् आवपनं महत् ॥ २३.४६ ॥
El sol se mueve solo; la luna vuelve a nacer. El fuego es el remedio del frío, y la tierra es el gran campo de siembra.
23.47
किꣳ स्वित् सूर्यसमं ज्योतिः किꣳ समुद्रसमꣳ सरः ।
किꣳ स्वित् पृथिव्यै वर्षीयः कस्य मात्रा न विद्यते ॥ २३.४७ ॥
¿Qué luz es igual al sol? ¿Qué lago es igual al océano? ¿Qué es más vasto que la tierra? ¿De quién no se encuentra la medida?
23.48
ब्रह्म सूर्यसमं ज्योतिर् द्यौः समुद्रसमꣳ सरः ।
इन्द्रः पृथिव्यै वर्षीयान् गोस् तु मात्रा न विद्यते ॥ २३.४८ ॥
El brahman es luz igual al sol; el cielo es un lago igual al océano. Indra es mayor que la tierra; pero la medida de las vacas no se encuentra.
23.49
पृच्छामि त्वा चितये देवसख यदि त्वम् अत्र मनसा जगन्थ ।
येषु विष्णुस् त्रिषु पदेष्व् एष्टस् तेषु विश्वं भुवनम् आ विवेशाꣳ३ऽ ॥ २३.४९ ॥
Amigo de los dioses, te pregunto: si has venido aquí con la mente, en los tres pasos en que Viṣṇu fue medido, han entrado todos los mundos.
23.50
अपि तेषु त्रिषु पदेष्व् अस्मि येषु विश्वं भुवनम् आविवेश ।
सद्यः पर्य् एमि पृथिवीम् उत द्याम् एकेनाङ्गेन दिवो ऽ अस्य पृष्ठम् ॥ २३.५० ॥
También estoy en aquellos tres pasos en que han entrado todos los mundos. Con un miembro recorro de inmediato la tierra y el cielo, sobre el lomo de este cielo.
23.51
केष्व् अन्तः पुरुष ऽ आ विवेश कान्य् अन्तः पुरुषे ऽ अर्पितानि ।
एतद् ब्रह्मन्न् उपवल्हामसि त्वा किꣳ स्विन् नः प्रति वोचास्य् अत्र ॥ २३.५१ ॥
¿En qué ha entrado el varón por dentro? ¿Qué cosas están colocadas dentro del varón? Oh brahman, a ti te invocamos para esto; ¿qué nos responderás aquí?
23.52
पञ्चस्व् अन्तः पुरुष ऽ आ विवेश तान्य् अन्तः पुरुषे ऽ अर्पितानि ।
एतत् त्वात्र प्रतिमन्वानो ऽ अस्मि न मायया भवस्य् उत्तरो मत् ॥ २३.५२ ॥
El varón ha entrado por dentro en los cinco; en ellos, dentro del varón, están colocados. Aquí te respondo, considerándolo: no soy por ilusión; tú eres superior a mí.
23.53
का स्विद् आसीत् पूर्वचित्तिः किꣳ स्विद् आसीद् बृहद् वयः ।
का स्विद् आसीत् पिलिप्पिला का स्विद् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.५३ ॥
¿Quién fue la primera percepción? ¿Qué fue el gran aliento vital? ¿Quién fue Pilippilā? ¿Quién fue Piśaṅgilā?
23.54
द्यौर् आसीत् पूर्वचित्तिः अश्वऽ आसीद् बृहद् वयः ।
अविर् आसीत् पिलिप्पिला रात्रिर् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.५४ ॥
El cielo fue la primera percepción; el caballo, el gran aliento vital; la oveja fue Pilippilā; la noche fue Piśaṅgilā.
23.55
का ऽ ईमरे पिशंगिला का ऽ ईं कुरुपिशंगिला ।
क ऽ ईम् आस्कन्दम् अर्षति क ऽ ईं पन्थां वि सर्पति ॥ २३.५५ ॥
¿Quién es aquí Piśaṅgilā? ¿Quién es Kurupiśaṅgilā? ¿Quién corre dando saltos? ¿Quién se desliza por el camino?
23.56
अजारे पिशंगिला श्वावित् कुरुपिशंगिला ।
शश आस्कन्दम् अर्षत्य् अहिः पन्थां वि सर्पति ॥ २३.५६ ॥
Aquí la cabra es Piśaṅgilā; lo semejante al perro es Kurupiśaṅgilā. La liebre corre dando saltos; la serpiente se desliza por el camino.
23.57
कत्य् अस्य विष्ठाः कत्य् अक्षराणि कति होमासः कतिधा समिद्धः ।
यज्ञस्य त्वा विदथा पृच्छम् अत्र कति होतार ऽ ऋतुशो यजन्ति ॥ २३.५७ ॥
¿Cuántos asientos tiene? ¿Cuántas sílabas? ¿Cuántas ofrendas? ¿De cuántas maneras está encendido? Sobre los ritos del sacrificio te preguntamos aquí: ¿cuántos hotṛ sacrifican estación tras estación?
23.58
षड् अस्य विष्ठाः शतम् अक्षराण्य् अशीतिर् होमाः समिधो ह तिस्रः ।
यज्ञस्य ते विदथा प्र ब्रवीमि सप्त होतार ऋतुशो यजन्ति ॥ २३.५८ ॥
Este sacrificio tiene seis asientos, cien sílabas, ochenta oblaciones y tres leños de encendido. Te declaro los ritos del sacrificio; siete hotṛs sacrifican según las estaciones.
23.59
को ऽ अस्य वेद भुवनस्य नाभिं को द्यावापृथिवी ऽ अन्तरिक्षम् ।
कः सूर्यस्य वेद बृहतो जनित्रं को वेद चन्द्रमसं यतोजाः ॥ २३.५९ ॥
¿Quién conoce el ombligo de este mundo? ¿Quién conoce el cielo, la tierra y el aire intermedio? ¿Quién conoce el origen del vasto sol? ¿Quién conoce la luna, de dónde nació?
23.60
वेदाहम् अस्य भुवनस्य नाभिं वेद द्यावापृथिवी ऽ अन्तरिक्षम् ।
वेद सूर्यस्य बृहतो जनित्रं अथो वेद चन्द्रमसं यतोजाः ॥ २३.६० ॥
Yo conozco el ombligo de este mundo. Él conoce el cielo, la tierra y el aire intermedio. Él conoce el origen del vasto sol, y también conoce la luna, de donde nació.
23.61
पृच्छामि त्वा परम् अन्तं पृथिव्याः पृच्छामि यत्र भुवनस्य नाभिः ।
पृच्छामि त्वा वृष्णो ऽ अश्वस्य रेतः पृच्छामि वाचः परमं व्योम ॥ २३.६१ ॥
Te pregunto por el extremo supremo de la tierra; pregunto dónde está el ombligo del mundo. Te pregunto por la semilla del poderoso corcel; pregunto por el cielo supremo de la palabra.
23.62
इयं वेदिः परो ऽ अन्तः पृथिव्या ऽ अयं यज्ञो यत्र भुवनस्य नाभिः ।
अयꣳ सोमो वृष्णो ऽ अश्वस्य रेतः ब्रह्मायं वाचः परमं व्योम ॥ २३.६२ ॥
Este altar es el extremo supremo de la tierra; este sacrificio es el lugar donde está el ombligo del mundo. Este soma es la semilla del poderoso corcel; esta fórmula sagrada es el cielo supremo de la palabra.
23.63
सुभूः स्वयम्भूः प्रथमो ऽन्तर् महत्य् अर्णवे ।
दधे ह गर्भम् ऋत्वियं यतो जातः प्रजापतिः ॥ २३.६३ ॥
El bien nacido, el autoexistente, el primero depositó el embrión dentro del gran océano; de él, a su tiempo, nació Prajāpati.
23.64
होता यक्षत् प्रजापतिꣳ सोमस्य महिम्नः ।
जुषतां पिबतु सोमꣳ होतर् यज ॥ २३.६४ ॥
Que el hotṛ adore a Prajāpati por la grandeza de Soma. Que él se complazca y beba Soma; ¡oh hotṛ, ofrece el sacrificio!
23.65
प्रजापते न त्वद् एतान्य् अन्यो विश्वा रूपाणि परि ता बभूव ।
यत्कामास् ते जुहुमस् तन् नो ऽ अस्तु । वयꣳ स्याम पतयो रयीणाम् ॥ २३.६५ ॥
Oh Prajāpati, ningún otro sino tú se ha hecho esto; todas las formas le rodean. Que se cumpla para nosotros el deseo con que ofrecemos. Que seamos señores de las riquezas.