Yajurveda · Adhyāya 23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
23.1
हिरण्यगर्भः सम् अवर्तताग्रे भूतस्य जातः पतिर् एक ऽ आसीत् ।
स दाधार पृथिवीं द्याम् उतेमां कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ २३.१ ॥
Hiraṇyagarbha erhob sich im Anfang. Als einziger Herr aller Wesen geboren, trug er die Erde und diesen Himmel. Welchem Gott wollen wir mit der Opfergabe dienen?
23.2
उपयामगृहीतो ऽसि प्रजापतये त्वा जुष्टं गृह्णामि ।
एष ते योनिः सूर्यस् ते महिमा ।
यस् ते ऽहन्त् संवत्सरे महिमा संबभूव यस् ते वायाव् अन्तरिक्षे महिमा संबभूव यस् ते दिवि सूर्ये महिमा संबभूव तस्मै ते महिम्ने प्रजापतये स्वाहा देवेभ्यः ॥ २३.२ ॥
Du bist mit dem upayāma-Gefäß ergriffen. Ich nehme dich, geliebt, für Prajāpati. Dies ist dein Ursprung; die Sonne ist deine Herrlichkeit. Die Herrlichkeit, die im Tag und im Jahr, im Wind und Luftraum, im Himmel und in der Sonne entstand, dieser deiner Herrlichkeit: svāhā dem Prajāpati, svāhā den Göttern.
23.3
यः प्राणतो निमिषतो महित्वैक ऽ इद् राजा जगतो बभूव ।
य ऽ ईशे ऽ अस्य द्विपदश् चतुष्पदः कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ २३.३ ॥
Der durch seine Größe allein König der atmenden und blinzelnden Welt wurde; der diese zweifüßigen und vierfüßigen Wesen beherrscht: Welchem Gott wollen wir mit der Opfergabe dienen?
23.4
उपयामगृहीतो ऽसि प्रजापतये त्वा जुष्टं गृह्णामि ।
एष ते योनिश् चन्द्रस् ते महिमा ।
यस् ते रात्रौ संवत्सरे महिमा संबभूव यस् ते पृथिव्याम् अग्नौ महिमा संबभूव यस् ते नक्षत्रेषु चन्द्रमसि महिमा संबभूव तस्मै ते महिम्ने प्रजापतये देवेभ्यः स्वाहा ॥ २३.४ ॥
Du bist mit dem Upayāma-Gefäß genommen; ich nehme dich, Prajāpati angenehm. Dies ist dein Ort, der Mond ist deine Größe. Der Größe, die in Nacht und Jahr entstand, die in Erde und Feuer entstand, die unter den Sternen und im Mond entstand — dieser Größe, Prajāpati, den Göttern, svāhā.
23.5
युञ्जन्ति ब्रध्नम् अरुषं चरन्तं परि तस्थुषः ।
रोचन्ते रोचना दिवि ॥ २३.५ ॥
Sie spannen den hellen, rötlichen an, der sich um die Stehenden bewegt. Die leuchtenden Lichter strahlen am Himmel.
23.6
युञ्जन्त्य् अस्य काम्या हरी विपक्षसा रथे ।
शोणा धृष्णू नृवाहसा ॥ २३.६ ॥
Sie spannen seine zwei begehrenswerten braunen Rosse mit buntem Gefieder an den Wagen: rot, kühn, menschentragend.
23.7
यद् वातो ऽ अपो ऽ अगनीगन् प्रियाम् इन्द्रस्य तन्वम् ।
एतꣳ स्तोतर् अनेन पथा पुनर् अश्वम् आ वर्तयासि नः ॥ २३.७ ॥
Wenn der Wind zwischen den Wassern zum lieben Leib Indras gegangen ist, o Preiser, so führe das Ross auf eben diesem Weg wieder zu uns zurück.
23.8
वसवस् त्वाञ्जन्तु गायत्रेण छन्दसा ।
रुद्रास् त्वाञ्जन्तु त्रैष्टुभेन छन्दसा ।
आदित्यास् त्वाञ्जन्तु जागतेन छन्दसा ।
भूर् भुवः स्वर् लाजी३ञ् छाची३न् यव्ये गव्यऽ एतद् अन्नम् अत्त देवा ऽ एतद् अन्नम् अद्धि प्रजापते ॥ २३.८ ॥
Mögen dich die Vasus mit dem Metrum Gāyatrī salben. Mögen dich die Rudras mit dem Metrum Triṣṭubh salben. Mögen dich die Ādityas mit dem Metrum Jagatī salben. Bhūḥ, bhuvaḥ, svaḥ. In Gerste und Kuhprodukten esst diese Speise, o Götter; iss diese Speise, o Prajāpati.
23.9
कः स्विद् एकाकी चरति क ऽ उ स्विज् जायते पुनः ।
किꣳ स्विद्धिमस्य भेषजं किम् व् आवपनं महत् ॥ २३.९ ॥
Wer wandelt allein? Und wer wird wieder geboren? Was ist das Heilmittel gegen die Kälte? Und was ist das große Saatfeld?
23.10
सूर्य ऽ एकाकी चरति चन्द्रमा जायते पुनः ।
अग्निर् हिमस्य भेषजं भूमिर् आवपनं महत् ॥ २३.१० ॥
Die Sonne wandert allein; der Mond wird wieder geboren. Agni ist das Heilmittel gegen den Frost; die Erde ist der große Saatacker.
23.11
का स्विद् आसीत् पूर्वचित्तिः किꣳ स्विद् आसीद् बृहद् वयः ।
का स्विद् आसीत् पिलिप्पिला का स्विद् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.११ ॥
Was war die erste Wahrnehmung? Was war die große Lebenskraft? Was war Pilippilā? Was war Piśaṅgilā?
23.12
द्यौर् आसीत् पूर्वचित्तिः अश्व ऽ आसीद् बृहद् वयः ।
अविर् आसीत् पिलिप्पिला रात्रिर् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.१२ ॥
Der Himmel war die erste Wahrnehmung; das Pferd die große Lebenskraft. Das Mutterschaf war Pilippilā; die Nacht war Piśaṅgilā.
23.13
वायुष् ट्वा पचतैर् अवतु ।
असितग्रीवश् छागैः ।
न्यग्रोधश् चमसैः ।
शल्मलिर् वृद्ध्या ।
एष स्य राथ्यो वृषा ।
पड्भिश् चतुर्भिर् एद् अगन् ।
ब्रह्माकृष्णश् च नो ऽवतु ।
नमो ऽग्नये ॥ २३.१३ ॥
Möge Vāyu dich garen und schützen. Asitagrīva mit den Ziegen; der Banyan mit den Schöpfgefäßen; der Śalmali mit dem Gedeihen. Hier ist jener Stier des Wagens; er kam mit sechs und vier. Möge der leuchtende Brahmā uns schützen. Gruß an Agni.
23.14
सꣳशितो रश्मिना रथः सꣳशितो रश्मिना हयः ।
सꣳशितो अप्स्व् अप्सुजा ब्रह्मा सोमपुरोगवः ॥ २३.१४ ॥
Der Wagen wird mit dem Zügel geschärft; das Pferd wird mit dem Zügel geschärft. Brahmā, aus dem Wasser geboren, wird im Wasser geschärft, Soma voran.
23.15
स्वयं वाजिꣳस् तन्वं कल्पयस्व स्वयं यजस्व स्वयं जुषस्व ।
महिमा ते ऽन्येन न संनशे ॥ २३.१५ ॥
O Ross, schmücke deinen Leib selbst; opfere selbst; nimm (die Opfergabe) selbst an. Deine Größe möge nicht durch einen anderen zerstört werden.
23.16
न वा ऽ उ ऽ एतन् म्रियसे न रिष्यसि देवाꣳ२ऽ इद् एषि पथिभिः सुगेभिः ।
यत्रासते सुकृतो यत्र ते ययुस् तत्र त्वा देवः सविता दधातु ॥ २३.१६ ॥
Wahrlich, du stirbst nicht und gehst nicht zugrunde; du gehst auf leichten Pfaden zu den Göttern. Wo die Rechtschaffenen wohnen und wohin sie gegangen sind, dort möge der Gott Savitṛ dich einsetzen.
23.17
अग्निः पशुर् आसीत् तेनायजन्त स ऽ एतं लोकम् अजयद् यस्मिन्न् अग्निः स ते लोको भविष्यति तं जेष्यसि पिबैता ऽ अपः ।
वायुः पशुर् आसीत् तेनायजन्त स ऽ एतं लोकम् अजयद् यस्मिन् वायुः स ते लोको भविष्यति तं जेष्यसि पिबैता ऽ अपः ।
सूर्यः पशुर् आसीत् तेनायजन्त स ऽ एतं लोकम् अजयद् यस्मिन्त् सूर्यः स ते लोको भविष्यति तं जेष्यसि पिबैता ऽ अपः ॥ २३.१७ ॥
Agni war das Opfertier; durch ihn wurde geopfert, und er gewann diese Welt, in der Agni ist. Diese Welt wird dein sein; du wirst sie gewinnen. Trinke diese Wasser. Vāyu war das Opfertier; durch ihn wurde geopfert, und er gewann diese Welt, in der Vāyu ist. Diese Welt wird dein sein; du wirst sie gewinnen. Trinke diese Wasser. Sūrya war das Opfertier; durch ihn wurde geopfert, und er gewann diese Welt, in der Sūrya ist. Diese Welt wird dein sein; du wirst sie gewinnen. Trinke diese Wasser.
23.18
प्राणाय स्वाहा ।
अपानाय स्वाहा ।
व्यानाय स्वाहा अम्बे ऽ अम्बिके ऽम्बालिके न मा नयति कश् चन ।
ससस्त्य् अश्वकः सुभद्रिकां काम्पीलवासिनीम् ॥ २३.१८ ॥
Dem Einatemhauch, svāhā. Dem Ausatemhauch, svāhā. Dem Durchatemhauch, svāhā. O Mutter, o Ambikā, o Ambālikā, niemand führt mich fort. Der Rossmann lässt Subhadrikā schlafen, die in Kāmpīla wohnt.
23.19
गणानां त्वा गणपतिꣳ हवामहे प्रियाणां त्वा प्रियपतिꣳ हवामहे निधीनां त्वा निधिपतिꣳ हवामहे वसो मम ।
आहम् अजानि गर्भधम् आ त्वम् अजासि गर्भधम् ॥ २३.१९ ॥
Herr der Scharen, dich rufen wir an; Herr der Lieben, dich rufen wir an; Herr der Schätze, dich rufen wir an, o mein Vasu. Ich habe den Keimverleiher erkannt; du wirst als Keimverleiher geboren.
23.20
ता ऽ उभौ चतुरः पदः सम्प्र सारयाव स्वर्गे लोके प्रोर्णुवाथां वृषा वाजी रेतोधा रेतो दधातु ॥ २३.२० ॥
Wir beide wollen unsere vier Beine ausstrecken. In der Himmelswelt wollen wir beide uns bedecken. Der Stier, der Kraftvolle, der Samenträger, lege den Samen ein.
23.21
उत्सक्थ्या ऽ अव गुदं धेहि सम् अञ्जिं चारया वृषन् ।
य स्त्रीणां जीवभोजनः ॥ २३.२१ ॥
O Stier, lege den After mit dem Schenkel nach unten; bewege die Salbung gut, der du vom Leben der Frauen lebst.
23.22
यकासकौ शकुन्तिकाहलग् इति वञ्चति ।
आ हन्ति गभे पसो निगल्गलीति धारका ॥ २३.२२ ॥
Yakā, jene, Śakuntikā, Ahalag — so täuscht er. Im Mutterschoß schlägt er das Fleisch — nigalgalī, so; die Haltende.
23.23
यको ऽसकौ शकुन्तक ऽ आहलग् इति वञ्चति ।
विवक्षत ऽ इव ते मुखम् अध्वर्यो मा नस् त्वम् अभि भाषथाः ॥ २३.२३ ॥
Yako, jener, Śakuntaka, Āhalag — so täuscht er. O Adhvaryu, als ob dein Mund sprechen wollte; sprich nicht zu uns.
23.24
माता च ते पिता च ते ऽग्रं वृक्षस्य रोहतः ।
प्रतिलामीति ते पिता गभे मुष्टिम् अतꣳसयत् ॥ २३.२४ ॥
Deine Mutter und dein Vater sind wie die wachsende Spitze des Baumes. Mit den Worten „Ich nehme es zurück“ legte dein Vater eine Faust in den Mutterschoß.
23.25
माता च ते पिता च ते ऽग्रे वृक्षस्य क्रीडतः ।
विवक्षत ऽइव ते मुखं ब्रह्मन् मा नस् त्वं वदो बहु ॥ २३.२५ ॥
Deine Mutter und dein Vater spielen an der Spitze des Baumes. Dein Mund scheint sprechen zu wollen; o Brahman, sprich nicht viel zu uns.
23.26
ऊर्ध्वम् एनाम् उच्छ्रापय गिरौ भारꣳ हरन्न् इव ।
अथास्यै मध्यम् एधताꣳ शीते वाते पुनन्न् इव ॥ २३.२६ ॥
Richte sie empor, wie man auf dem Berg eine Last trägt. Dann soll ihre Mitte wachsen, wie man im Kalten und Wind reinigt.
23.27
ऊर्ध्वम् एनम् उच्छ्रापय गिरौ भारꣳ हरन्न् इव ।
अथास्य मध्यम् एजतु शीते वाते पुनन्न् इव ॥ २३.२७ ॥
Richte ihn empor, wie man auf dem Berg eine Last trägt. Dann soll seine Mitte sich bewegen, wie man im Kalten und Wind reinigt.
23.28
यद् अस्या ऽ अꣳहुभेद्याः कृधु स्थूलम् उपातसत् ।
मुष्काविदस्या ऽ एजतो गोशफे शकुलाव् इव ॥ २३.२८ ॥
Ihr dicker Teil, schwer zu brechen, näherte sich. Ihre beiden Hoden, zitternd, gleichen zwei Sehnen am Huf der Kuh.
23.29
यद् देवासो ललामगुं प्र विष्टीमिनम् आविषुः ।
सक्थ्ना देदिश्यते नारी सत्यस्याक्षिभुवो यथा ॥ २३.२९ ॥
Als die Götter das Gezeichnete in die Sonne eingehen ließen, wird die Frau an dem Schenkel gezeichnet, wie die Sehkraft aus dem Auge der Wahrheit.
23.30
यद्धरिणो यवम् अत्ति न पुष्टं पशु मन्यते ।
शूद्रा यद् अर्यजारा न पोषाय धनायति ॥ २३.३० ॥
Wie die Antilope Gerste frisst und ein fettes Tier nicht achtet, so begehrt der Śūdra, als Liebhaber der Frau des Herrn, keinen Reichtum zum Unterhalt.
23.31
यद्धरिणो यवम् अत्ति न पुष्टं बहु मन्यते ।
शूद्रो यद् अर्यायै जारो न पोषम् अनु मन्यते ॥ २३.३१ ॥
Wie die Antilope Gerste frisst und viele fette Tiere nicht achtet, so denkt der Śūdra, als Liebhaber der Frau des Herrn, nur an seinen Unterhalt.
23.32
दधिक्राव्णो ऽ अकारिषं जिष्णोर् अश्वस्य वाजिनः ।
सुरभि नो मुखा करत् प्र ण ऽ आयूꣳषि तारिषत् ॥ २३.३२ ॥
Ich habe dem siegreichen, schnellen Pferd Dadhikrāvan geopfert. Möge er unseren Mund wohlriechend machen und unser Leben verlängern.
23.33
गायत्री त्रिष्टुब् जगत्य् अनुष्टुप् पङ्क्त्या सह ।
बृहत्य् उष्णिहा ककुप् सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३३ ॥
Zusammen mit den Metren Gāyatrī, Triṣṭubh, Jagatī, Anuṣṭubh und Paṅkti; mögen die Metren Bṛhatī, Uṣṇih und Kakubh dich mit Nadeln nähen.
23.34
द्विपदा याश् चतुष्पदास् त्रिपदा याश् च षट्पदाः ।
विच्छन्दा याश् च सच्छन्दाः सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३४ ॥
Mögen die zweifüßigen, vierfüßigen, dreifüßigen und sechsfüßigen sowie die Verse von unregelmäßigem und regelmäßigem Metrum dich mit Nadeln nähen.
23.35
महानाम्न्यो रेवत्यो विश्वा आशाः प्रभूवरीः ।
मैघीर् विद्युतो वाचः सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३५ ॥
Mögen die Verse Mahānāmnī und Revatī, alle überaus mächtigen Himmelsrichtungen und die Stimmen der Blitze der Wolke dich mit Nadeln nähen.
23.36
नार्यस् ते पत्न्यो लोम विचिन्वन्तु मनीषया ।
देवानां पत्न्यो दिशः सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३६ ॥
Deine Frauen sollen dein Haar mit Bedacht sammeln. Die Himmelsrichtungen, die Gattinnen der Götter, sollen dich mit Nadeln schmücken.
23.37
रजता हरिणीः सीसा युजो युज्यन्ते कर्मभिः ।
अश्वस्य वाजिनस् त्वचि सिमाः शम्यन्तु शम्यन्तीः ॥ २३.३७ ॥
Silber, goldene Zierden und Blei werden den Riten angeschirrt. Auf der Haut des schnellen Rosses seien die Zeichen — mögen sie die Schmückenden schmücken.
23.38
कुविद् अङ्ग यवमन्तो यवं चिद् यथा दान्त्य् अनुपूर्वं वियूय ।
इहेहैषां कृणुहि भोजनानि ये बर्हिषो नम ऽ उक्तिं यजन्ति ॥ २३.३८ ॥
Lieber, wie jene mit Gerste das Korn der Reihe nach dreschen, so bereite hier und dort Speise für diese, die auf dem heiligen Gras mit Ehrfurcht und Spruch opfern.
23.39
कस् त्वा छ्यति कस् त्वा वि शास्ति कस् ते गात्राणि शम्यति ।
क ऽ उ ते शमिता कविः ॥ २३.३९ ॥
Wer schneidet dich? Wer unterweist dich gesondert? Wer schmückt deine Glieder? Und wer ist dein Zurichter, der Weise?
23.40
ऋतवस्त ऽ ऋतुथा पर्व शमितारो वि शासतु ।
संवत्सरस्य तेजसा शमीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.४० ॥
Deine Jahreszeiten, Zeit um Zeit, als Zuricher deiner Gelenke, mögen gesondert unterweisen. Mit dem Glanz des Jahres, mit Śamī-Stäben, mögen sie dich schmücken.
23.41
अर्धमासाः परूꣳषि ते मासा ऽ आ च्छ्यन्तु शम्यन्तः ।
अहोरात्राणि मरुतो विलिष्टꣳ सूदयन्तु ते ॥ २३.४१ ॥
Die Halbmonate sind deine Gelenke; die Monate mögen dich zerlegen und schmücken. Tage und Nächte, Marut, mögen deinen Knoten bereiten.
23.42
दैव्या ऽ अध्वर्यवस् त्वा छ्यन्तु वि च आसतु ।
गात्राणि पर्वशस् ते सिमाः कृण्वन्तु शम्यन्तीः ॥ २३.४२ ॥
Mögen dich die göttlichen Adhvaryus zerschneiden und zerteilen. Mögen sie deine Glieder gelenkweise zurichten, damit sie für das Opfer tauglich seien.
23.43
द्यौस् ते पृथिव्यन्तरिक्षं वायुश् छिद्रं पृणातु ते ।
सूयस् ते नक्षत्रैः सह लोकं कृणोतु साधुया ॥ २३.४३ ॥
Mögen Himmel, Erde und Luftraum deine Öffnungen füllen; möge der Wind deine Lücken füllen. Möge die Sonne mit den Sternen dir eine gute Welt bereiten.
23.44
शं ते परेभ्यो गात्रेभ्यः शम् अस्त्व् अवरेभ्यः ।
शम् अस्थभ्यो मज्जभ्यः शम् व् अस्तु तन्वै तव ॥ २३.४४ ॥
Heil seien deinen vorderen Gliedern, und Heil seien deinen hinteren Gliedern. Heil seien den Knochen und dem Mark; Heil sei deinem Leib.
23.45
कः स्विद् एकाकी चरति क ऽ उ स्विज् जायते पुनः ।
किꣳ स्विद्धिमस्य भेषजं किम् व् आवपनं महत् ॥ २३.४५ ॥
Wer wandelt allein? Wer wird wieder geboren? Was ist das Heilmittel gegen die Kälte? Was ist der große Saatacker?
23.46
सूर्य ऽ एकाकी चरति चन्द्रमा जायते पुनः ।
अग्निर् हिमस्य भेषजं भूमिर् आवपनं महत् ॥ २३.४६ ॥
Die Sonne wandelt allein; der Mond wird wieder geboren. Das Feuer ist das Heilmittel gegen die Kälte, und die Erde ist der große Saatacker.
23.47
किꣳ स्वित् सूर्यसमं ज्योतिः किꣳ समुद्रसमꣳ सरः ।
किꣳ स्वित् पृथिव्यै वर्षीयः कस्य मात्रा न विद्यते ॥ २३.४७ ॥
Welches Licht ist der Sonne gleich? Welcher See ist dem Meer gleich? Was ist weiter als die Erde? Wessen Maß wird nicht gefunden?
23.48
ब्रह्म सूर्यसमं ज्योतिर् द्यौः समुद्रसमꣳ सरः ।
इन्द्रः पृथिव्यै वर्षीयान् गोस् तु मात्रा न विद्यते ॥ २३.४८ ॥
Brahman ist ein Licht gleich der Sonne, der Himmel ein See gleich dem Ozean. Indra ist größer als die Erde; doch das Maß der Kühe ist nicht zu finden.
23.49
पृच्छामि त्वा चितये देवसख यदि त्वम् अत्र मनसा जगन्थ ।
येषु विष्णुस् त्रिषु पदेष्व् एष्टस् तेषु विश्वं भुवनम् आ विवेशाꣳ३ऽ ॥ २३.४९ ॥
Freund der Götter, ich frage dich: Wenn du mit dem Geist hierher gekommen bist, in den drei Schritten, durch die Viṣṇu ausgemessen wurde, ist die ganze Welt eingegangen.
23.50
अपि तेषु त्रिषु पदेष्व् अस्मि येषु विश्वं भुवनम् आविवेश ।
सद्यः पर्य् एमि पृथिवीम् उत द्याम् एकेनाङ्गेन दिवो ऽ अस्य पृष्ठम् ॥ २३.५० ॥
Auch ich bin in jenen drei Schritten, in denen alle Welten eingegangen sind. Mit einem Glied umkreise ich sogleich Erde und Himmel, auf dem Rücken dieses Himmels.
23.51
केष्व् अन्तः पुरुष ऽ आ विवेश कान्य् अन्तः पुरुषे ऽ अर्पितानि ।
एतद् ब्रह्मन्न् उपवल्हामसि त्वा किꣳ स्विन् नः प्रति वोचास्य् अत्र ॥ २३.५१ ॥
In was ist der Mensch innen eingegangen? Was ist im Menschen eingesetzt? O Brahman, dazu rufen wir dich an — was wirst du uns hier antworten?
23.52
पञ्चस्व् अन्तः पुरुष ऽ आ विवेश तान्य् अन्तः पुरुषे ऽ अर्पितानि ।
एतत् त्वात्र प्रतिमन्वानो ऽ अस्मि न मायया भवस्य् उत्तरो मत् ॥ २३.५२ ॥
Der Mensch ist innen in die fünf eingegangen; in ihnen, innen im Menschen, sind sie eingesetzt. Hier antworte ich dir, nachdenkend: Ich bin nicht durch Trug; du bist höher als ich.
23.53
का स्विद् आसीत् पूर्वचित्तिः किꣳ स्विद् आसीद् बृहद् वयः ।
का स्विद् आसीत् पिलिप्पिला का स्विद् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.५३ ॥
Wer war die erste Wahrnehmung? Was war die große Lebenskraft? Wer war Pilippilā? Wer war Piśaṅgilā?
23.54
द्यौर् आसीत् पूर्वचित्तिः अश्वऽ आसीद् बृहद् वयः ।
अविर् आसीत् पिलिप्पिला रात्रिर् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.५४ ॥
Der Himmel war die erste Wahrnehmung; das Pferd die große Lebenskraft; das Mutterschaf war Pilippilā; die Nacht war Piśaṅgilā.
23.55
का ऽ ईमरे पिशंगिला का ऽ ईं कुरुपिशंगिला ।
क ऽ ईम् आस्कन्दम् अर्षति क ऽ ईं पन्थां वि सर्पति ॥ २३.५५ ॥
Wer ist hier Piśaṅgilā? Wer ist Kurupiśaṅgilā? Wer rennt springend voran? Wer kriecht auf dem Pfad dahin?
23.56
अजारे पिशंगिला श्वावित् कुरुपिशंगिला ।
शश आस्कन्दम् अर्षत्य् अहिः पन्थां वि सर्पति ॥ २३.५६ ॥
Hier ist die Ziege Piśaṅgilā; das hundeähnliche Wesen ist Kurupiśaṅgilā. Der Hase rennt springend voran; die Schlange kriecht auf dem Pfad dahin.
23.57
कत्य् अस्य विष्ठाः कत्य् अक्षराणि कति होमासः कतिधा समिद्धः ।
यज्ञस्य त्वा विदथा पृच्छम् अत्र कति होतार ऽ ऋतुशो यजन्ति ॥ २३.५७ ॥
Wie viele Sitze hat es? Wie viele Silben? Wie viele Opfergaben? Auf wie viele Weisen ist es entzündet? Über die Riten des Opfers fragen wir dich hier: Wie viele Hotṛ opfern Jahreszeit um Jahreszeit?
23.58
षड् अस्य विष्ठाः शतम् अक्षराण्य् अशीतिर् होमाः समिधो ह तिस्रः ।
यज्ञस्य ते विदथा प्र ब्रवीमि सप्त होतार ऋतुशो यजन्ति ॥ २३.५८ ॥
Dieses Opfer hat sechs Sitze, hundert Silben, achtzig Opfergaben und drei Feuerhölzer. Ich verkünde dir die Riten des Opfers; sieben Hotṛ-Priester opfern nach den Jahreszeiten.
23.59
को ऽ अस्य वेद भुवनस्य नाभिं को द्यावापृथिवी ऽ अन्तरिक्षम् ।
कः सूर्यस्य वेद बृहतो जनित्रं को वेद चन्द्रमसं यतोजाः ॥ २३.५९ ॥
Wer kennt den Nabel dieser Welt? Wer kennt Himmel und Erde und den Luftraum? Wer kennt den Ursprung der großen Sonne? Wer kennt den Mond, woher er geboren ist?
23.60
वेदाहम् अस्य भुवनस्य नाभिं वेद द्यावापृथिवी ऽ अन्तरिक्षम् ।
वेद सूर्यस्य बृहतो जनित्रं अथो वेद चन्द्रमसं यतोजाः ॥ २३.६० ॥
Ich kenne den Nabel dieser Welt. Er kennt Himmel und Erde und den Luftraum. Er kennt den Ursprung der großen Sonne, und er kennt auch den Mond, woher er geboren ist.
23.61
पृच्छामि त्वा परम् अन्तं पृथिव्याः पृच्छामि यत्र भुवनस्य नाभिः ।
पृच्छामि त्वा वृष्णो ऽ अश्वस्य रेतः पृच्छामि वाचः परमं व्योम ॥ २३.६१ ॥
Ich frage dich nach dem höchsten Ende der Erde; ich frage, wo der Nabel der Welt ist. Ich frage dich nach dem Samen des kräftigen Hengstes; ich frage nach dem höchsten Himmel der Rede.
23.62
इयं वेदिः परो ऽ अन्तः पृथिव्या ऽ अयं यज्ञो यत्र भुवनस्य नाभिः ।
अयꣳ सोमो वृष्णो ऽ अश्वस्य रेतः ब्रह्मायं वाचः परमं व्योम ॥ २३.६२ ॥
Dieser Altar ist das höchste Ende der Erde; dieses Opfer ist der Ort, wo der Nabel der Welt liegt. Dieser Soma ist der Same des kräftigen Hengstes; diese heilige Formel ist der höchste Himmel der Rede.
23.63
सुभूः स्वयम्भूः प्रथमो ऽन्तर् महत्य् अर्णवे ।
दधे ह गर्भम् ऋत्वियं यतो जातः प्रजापतिः ॥ २३.६३ ॥
Der Wohlgeborene, der Selbstseiende, der Erste legte den Keim inmitten des großen Ozeans ab; daraus wurde zur rechten Zeit Prajāpati geboren.
23.64
होता यक्षत् प्रजापतिꣳ सोमस्य महिम्नः ।
जुषतां पिबतु सोमꣳ होतर् यज ॥ २३.६४ ॥
Der Hotṛ verehre Prajāpati durch die Größe des Soma. Er möge erfreut sein und den Soma trinken; o Hotṛ, bringe das Opfer dar!
23.65
प्रजापते न त्वद् एतान्य् अन्यो विश्वा रूपाणि परि ता बभूव ।
यत्कामास् ते जुहुमस् तन् नो ऽ अस्तु । वयꣳ स्याम पतयो रयीणाम् ॥ २३.६५ ॥
O Prajāpati, niemand außer dir ist dies geworden; alle Gestalten umgeben ihn. Was immer wir an Wunsch opfern, möge uns gehören. Mögen wir Herren der Reichtümer sein.