Yajurveda · Adhyāya 23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
23.1
हिरण्यगर्भः सम् अवर्तताग्रे भूतस्य जातः पतिर् एक ऽ आसीत् ।
स दाधार पृथिवीं द्याम् उतेमां कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ २३.१ ॥
Hiraṇyagarbha surgiu no princípio. Nascido como o único senhor de todos os seres, sustentou a terra e este céu. A que deus honraremos com a oferenda?
23.2
उपयामगृहीतो ऽसि प्रजापतये त्वा जुष्टं गृह्णामि ।
एष ते योनिः सूर्यस् ते महिमा ।
यस् ते ऽहन्त् संवत्सरे महिमा संबभूव यस् ते वायाव् अन्तरिक्षे महिमा संबभूव यस् ते दिवि सूर्ये महिमा संबभूव तस्मै ते महिम्ने प्रजापतये स्वाहा देवेभ्यः ॥ २३.२ ॥
Estás tomado com o vaso upayāma. Tomo-te, querido, para Prajāpati. Esta é a tua origem; o sol é a tua grandeza. A grandeza que surgiu no dia e no ano, no vento e na atmosfera, no céu e no sol, a essa tua grandeza: svāhā a Prajāpati, svāhā aos deuses.
23.3
यः प्राणतो निमिषतो महित्वैक ऽ इद् राजा जगतो बभूव ।
य ऽ ईशे ऽ अस्य द्विपदश् चतुष्पदः कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ २३.३ ॥
Aquele que, por sua grandeza, tornou-se o único rei do mundo que respira e pisca; quem governa estes seres bípedes e quadrúpedes: a que deus honraremos com a oferenda?
23.4
उपयामगृहीतो ऽसि प्रजापतये त्वा जुष्टं गृह्णामि ।
एष ते योनिश् चन्द्रस् ते महिमा ।
यस् ते रात्रौ संवत्सरे महिमा संबभूव यस् ते पृथिव्याम् अग्नौ महिमा संबभूव यस् ते नक्षत्रेषु चन्द्रमसि महिमा संबभूव तस्मै ते महिम्ने प्रजापतये देवेभ्यः स्वाहा ॥ २३.४ ॥
Você está tomado com o vaso upayāma; eu o tomo, agradável a Prajāpati. Este é o seu lugar, a lua é a sua grandeza. À grandeza que surgiu na noite e no ano, que surgiu na terra e no fogo, que surgiu entre as estrelas e na lua — a essa grandeza, a Prajāpati, aos deuses, svāhā.
23.5
युञ्जन्ति ब्रध्नम् अरुषं चरन्तं परि तस्थुषः ।
रोचन्ते रोचना दिवि ॥ २३.५ ॥
Eles atrelam o brilhante, avermelhado, que se move ao redor dos que estão parados. As luzes resplandecentes brilham no céu.
23.6
युञ्जन्त्य् अस्य काम्या हरी विपक्षसा रथे ।
शोणा धृष्णू नृवाहसा ॥ २३.६ ॥
Eles atrelam ao carro seus dois cavalos baios desejáveis, de asas variadas: vermelhos, ousados, carregadores de homens.
23.7
यद् वातो ऽ अपो ऽ अगनीगन् प्रियाम् इन्द्रस्य तन्वम् ।
एतꣳ स्तोतर् अनेन पथा पुनर् अश्वम् आ वर्तयासि नः ॥ २३.७ ॥
Quando o vento foi entre as águas até o corpo querido de Indra, ó louvador, por este mesmo caminho traz-nos de volta o cavalo.
23.8
वसवस् त्वाञ्जन्तु गायत्रेण छन्दसा ।
रुद्रास् त्वाञ्जन्तु त्रैष्टुभेन छन्दसा ।
आदित्यास् त्वाञ्जन्तु जागतेन छन्दसा ।
भूर् भुवः स्वर् लाजी३ञ् छाची३न् यव्ये गव्यऽ एतद् अन्नम् अत्त देवा ऽ एतद् अन्नम् अद्धि प्रजापते ॥ २३.८ ॥
Que os Vasus te unjam com o metro Gāyatrī. Que os Rudras te unjam com o metro Triṣṭubh. Que os Ādityas te unjam com o metro Jagatī. Bhūḥ, bhuvaḥ, svaḥ. Em cevada e em produtos da vaca, comei este alimento, ó deuses; come este alimento, ó Prajāpati.
23.9
कः स्विद् एकाकी चरति क ऽ उ स्विज् जायते पुनः ।
किꣳ स्विद्धिमस्य भेषजं किम् व् आवपनं महत् ॥ २३.९ ॥
Quem se move sozinho? E quem nasce de novo? Qual é o remédio para o frio? E qual é o grande campo de semeadura?
23.10
सूर्य ऽ एकाकी चरति चन्द्रमा जायते पुनः ।
अग्निर् हिमस्य भेषजं भूमिर् आवपनं महत् ॥ २३.१० ॥
O sol caminha sozinho; a lua nasce de novo. Agni é o remédio para a geada; a terra é o grande campo de semeadura.
23.11
का स्विद् आसीत् पूर्वचित्तिः किꣳ स्विद् आसीद् बृहद् वयः ।
का स्विद् आसीत् पिलिप्पिला का स्विद् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.११ ॥
O que foi a primeira percepção? O que foi o grande sopro vital? O que foi Pilippilā? O que foi Piśaṅgilā?
23.12
द्यौर् आसीत् पूर्वचित्तिः अश्व ऽ आसीद् बृहद् वयः ।
अविर् आसीत् पिलिप्पिला रात्रिर् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.१२ ॥
O céu foi a primeira percepção; o cavalo, o grande sopro vital. A ovelha foi Pilippilā; a noite foi Piśaṅgilā.
23.13
वायुष् ट्वा पचतैर् अवतु ।
असितग्रीवश् छागैः ।
न्यग्रोधश् चमसैः ।
शल्मलिर् वृद्ध्या ।
एष स्य राथ्यो वृषा ।
पड्भिश् चतुर्भिर् एद् अगन् ।
ब्रह्माकृष्णश् च नो ऽवतु ।
नमो ऽग्नये ॥ २३.१३ ॥
Que Vāyu te cozinhe e te proteja. Asitagrīva com as cabras; a figueira-banyan com as conchas; o śalmali com o crescimento. Eis aquele touro do carro; veio com seis e com quatro. Que o brilhante Brahmā nos proteja. Saudação a Agni.
23.14
सꣳशितो रश्मिना रथः सꣳशितो रश्मिना हयः ।
सꣳशितो अप्स्व् अप्सुजा ब्रह्मा सोमपुरोगवः ॥ २३.१४ ॥
O carro é afiado com a rédea; o cavalo é afiado com a rédea. Brahmā, nascido das águas, é afiado nas águas, com Soma à frente.
23.15
स्वयं वाजिꣳस् तन्वं कल्पयस्व स्वयं यजस्व स्वयं जुषस्व ।
महिमा ते ऽन्येन न संनशे ॥ २३.१५ ॥
Ó corcel, adorna tu próprio corpo; sacrifica por ti mesmo; aceita (a oferenda) por ti mesmo. Que a tua grandeza não seja destruída por outro.
23.16
न वा ऽ उ ऽ एतन् म्रियसे न रिष्यसि देवाꣳ२ऽ इद् एषि पथिभिः सुगेभिः ।
यत्रासते सुकृतो यत्र ते ययुस् तत्र त्वा देवः सविता दधातु ॥ २३.१६ ॥
Certamente não morres nem perece; vais aos deuses por caminhos fáceis. Onde habitam os justos e para onde eles foram, ali que o deus Savitṛ te estabeleça.
23.17
अग्निः पशुर् आसीत् तेनायजन्त स ऽ एतं लोकम् अजयद् यस्मिन्न् अग्निः स ते लोको भविष्यति तं जेष्यसि पिबैता ऽ अपः ।
वायुः पशुर् आसीत् तेनायजन्त स ऽ एतं लोकम् अजयद् यस्मिन् वायुः स ते लोको भविष्यति तं जेष्यसि पिबैता ऽ अपः ।
सूर्यः पशुर् आसीत् तेनायजन्त स ऽ एतं लोकम् अजयद् यस्मिन्त् सूर्यः स ते लोको भविष्यति तं जेष्यसि पिबैता ऽ अपः ॥ २३.१७ ॥
Agni foi o animal de sacrifício; por ele sacrificaram, e ele conquistou este mundo em que está Agni. Esse mundo será teu; tu o conquistarás. Bebe estas águas. Vāyu foi o animal de sacrifício; por ele sacrificaram, e ele conquistou este mundo em que está Vāyu. Esse mundo será teu; tu o conquistarás. Bebe estas águas. Sūrya foi o animal de sacrifício; por ele sacrificaram, e ele conquistou este mundo em que está Sūrya. Esse mundo será teu; tu o conquistarás. Bebe estas águas.
23.18
प्राणाय स्वाहा ।
अपानाय स्वाहा ।
व्यानाय स्वाहा अम्बे ऽ अम्बिके ऽम्बालिके न मा नयति कश् चन ।
ससस्त्य् अश्वकः सुभद्रिकां काम्पीलवासिनीम् ॥ २३.१८ ॥
Ao alento que inspira, svāhā. Ao alento que expira, svāhā. Ao alento que se difunde, svāhā. Ó mãe, ó Ambikā, ó Ambālikā, ninguém me conduz. O cavaleiro faz dormir Subhadrikā, que habita em Kāmpīla.
23.19
गणानां त्वा गणपतिꣳ हवामहे प्रियाणां त्वा प्रियपतिꣳ हवामहे निधीनां त्वा निधिपतिꣳ हवामहे वसो मम ।
आहम् अजानि गर्भधम् आ त्वम् अजासि गर्भधम् ॥ २३.१९ ॥
Senhor das hostes, a ti invocamos; senhor dos caros, a ti invocamos; senhor dos tesouros, a ti invocamos, ó meu Vasu. Eu conheci aquele que dá o embrião; tu nasces como aquele que dá o embrião.
23.20
ता ऽ उभौ चतुरः पदः सम्प्र सारयाव स्वर्गे लोके प्रोर्णुवाथां वृषा वाजी रेतोधा रेतो दधातु ॥ २३.२० ॥
Estendamos nós dois as nossas quatro patas. No mundo celeste, cubramo-nos ambos. Que o touro, o vigoroso, o portador de sêmen, deposite a semente.
23.21
उत्सक्थ्या ऽ अव गुदं धेहि सम् अञ्जिं चारया वृषन् ।
य स्त्रीणां जीवभोजनः ॥ २३.२१ ॥
Ó touro, coloca o ânus para baixo com a coxa; move bem a unção, tu que vives da vida das mulheres.
23.22
यकासकौ शकुन्तिकाहलग् इति वञ्चति ।
आ हन्ति गभे पसो निगल्गलीति धारका ॥ २३.२२ ॥
Yakā, aquela, Śakuntikā, Ahalag — assim engana. No ventre golpeia a carne — nigalgalī, assim; a que sustenta.
23.23
यको ऽसकौ शकुन्तक ऽ आहलग् इति वञ्चति ।
विवक्षत ऽ इव ते मुखम् अध्वर्यो मा नस् त्वम् अभि भाषथाः ॥ २३.२३ ॥
Yako, aquele, Śakuntaka, Āhalag — assim engana. Ó adhvaryu, como se a tua boca quisesse falar; não nos fales.
23.24
माता च ते पिता च ते ऽग्रं वृक्षस्य रोहतः ।
प्रतिलामीति ते पिता गभे मुष्टिम् अतꣳसयत् ॥ २३.२४ ॥
Tua mãe e teu pai são como a ponta da árvore que cresce. Dizendo «eu o recupero», teu pai colocou um punho no ventre.
23.25
माता च ते पिता च ते ऽग्रे वृक्षस्य क्रीडतः ।
विवक्षत ऽइव ते मुखं ब्रह्मन् मा नस् त्वं वदो बहु ॥ २३.२५ ॥
Tua mãe e teu pai brincam na copa da árvore. Tua boca parece querer falar; ó brâmane, não nos digas muito.
23.26
ऊर्ध्वम् एनाम् उच्छ्रापय गिरौ भारꣳ हरन्न् इव ।
अथास्यै मध्यम् एधताꣳ शीते वाते पुनन्न् इव ॥ २३.२६ ॥
Ergue-a, como quem carrega um fardo na montanha. Depois cresça o seu meio, como quem purifica no frio e no vento.
23.27
ऊर्ध्वम् एनम् उच्छ्रापय गिरौ भारꣳ हरन्न् इव ।
अथास्य मध्यम् एजतु शीते वाते पुनन्न् इव ॥ २३.२७ ॥
Ergue-o, como quem carrega um fardo na montanha. Depois mova-se o seu meio, como quem purifica no frio e no vento.
23.28
यद् अस्या ऽ अꣳहुभेद्याः कृधु स्थूलम् उपातसत् ।
मुष्काविदस्या ऽ एजतो गोशफे शकुलाव् इव ॥ २३.२८ ॥
Aquela parte grossa dela, difícil de quebrar, aproximou-se. Os seus dois testículos, trêmulos, são como duas cordas no casco da vaca.
23.29
यद् देवासो ललामगुं प्र विष्टीमिनम् आविषुः ।
सक्थ्ना देदिश्यते नारी सत्यस्याक्षिभुवो यथा ॥ २३.२९ ॥
Quando os deuses fizeram entrar o marcado no sol, a mulher é marcada na coxa, como a visão nascida do olho da verdade.
23.30
यद्धरिणो यवम् अत्ति न पुष्टं पशु मन्यते ।
शूद्रा यद् अर्यजारा न पोषाय धनायति ॥ २३.३० ॥
Como a gazela come cevada e não considera o animal bem nutrido, assim o śūdra, amante da esposa do senhor, não deseja riqueza para o sustento.
23.31
यद्धरिणो यवम् अत्ति न पुष्टं बहु मन्यते ।
शूद्रो यद् अर्यायै जारो न पोषम् अनु मन्यते ॥ २३.३१ ॥
Como a gazela come cevada e não considera muitos animais bem nutridos, assim o śūdra, amante da esposa do senhor, pensa apenas no próprio sustento.
23.32
दधिक्राव्णो ऽ अकारिषं जिष्णोर् अश्वस्य वाजिनः ।
सुरभि नो मुखा करत् प्र ण ऽ आयूꣳषि तारिषत् ॥ २३.३२ ॥
Ofereci ao cavalo Dadhikrāvan, vitorioso e veloz. Que ele perfume nossas bocas e prolongue nossas vidas.
23.33
गायत्री त्रिष्टुब् जगत्य् अनुष्टुप् पङ्क्त्या सह ।
बृहत्य् उष्णिहा ककुप् सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३३ ॥
Junto com os metros Gāyatrī, Triṣṭubh, Jagatī, Anuṣṭubh e Paṅkti; que os metros Bṛhatī, Uṣṇih e Kakubh te costurem com agulhas.
23.34
द्विपदा याश् चतुष्पदास् त्रिपदा याश् च षट्पदाः ।
विच्छन्दा याश् च सच्छन्दाः सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३४ ॥
Que os de dois pés, quatro pés, três pés e seis pés, e os de metro irregular e regular, te costurem com agulhas.
23.35
महानाम्न्यो रेवत्यो विश्वा आशाः प्रभूवरीः ।
मैघीर् विद्युतो वाचः सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३५ ॥
Que os versos Mahānāmnī e Revatī, todas as direções poderosíssimas e as vozes dos relâmpagos da nuvem te costurem com agulhas.
23.36
नार्यस् ते पत्न्यो लोम विचिन्वन्तु मनीषया ।
देवानां पत्न्यो दिशः सूचीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.३६ ॥
Que tuas mulheres recolham teu pelo com pensamento. Que as direções, esposas dos deuses, te aparem com agulhas.
23.37
रजता हरिणीः सीसा युजो युज्यन्ते कर्मभिः ।
अश्वस्य वाजिनस् त्वचि सिमाः शम्यन्तु शम्यन्तीः ॥ २३.३७ ॥
Prata, ornamentos dourados e chumbo são atrelados aos ritos. Na pele do cavalo veloz, as marcas — que aparem os que aparam.
23.38
कुविद् अङ्ग यवमन्तो यवं चिद् यथा दान्त्य् अनुपूर्वं वियूय ।
इहेहैषां कृणुहि भोजनानि ये बर्हिषो नम ऽ उक्तिं यजन्ति ॥ २३.३८ ॥
Querido, como os que têm cevada debulham a cevada em ordem, aqui e ali prepara o alimento destes que sacrificam sobre a erva sagrada com reverência e palavra.
23.39
कस् त्वा छ्यति कस् त्वा वि शास्ति कस् ते गात्राणि शम्यति ।
क ऽ उ ते शमिता कविः ॥ २३.३९ ॥
Quem te corta? Quem te instrui à parte? Quem apara teus membros? E quem é teu aparador, o sábio?
23.40
ऋतवस्त ऽ ऋतुथा पर्व शमितारो वि शासतु ।
संवत्सरस्य तेजसा शमीभिः शम्यन्तु त्वा ॥ २३.४० ॥
Tuas estações, estação por estação, como aparadoras das tuas juntas, que instruam à parte. Com o esplendor do ano, com varas de śamī, que te aparem.
23.41
अर्धमासाः परूꣳषि ते मासा ऽ आ च्छ्यन्तु शम्यन्तः ।
अहोरात्राणि मरुतो विलिष्टꣳ सूदयन्तु ते ॥ २३.४१ ॥
As quinzenas são tuas juntas; que os meses te cortem, aparando. Dias e noites, Marutas, que preparem teu nó.
23.42
दैव्या ऽ अध्वर्यवस् त्वा छ्यन्तु वि च आसतु ।
गात्राणि पर्वशस् ते सिमाः कृण्वन्तु शम्यन्तीः ॥ २३.४२ ॥
Que os adhvaryus divinos te cortem e te dividam. Que preparem teus membros junta por junta, para que sejam aptos ao sacrifício.
23.43
द्यौस् ते पृथिव्यन्तरिक्षं वायुश् छिद्रं पृणातु ते ।
सूयस् ते नक्षत्रैः सह लोकं कृणोतु साधुया ॥ २३.४३ ॥
Que o céu, a terra e a atmosfera preencham tuas aberturas; que o vento preencha teus vazios. Que o sol, junto com as estrelas, faça para ti um bom mundo.
23.44
शं ते परेभ्यो गात्रेभ्यः शम् अस्त्व् अवरेभ्यः ।
शम् अस्थभ्यो मज्जभ्यः शम् व् अस्तु तन्वै तव ॥ २३.४४ ॥
Que haja bem-estar para teus membros anteriores e bem-estar para os posteriores. Que haja bem-estar para os ossos e a medula; que haja bem-estar para teu corpo.
23.45
कः स्विद् एकाकी चरति क ऽ उ स्विज् जायते पुनः ।
किꣳ स्विद्धिमस्य भेषजं किम् व् आवपनं महत् ॥ २३.४५ ॥
Quem se move sozinho? Quem nasce de novo? Qual é o remédio do frio? Qual é o grande campo de semeadura?
23.46
सूर्य ऽ एकाकी चरति चन्द्रमा जायते पुनः ।
अग्निर् हिमस्य भेषजं भूमिर् आवपनं महत् ॥ २३.४६ ॥
O sol move-se sozinho; a lua nasce de novo. O fogo é o remédio do frio, e a terra é o grande campo de semeadura.
23.47
किꣳ स्वित् सूर्यसमं ज्योतिः किꣳ समुद्रसमꣳ सरः ।
किꣳ स्वित् पृथिव्यै वर्षीयः कस्य मात्रा न विद्यते ॥ २३.४७ ॥
Que luz é igual ao sol? Que lago é igual ao oceano? O que é mais vasto que a terra? De quem a medida não se encontra?
23.48
ब्रह्म सूर्यसमं ज्योतिर् द्यौः समुद्रसमꣳ सरः ।
इन्द्रः पृथिव्यै वर्षीयान् गोस् तु मात्रा न विद्यते ॥ २३.४८ ॥
O brahman é luz igual ao sol; o céu é um lago igual ao oceano. Indra é maior que a terra; mas a medida do gado não se encontra.
23.49
पृच्छामि त्वा चितये देवसख यदि त्वम् अत्र मनसा जगन्थ ।
येषु विष्णुस् त्रिषु पदेष्व् एष्टस् तेषु विश्वं भुवनम् आ विवेशाꣳ३ऽ ॥ २३.४९ ॥
Amigo dos deuses, pergunto-te: se vieste aqui com a mente, nos três passos em que Viṣṇu foi medido, entraram todos os mundos.
23.50
अपि तेषु त्रिषु पदेष्व् अस्मि येषु विश्वं भुवनम् आविवेश ।
सद्यः पर्य् एमि पृथिवीम् उत द्याम् एकेनाङ्गेन दिवो ऽ अस्य पृष्ठम् ॥ २३.५० ॥
Eu também estou naqueles três passos em que entraram todos os mundos. Com um membro circundo de imediato a terra e o céu, sobre o dorso deste céu.
23.51
केष्व् अन्तः पुरुष ऽ आ विवेश कान्य् अन्तः पुरुषे ऽ अर्पितानि ।
एतद् ब्रह्मन्न् उपवल्हामसि त्वा किꣳ स्विन् नः प्रति वोचास्य् अत्र ॥ २३.५१ ॥
Em que entrou o varão por dentro? Que coisas estão colocadas dentro do varão? Ó brahman, para isto te invocamos; que nos responderás aqui?
23.52
पञ्चस्व् अन्तः पुरुष ऽ आ विवेश तान्य् अन्तः पुरुषे ऽ अर्पितानि ।
एतत् त्वात्र प्रतिमन्वानो ऽ अस्मि न मायया भवस्य् उत्तरो मत् ॥ २३.५२ ॥
O varão entrou por dentro dos cinco; neles, dentro do varão, estão colocados. Aqui te respondo, refletindo: não sou por ilusão; tu és superior a mim.
23.53
का स्विद् आसीत् पूर्वचित्तिः किꣳ स्विद् आसीद् बृहद् वयः ।
का स्विद् आसीत् पिलिप्पिला का स्विद् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.५३ ॥
Quem foi a primeira percepção? O que foi o grande sopro vital? Quem foi Pilippilā? Quem foi Piśaṅgilā?
23.54
द्यौर् आसीत् पूर्वचित्तिः अश्वऽ आसीद् बृहद् वयः ।
अविर् आसीत् पिलिप्पिला रात्रिर् आसीत् पिशङ्गिला ॥ २३.५४ ॥
O céu foi a primeira percepção; o cavalo, o grande sopro vital; a ovelha foi Pilippilā; a noite foi Piśaṅgilā.
23.55
का ऽ ईमरे पिशंगिला का ऽ ईं कुरुपिशंगिला ।
क ऽ ईम् आस्कन्दम् अर्षति क ऽ ईं पन्थां वि सर्पति ॥ २३.५५ ॥
Quem é aqui Piśaṅgilā? Quem é Kurupiśaṅgilā? Quem corre saltando? Quem rasteja pelo caminho?
23.56
अजारे पिशंगिला श्वावित् कुरुपिशंगिला ।
शश आस्कन्दम् अर्षत्य् अहिः पन्थां वि सर्पति ॥ २३.५६ ॥
Aqui a cabra é Piśaṅgilā; o semelhante ao cão é Kurupiśaṅgilā. A lebre corre saltando; a serpente rasteja pelo caminho.
23.57
कत्य् अस्य विष्ठाः कत्य् अक्षराणि कति होमासः कतिधा समिद्धः ।
यज्ञस्य त्वा विदथा पृच्छम् अत्र कति होतार ऽ ऋतुशो यजन्ति ॥ २३.५७ ॥
Quantos assentos ele tem? Quantas sílabas? Quantas oblações? De quantas maneiras está aceso? Sobre os ritos do sacrifício te perguntamos aqui: quantos hotṛ oficiam estação após estação?
23.58
षड् अस्य विष्ठाः शतम् अक्षराण्य् अशीतिर् होमाः समिधो ह तिस्रः ।
यज्ञस्य ते विदथा प्र ब्रवीमि सप्त होतार ऋतुशो यजन्ति ॥ २३.५८ ॥
Este sacrifício tem seis assentos, cem sílabas, oitenta oblações e três lenhas de acendimento. Eu te declaro os ritos do sacrifício; sete hotṛs sacrificam segundo as estações.
23.59
को ऽ अस्य वेद भुवनस्य नाभिं को द्यावापृथिवी ऽ अन्तरिक्षम् ।
कः सूर्यस्य वेद बृहतो जनित्रं को वेद चन्द्रमसं यतोजाः ॥ २३.५९ ॥
Quem conhece o umbigo deste mundo? Quem conhece o céu, a terra e o espaço intermédio? Quem conhece a origem do vasto sol? Quem conhece a lua, de onde nasceu?
23.60
वेदाहम् अस्य भुवनस्य नाभिं वेद द्यावापृथिवी ऽ अन्तरिक्षम् ।
वेद सूर्यस्य बृहतो जनित्रं अथो वेद चन्द्रमसं यतोजाः ॥ २३.६० ॥
Eu conheço o umbigo deste mundo. Ele conhece o céu, a terra e o espaço intermédio. Ele conhece a origem do vasto sol, e também conhece a lua, de onde nasceu.
23.61
पृच्छामि त्वा परम् अन्तं पृथिव्याः पृच्छामि यत्र भुवनस्य नाभिः ।
पृच्छामि त्वा वृष्णो ऽ अश्वस्य रेतः पृच्छामि वाचः परमं व्योम ॥ २३.६१ ॥
Pergunto-te pelo extremo supremo da terra; pergunto onde está o umbigo do mundo. Pergunto-te pela semente do vigoroso corcel; pergunto pelo céu supremo da palavra.
23.62
इयं वेदिः परो ऽ अन्तः पृथिव्या ऽ अयं यज्ञो यत्र भुवनस्य नाभिः ।
अयꣳ सोमो वृष्णो ऽ अश्वस्य रेतः ब्रह्मायं वाचः परमं व्योम ॥ २३.६२ ॥
Este altar é o extremo supremo da terra; este sacrifício é o lugar onde está o umbigo do mundo. Este soma é a semente do vigoroso corcel; esta fórmula sagrada é o céu supremo da palavra.
23.63
सुभूः स्वयम्भूः प्रथमो ऽन्तर् महत्य् अर्णवे ।
दधे ह गर्भम् ऋत्वियं यतो जातः प्रजापतिः ॥ २३.६३ ॥
O bem-nascido, o autoexistente, o primeiro depositou o embrião no interior do grande oceano; dele, no tempo devido, nasceu Prajāpati.
23.64
होता यक्षत् प्रजापतिꣳ सोमस्य महिम्नः ।
जुषतां पिबतु सोमꣳ होतर् यज ॥ २३.६४ ॥
Que o hotṛ adore Prajāpati pela grandeza de Soma. Que ele se alegre e beba Soma; ó hotṛ, oferece o sacrifício!
23.65
प्रजापते न त्वद् एतान्य् अन्यो विश्वा रूपाणि परि ता बभूव ।
यत्कामास् ते जुहुमस् तन् नो ऽ अस्तु । वयꣳ स्याम पतयो रयीणाम् ॥ २३.६५ ॥
Ó Prajāpati, nenhum outro senão tu se tornou isto; todas as formas o cercam. Que o desejo com que oferecemos nos seja concedido. Que nos tornemos senhores das riquezas.